ตอนที่ 79 เล่าปี่ผู้ประหยัดมัธยัสถ์

โตเกี๋ยมรอดตายมาราวปาฏิหาริย์ แต่ในใจยังคงหวาดผวาไม่หาย

หลังเค้นสอบปากคำดูถึงได้รู้ว่า พวกไอ้โม่งชุดดำพวกนี้แท้จริงแล้วคือกลุ่มคนที่ยักยอกเบี้ยหวัดและเสบียงกองทัพนั่นเอง

นึกไม่ถึงเลยว่าพวกมันจะอาจหาญบ้าบิ่น ถึงขั้นกล้าลงมือลอบสังหารเจ้ามณฑลได้ลงคอ!

หากมิใช่เพราะกองทัพของเล่าปี่แอบคุ้มกันอยู่ลับ ๆ เกรงว่าเขาคงสิ้นชื่อตายอนาถไปนานแล้วกระมัง?

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน!

เขาตามสืบมาตั้งหลายเดือน พวกข้าราชการต่างคอยปกป้องกะลาหัวกันเอง ขัดขวางสารพัดชั้นจนแทบไม่ได้เรื่องได้ราว

คราวนี้ดีล่ะ โผล่หัวออกมากันหมดเองเลย!

ประหยัดเวลาไม่ต้องตามลากคอทีละคน!

รวบตึงกวาดล้างยกโขยงในคราวเดียว!

เล่าเหี้ยนเต๊กทำได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ!

โตเกี๋ยมอารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง จึงเอ่ยกับโตสงอย่างจริงจังว่า

"เล่าเหี้ยนเต๊กช่างเป็นคนเปี่ยมคุณธรรมจริง ๆ คนทั้งใต้หล้าเข้าใจเขาผิดไปหมดแล้ว"

โตสงพยักหน้าเห็นพ้อง "หากมิได้ท่านเหี้ยนเต๊ก เกรงว่าข้าเองก็คงเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกันขอรับ"

"แต่คนเช่นนี้ ไฉนจึงไปลักพาตัวขุนพลฮองมาได้ล่ะขอรับ?"

โตเกี๋ยมกล่าวว่า "บางทีอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด พวกเราไปถึงเมืองตังไฮเดี๋ยวก็รู้เอง"

กองพันเสินจีคุมเชิงกระหนาบกองทัพของโตเกี๋ยม มุ่งหน้าตรงไปยังอำเภอถำตลอดทาง

เป็นไปตามที่โตเกี๋ยมคาดไว้จริง ๆ ยิ่งเข้าใกล้อำเภอถำมากเท่าใด ก็ยิ่งเจริญรุ่งเรืองมากขึ้นเท่านั้น

ไม่มีถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อ และไม่มีถนนลูกรังขรุขระชวนกระเด้งกระดอน

ทำให้โตเกี๋ยมที่นั่งอยู่ในรถม้ารู้สึกสบายตัวเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเปิดม่านหน้าต่างรถม้าขึ้น

เขาก็พบว่ากังหันวิดน้ำแถบนี้มีจำนวนมากขึ้นไปอีก

ในความทรงจำของเขา ที่ดินผืนใหญ่หน้าอำเภอถำแห่งนี้รกร้างว่างเปล่ามานาน ไร้ผู้คนเพาะปลูก

ทว่ายามนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว

มันแปรเปลี่ยนเป็นรวงข้าวสีทองอร่ามสุดลูกหูลูกตา

แม้กระทั่งพื้นที่บนเนินเขาที่ราบเรียบเพียงเล็กน้อย ก็ยังถูกดัดแปลงให้กลายเป็นแปลงนาอันอุดมสมบูรณ์

บรรยากาศทั่วบริเวณกำลังคึกคักดุเดือด

ด้านหนึ่งมีชาวนากำลังก้มหน้าก้มตาเกี่ยวข้าว อีกด้านมีคนใช้พัดฝัดข้าวเพื่อคัดแยกเปลือก จากนั้นก็กรอกใส่กระสอบมัดปากแน่นหนา แล้วลำเลียงขึ้นเกวียนขนออกไป

เกี่ยวไม่หมด!

เกี่ยวเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที!

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ชาวนาได้สัมผัสกับความรู้สึกที่ว่าเกี่ยวข้าวยังไงก็ไม่หมด

ทั้งเหนื่อยสายตัวแทบขาด ทั้งตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

นั่นหมายความว่า ปีนี้พวกเขาไม่ต้องทนอดอยากหิวโซกันอีกต่อไปแล้ว!

มีชีวิตมาตั้งหลายสิบปี ในที่สุดก็ได้กินอิ่มท้องเสียที!

