ตอนที่ 77 เจ้าเล่าปี่นี่เกิดปีหนูรึไงกัน

โตเกี๋ยมโมโหจนความดันแทบพุ่ง มึนหัวตึ้บไปหมด

เดิมทีหลายเดือนมานี้เขาก็งานยุ่งจนแทบจะบินได้อยู่แล้ว ไม่มีเวลาไปสนใจเล่าปี่เลยสักนิด

กองทัพที่เพิ่งกลับมาจากลกเอี๋ยงก็ต้องปูนบำเหน็จรางวัล แถมยังมีข้อพิพาทระหว่างตระกูลใหญ่ที่รอให้เขาไปไกล่เกลี่ยอีก

ที่สำคัญกว่านั้นคือเขาเพิ่งจะจัดการพวกขุนนางกังฉินไปยกใหญ่

เจ้าพวกนี้อาศัยช่วงที่เขาไม่อยู่ชีจิ๋ว สมคบคิดกันยักยอกเสบียงและเบี้ยหวัดทหาร

มิหนำซ้ำยังมีคนรับสินบน ปล่อยให้โจรภูเขาบุกปล้นคุก ปล่อยนักโทษหนีไปจนเกลี้ยงทั้งคุก

กระทั่งเสบียงบรรเทาทุกข์ก็ยังมีคนกล้าฮุบไป ผู้ลี้ภัยไม่มีอะไรจะกิน สุดท้ายก็จำใจต้องหนีขึ้นเขาไปเป็นโจร

ด้วยเหตุนี้โจรภูเขาจึงชุกชุมขึ้นเรื่อย ๆ ลูกหลานตระกูลใหญ่หลายคนถูกดักปล้นฆ่าตาย

แล้วเป็นไงล่ะ เจ้าพวกตระกูลใหญ่สารเลวพวกนี้ยังมีหน้ามาทวงถามความเป็นธรรมกับเขาอีก!

มารดามันเถอะ!

ถ้าไม่ใช่เพราะคนของพวกเจ้าอมเสบียงช่วยภัยพิบัติไป จะมีผู้ลี้ภัยไปเป็นโจรเยอะขนาดนี้ไหม!

ทำไมพวกเจ้าไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างหา!?

คดีความพัวพันอีรุงตุงนังร้อยแปดพันเก้า ทำเอาโตเกี๋ยมปวดเศียรเวียนเกล้าจนถึงขั้นโทสะกำเริบกระอักเลือดออกมาหนหนึ่ง

ชีจิ๋วกลายเป็นแดนกลียุคเละเทะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

มีแต่เรื่องระยำตำบอนทั้งนั้น!

เขาอยากจะใช้หลักเมตตาธรรมบริหารบ้านเมืองก็ทำไม่ได้เลยสักนิด

ขอแค่เขากล้าจัดสรรเงินและเสบียง คนข้างล่างก็กล้าสวาปามจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่ซาก!

นี่ก็ใกล้จะเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงและเปิดซีซันใหม่แล้วแท้ ๆ แต่คนในชีจิ๋วยังไม่รวมใจเป็นหนึ่งเลย!

มีแต่เล่ห์เหลี่ยมชิงดีชิงเด่น หักเหลี่ยมเฉือนคมกันไปมา!

แล้วตอนนี้เป็นไงล่ะ!

ดันมีเล่าปี่โผล่มาจับตัวแม่ทัพเอกของเล่าเกงจิ๋วไปอีกคน!

นึกว่าเจ้าจะไปทรมานราษฎรเมืองตังไฮ

นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาทรมานข้าแทนนี่!

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ! เตรียมรถม้า! ออกเดินทางเดี๋ยวนี้!"

"ขอรับ! ท่านพ่อ..."

จากนั้นโตเกี๋ยมจึงนำทหารม้าคุ้มกันร้อยกว่านายควบตะบึงมุ่งหน้าสู่อำเภอถำทันที

หือ?

จู่ ๆ ซุนเอี๋ยนก็เงยหน้าขึ้น

"มีศัตรูบุก สุดยอดวิชาของข้าสัมผัสได้ถึงจิตสังหารรุนแรงมาก ดูเหมือนจะมุ่งหน้ามาทางพวกเรา"

ทุกคนพลันตึงเครียดขึ้นมาทันใด

เล่าปี่เอ่ยถาม "มาจากทิศไหน?"

"เมืองเพ้งเซีย"

เล่าปี่ใจกระตุก ตูไปล่วงเกินใครเข้าอีกล่ะเนี่ย?

