ตอนที่ 76 โตเกี๋ยมจะมาเมืองตังไฮ

เล่าเปียวขมวดคิ้ว "ฮองตงเป็นอะไรไป เพื่อรักษาลูกชาย ถึงกับไม่เห็นหัวข้าที่เป็นนายท่านแล้วหรือไง"

ไคเหลียงคิดในใจว่า ก็จริงนั่นแหละ

"มันไปหาหมอที่ไหน สั่งให้มันกลับมาเดี๋ยวนี้!"

ไคเหลียงตอบ "ฮองตงไปหาหมอที่เมืองตังไฮ มณฑลชีจิ๋วขอรับ"

เล่าเปียวสงสัย "เมืองตังไฮมีหมอเทวดาด้วยรึ ทำไมข้าไม่เคยได้ยิน"

ไคเหลียงว่า "เขาไปให้เล่าปี่รักษาขอรับ"

เล่าเปียวหลุดขำก๊ากออกมา

"ข้าเพิ่งจะเข้าใจวันนี้เองว่าที่เขาว่ายามจนตรอกคว้าหมอมั่วซั่วมันเป็นยังไง"

"เล่าปี่มันเป็นตัวอะไรข้าจะไม่รู้หรือ"

"มันก็แค่ไอ้คนขายรองเท้าฟาง จะไปรู้วิชาแพทย์อะไร"

"ถ้าบอกว่าไปประลองยุทธ์กับน้องชายสองคนของมันยังพอว่า นี่ไปหาเล่าปี่ให้รักษาโรคเนี่ยนะ? บ้าบอคอแตกสิ้นดี!"

"เตียวต๋งเก๋งก็รักษาอยู่ดี ๆ ไม่ใช่หรือไง จะถ่อไปไกลถึงเมืองตังไฮทำไม"

ไคเหลียงเหงื่อตก "เตียวต๋งเก๋งก็ไปหาเล่าปี่เหมือนกันขอรับ"

มุมปากของเล่าเปิ๋ยวกระตุก "หมอเทวดาเตียวป่วยจนต้องไปให้เล่าปี่รักษาด้วยรึ"

ไคเหลียงส่ายหน้า "หมอเทวดาเตียวถูกเล่าปี่เชิญไปรักษาลูกชายของฮองตงที่เมืองตังไฮขอรับ"

เล่าเปียวรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที เอามือกุมขมับ

"เจ้าเดี๋ยวก่อน..."

"ขอลำดับความแป๊บหนึ่ง..."

เล่าเปียวจิบชานมไปอึกหนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์

ฮองตงพาลูกชายไปหาหมอที่เมืองตังไฮ?

เล่าปี่เชิญเตียวต๋งเก๋งไปเมืองตังไฮเพื่อรักษาลูกชายให้ฮองตง?

พวกมันประสาทกลับกันไปหมดแล้วเรอะ?

นี่มันถอดกางเกงตดชัด ๆ!

เจ้าฮองฮันเซงจะไปหาเตียวต๋งเก๋งที่เมืองเตียงสาตรง ๆ ข้าก็ไม่ได้ห้ามสักหน่อย

ทำไมต้องถ่อไปเปิดคลินิกร่วมกันที่เมืองตังไฮด้วยวะ?

กะแล้วเชียว ใครไปข้องแวะกับเล่าปี่เป็นต้องสติฟั่นเฟือนทุกราย

ไคเหลียงพูดเรียบ ๆ "แล้วลูกชายของฮองตงก็ได้รับการรักษาร่วมกันจนหายดี โดยเตียวต๋งเก๋ง ฮัวโต๋ เล่าปี่ เตียวหุย และกวนอูขอรับ"

พรวด!

เล่าเปียวหลุดอีกรอบ พ่นชานมเต็มโต๊ะไปหมด

แม่งโผล่เตียวหุยกับกวนอูมาได้ยังไงอีกเนี่ย!?

รักษาโรคเกี่ยวห่าอะไรกับสามพี่น้องเล่ากวนเตียววะ?

อย่าบอกนะว่าตอนเตียวต๋งเก๋งกับฮัวโต๋ทำการรักษา สามคนนั้นยืนถือพู่เชียร์ตะโกนให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ น่ะ?

มึงกำลังเขียนรายชื่อขอบคุณท้ายเครดิตอยู่รึไง?

ทำไมไม่ใส่ชื่อจูล่งเข้าไปด้วยเลยล่ะ?

เล่าเปียวแทบไม่เชื่อหู "ลูกชายมันรักษาหายจริง ๆ เรอะ?"

ไคเหลียงพยักหน้า

"ฮัวโต๋เป็นคนรักษาหายหรือ?"

