ตอนที่ 80 โจรเมืองไทสัน

ฮองตงกล่าวว่า "ลูกชายข้าป่วยเรื้อรังรักษาไม่หาย ข้าดั้นด้นเสาะหาหมอนานกว่าสิบปีก็ไร้ผล"

"เห็นอยู่ตำตาว่าลูกข้าป่วยหนักเจียนตาย"

"เคราะห์ดีที่ได้นายท่านยื่นมือเข้าช่วย ลูกชายข้าจึงรอดชีวิตและหายเป็นปลิดทิ้ง"

"ประกอบกับนายท่านเปี่ยมด้วยคุณธรรมและความสามารถ ข้าจึงเลื่อมใสจากใจจริง และขอสวามิภักดิ์มาอยู่ใต้สังกัดของนายท่าน"

โตเกี๋ยมพยักหน้า

ราชวงศ์ฮั่นปกครองแผ่นดินด้วยคุณธรรมความกตัญญู

เจ้าเอ๋อฆ่าคนเพื่อล้างแค้นให้บิดายังได้รับการอภัยโทษ อ้วนเสี้ยวไว้ทุกข์กตัญญูสามปีเพื่อสร้างชื่อเสียง...

กระทั่ง "ความจงรักภักดีต่อกษัตริย์" ก็ยังจัดอยู่ในขอบข่ายของ "ความกตัญญู" จึงพอจะรู้ได้ว่าความกตัญญูนั้นมีสถานะสูงส่งเพียงใดในยุคราชวงศ์ฮั่น

ทว่าในความอกตัญญูสามประการ การไร้ทายาทสืบสกุลนับเป็นเรื่องร้ายแรงที่สุด

เล่าปี่ช่วยชีวิตลูกชายของฮองตงไว้ เหตุผลข้อนี้จึงเพียงพอที่จะกลบมลทินเรื่องการแปรพักตร์ของฮองตงได้จนมิด

เผลอ ๆ ผู้คนใต้หล้าจะพากันสรรเสริญเรื่องราวสุดซึ้งที่เขาตระเวนหาหมอนานนับสิบปีเพื่อช่วยลูกชายเสียด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูในยามนี้ เล่าปี่ก็นับเป็นนายที่คู่ควรแก่การฝากชีวิตจริง ๆ

โตเกี๋ยมเองก็ยินดีไม่น้อยที่ชีจิ๋วได้ขุนพลพยัคฆ์เพิ่มมาอีกคน

โตเกี๋ยมจึงยิ้มพลางกล่าวว่า

"เรื่องของท่านแม่ทัพฮอง ข้าจะส่งจดหมายไปบอกเล่าเปียวด้วยตัวเองเพื่ออธิบายสถานการณ์ให้เข้าใจ แม่ทัพฮองจงอยู่ใต้สังกัดของเหี้ยนเต๊กอย่างสบายใจเถิด"

ฮองตงกล่าวด้วยความดีใจ "ขอบพระคุณท่านเจ้าเมืองขอรับ"

พอคุยเรื่องจริงจังจบ ทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วเริ่มเปิดฉากคุยสัพเพเหระกันต่อ

โตเกี๋ยมเอ่ยถามอย่างสงสัย

"เหี้ยนเต๊กเข้าใจวิชาแพทย์ด้วยหรือ"

เล่าปี่ถ่อมตัว "รู้แค่งู ๆ ปลา ๆ ขอรับ"

โตเกี๋ยมถามต่อ "ช่วงนี้พอกินเนื้อทีไร ข้าก็มักจะปวดหัว วิงเวียนศีรษะอยู่เรื่อย นี่มันเป็นเพราะเหตุใดกัน"

เล่าปี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง "นี่น่าจะเป็นเพราะความดันโลหิตสูง ไม่ควรกินอาหารที่มีน้ำตาลสูง รสเค็มจัด หรือเนื้อสัตว์ติดมันขอรับ"

เตียวต๋งเก๋งกับฮัวโต๋ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คันหัวใจยิบ ๆ กลไกของความดันโลหิตสูงมันคืออะไรกันน่ะ

โคตรอยากรู้เลยโว้ย!