ถึงขั้นจะมาฆ่าแกงกันเลยเรอะ?

จึงสั่งการว่า

"เตียวหุย สั่งให้กองพันเสินจีของนายไปสืบดูทีว่ามาไม้ไหน"

เตียวหุยพูดอย่างกระตือรือร้น "รับคำสั่ง!"

ก่อนจะหมุนตัวพุ่งตรงไปยังกองพันเสินจีทันที

....

กองทหารม้าเร็วของโตเกี๋ยมใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็เข้าสู่เขตแดนเมืองตังไฮ

ทว่าโตเกี๋ยมอายุมากแล้ว การเร่งเดินทัพสะเทือนเลื่อนลั่นขนาดนี้เขาทนรับไม่ไหวจริง ๆ จึงตัดสินใจลงจากรถม้ามาพักหายใจหายคอ

"เฮ้อ! แก่แล้วจริง ๆ! สมัยหนุ่ม ๆ ข้าควบม้ารวดเดียวถึงอำเภอถำได้สบาย ตอนนี้ทำได้แค่เดิน ๆ หยุด ๆ"

โตสงกล่าวว่า "ท่านพ่อ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ให้ข้าไปเชิญตัวมาเองก็ได้ขอรับ"

โตเกี๋ยมโบกมือ พลางทอดถอนใจ

"ชีจิ๋วเป็นชัยภูมิยุทธศาสตร์ที่ทุกฝ่ายจ้องแย่งชิง"

"ยามนี้สถานการณ์ยังไม่กระจ่าง จะไปล่วงเกินใครสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ทั้งนั้น"

"ไปเถอะ ไปเถอะ รีบเดินทางสำคัญที่สุด"

ทุกคนจึงตัดสินใจเดินเท้าไปต่ออีกสักพัก

"ท่านพ่อ ดูตรงนั้นสิขอรับ ทำไมถึงมีระหัดวิดน้ำเยอะขนาดนั้น แถมระหัดวิดน้ำแต่ละตัวยังมีเรือนสร้างกำกับไว้อีกด้วย"

โตเกี๋ยมเองก็แปลกใจ เขาไม่เคยเห็นภาพประหลาดตาเช่นนี้มาก่อน จึงเอ่ยว่า

"ไป! เดินไปดูตรงนั้นกัน"

คุณป้าที่กำลังเมาท์มอยอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านพอเห็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่พากองทัพมา ก็รีบวิ่งไปตามตัวผู้ใหญ่บ้านออกมารับรองทันที

ผู้ใหญ่บ้านเป็นผู้นำตระกูลในหมู่บ้านและเป็นคนที่มีความรู้ความเข้าใจ เพียงปราดตามองแวบเดียวก็จำได้ว่าเป็นโตเกี๋ยม เจ้ามณฑลชีจิ๋ว

"ข้าน้อยไม่ทราบว่าใต้เท้าจะให้เกียรติมาเยือน จึงมิได้ออกไปต้อนรับแต่ไกล ขออภัยด้วยขอรับ"

โตเกี๋ยมโบกมือ "ไม่ต้องมากพิธี"

"เจ้าเป็นผู้ใหญ่บ้านของที่นี่ใช่ไหม?"

"ขอรับ"

"ข้าขอถามเจ้าหน่อย เรือนที่สร้างเรียงรายเป็นแถวพวกนี้มีไว้ทำอะไรกัน?"

ผู้ใหญ่บ้านนึกในใจว่า ทำไมแม้แต่ขุนนางใหญ่ระดับเจ้ามณฑลถึงได้บ้านนอกไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้กันนะ?

จึงเอ่ยแนะนำว่า

"นี่คือกังหันวิดน้ำที่ท่านเจ้าเมืองเล่าประดิษฐ์ขึ้นมาขอรับ"

เล่าปี่เนี่ยนะ?

เจ้านั่นประดิษฐ์ของเป็นกับเขาด้วยเรอะ?

โตเกี๋ยมถามว่า

"ต้นทุนสร้างเท่าไหร่?"

"ราว ๆ สองถึงสามหมื่นอีแปะขอรับ"

โตเกี๋ยมน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

"แพงขนาดนี้เชียว? แล้วข้างในนี้เอาไว้ให้ใครอยู่?"

ผู้ใหญ่บ้านยิ้มพลางตอบ "ที่นี่ไม่ได้ให้สัตว์อยู่ แล้วก็ไม่ได้ให้คนอยู่ขอรับ"

"คลังเก็บของรึ?"