ไคเหลียงส่ายหน้า "ทั้งห้าคนช่วยกันรักษาขอรับ"

"เดี๋ยวนะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเล่ากวนเตียวด้วยวะ?"

ไคเหลียงส่ายหน้า "เห็นว่าเล่าปี่เอายาขนานหนึ่งออกมา และยานั่นก็รักษาฮองสูจนหายขอรับ"

"แต่เขาไม่ยอมบอกว่าเป็นยาอะไร คาดว่าคงเป็นสูตรลับของเล่าปี่ เขาเลยไม่ยอมปริปาก"

สรุปคือ เล่าปี่มีสูตรลับ แล้วจะเชิญเตียวต๋งเก๋งกับฮัวโต๋มาร่วมรักษาเพื่ออะไร?

สูตรลับของเล่าปี่ก็คงไม่ได้มีบทบาทอะไรเท่าไหร่หรอกมั้ง

สมเป็นเจ้าจริง ๆ เล่าปี่!

ต้มตุ๋นตาเฒ่าฮองตงจนเป๋ไปเลย!

เล่าเปียวไม่สนเรื่องสูตรลับอะไรทั้งนั้น พูดอย่างอารมณ์เสีย

"ในเมื่อลูกชายมันหายแล้ว ก็สั่งให้มันรีบไสหัวกลับมา"

เฮ้อ เสียดายชานมเมื่อกี้ชะมัด อึกละตั้งหลายพันอีแปะ เสียของหมด

ยังดีที่เหลืออยู่อีกอึก

อึก อึก อึก...

ไคเหลียงเอ่ยขึ้น "ฮองตงแปรพักตร์แล้วขอรับ เขาไปสวามิภักดิ์ต่อเล่าปี่ แถมยังขนลูกเมียครอบครัวไปหมดเกลี้ยงแล้วด้วย"

พรวด!

ชานมอึกสุดท้ายก็ถูกเล่าเปียวพ่นออกมาจนเกลี้ยง

ไคเหลียงนึกในใจว่า โชคดีนะที่ข้ายืนอยู่ไกล...

"ว่าไงนะ!?"

เล่าเปียวนั่งไม่ติดที่แล้ว

เขาไม่อยากจะเชื่อ "อาศัยอะไรกัน!?"

"เล่าปี่ใช้ยาแค่เทียบเดียวก็ซื้อตัวมันได้แล้วเรอะ!?"

"ลูกชายมันรอดเพราะเล่าปี่ก็จริง แต่เตียวต๋งเก๋งกับฮัวโต๋ไม่ใช่กำลังหลักหรอกรึ เกี่ยวอะไรกับเล่าปี่วะ?"

ไคเหลียงปาดเหงื่อบนหน้าผาก

"ข้าได้ยินพ่อค้าที่มาจากเมืองเตียงสาบอกว่า เตียวต๋งเก๋งก็ไปสวามิภักดิ์ต่อเล่าปี่แล้วเหมือนกันขอรับ"

เล่าเปียวเบิกตากว้าง

"ทำไมวะ!?"

"ไม่ทราบแน่ชัดขอรับ..."

เล่าเปียวถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย สมองส่งเสียงวิ้ง ๆ ไม่หยุด

เล่าปี่วางยาพวกมันหรือไง?

กวนอู เตียวหุย จูล่งก็ด้วย ใครก็ตามที่ได้เจอเล่าปี่ ล้วนถูกเล่าปี่กวาดไปหมด

เล่าปี่มันมีเวทมนตร์กลคาถาอะไรกันแน่?

ไม่สิ

เล่าเปียวยอมเชื่อว่าเล่าปี่ลักพาตัวพวกมันไปมากกว่า

เอ๊ะ?

ใช่แล้ว!

แบบนี้ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลแล้ว!

เรื่องวางยงวางยานั่นมันแฟนตาซีเกินไป ถ้าบอกว่าลักพาตัวสิถึงจะฟังดูเข้าเค้า

เล่าเปียวจึงสั่งว่า "เขียนจดหมายไปเตือนเล่าปี่ ให้มันปล่อยตัวฮองตงซะ ไม่อย่างนั้นข้าจะยกทัพไปตีเมืองตังไฮของมัน!"

ไคเหลียงลังเล "นายท่าน จะตีจริงหรือขอรับ เกรงว่าจะไม่ดีมั้ง ตีไม่ไหวหรอกนะขอรับ..."

เล่าเปียวเบะปาก "แค่ขู่ให้มันกลัวเล่นเท่านั้นแหละ ถือโอกาสเขียนจดหมายไปบอกให้โตเกี๋ยมออกคำสั่งบีบเล่าปี่ให้ปล่อยคนด้วย ข้าจะได้ถือโอกาสหาเรื่องเล่นงานเล่าปี่สักยก!"