โตเกี๋ยมทอดสายตามองภาพการเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์นอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

ตั้งแต่เกิดมา เขายังไม่เคยพบเห็นทัศนียภาพที่งดงามและมั่งคั่งถึงเพียงนี้มาก่อนเลย

แม้กระทั่งเสียงสายน้ำหมุนวนของกังหันวิดน้ำก็ยังฟังดูไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก

เขาเริ่มอยากรู้อย่างอดใจไม่ไหวแล้วว่า ผลผลิตทางการเกษตรของเมืองตังไฮในปีนี้จะมีมากมายมหาศาลสักเท่าใดกัน?

ขบวนของโตเกี๋ยมเดินทางมาถึงอำเภอถำอย่างราบรื่นภายใต้การ "คุ้มกัน" ของกองพันเสินจี

เล่าปี่นำข้าราชการน้อยใหญ่ทั้งอำเภอถำออกมารอต้อนรับโตเกี๋ยมถึงนอกประตูเมือง

"ท่านโต ไม่ได้พบกันเสียนาน สบายดีหรือไม่"

โตเกี๋ยมหัวเราะร่าพลางกล่าวว่า "เล่าเหี้ยนเต๊ก เจ้าเด็กคนนี้นี่เก็บงำฝีมือเก่งจริง ๆ พัฒนาเมืองตังไฮจนเจริญขนาดนี้ กลับไม่ปริปากบอกสักคำ"

เล่าปี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าวว่า

"ท่านโตจะมาเมืองตังไฮ ไฉนจึงไม่แจ้งล่วงหน้าสักคำเล่า"

"หากมิใช่เพราะแถวนี้มีกองพลกวาดล้างโจรของข้าอยู่พอดี เกรงว่าท่านโตคงจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดไปแล้ว"

ที่ยกทัพจู่โจมอำเภอถำกะทันหัน ก็เพื่อจะมาจับเจ้ายังไงล่ะ

ทว่าในตอนนี้โตเกี๋ยมไม่ได้คิดเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว

เขาหัวเราะแล้วพูดว่า

"ที่ข้ามาครานี้ ก็เพื่อเรื่องของขุนพลฮอง"

"เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าพวกโจรชั่วที่ยักยอกเบี้ยหวัดกองทัพมันจะอุกอาจถึงขั้นฉวยโอกาสนี้กำจัดข้า"

เล่าปี่ยิ้มพลางกล่าวว่า "ขุนพลฮองก็อยู่ที่นี่แล้ว ท่านโตเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย มิสู้เข้ามานั่งคุยกันข้างในเถิด"

"ข้าจัดเตรียมสุราอาหารไว้เลี้ยงต้อนรับขับสู้ท่านโตเรียบร้อยแล้ว"

โตเกี๋ยมกำลังหิวจนไส้กิ่วอยู่พอดี จึงหัวเราะแล้วตอบว่า "ดีเหมือนกัน"

"เชิญ"

เตียวหุยส่งสายตาเป็นสัญญาณ ให้กำเหลงที่เตรียมจะเอาไม้หน้าสามฟาดหัวโตเกี๋ยมอยู่รอมร่อถอนตัวออกไป

กำเหลงเก็บมืออย่างเสียดาย ก่อนจะหันหลังเดินจากไปพลางตะโกนสั่ง

"หน่วย 002 รวมพล!"

"จัดแถวตรงหน้า! ตบเท้า หน้าเดิน!"

"หน่วย 001 รวมพล!"

"จัดแถวตรงหน้า! ตบเท้า หน้าเดิน!"

"หน่วย 056 รวมพล!"

"...."

พลทหารลายพรางพวกนี้รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ทุกท่วงท่าพร้อมเพรียงเป็นจังหวะเดียว เด็ดขาดฉับไว รูปขบวนเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่ง

โตเกี๋ยมหวนนึกถึงความดุดันกล้าหาญของกำเหลงยามเข้ามาช่วยชีวิต

นึกถึงตอนที่กองทหารชุดนี้คุ้มกันเขามายังอำเภอถำ ตลอดระยะทางสิบกว่ากิโลเมตรยังคงรักษาจังหวะก้าวเดินได้พร้อมเพรียงเสมอกันเป๊ะ

ซ้ำยังไม่มีใครกระซิบกระซาบพูดคุยไร้สาระแม้แต่คนเดียว

ไม่ว่าจะวัดจากพลังการรบเฉพาะตัว หรือระเบียบวินัยของหมู่คณะ กองทหารลายพรางนี้ก็คือกองทัพชั้นยอดอย่างไม่ต้องสงสัย

ดีไม่ดีจะเหนือชั้นกว่าทหารเอกตันเอี๋ยงของเขาเสียด้วยซ้ำ

ดูท่าแล้ว ความสามารถในการปกครองทัพของเล่าเหี้ยนเต๊กคงไม่ได้ด้อยไปกว่าความสามารถในการบริหารบ้านเมืองเลย