"ก็ไม่ใช่ขอรับ..."

โตเกี๋ยมขมวดคิ้ว

"แล้วมันมีไว้ทำอะไร? อย่าบอกนะว่าเสียเงินตั้งสองสามหมื่นอีแปะสร้างเรือนขึ้นมาตั้งโชว์เล่น ๆ? ระหัดวิดน้ำข้างหลังนั่นราคาก็แค่ไม่กี่พันอีแปะเท่านั้นเอง"

ผู้ใหญ่บ้านรีบโบกไม้โบกมือ

"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกขอรับ กังหันวิดน้ำของท่านเจ้าเมืองเล่าไม่ได้เป็นแค่ระหัดวิดน้ำธรรมดา ๆ ทั่วไป"

"ใต้เท้าขอรับ ท่านดูสิ เพียงแค่ดึงคันโยกนี้ กังหันวิดน้ำก็จะผันน้ำเข้านาขอรับ"

โตเกี๋ยมยังคงขมวดคิ้วแน่นไม่คลาย

ระหัดวิดน้ำผันน้ำเข้านามันไม่ใช่เรื่องปกติทั่วไปหรอกรึ?

ยังต้องให้เจ้ามาแนะนำอีกเรอะ?

เห็นข้าเป็นคนบ้านนอกคอกนาหรือยังไง?

ผู้ใหญ่บ้านยิ้มแป้นพลางกล่าว "ยังไม่หมดแค่นั้นขอรับใต้เท้า ตามข้าเข้ามาข้างในเลยขอรับ"

"ท่านดูสิขอรับ เพียงแค่โยกสวิตช์นี้ ครกหินโม่แป้งนี่ก็จะหมุนได้เอง มหัศจรรย์ใช่ไหมล่ะขอรับ?"

โตเกี๋ยมเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเผยความประหลาดใจ

จากนั้นจึงกวาดตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาสาเหตุที่ครกหินหมุนได้เอง

ไม่นานก็พบว่าเป็นการหมุนของระหัดวิดน้ำ ที่ส่งแรงผ่านชุดฟันเฟืองไปขับเคลื่อนให้ครกหินหมุน

จากนั้นผู้ใหญ่บ้านก็เทข้าวสาลีดิบกระสอบหนึ่งลงไปในครกหิน

และเมื่อครกหินหมุนไป ข้าวสาลีเหล่านั้นก็ถูกบดเป็นแป้งสาลีโดยอัตโนมัติ

โตเกี๋ยมตกตะลึงจนตาค้าง สายตาจับจ้องอยู่ที่ครกหินจนละไปไหนไม่ได้

มันโม่แป้งแบบนี้ได้ด้วยเรอะ?!

แบบนี้มันช่วยทุ่นแรงคนกับแรงสัตว์ไปได้มหาศาลเลยไม่ใช่รึไง?

ทางฝั่งเมืองเพ้งเซียยังต้องใช้สัตว์เทียมลากโม่กันอยู่เลยนะโว้ย!

พวกเจ้าเล่นทำซะล้ำเลิศแบบนี้ มันทำให้ฝั่งเราดูเป็นพวกงี่เง่าเต่าล้านปีไปเลยสิวะ!

เล่าปี่มีความสามารถระดับนี้ด้วยเรอะ?

ผู้ใหญ่บ้านยิ้มกรุ้มกริ่ม ตลอดสองสามเดือนที่ผ่านมานี้ ความบันเทิงอันดับหนึ่งของเขาก็คือการอวดกังหันวิดน้ำของหมู่บ้านตัวเองให้พวกคนนอกบ้านนอกเมืองตาค้างนี่แหละ

นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะได้เปิดหูเปิดตาเบิกเนตรให้ระดับท่านเจ้าแคว้นเลยแฮะ

"ใต้เท้าขอรับ เชิญทางนี้เลยขอรับ"

จากนั้นผู้ใหญ่บ้านก็พาโตเกี๋ยมไปชมโรงตีเหล็กพลังน้ำ โคยนต์ม้ากล ไถคันโค้ง พัดลมฝัดข้าวสำหรับสีเปลือกข้าว รวมถึงโครงการชลประทานที่จูล่งขุดไว้

โตเกี๋ยมตกตะลึงจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

เพียงแค่ไม่กี่เดือน เมืองตังไฮกลับเปลี่ยนไปจนเขาแทบจำไม่ได้

นี่มันยังใช่เมืองตังไฮที่เคยโดนกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองตีจนพังยับเยินอยู่จริง ๆ รึ?