"อ๋อๆ เข้าใจแล้วขอรับ"

....

[ถึงเล่าเหี้ยนเต๊กเปิดอ่านด้วยตนเอง : ข้าคือเล่าเปียวเจ้ามณฑลเกงจิ๋ว....]

[...จงปล่อยตัวฮองฮันเซงทันที...]

[...ข้าขอเตือนให้เจ้าระวังตัวไว้ให้ดี!]

ถ้อยคำในจดหมายของเล่าเปียวดุเดือดเชือดเฉือน ดูออกเลยว่าเขากำลังร้อนรนสุดขีด

แต่เล่าปี่ไม่รีบ ต่อให้เล่าเปียวอยากจะยกทัพมาตีเขา ก็ต้องผ่านด่านอ้วนสุดไปให้ได้ก่อนอยู่ดี

เล่าปี่เก็บจดหมายของเล่าเปียวเอาไว้อย่างดี

ไม่มีอะไรมาก แค่ลายมือสวยดี เขาเลยกะจะเก็บไว้เป็นมรดกตกทอดประจำตระกูล

แถมยังกำลังคิดอยู่ว่าจะหลอกล่อเอาจากเล่าเปียวอีกสักสองสามฉบับดีไหม วันหน้าจะได้เอาให้ลูกชายใช้เป็นแบบคัดลายมือ ฝึกเขียนพู่กันตามเขา

การเขียนพู่กันมันต้องบ่มเพาะตั้งแต่เด็กสิถึงจะถูก

ขืนเขียนตัวหนังสือหวัดเหมือนตีนไก่แบบพ่อของมัน มีหวังโดนพวกตระกูลใหญ่ดูถูกแย่

จูล่งถือเคียวเกี่ยวข้าวกับหมวกสานเดินเข้ามา "นายท่าน อุปกรณ์เตรียมพร้อมหมดแล้วขอรับ"

เล่าปี่พูดอย่างยินดี "ดีมาก! เตรียมลุยเทศกาลเก็บเกี่ยวได้!"

ปลายเดือนเก้า ในที่สุดเมืองตังไฮก็เข้าสู่วันแห่งการเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์

กิจกรรมเก็บเกี่ยวผลผลิตนี้จะดำเนินต่อเนื่องไปเป็นเวลาหนึ่งเดือน

วันนี้เป็นวันแรกของการเก็บเกี่ยวในเมืองตังไฮ เล่าปี่จึงนำข้าราชการทุกคนในที่ว่าการเมืองลงทุ่งไปช่วยเกี่ยวข้าวด้วยตนเอง

เพื่อเฉลิมฉลองการเก็บเกี่ยว ส่งเสริมการทำเกษตร และซื้อใจราษฎร

เกี่ยวได้เท่าไรก็เท่านั้น ไม่ได้มีเกณฑ์บังคับ ถือเสียว่าเป็นกิจกรรมเอาต์ติงกระชับมิตรของที่ว่าการเมืองตังไฮก็แล้วกัน

ขนาดซุนเอี๋ยนแอบไปหลบมุมจิบน้ำแกงบำรุงตับอยู่ เล่าปี่ก็ยังไม่ว่าอะไรสักคำ

หลายเดือนมานี้ เขาเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทให้เมืองตังไฮไปมากโข นานทีปีหนจะได้พักผ่อนสักวัน อยากจะเล่นอะไรก็ปล่อยตามใจ เล่าปี่ไม่ฝืนใจอยู่แล้ว

ซุนเอี๋ยนจิบน้ำแกงบำรุงตับพลางมองดูทุ่งรวงทองสุดลูกหูลูกตาอย่างเคลิบเคลิ้ม ในใจรู้สึกถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่

นี่คือผลลัพธ์จากความพยายามตลอดหลายเดือนของเขาเชียวนะ

ที่ดินทุกหมู่ ประชากรทุกคน และเครื่องมือทุกชิ้นที่นี่ ล้วนผ่านการตรวจสอบนับยอดโดยเขาทั้งสิ้น

ซุนฮก ซุนฮิวเอ๋ย พวกเจ้าเคยมีผลงานระดับนี้กันบ้างไหมล่ะ?

