ตอนที่ 78 โตเกี๋ยม นี่น่ะเหรอกองทัพของเล่าปี่

กำเหลงมองเห็นกองกำลังกลุ่มหนึ่งขนาดราวร้อยกว่าคน

พวกเขาสวมเกราะ ขี่ม้าศึก ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นทหารกองประจำการ

"ลูกพี่ ตอนนี้เอาไงดี?"

กำเหลงเอ่ยว่า

"คนพวกนี้กลางวันแสก ๆ ดันโพกหน้าปิดตา ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี!"

ลูกทีมถามขึ้นว่า "แล้วพวกมันมาทำอะไรกันล่ะ?"

กำเหลงส่ายหน้าพลางบอกว่า

"ไม่รู้เหมือนกัน"

"เสี่ยวจิ่ว เจ้ากลับไปรายงานสถานการณ์ของทหารกลุ่มนี้ให้ท่านเจ้าเมืองทราบก่อน"

"รับทราบ!"

พูดจบ เสี่ยวจิ่วก็หมุนตัวจากไป

"ลูกพี่ แล้วพวกเราล่ะ?"

"หัวหน้าพร่ำสอนพวกเราเสมอ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งมิพ่าย"

"ตามไปก่อน ไปจับตัวมาสักคนเค้นถามดู!"

....

ทหารชุดคลุมหน้าถามขึ้นว่า "พี่ใหญ่ จะลงมือเมื่อไหร่ดี?"

หัวหน้าชุดคลุมหน้าหัวเราะในลำคอพลางเอ่ย "ตรงนี้ยังเป็นเขตชายแดน รอให้โตเกี๋ยมเข้าไปถึงใจกลางพื้นที่ก่อนค่อยฆ่ามัน ถึงตอนนั้นก็โยนความผิดให้เล่าปี่คิดก่อกบฏได้เต็มประตู!"

มีหน่วยสอดแนมคนหนึ่งเข้ามารายงาน "พี่ใหญ่ พวกมันหยุดพักอยู่ข้างหน้า"

หัวหน้าชุดคลุมหน้าพยักหน้า "งั้นพวกเราก็พักตรงนี้แหละ"

....

"พี่ใหญ่ พวกโตเกี๋ยมออกเดินทางแล้ว"

หัวหน้าชุดคลุมหน้าพยักหน้า "ได้ งั้นพวกเราก็ออกเดินทาง คนอยู่กันครบไหม?"

"พี่ใหญ่ หายไปคนหนึ่ง!"

หัวหน้าชุดคลุมหน้าเอ่ยอย่างหงุดหงิด "มันไปไหนวะ?"

"มันบอกว่าจะไปฉี่ในป่า แล้วคนก็หายตัวไปเลย"

"สงสัยจะหนีเตลิดไปแล้วแน่ ๆ!"

หัวหน้าชุดคลุมหน้าแค่นเสียงฮึ "ไอ้ขี้ขลาด! พวกเจ้าฟังให้ดี!"

"ถ้าไม่ฆ่าโตเกี๋ยม เรื่องที่เรายักยอกเบี้ยหวัดและเสบียงทหารจะแตกเอา ถึงตอนนั้นคนที่ต้องตายคือพวกเรา!"

"แม้การคุ้มกันของโตเกี๋ยมจะแน่นหนา แต่หากแลกกับชีวิตของครอบครัวพวกเราได้ ตายแล้วจะกลัวอะไร!"

บรรดาลูกน้องต่างเห็นพ้องต้องกัน "จริงด้วย!"

"มีแต่ต้องฆ่าโตเกี๋ยมเท่านั้น พวกเราถึงจะรอดปลอดภัย!"

หัวหน้าชุดคลุมหน้าพยักหน้า "ในเมื่อทุกคนรู้ว่าอะไรสำคัญ ข้าก็จะไม่พูดมาก ตามต่อไป!"

ขณะนั้นเอง หนิวเอ้อร์ หัวหน้าหน่วย 001 ก็สังเกตเห็นกองกำลังชุดคลุมหน้าเข้าเหมือนกัน

"หัวหน้า เอาไงต่อดี?"

หนิวเอ้อร์คิดดูแล้วบอกว่า

"จับตัวมาสักคนถามดูก่อน"

.....