เวลาแค่ไม่กี่เดือน ขนาดคดีทุจริตเขายังเคลียร์ไม่เสร็จเลย

แต่เล่าปี่กลับเนรมิตเมืองตังไฮให้เจริญรุ่งเรืองราวกับยุคทองได้ถึงขนาดนี้!

เขามั่นใจเลยด้วยซ้ำว่า เมืองตังไฮในยามนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเมืองตังไฮในยุคราชวงศ์ไหน ๆ เสียอีก!

เป็นผลงานของซุนเอี๋ยนงั้นรึ?

ไม่!

ไม่มีทางใช่เด็ดขาด!

ความสามารถของซุนเอี๋ยนนั้นเขารู้ดีอยู่แก่ใจ

แม้จะเป็นขุนนางผู้ปรีชาสามารถในการบริหารบ้านเมือง แต่ไม่มีทางประดิษฐ์ของแปลกใหม่สารพัดอย่างและเพิ่มผลผลิตได้มหาศาลปานนี้แน่

มีแต่เล่าปี่เท่านั้น!

ไอ้หมอนั่นที่ไม่ปกติคนนั้น

มีแต่เจ้านั่นคนเดียวที่เป็นไปได้!

ผู้ใหญ่บ้านยิ้มแป้นเดินมาส่งโตเกี๋ยม

วันนี้สะใจชะมัด!

แม้แต่ท่านเจ้าแคว้นยังบ้านนอกเข้ากรุงขนาดนี้ เรื่องนี้มันต้องเอาไปป่าวประกาศให้ทั่วบ้านทั่วเมืองแล้ว!

โตเกี๋ยมหันหลังกลับไปมองทุ่งข้าวฟ่างสีเหลืองทองอร่ามอันกว้างใหญ่ ที่มีเสียงหัวเราะเริงร่าของชาวนาดังแว่วมา เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขแห่งการเก็บเกี่ยว

สายตาของเขาเหม่อลอย นิ่งอึ้งอยู่นานสองนานจนแทบไม่ได้สติ

เล่าปี่...

หรือว่าคนทั้งแผ่นดินจะมองเขาผิดไปจริง ๆ?

หรือว่าแท้จริงแล้วเล่าปี่แกล้งทำตัวโง่งมมาตลอด แต่ในใจกลับเปี่ยมด้วยปณิธานเพื่อใต้หล้า?

เล่าปี่ยังซ่อนความลับอะไรที่เขาไม่รู้อีกเท่าไหร่กันแน่?

ให้ตายสิโว้ย!

ไอ้หมอนี่มันเกิดปีหนูหรือยังไงกันวะ?

ถึงได้ซ่อนเก่งขนาดนี้เนี่ย?!

สร้างผลงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เป็นคนทั่วไปคงป่าวประกาศให้รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองไปแล้ว

แต่เล่าปี่กลับเก็บเนื้อเก็บตัวเงียบกริบ พอมาถึงเมืองตังไฮก็เงียบหายไม่กระโตกกระตากสักแอะ

ได้ ได้ ได้!

ชอบซ่อนนักใช่ไหม!

ขนาดชายแดนเมืองตังไฮยังเจริญรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ แล้วที่อำเภอถำมันจะอลังการงานสร้างขนาดไหนกันเชียว?

พอคิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของโตเกี๋ยมก็พลุ่งพล่านฮึกเหิม หัวเราะลั่นขึ้นมาว่า

"ไป! มุ่งหน้าสู่อำเภอถำ! ข้าอยากจะรู้นักว่าเล่าปี่ยังซ่อนของดีอะไรไว้อีก!"

...

ในเวลาเดียวกัน กำเหลง หัวหน้าหน่วยหมายเลข 002 แห่งกองพันเสินจี ก็ได้พาทีมแทรกซึมมาถึงแนวชายแดนแล้ว

"หัวหน้า! พักสักหน่อยเถอะครับ วิ่งบึ่งต่อเนื่องมาตั้งสามสิบกิโลแล้วเนี่ย เดี๋ยวถ้าเจอศัตรูขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ?"

"ชู่!"

กำเหลงยกนิ้วชี้แตะปาก ส่งสัญญาณให้เงียบเสียง

มุมปากของเขายกยิ้ม ดวงตาเล็กหยีจับจ้องไปเบื้องหน้าด้วยความละโมบ

"ข้าเจอเป้าหมายแล้ว"