ทางด้านเล่าปี่เพิ่งจะเกี่ยวข้าวไปได้แค่สิบกว่าชั่งก็เหนื่อยจนแทบไม่ไหว แอบแวบออกมาชงน้ำชาให้ทุกคนดื่มแทน

พวกชาวนาไม่ได้คิดว่าทัศนคติในการทำงานของพวกเขาจะมีปัญหาอะไร

เพราะพวกเขาสนิทชิดเชื้อกับเล่าปี่และคณะทำงานกันเป็นอย่างดีแล้ว

ก็ขุนนางพวกนี้ไม่เหมือนขุนนางรุ่นก่อนๆ นี่นา พวกเขาต้องลงพื้นที่สำรวจและเก็บข้อมูลอยู่เป็นประจำ

การที่ขุนนางพวกนี้มาเดินเล่นในทุ่งนา ก็เหมือนเพื่อนเก่าแวะมาเที่ยวที่บ้านนั่นแหละ

แถมชาวบ้านยังเด็ดผลไม้ป่ามาต้อนรับขับสู้อย่างกระตือรือร้น

โดยเฉพาะจูล่ง ร่องน้ำคูคลองในหลายอำเภอนี้ล้วนเป็นเขาที่ช่วยขุด ดินผืนนี้ก็เป็นจูล่งที่ช่วยไถ

ชาวบ้านจึงคุ้นเคยกับเขาชนิดที่สนิทจนไม่รู้จะสนิทยังไงแล้ว

พอเห็นจูล่งเดินมา บรรดาชาวบ้านก็พากันกรูเข้าไปล้อมรอบ โห่ร้องยินดีกันยกใหญ่

"ท่านแม่ทัพจูล่ง นี่เป็นแป้งจี่ที่บ้านข้าทำเอง หอมฟุ้งเลยนะขอรับ"

"ท่านแม่ทัพจูล่ง นี่เป็นแป้งม้วนฝีมือลูกสาวข้าเจ้าค่ะ"

"ท่านแม่ทัพจูล่ง นี่ลูกสาวข้าเอง..."

กระทั่งมีแฟนคลับสาวแกล้งทำเป็นโดนเบียดถลาเข้าไปซบอกจูล่ง

จูล่งยังเอ่ยถามด้วยความอ่อนโยนเป็นห่วงเป็นใย "แม่นางเป็นอะไรหรือไม่"

เล่าปี่เคี้ยวผลไม้ป่าที่ชาวบ้านนำมาให้ พลางนั่งยองๆ อยู่บนคันนา บ่นพึมพำในปากอย่างอู้อี้ว่า

"เวรกรรมแท้ๆ!"

"ตั้งแต่จูล่งผิวกลับมาขาวเนียนเนี่ย แทบจะกลายเป็นไอดอลขวัญใจมหาชนของเมืองตังไฮไปแล้วมั้ง"

ฮัวโต๋เตือนด้วยความหวังดี "นายท่าน กินไปอย่าพูดไปสิขอรับ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก"

ซุนเอี๋ยนหัวเราะ "อย่าว่าไปเลยนะ ชาวบ้านกำลังคุยกันว่าจะสร้างศาลเจ้าให้จูล่งจริงๆ เสียด้วยซ้ำ"

เล่าปี่เบิกตากว้าง

หืม???

อ่อก!

อื้อๆๆ!

"ติดคอแล้ว! น้ำ! ขอน้ำหน่อย!"

ฮัวโต๋เอ่ยอย่างระอา "ก็บอกแล้วว่าเวลากินอย่าพูด"

.....

ทางด้านโตเกี๋ยมเองก็ได้รับจดหมายเตือนจากเล่าเปียวเช่นกัน

เขาตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล "ข้ารู้อยู่แล้วว่าเล่าปี่มันทำเรื่องดีๆ ไม่เป็นหรอก!"

โตสงถามขึ้น "ท่านพ่อ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือขอรับ"

โตเกี๋ยมตอบอย่างหงุดหงิดว่า

"ไอ้หนูเล่าปี่มันไปลักพาตัวฮองตง ขุนพลเอกของเล่าเปียวมาน่ะสิ!"

"แถมยังจับตัวหมอเทวดาเตียวแห่งเมืองเตียงสามาอีก!"

"เล่าเปียวบอกว่าถ้าไม่คืนตัวฮองตงไป จะยกทัพมาตีชีจิ๋ว!"

"เล่าปี่เพิ่งจะมาอยู่ตังไฮได้กี่เดือนกันเชียว? ก่อเรื่องเดือดร้อนใหญ่หลวงให้ข้าถึงขนาดนี้แล้ว!"

"บัดซบสิ้นดี!"

โตสงตกใจจนหน้าซีดเผือด "จะมาตีชีจิ๋วหรือขอรับ? แล้วเช่นนี้จะทำอย่างไรดี?"

โตเกี๋ยมแค่นเสียงเย็น

"จะทำอย่างไรได้ล่ะ?"

"เด็กๆ! ส่งจดหมายไปบอกเล่าปี่ ให้มันปล่อยตัวแม่ทัพฮองเดี๋ยวนี้!"

"ไม่สิ!"

"ข้าจะไปเมืองตังไฮด้วยตัวเองเพื่อเชิญตัวแม่ทัพฮองกลับมา! ไปขอขมาคารวะด้วยตัวเอง!"