"พี่ใหญ่ หายไปอีกสองคนแล้ว!"

หัวหน้าชุดคลุมหน้าขมวดคิ้วแน่น "หนีไปอีกแล้วเรอะ?"

"ข้าขอย้ำอีกรอบ! โตเกี๋ยมไม่ตาย คนที่จะตายก็คือพวกเรา!"

"ขอรับ!"

"ถูกต้อง!"

"ใช่แล้ว!"

"อืม ๆ!"

"ฆ่าโตเกี๋ยม!"

เมื่อเห็นท่าทางฮึกเหิมร่วมแรงร่วมใจของเหล่าลูกน้อง หัวหน้าชุดคลุมหน้าค่อยเบาใจขึ้นมาหน่อย

"ไป สะกดรอยตามต่อไป ใกล้ถึงใจกลางเมืองตังไฮแล้ว เตรียมตัวลงมือ!"

ในตอนนั้นเอง หัวหน้าหน่วย 053, หน่วย 061 และหน่วย 041 ต่างก็พบกองทหารชุดคลุมหน้าเช่นกัน

....

"พี่ใหญ่ หายไปอีกห้าคนแล้ว!"

หัวหน้าชุดคลุมหน้าโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

ทำไมทุกครั้งที่หยุดพัก ต้องมีคนใช้มุกปวดฉี่แอบชิ่งหนีตลอดเลยวะ?

ตอนเพิ่งออกมาแต่ละคนล่ะสาบานดิบดี บอกว่าเรื่องเป็นเรื่องตายไม่สน ใครไม่ยอมก็บวกให้หมด

พอตอนนี้กลับวิ่งหนีไวกว่าใครเพื่อน!

ความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างมนุษย์ในวินาทีนี้กำลังสั่นคลอนอย่างหนัก

หัวหน้าชุดคลุมหน้าสบถด่า

"ไอ้เวรเอ๊ย! พวกมึงไม่อยากมีชีวิตรอดกันแล้วใช่ไหม?"

"คิดถึงลูกเมียพ่อแม่ที่บ้านบ้างสิวะ!"

"คนที่อยู่ตรงนี้ไม่มีใครหนีพ้นหรอก! ตอนนี้ถ้าลงมือยังโยนความผิดให้เล่าปี่ได้ พลาดโอกาสนี้ไปก็ไม่มีที่ไหนให้ลงมืออีกแล้วนะโว้ย!"

บรรดาลูกน้องมองหน้ากันเลิ่กลั่กแล้วพยักหน้า

"ใช่ ๆ ๆ!"

"ถูกแล้ว!"

"จริงแท้แน่นอน! ใครหนีคนนั้นเป็นหมา!"

"ใครหนีขอให้มีลูกไม่มีรูก้น!"

หัวหน้าชุดคลุมหน้ามองพวกมันด้วยสายตาระแวงสงสัย

....

กำเหลงเกาหัว จริง ๆ แล้วเขาจับตัวมาแค่สองคน พอเค้นถามไปยกหนึ่ง ทั้งคู่ต่างก็บอกว่ามาเพื่อฆ่าโตเกี๋ยม

แล้วใครกันล่ะที่มาเพื่อฆ่านายท่าน?

ตามหลักแล้วการที่พวกมันจะฆ่าโตเกี๋ยม ไม่น่าจะไปกระตุ้นสุดยอดวิชาของท่านปลัดเมืองได้สิ

หรือว่าคนที่อยากจะฆ่านายท่านคือโตเกี๋ยม?

โตเกี๋ยมสมองเสื่อมวัยชราไปแล้วหรือเปล่าวะ?

พาทหารม้าเบาร้อยกว่านายมาบุกจู่โจมนายท่านเนี่ยนะ?

แล้วไอ้การเดิน ๆ หยุด ๆ แบบนี้ มันเป็นการบุกจู่โจมภาษาอะไรกัน?

ช่างเถอะ ช่างหัวมัน!

มัดรวมทั้งสองฝ่ายส่งให้นายท่านเลยก็แล้วกัน

เสียงลูกน้องชุดคลุมหน้าดังแว่วมา "พี่ใหญ่! หนีไปสิบห้าคนแล้ว!"

