ตอนที่ 81 ยกทัพตีเมืองไทสันด้วยตนเอง

ซงปาเก็บจดหมายขอความช่วยเหลือพลางเอ่ยกับผู้ส่งสารว่า

"ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้เล่าปี่ขยันปราบโจรน่าดู สหายร่วมอาชีพหลายคนหนีหัวซุกหัวซุนจากเมืองตังไฮมาที่เมืองไทสันกันเพียบ"

"ทำไมล่ะ พวกโจรกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยในเมืองตังไฮสู้เล่าปี่ไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่ชางซีอ้างว่ามีกำลังพลเรือนหมื่นไม่ใช่รึ"

"เขาก็สู้ไม่ได้ด้วยเรอะ"

ผู้ส่งสารรีบอธิบาย "อันที่จริงพวกเรามีแค่ห้าพันกว่าคนขอรับ..."

"ปัดเศษขึ้นตามหลักคณิตศาสตร์ ก็เลยประกาศว่ามีทหารหมื่นนายขอรับ..."

ซงปากระตุกมุมปาก

ปัดเศษแบบนี้ก็ได้เรอะ

ข้าเรียนมาน้อย เอ็งอย่ามาหลอกกันนะโว้ย

ซงปาว่า "ห้าพันก็เยอะแล้วนี่ ห้าพันกว่าคนยังสู้เล่าปี่ไม่ได้อีกรึ"

ผู้ส่งสารบอกว่า

"ใต้เท้าเล่าปี่มีกุนซือคนหนึ่ง นามว่ากุยแกขอรับ"

"แม้จะยังหนุ่มแน่นแต่เจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก เขาวางกำลังซุ่มโจมตีจนกองทัพเราย่อยยับไปหลายต่อหลายครั้ง"

"แถมยังมีสองขุนพลพยัคฆ์อย่างเตียนอุยกับเคาทู ร่างกายสูงถึงเก้าศอก พวกเราต้านไม่ไหวจริง ๆ ขอรับ"

"ตอนนี้พวกเราถูกพวกเขาฆ่าจนเหลือแค่สามพันกว่าคนแล้วขอรับ"

ซงปาโบกมือปัด

"พอ ๆ รู้เรื่องแล้ว"

"ค่ายโจรของชางซีชัยภูมิดีเลิศ ง่ายต่อการป้องกันยากต่อการเข้าตี ให้เขารอไปก่อนอีกสองวัน ข้ากำลังยุ่งอยู่กับการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง"

ผู้ส่งสารมองดูกลุ่มพ่อค้าที่กำลังถูกดาบจ่อคอเรียงกันเป็นแถวอยู่ข้าง ๆ

ในใจคิดว่า นี่มันเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงภาษาบ้านท่านเรอะ

มันก็แค่งานปล้นชิงตามปกติประจำวันไม่ใช่หรือไง

ผู้ส่งสารร้อนรน "แต่ว่า..."

ซงปาเอ่ยอย่างรำคาญว่า

"ค่ายโจรของชางซีสี่ทิศล้วนเป็นหน้าผาสูงชัน ทางเดียวที่มีก็มีแค่เชือก มองลงมาจากที่สูงได้เปรียบเห็น ๆ"

"ต่อให้เตียนอุยกับเคาทูเก่งกาจแค่ไหน จะปีนหน้าผามือเปล่าขึ้นมาได้เรอะ"

"พวกเอ็งไม่มีหินกลิ้งไว้ทุ่มลงไปหรือไง"

ผู้ส่งสารตอบ "แต่พวกเขาล้อมค่ายโจรไว้หมดแล้ว ตอนนี้พวกเราออกไปไม่ได้เลยขอรับ"

ซงปาถาม "แล้วพวกเอ็งขาดเสบียงไหม"

ผู้ส่งสารส่ายหน้า "ตอนนี้ยังไม่ขาดขอรับ พอกินไปได้หลายเดือน"

ซงปาถามต่อ "แล้วขาดน้ำไหม"

"ไม่ขาดเช่นกันขอรับ ในค่ายมีบ่อน้ำ"

ซงปาผายมือ "เช่นนั้นก็จบแล้วไม่ใช่รึ"

"บอกให้ไอ้ชางซีมันรอไปอีกสองสามวัน สองวันนี้ขบวนคาราวานสินค้าของตระกูลเอียนจะผ่านมา ข้าจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด"

"ก็ได้ขอรับ..."