แต่ติดตรงที่ผู้ใหญ่กำลังสนทนากันอยู่ พวกเขาจึงไม่กล้าสอดปากขึ้นมา

โตเกี๋ยมหัวเราะร่า "มิน่าล่ะ ช่วงนี้พอข้าดื่มชาเย็นมี่เสวี่ยถึงได้เวียนหัว"

เล่าปี่คิดในใจว่า ท่านอย่าดื่มเลยเถอะ ขืนซดเข้าไปอีก อายุขัยที่เหลืออีกแค่สามปีของท่านคงได้มลายหายเกลี้ยงแน่

"อ้อ เกือบลืมไปเลย คนมัธยัสถ์อย่างเหี้ยนเต๊กคงยังไม่เคยดื่มชาเย็นมี่เสวี่ยสินะ ไว้วันหลังข้าจะให้คนส่งใบชาไปให้เจ้าสักสองสามตำลึง"

เล่าปี่ทำท่าตกอกตกใจ "ได้ยินว่าใบชานั้นถูกตั๋งโต๊ะปั่นราคาพุ่งไปถึงชั่งละหนึ่งล้านอีแปะแล้ว ข้าจะกล้ารับของมีค่าขนาดนั้นไว้สุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไรกันขอรับ"

โตเกี๋ยมยิ้มแล้วกล่าว "เหี้ยนเต๊กทุ่มเทฟื้นฟูเมืองตังไฮ เหน็ดเหนื่อยสร้างความชอบใหญ่หลวง"

"เทียบกับพวกสารเลวที่ฮุบเงินข้าไปตั้งหลายร้อยล้าน ใบชาราคาแค่ไม่กี่หมื่นอีแปะมันจะไปสลักสำคัญอะไร"

เล่าปี่แอบตกตะลึงอยู่ในใจ

มิน่าล่ะโตเกี๋ยมถึงยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อตรวจสอบให้ได้ เงินตั้งหลายร้อยล้านขนาดนี้ ถ้าใช้อย่างประหยัดแม่งพอเป็นงบกองทัพได้ทั้งปีเลยนะเนี่ย

เล่าปี่กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ขอบพระคุณท่านเจ้าเมืองมากขอรับ!"

ซุนเอี๋ยนหลุบตามองจมูก จิตสงบนิ่งดุจพระเข้าฌาน

แข่งกลั้นขำกันเหรอ น่าสนใจดีนี่

ร่ำสุราอิ่มหนำสำราญแล้ว ก็ถึงเวลาที่โตเกี๋ยมต้องเดินทางกลับ

เล่าปี่กล่าวด้วยความเป็นห่วง "ฟ้ามืดค่ำแล้ว เหตุใดท่านเจ้าเมืองไม่ค้างแรมพักผ่อนต่ออีกสักคืนเล่าขอรับ"

โตเกี๋ยมส่ายหน้าพลางกล่าว "ในเมื่อไอ้พวกโจรกลุ่มนั้นลงมือแล้ว เมืองเพ้งเซียก็คงจะเริ่มปั่นป่วน ข้าต้องรีบกลับไปคุมสถานการณ์คืนนี้เลย"

เล่าปี่กล่าว "เช่นนั้นข้าจะให้กองกำลังของข้าช่วยคุ้มกันท่านไปขอรับ"

โตเกี๋ยมไม่ได้ปฏิเสธ "ดี"

"ท่านเจ้าเมือง ข้าขอเดินไปส่งท่านนะขอรับ"

"อืม"

โตเกี๋ยมยิ้มถาม "ได้ยินว่าเดือนหน้าเจ้าจะแต่งงานกับบิเจ๋งแล้วรึ"

เล่าปี่พยักหน้า "ขอรับ"

โตเกี๋ยมปรายตามองเล่าปี่แวบหนึ่ง "เจ้าประหยัดมัธยัสถ์ถึงเพียงนี้ แล้วตอนนั้นเงินค่าสินสอดมหาศาลที่เจ้าสู่ขอบิเจ๋งมันมาจากไหนกันล่ะ"

เล่าปี่เลิกคิ้วขึ้น

ก็ฟันกำไรมาจากตัวท่านนั่นแหละ...

แต่เล่าปี่ไม่กล้าเอ่ยปากพูดออกไป เขาแกล้งกระแอมไอแห้ง ๆ สองที

"ตระกูลบิออกเงินช่วยข้าฟื้นฟูเมืองตังไฮ เรื่องสินสอดนั่นก็แค่ล้วงเงินจากกระเป๋าซ้ายย้ายไปใส่กระเป๋าขวาเท่านั้นเองขอรับ"

"หันไปทางไหนก็เงินของตระกูลบิทั้งนั้น ถือเสียว่าทำเพื่อรักษาหน้าตาก็แล้วกัน"

ในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

เงินสินสอดสิบล้านที่เล่าปี่เคยมอบให้ไป ตระกูลบิได้คืนกลับมาให้เล่าปี่เพิ่มขึ้นหลายสิบเท่าแล้ว เพื่อนำไปใช้จัดซื้อม้าศึกและยุทธภัณฑ์

กองทหารม้าขาวที่มีเดิมเพียงร้อยกว่าคน บัดนี้ก็ขยายกำลังพลเป็นหนึ่งพันคน โดยมีจูล่งเป็นผู้นำทัพ

นับเป็นกองกำลังพิเศษหน่วยที่สองในมือของเล่าปี่

โตเกี๋ยมหัวเราะ "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง"

"แต่สิ่งที่ข้าจะเตือนเจ้าก็คือ ในช่วงแรกที่เมืองตังไฮยังยากจนข้นแค้น เจ้าอาจอ้างเรื่องฟื้นฟูเมืองตังไฮเพื่อพาลูกน้องใช้ชีวิตอย่างสมถะได้"

"ทว่ายามนี้เมืองตังไฮมั่งคั่งอุดมสมบูรณ์ขึ้นมาแล้ว เจ้าจะพาลูกน้องกอดคอกันตระหนี่ถี่เหนียวต่อไปไม่ได้อีก"

เล่าปี่ถาม "เพราะเหตุใดหรือขอรับ"

โตเกี๋ยมตอบกลับอย่างเอือมระอา "ถ้าตัวเจ้ายังขี้เหนียวอยู่แบบนี้ แล้วคนข้างล่างมันจะมีหน้ากล้าใช้เงินหรือยังไงกันล่ะ"

"แต่ใต้หล้านี้ล้วนวุ่นวายเพราะผลประโยชน์ หากไร้ซึ่งผลประโยชน์ที่มากพอ มีหรือที่ตระกูลใหญ่ตระกูลไหนจะยอมสวามิภักดิ์ติดตามเจ้า"

"สมองมีปัญหาหรือยังไง ถึงต้องมาร่วมทุกข์ทนลำบากไปกับเจ้าน่ะ"

"หากขาดการสนับสนุนจากตระกูลใหญ่ สุดท้ายแล้วเจ้าก็ไม่มีวันตั้งตัวเป็นใหญ่ได้หรอก"

นี่มันคำพูดที่กลั่นออกมาจากใจชัด ๆ

เล่าปี่รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนักจึงกล่าวว่า "ขอบคุณท่านโตเกี๋ยมที่ช่วยชี้แนะขอรับ"

ทั้งสองสนทนากันไปพลาง ไม่ทันรู้ตัวก็เดินมาถึงหน้าประตูเมืองเสียแล้ว

กองพันเสินจีจัดแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยรออยู่ที่หน้าประตูเมือง

ต่างจากเมื่อเช้าที่สวมชุดพรางสำหรับลอบเร้น ในยามนี้พวกเขาสวมเกราะหนาถืออาวุธครบมือ จูงม้าศึกคนละตัว ดูสูงใหญ่สง่างามและน่าเกรงขามทุกคน

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเตียวหุยเป็นผู้นำทัพด้วยตัวเอง ทำให้โตเกี๋ยมรู้สึกปลอดภัยจนล้นปรี่

ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าเล่าปี่เนี่ย ยามทุ่มเงินให้กับกองทัพช่างใจป้ำไม่เบาจริง ๆ

โตเกี๋ยมกล่าวขึ้นว่า "จริงสิ งานแต่งงานกับแม่นางบิเจ๋งต้องจัดให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติเชียวนะ! อย่าได้งก ๆ เค็ม ๆ เป็นอันขาด"

"แสดงความหนักแน่นมั่นคงของเจ้าออกมา ให้พวกตระกูลใหญ่ในชีจิ๋วได้ประจักษ์ถึงความสามารถและบารมีของเจ้า"

"หากเจ้าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า ข้าคงสนับสนุนให้เจ้ารู้จักประหยัดมัธยัสถ์"

"แต่เจ้าไม่ใช่ เพราะฉะนั้นข้าจึงอยากสนับสนุนให้เจ้ารู้จักใช้เงิน"

"เรื่องนี้น่ะ เจ้าต้องเรียนรู้จากอ้วนสุดให้มาก ๆ"

"อย่าเห็นว่าเขาใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายมือเติบเชียว เพราะแบบนั้นแหละถึงดึงดูดตระกูลใหญ่มากมายให้ยอมมารับใช้เขาได้ จนยามนี้กำลังอำนาจแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน"