ซุนเอี๋ยนมองดูกองทหารนี้แล้วก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน

นึกไม่ถึงเลยว่าเตียวหุยจะมีความสามารถในการคุมทัพถึงเพียงนี้ ถึงกับเคี่ยวกรำกองพันเสินจีออกมาได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้

เขารู้สึกว่าจำเป็นต้องนำเคล็ดวิชาการฝึกทหารของเตียวหุยไปเผยแพร่ให้ทั่วทั้งกองทัพเสียแล้ว

ผู้หลักผู้ใหญ่ระดับหัวหน้ามาตรวจงาน ย่อมต้องไม่ทำตัวอวดรวยเป็นธรรมดา

ชาเขียว เกลือบริสุทธิ์ จอกแก้วผลึก พระกระโดดกำแพง แฮมเบอร์เกอร์ไก่ทอด หรือพวกกับข้าวผัดกระทะร้อนทั้งหลายล้วนไม่ต้องยกขึ้นโต๊ะทั้งสิ้น

จัดเสิร์ฟแค่สุราธัญพืชหยาบแบบดั้งเดิม แป้งม้วน ต้นหอม ขิง กระเทียม และเต้าเจี้ยวเท่านั้น

ทว่า เล่าปี่กลับรู้สึกว่าทำแบบนี้มันดูเสแสร้งแกล้งจนโจ่งแจ้งเกินไปหน่อย

จึงสั่งให้พ่อครัวทำไก่ขอทานแบบเร่งด่วนขึ้นมาตัวหนึ่ง กินแกล้มกับแป้งม้วน ก็นับเป็นรสเด็ดชั้นเลิศเช่นกัน

งานเลี้ยงของพวกชนชั้นสูงจัดเป็นแบบหนึ่งคนหนึ่งโต๊ะ หนึ่งคนหนึ่งจาน

โตเกี๋ยมมองดูไก่ขอทานที่ถูกฉีกเป็นเส้นเนื้อวางอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมกรุ่นโชยเตะจมูก

เขาหัวเราะพลางเอ่ยว่า "พวกเจ้ากินอยู่ดีไม่เบานี่"

เล่าปี่ยิ้มตอบ "ปกติพวกข้าไม่ได้กินของพวกนี้หรอกขอรับ หากมิใช่เพราะท่านมาเยือน พวกข้าคงไม่มีวาสนาได้แตะต้องหรอก"

ซุนเอี๋ยนนึกในใจว่า ก็จริงของท่าน

เพราะอาหารการกินตามปกติของพวกเขามันไม่ได้กระจอกงอกง่อยขนาดนี้น่ะสิ

เขาช่วยรับลูกตามน้ำกับเล่าปี่ แกล้งทำเป็นบ่นอุบว่า

"ใต้เท้าซือจุน ตั้งแต่ข้าน้อยติดตามท่านกงเหี้ยนเต๊กมา นี่ก็ไม่ได้ลิ้มรสเนื้อไก่มาหลายเดือนแล้วขอรับ"

เล่าปี่แอบแซวในใจว่า ก็แหงสิวะ ไอ้นี่เล่นซัดอาหารทะเลแกล้มเหล้าทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่กลัวเป็นเกาต์บ้างหรือไง?

โตเกี๋ยมซาบซึ้งใจยิ่งนัก "มิน่าเล่า พวกเจ้าถึงพัฒนาเมืองตังไฮได้เจริญรุ่งเรืองถึงเพียงนี้"

เขานึกไปถึงพวกข้าราชการกังฉินทรราชที่เมืองเพ้งเซีย

โลภมากไม่รู้จักพอยังพอทำเนา นี่ยังเล่นหมาจนตรอกส่งคนมาลอบสังหารเขา แล้วป้ายสีให้เล่าปี่ผู้ประหยัดมัธยัสถ์รักใคร่ราษฎรปานนี้อีก!

ชั่วช้าสารเลวสิ้นดี!

เกือบทำให้เมืองตังไฮที่กว่าจะลืมตาอ้าปากขึ้นมาได้ต้องตกอยู่ในกองเพลิงสงครามเสียแล้ว

"หากขุนนางเมืองชีจิ๋วตั้งแต่ระดับสูงยันล่างสุจริตและมัธยัสถ์ได้เฉกเช่นเล่าเหี้ยนเต๊ก ชีจิ๋วจะตกต่ำถึงขั้นนี้ได้อย่างไรกัน!"