เดิมทีชางซีเป็นถึงเจ้าเมืองตังไฮที่มีอาชีพเสริมเป็นโจรป่า

ต่อมาโตเกี๋ยมจับได้ว่าเขาสมคบคิดกับโจร จึงปลดเขาออกจากตำแหน่งแล้วแต่งตั้งเล่าปี่มารับหน้าที่แทน

เขาเลยไม่คิดจะแสดงละครตบตาอีกต่อไป หนีกลับมาปักหลักที่เมืองไทสันแล้วผันตัวมาเป็นโจรป่าเต็มเวลาซะเลย

เขาพบว่าการปล้นสะดมเสบียงมันสบายกว่าการชี้นิ้วสั่งชาวบ้านทำนาตั้งเยอะ

ไม่ต้องเข้างานตอกบัตร ไม่ต้องคอยดูสีหน้าเจ้านาย ไม่ต้องทนทรมานกับลูกน้องประสาทแดก และไม่ต้องไปคอยปั้นหน้าผูกสัมพันธ์กับพวกตระกูลใหญ่

อยากจะทำอะไรก็ทำตามใจชอบ

อิสระโว้ยยย!

เป็นโจรป่ามันมีอิสระกว่าเป็นเจ้าเมืองตั้งเยอะ!

ในยุคกลียุคแบบนี้ ทหารทางการคืออะไรกัน

ทหารทางการก็แค่ของประดับฉากเท่านั้นแหละ!

อีกอย่าง ข้ามีคนตั้งห้าพันกว่าคน เอ็งจะมาปราบไหวได้ยังไง

ด้วยเหตุนี้ ตอนแรกที่เขาได้ยินว่าเล่าปี่ออกกวาดล้างโจรในเขตเมืองตังไฮ เขาจึงไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

เขาไม่เพียงแต่ดูถูกเล่าปี่ ทว่ายังดูถูกเพื่อนร่วมอาชีพในเมืองตังไฮยิ่งกว่า

ยังคงเป็นประโยคเดิมที่ว่า สหายร่วมวงการล้วนเป็นไอ้งี่เง่า!

เตียนอุยกับเคาทูเรี่ยวแรงจะมหาศาลแค่ไหน โดนธนูยิงดอกเดียวก็ตายห่าเหมือนกันไม่ใช่เรอะ

ถ้าดอกเดียวยังไม่ตาย ก็ระดมยิงไปอีกหลาย ๆ ดอก เดี๋ยวมันก็ม่องเท่งไปเอง

ดังนั้นพอกุยแกยกทัพมาเหยียบถึงถิ่นของเขา เขาจึงพกความมั่นใจเต็มเปี่ยมออกไปประจันหน้า พร้อมทั้งขนพลธนูไปเพียบ

เขาไม่ได้คิดจะปะทะตรง ๆ กับเคาทูและเตียนอุย แต่กะจะระดมยิงโจมตีระยะไกลเพื่อผลาญพลังตอดให้ตายไปข้าง

ทว่าในความเป็นจริง จินตนาการช่างสวยหรู แต่ความจริงช่างโหดร้าย

ระหว่างทางที่เขานำทัพไปรับศึกก็โดนดักซุ่มโจมตีเข้าเสียแล้ว

เคาทูนำกำลังบุกตะลุยชาร์จเข้ามาจากด้านข้าง พุ่งประชิดแนบหน้าพลธนูทันที

ความได้เปรียบเรื่องระยะของพลธนูหมดไปในพริบตา พลันถูกฟาดกวาดล้างจนล้มระเนนระนาด

ชางซีถึงกับสมองดับ รีบควบม้าเตลิดหนีสุดชีวิต หวังจะลัดเลาะตามเส้นทางสายเล็กกลับไปยังค่ายโจร

ปรากฏว่าบนทางสายเล็กก็ยังมีกองซุ่มดักรออยู่ เตียนอุยโผล่พรวดพุ่งสังหารออกมา

เขาจำต้องกัดฟันปะทะกับเตียนอุยไปหนึ่งกระบวนท่า เกือบจะถูกเตียนอุยเอาทวนฟาดจนตกจากหลังม้า

เชี่ยเอ๊ย!

แรงขนาดนี้ยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย

เขารู้สึกราวกับถูกหินยักษ์ทุ่มใส่ร่าง กระอักเลือดแทบพุ่ง

แขนทั้งสองข้างชาดิกจนไร้ความรู้สึก กระทั่งง่ามมือยังฉีกขาดเลือดซิบ

เขาไม่กล้ารับกระบวนท่าอีก อาศัยคนสนิทไม่กี่คนสละชีวิตช่วยคุ้มกัน หนีหัวซุกหัวซุนเอาตัวรอดออกมา

ยกทัพออกไปสองพันนาย สุดท้ายเหลือรอดกลับเข้าค่ายเพียงสามร้อยคนเท่านั้น

บัดซบ!