เล่าปี่มองโตเกี๋ยมด้วยความประหลาดใจ

ฉันไม่ใช่ลูกน้องลุงเหรอ

ตาแก่นี่คงไม่ได้คิดจะสละตำแหน่งหรอกนะ

โตเกี๋ยมตบบ่าเล่าปี่แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า

"อีกหนึ่งเดือนในงานแต่งงาน ข้าจะมาดูว่าเจ้าใช้เงินเป็นจริงหรือไม่"

"สิ่งที่ควรพูดข้าก็พูดไปหมดแล้ว รักษาตัวด้วย"

เล่าปี่เลิกคิ้วขึ้น

ใช้เงินงั้นเหรอ

ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็ ฉันโคตรจะถนัดเลย!

เขาประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า "ท่านเจ้าเมืองเดินทางปลอดภัยขอรับ"

ภายในรถม้า

โตเกี๋ยมกล่าวกับบุตรชายว่า

"เล่าปี่เป็นคนมีความสามารถ เสียดายที่ขี้เหนียวไปหน่อย จึงรวมใจคนไม่ได้"

"แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมเกี่ยวกับชาติกำเนิดที่ต่ำต้อยของเขา จะโทษเขาก็ไม่ได้"

"หากเขารู้จักแบ่งปันผลประโยชน์ ก็ใช่ว่าจะไม่อาจก้าวขึ้นเป็นเจ้าแคว้นผู้เกรียงไกรได้"

โตสงถามขึ้นว่า "ท่านพ่อ ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ"

โตเกี๋ยมทอดถอนใจแล้วกล่าวว่า

"พวกเราควรต้องถอยได้แล้ว กองทัพคลุมหน้าพวกนั้นในวันนี้เจ้าเองก็เห็นแล้วนี่"

"หากยังไม่ยอมถอย คนที่จะต้องตายก็คือตระกูลโตของเรา"

โตสงกล่าวด้วยความเคียดแค้น "พวกมันบังอาจเกินไปแล้ว!"

โตเกี๋ยมกล่าวเรียบ ๆ ว่า

"ต้นสายปลายเหตุล้วนเป็นเพราะตระกูลโตของเราไม่อาจกอบโกยผลประโยชน์มาให้พวกตระกูลใหญ่แห่งชีจิ๋วได้อีกต่อไป"

"และพวกนั้นก็ต้องการผู้นำที่มีความสามารถมากกว่านี้มาพากอบโกยเงินทอง"

"เล่าปี่ผู้นี้มีความสามารถในการสร้างความมั่งคั่ง ทั้งยังสร้างผลประโยชน์ให้แก่ตระกูลใหญ่ได้"

"นับเป็นตัวเลือกผู้นำที่เข้าท่าทีเดียว"

"อีกทั้งเล่าปี่ก็เป็นข้าที่ช่วยดึงตัวออกมาจากกองทัพพันธมิตรด้วยตัวเอง ระหว่างพวกเรายังถือว่ามีน้ำใจไมตรีต่อกันอยู่บ้าง"

"มีเพียงยามที่เขาขึ้นสู่อำนาจ พวกเราถึงจะรอดพ้นจากการถูกตระกูลใหญ่อื่น ๆ กดขี่ข่มเหงและรุมฉีกเนื้อกลืนกิน"

"ตระกูลโตของเรายังอาจจะได้เกาะชายเสื้อเล่าปี่แบ่งชิ้นปลามันมาได้สักส่วนหนึ่งด้วยซ้ำ"

"เพียงแต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เขายังขาดบารมีไปสักหน่อย"

"พวกเรามิสู้ช่วยผลักดันเขาสักแรง สั่งสมบารมีให้เขา แล้วค่อยถือโอกาสนี้ยกตำแหน่งให้เขาไปเสียเลย"

โตสงนวดขมับตัวเอง นึกไม่ถึงเลยว่าแค่กินข้าวชั่วครู่เดียว ท่านพ่อจะวางแผนการคำนวณไว้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้

.....

เมืองไทสัน

ซงปาได้รับจดหมายขอความช่วยเหลือจากชางซี

"ลูกพี่ช่วยข้าด้วย!"

"เล่าปี่ตั้งทัพประชิดชายแดน ค่ายโจรของข้าจวนเจียนจะล่มสลายแล้ว ริมฝีปากสิ้นฟันย่อมหนาวเหน็บนะท่าน!"

ซงปาขมวดคิ้วมุ่น

"เล่าปี่อย่างนั้นรึ"