โตเกี๋ยมรู้สึกช้ำใจอย่างแท้จริง

ชีจิ๋วเป็นดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ และเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ผู้ทำศึกล้วนหมายปอง

มีต้นทุนสูงส่งพอจะผงาดท้าทายใต้หล้า ทว่าเนื้อในกลับเน่าเฟะจนถึงกระดูก

ตระกูลใหญ่ต่างแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น ป้ายสีใส่ร้ายป้ายความผิดกันไปมา

ไม่มีใครยอมก้มหัวให้ใคร

ทุกเมื่อเชื่อวันเอาแต่ทะเลาะเบาะแว้งไม่รู้จบเรื่องใครจะจ่ายเงินมากใครจะจ่ายเงินน้อย

แค่จะยกทัพไปปราบโจรยังต้องถกเถียงกันเป็นสิบวันครึ่งเดือนกว่าจะเคลื่อนพล พอโจรเผ่นหนีเตลิดไปหมดแล้ว กองทัพทางการถึงเพิ่งจะโผล่ไปถึง

นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกัน?

ชีจิ๋วยังคิดจะพัฒนาต่อไปอยู่อีกหรือไม่?

นับตั้งแต่กลับมาจากลกเอี๋ยง โตเกี๋ยมก็พบว่าตนเองค่อย ๆ สูญเสียการควบคุมชีจิ๋วไปทีละน้อย

หากชีจิ๋วยังยอมเชื่อฟังคำสั่งของเขาเหมือนแต่ก่อน เขาไฉนเลยจะต้องไปหวาดกลัวจดหมายข่มขู่กระจอกงอกง่อยเพียงฉบับเดียวของเล่าเกงจิ๋วด้วยเล่า?

พอนึกถึงตรงนี้ โตเกี๋ยมก็อดไม่ได้ที่จะกระดกสุราขมขื่นลงคอด้วยความเจ็บปวดใจ

"ยังคงเป็นเหี้ยนเต๊กที่ดีจริง ๆ ตอนนั้นข้ามองเจ้าผิดไปจริง ๆ"

"นึกไม่ถึงเลยว่าในขณะที่ใครต่อใครต่างดูแคลนเจ้า เจ้ากลับเป็นคนที่กอบกู้หน้าตาได้มากที่สุด!"

"ดี! ดียิ่งนัก!"

เล่าปี่เอ่ยด้วยความนอบน้อม "ต้องขอบพระคุณท่านกงโตที่ยอมให้ข้ายืมเสบียงในคราวนั้นขอรับ หาไม่แล้วเมืองตังไฮคงไม่อาจผงาดขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ สุราจอกนี้ ข้าขอคารวะท่านกงโต"

โตเกี๋ยมถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนนั้นตนเคยให้เล่าปี่ยืมเสบียงไปหนึ่งหมื่นต๊อกนี่นา

คาดไม่ถึงเลยว่าการที่เมืองตังไฮผงาดขึ้นมาได้นี้ จะมีผลงานความชอบของตนเอี่ยวอยู่ด้วยส่วนหนึ่ง

เขาจึงหัวเราะร่าพลางกล่าวว่า "ถ้ารู้แต่แรกว่าเหี้ยนเต๊กมีความสามารถปานนี้ คราวนั้นข้าคงให้เจ้ายืมมากกว่านี้ไปแล้ว"

"ยังดีกว่าถูกไอ้พวกกุ้งฝอยปลาเน่าพรรค์นั้นฮุบกินไปหมด!"

"แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้ข้าประจักษ์ในความสามารถของเจ้าแล้ว"

"วันหน้าเจ้าต้องการอะไรก็บอกมาได้เต็มที่ ข้าจะสนับสนุนเจ้าอย่างสุดกำลัง!"

เล่าปี่ดีใจจนเนื้อเต้น เขากะไว้แล้วเชียวว่าวิชาประจบสอพลอมันได้ผลชะงัด

นี่เท่ากับว่าโตเกี๋ยมได้กลายมาเป็นแหล่งพลังงานสำรองก้อนโตที่ซ่อนอยู่ของเขาชัด ๆ

จึงเอ่ยขึ้นว่า

"ขอบพระคุณท่านกงโตที่ให้การสนับสนุน ข้าขอคารวะท่านอีกสักจอกขอรับ!"

โตเกี๋ยมดื่มอย่างเบิกบานใจ หลังผลัดกันชนจอกคารวะไปรอบหนึ่ง จึงค่อยเริ่มเปิดประเด็นเรื่องงานเป็นการเป็นงาน

เขามองไปยังฮองตงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "ท่านผู้นี้คงเป็นแม่ทัพฮอง ฮองฮันเซงสินะ?"

ฮองตงประสานมือคำนับ "เป็นข้าน้อยเองขอรับ"

โตเกี๋ยมคิดในใจว่า ฮองตงไม่ได้ถูกเล่าปี่ลักพาตัวมาจริง ๆ ด้วย

"แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาสวามิภักดิ์ต่อเล่าเหี้ยนเต๊กเล่า?"