กุยแกนี่มันตัวประหลาดอะไรวะเนี่ย

เส้นทางสายเล็กมีตั้งสิบกว่าสาย แม้แต่จะหนีทางไหนมันยังคำนวณดักไว้หมดเลยเรอะ

แล้วยังมีเตียนอุยกับเคาทูนั่นอีก

แน่ใจนะว่าพวกมันไม่มีสุดยอดวิชาจริง ๆ น่ะ

ไฉนเวลาฆ่าทหารเลวถึงได้ง่ายเหมือนตัดหญ้าขนาดนั้นวะ

ในที่สุดเขาก็เข้าใจความสิ้นหวังของเพื่อนร่วมอาชีพในเมืองตังไฮแล้ว

ยังดีที่ค่ายของเขาค่อนข้างพิเศษ สี่ด้านล้วนเป็นหน้าผาสูงชัน ตั้งอยู่บนชัยภูมิสูงข่ม ชายคนเดียวตั้งค่ายหมื่นคนก็บุกไม่เข้า

กองทัพของกุยแกไม่มีทางตีขึ้นมาได้เลย

นี่คือสิ่งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันกองทัพทางการมาล้อมปราบโดยเฉพาะ

พร้อมกันนั้นเขาก็ส่งจดหมายไปหาซงปา ขาใหญ่แห่งเมืองไทสันให้ยกทัพมาช่วย

ในที่สุดก่อนที่กุยแกจะนำทหารบุกมาถึงค่าย คนส่งสาส์นก็รีบแจ้นกลับมา นำข่าวคราวของซงปามาส่ง

ข่าวดีคือ ซงปายอมตกลงมาช่วยแล้ว

ข่าวร้ายคือ ต้องรอให้มันเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จก่อน

เอาเถอะ ช่วงเวลานี้ขบวนคาราวานพ่อค้าเยอะที่สุด จะยุ่งอยู่กับการดักปล้นก็เป็นเรื่องปกติ

อาชีพโจรป่ามันก็แบบนี้แหละ

ช่วงโลว์ซีซั่น ครึ่งเดือนยังรอดักไม่ได้สักขบวน แถมยังมีเสบียงอาหารติดมาด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้

สู้ไปปล้นชาวบ้านตามปกติทั้งเดือน ยังได้เสบียงไม่เท่ากับใช้เวลาแค่วันเดียวปล้นคาราวานพ่อค้าสักขบวนในช่วงฤดูเก็บเกี่ยวเลย

ดังนั้นช่วงไฮซีซั่นจึงต้องทุ่มสุดตัว ถึงจะอยู่สบายไปได้ตลอดทั้งปี

ในฐานะเพื่อนร่วมอาชีพ ชางซีเข้าใจความลำบากใจของซงปาดี

ก็แค่ต้องรอเพิ่มอีกไม่กี่วันไม่ใช่เรอะ

กองทัพของกุยแกจะปีนเชือกขึ้นมาได้หรือไงกัน

เรื่องนี้ ชางซีมั่นใจเต็มเปี่ยม

ฝ่ายกุยแกเองก็จนปัญญากับเจ้าเต่ากระดองเหล็กอย่างชางซีเช่นกัน

ชางซีอยู่บนที่สูง หากคิดจะหักเอาด้วยกำลัง ความสูญเสียคงหนักหนาเอาการ

แค่รังโจรแห่งเดียว ถ้าต้องสังเวยทหารเกินหนึ่งร้อยคน กุยแกก็รู้สึกว่าขาดทุนยับเยินแล้ว

ดังนั้นกุยแกจึงเลือกที่จะล้อมไว้แต่ไม่บุก ตัดเส้นทางเสบียงและแหล่งน้ำ

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ก็น่าจะมีคนยกมาช่วยชางซี

กุยแกจึงเตรียมแผนล้อมค่ายดักตีทัพหนุนไว้พร้อมสรรพ

....