กำเหลงดึงสติกลับมา

เดี๋ยว ไม่ใช่นะ

มีคนหนีทหารจริง ๆ เหรอวะ?

ในที่สุดหัวหน้าชุดคลุมหน้าก็สติแตกจนเก็บอาการไม่อยู่แล้ว

ก่อนหน้านี้ไอ้พวกหนีทหารยังใช้มุกปวดฉี่แอบย่องหนีไปเงียบ ๆ

คราวนี้เล่นไม่เนียนแม้แต่จะแสดงละคร วิ่งหนีเตลิดไปต่อหน้าต่อตาเขาเลย

เขามองแผ่นหลังของพวกลูกน้องที่กำลังวิ่งหนีเตลิดไป

ความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างมนุษย์พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดีในพริบตานี้

เขาแค้นใจจนน้ำตาไหลพราก อ้าปากด่ากราดลั่น:

"ดี! ดีมาก! ดีจริง ๆ!"

"พวกเอ็งมันขี้ขลาดตาขาวกันนักใช่ไหม!"

"ยอมเอาตัวรอดคนเดียว ไม่สนลูกเมียพ่อแม่แก่เฒ่าแล้วใช่ไหม!"

"ได้!"

"พวกเอ็งไม่กล้าฆ่าโตเกี๋ยม ข้ากล้า!"

พูดจบ หัวหน้าชุดคลุมหน้าก็ควบม้าพุ่งทะยานออกไป ราวกับพร้อมจะตายตกไปตามกันกับโตเกี๋ยม

ลูกน้องที่เหลือก็พลอยฮึกเหิมตามหัวหน้า ต่างควบม้าไล่กวดตามไปติด ๆ

กำเหลงสบถในใจว่าแย่แล้ว หากโตเกี๋ยมมาตายที่เมืองตังไฮ ย่อมส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อนายท่านเป็นแน่

เขาไหวตัวทันควัน รีบพาลูกทีมเข้าชิงม้ามาได้ไม่กี่ตัวแล้วควบตามไปทันที

หนิวเอ้อร์กับหัวหน้าหมู่คนอื่น ๆ ก็โผล่หัวออกมาจากพงหญ้า

พวกเขาพุ่งเข้าตะลุมบอนอย่างรวดเร็ว ชิงม้ามาได้แล้วไล่ตามไปติด ๆ เช่นกัน

"มีซุ่มโจมตี!"

หัวหน้าชุดคลุมหน้าหันขวับไปมอง เห็นทหารสิบกว่านายสวมชุดพรางลอบเร้นแย่งม้ามาได้ และกำลังควบไล่ล่าเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

เขาตะโกนลั่น "อย่าหยุด! บุกฝ่าเข้าไป! ฆ่าโตเกี๋ยมให้ได้!"

กุบกับ กุบกับ!

เสียงเกือกม้าที่โกลาหลอึกทึกทำให้กองคุ้มกันของโตเกี๋ยมตื่นตัวขึ้นมาระวังภัย

"ศัตรูบุก!!!"

เสียงเตือนภัยดังลั่นทำเอาหัวใจของโตเกี๋ยมกระตุกวูบขึ้นมาถึงคอหอย

โจรป่างั้นรึ?

เขารีบผลุนผลันออกจากรถม้าเตรียมจะเผ่นหนี

ทว่าหัวหน้าชุดคลุมหน้ามีฝีมือขี่ม้าล้ำเลิศ นำกำลังบุกทะลวงฝ่าแนวป้องกันของกองคุ้มกันเข้ามาได้

ประชิดเข้าใกล้โตเกี๋ยมเข้าไปทุกที

กำเหลงห้าวหาญไร้เทียมทาน คว้าทวนยาวมาได้เล่มหนึ่งก็ฟาดฟันทหารชุดคลุมหน้าร่วงไปหลายคน

รุดมาถึงได้ทันท่วงที ใช้ทวนฟาดเปรี้ยงเดียวซัดหัวหน้าชุดคลุมหน้าร่วงตกจากหลังม้า

พลางตะโกนสั่ง:

"อย่าฆ่า! จับเป็น!"