เมื่อเล่าปี่ทราบสถานการณ์ทางฝั่งกุยแก ในใจก็คิดว่าชางซีนี่มันเนื้อคู่ทางจิตวิญญาณของม้าเจ๊กชัด ๆ

ชอบขึ้นไปอยู่บนที่สูงเล่นเกมกันป้อมกันนักใช่ไหม

แต่ข้อดีของชางซีที่เหนือกว่าม้าเจ๊กอยู่อย่างหนึ่งก็คือ บนนั้นยังมีบ่อน้ำ คงไม่ถึงขั้นกระหายน้ำตาย

อันที่จริงยังมีอีกวิธีหนึ่ง นั่นก็คือจุดไฟเผาภูเขา

แต่มันก็แค่ค่ายโจรเล็ก ๆ แห่งเดียว ไม่จำเป็นต้องเอิกเกริกเล่นใหญ่ปานนั้น

เขานึกถึงคำพูดของโตเกี๋ยมก่อนเดินทาง

เล่าปี่เดาว่าตาแก่นั่นคงคิดจะยกตำแหน่งให้ตนแล้ว

ทว่าด้วยบารมีของเขาในตอนนี้ ยังนั่งเก้าอี้สมุหเทศาภิบาลชีจิ๋วได้ไม่มั่นคงนัก

หากสามารถนำทัพใหญ่ไปปราบกวาดล้างพวกโจรแห่งเมืองไทสันได้ด้วยตนเอง ไม่แน่ว่าพวกตระกูลใหญ่ในชีจิ๋วอาจจะมองเขาเปลี่ยนไป

ทางที่ดีที่สุดคือต้องกวาดล้างเมืองไทสันให้ราบคาบก่อนงานแต่งงาน

เช่นนี้แล้ว งานแต่งงานก็จะกลายเป็นโอกาสให้ตระกูลใหญ่ในชีจิ๋วได้แสดงจุดยืน

ใครหนุนหลังเขาก็มา

ใครไม่หนุนหลังเขาก็ไม่ต้องมา

ชัดเจนในพริบตา

เป็นประโยชน์ต่อการประเมินสถานการณ์ในชีจิ๋วของเขา

ครั้นถึงวันรุ่งขึ้น เล่าปี่จึงไปหาซุนเอี๋ยน

"ข้าจะดึงตัวคนไป นำทัพไปปราบไทสันด้วยตนเอง"

ซุนเอี๋ยนเบิกตากว้าง คว้าแขนเสื้อของเล่าปี่ไว้พลางพูดอย่างตื่นตระหนก

"ท่านไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม"

"นี่เพิ่งจะเริ่มเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเองนะ! ตัวเลขกองพะเนินยังต้องรอทำบัญชีอยู่อีก!"

"เดิมทีคนก็ไม่พอใช้อยู่แล้ว ท่านยังจะมาขอคนจากข้าอีกเนี่ยนะ!?"

"ท่านยังกล้ามาขอคนจากข้าอีกเนี่ยนะ!???"

เล่าปี่มองขอบตาดำคล้ำของซุนเอี๋ยน ก็พอเข้าใจความยากลำบากของอีกฝ่าย

เขาตบมือซุนเอี๋ยนเบา ๆ พลางยิ้ม "อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป วางใจเถอะ ข้าขอไม่เยอะหรอก"

ซุนเอี๋ยนถอนหายใจโล่งอก แอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

เขารู้อยู่แล้วว่าโอดครวญกับหัวหน้ามันได้ผล!

ดึงไปสักคนสองคนยังพอถูไถรับไหวอยู่

"งั้นท่านเลือกมาเลย ข้าจะได้ให้พวกเขาส่งต่องาน"

เล่าปี่หักนิ้วไล่ทีละคน "ข้าเอากวนอู เตียวหุย ฮองตง จูล่ง โลซก..."

"เฮ้ย เดี๋ยวดิ ฮิวเอี๋ยก เจ้าอย่าเพิ่งเป็นลมสิ"

ซุนเอี๋ยนลืมตาขึ้นมา

ในใจก่นด่า บอกให้เลือกคน แกก็ไม่เกรงใจกันสักนิดเลยนะโว้ย!

นี่เรียกว่าไม่เยอะเรอะ!?

เขาพูดอย่างเด็ดขาด "โลซกไปไม่ได้!"

เล่าปี่เหลือบมองไปทางที่นั่งของโลซก พลันเบิกตากว้างทันที

เชี่ยเอ๊ย!

เขาเห็นโลซกที่โดนสูบพลังจนแห้งเหี่ยว กำลังดีดลูกคิดด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

เดี๋ยวดิเฮ้ย!

พวกเจ้าทำอะไรกับพาวเวอร์แบงก์ของข้าเนี่ย!?

ตั้งแต่เช้าตรู่เขาต้องชาร์จแบตให้พวกเจ้าตั้งกี่คนกันวะ!?