จากนั้นลูกทีมก็พลิกตัวลงจากม้า เข้าควบคุมตัวหัวหน้าชุดคลุมหน้าไว้ทันที

หากไม่เก็บตัวเป็น ๆ ไว้ กำเหลงเกรงว่านายท่านจะพูดแก้ต่างให้ตัวเองไม่ขึ้น

พลทหารกองพันเสินจีจากทุกสารทิศต่างโผล่ศีรษะออกมาจากพงหญ้าและแนวป่า ล้อมกรอบทั้งกลุ่มชุดคลุมหน้าและกองทัพของโตเกี๋ยมเอาไว้อย่างรวดเร็ว

บนชุดของพวกเขาประดับไปด้วยกิ่งไม้ใบหญ้า หมอบนิ่งอยู่ในดงหญ้าจนถ้าไม่เพ่งมองดี ๆ ก็ไม่มีทางสังเกตเห็น

กว่าโตเกี๋ยมจะได้สติก็พบว่า ตัวเองถูกทหารชุดลายพรางเหล่านี้ล้อมเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

แถมพวกองครักษ์ของเขาก็ถูกคุมตัวไว้หมดสิ้น

ไม่มีความวุ่นวาย ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เฉียบขาดและรวดเร็วหมดจด

กำเหลงนั่งอยู่บนหลังม้าศึกตัวใหญ่ ถือทวนยาวในมือแล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า:

"พวกเราคือกองทัพของท่านเหี้ยนเต๊ก"

"ได้ยินว่ามีมือสังหารคิดปองร้ายท่านเจ้าเมือง จึงมาเพื่อคุ้มกันท่านเจ้าเมืองโดยเฉพาะ"

"ใต้เท้า โปรดร่วมเดินทางไปกับพวกเราสักเที่ยวเถอะ?"

โตเกี๋ยมสายตาเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เขาผ่านศึกสงครามมาหลายสิบปี แค่ปราดตามองแวบเดียวก็รู้ว่าทหารพวกนี้ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม ไม่ใช่ทหารธรรมดาทั่วไป

ทหารเหล่านี้ซุ่มหมอบอยู่ใกล้เขาอย่างเงียบเชียบ ทว่าเขากลับไม่รู้สึกระแคะระคายแม้แต่น้อย

หากส่งกองทัพเช่นนี้ลงสู่สนามรบ ย่อมสร้างผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์และพลิกสถานการณ์การศึกได้อย่างแน่นอน

เล่าปี่เอ๋ยเล่าปี่...

เจ้าช่างแสร้งทำเป็นโง่เขลา ซ่อนเขี้ยวเล็บเก่งจริง ๆ!

ไม่เพียงบริหารบ้านเมืองได้ยอดเยี่ยม แม้แต่กองทัพก็ยังพัฒนาจนเก่งกาจถึงเพียงนี้

ข้าชักจะยิ่งอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตัวเจ้ามากขึ้นทุกทีแล้วสิ

.....

ไม่นานเล่าปี่ก็ได้รับรายงานข่าวจากแนวหน้า

มีคนพบกองทัพของโตเกี๋ยมและกำลังสะกดรอยตามอย่างใกล้ชิด

มีคนพบกองกำลังที่จะลอบสังหารโตเกี๋ยม และกำลังสะกดรอยตามอย่างใกล้ชิดเช่นกัน

คาดว่าตอนที่เขาได้รับข่าวนี้ ทางข้างหน้าก็คงจะตีกันเสร็จไปเรียบร้อยแล้ว

ที่น่าประหลาดก็คือ หลังจากกองพันเสินจีออกเดินทางไปไม่นาน ซุนเอี๋ยนก็สัมผัสถึงจิตสังหารไม่ได้แล้ว

ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ช่างลึกลับซับซ้อนชวนสับสนเหลือเกิน

ทำเอาเล่าปี่ร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติด

โตเกี๋ยมเอ๋ย อย่าเพิ่งชะตาขาดเชียวนะ ไม่งั้นฉันคงต้องใช้กำลังบุกยึดชีจิ๋วซะแล้ว

เฮ้อ!

ไม่มีวิทยุสื่อสารนี่มันไม่สะดวกเอาซะเลยจริง ๆ