ตอนที่ 75 เล่าเปียว ฮองตงหายไปไหนแล้ว

เล่าปี่เอ่ยอย่างตื่นเต้น

"ท่านหมอเทวดาฮัวมีสุดยอดวิชาถึงเพียงนี้ หากได้ลงสู่สมรภูมิ ย่อมสร้างชื่อลือชาสร้างผลงานยิ่งใหญ่ได้แน่นอน"

"ไม่ทราบว่าท่านหมอเทวดาฮัวมีความคิดที่จะละทิ้งวิชาแพทย์แล้วหันมาเป็นทหารบ้างหรือไม่"

ฮองตงอายุเจ็ดสิบสองปียังได้เป็นหนึ่งในห้าทหารเสือ

ฮัวโต๋เพิ่งจะห้าสิบกว่า ยังอยู่ในวัยกำลังลุยแท้ ๆ!

ฮัวโต๋เลิกคิ้วขึ้น

เดี๋ยวนะ

ข้าเนี่ยนะไปออกรบ?

ฮัวโต๋คิดว่าเล่าปี่แค่พูดเล่น

จึงพลอยขำไปด้วย

"ตาแก่วัยห้าสิบกว่าอย่างข้าจะไปออกรบได้อย่างไร"

"อีกทั้งสุดยอดวิชาของข้าต้องใช้มือสัมผัสโดนผิวหนังของอีกฝ่ายถึงจะแสดงผล"

"ทว่าในสนามรบพวกศัตรูล้วนสวมใส่เสื้อผ้าและชุดเกราะ ข้าไม่มีทางแตะโดนตัวได้เลย"

"ซ้ำร้ายจำนวนครั้งที่ข้าใช้ได้ก็มีจำกัด ไม่อาจรับมือกับสถานการณ์ในสนามรบได้หรอก"

เล่าปี่ครุ่นคิดตาม

ก็จริงแฮะ

ทุกคนล้วนสวมเกราะ ใส่เสื้อผ้ากันทั้งนั้น

กว่าจะได้ไปแตะตัวศัตรู ตัวเองก็คงขิตไปก่อนแล้ว

ถ้ามีวิธีดีดใส่กบาลฝั่งตรงข้ามได้โดยตรงก็คงดี จะได้ทำให้ศัตรูสลบเหมือดคาที่ไปเลย

การสลบคาดงศึก ก็ไม่ต่างอะไรกับการโดนวันช็อตตายคาที่

แต่วิธีการย่อมมีมากกว่าอุปสรรคเสมอ

สกิลหยุดสุดโกงขนาดนี้ของฮัวโต๋ ถ้าไม่เอาไปใช้ในสนามรบก็น่าเสียดายแย่

เล่าปี่ต้องขบคิดหาทางให้ดีว่าจะรีดศักยภาพในการต่อสู้ของฮัวโต๋ออกมาได้อย่างไร

ฮัวโต๋รู้สึกหนังศีรษะชาดิก

เดี๋ยวก่อนสิ

ท่านกำลังครุ่นคิดจริงจังอะไรอยู่เนี่ย?

คงไม่ได้คิดจะส่งข้าไปออกรบจริง ๆ ใช่ไหม?

ข้าชิ่งหนีตอนนี้ยังทันอยู่ไหม?

เล่าปี่เงยหน้าขึ้นยิ้มแห้ง "เมื่อครู่แค่ล้อเล่นเท่านั้น"

ฮัวโต๋ปรายตามองเล่าปี่อย่างระแวง

เตียวต๋งเก๋งเอ่ยขึ้น "พอจะให้พวกเราดูผลการฆ่าเชื้อของสารสกัดกระเทียมได้หรือไม่"

ตอนนี้เขาอยากพิสูจน์ใจจะขาดว่าสารสกัดกระเทียมสามารถฆ่าเชื้อได้จริงหรือไม่

เล่าปี่ดึงสติกลับมาพลางยิ้ม "ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"

เล่าปี่พาพวกเขาไปยังห้องอีกฝั่งหนึ่ง ที่นี่ก็เต็มไปด้วยเครื่องแก้วเช่นกัน

ทว่ากลิ่นกระเทียมของห้องนี้กลับรุนแรงตลบอบอวลเป็นพิเศษ

มิน่าเล่าเล่าปี่กับฮองตงถึงตัวเหม็นหึ่งกลิ่นกระเทียมไปทั้งร่าง ที่แท้ก็มีต้นตอมาจากตรงนี้นี่เอง

สารสกัดกระเทียมที่เล่าปี่กับฮองตงเพิ่งกลั่นเสร็จเมื่อครู่นอนสงบนิ่งอยู่ในบีกเกอร์ มีลักษณะไม่ต่างจากน้ำมันพืช

เตียวต๋งเก๋งกับฮัวโต๋บีบจมูก พลางสะกดกลั้นความพะอืดพะอมเดินเข้าไปในห้อง

ในใจคิดว่ากลิ่นเวรนี่อย่าว่าแต่ฆ่าเชื้อเลย

บอกว่าฆ่าคนตายได้ข้ายังเชื่อ

เล่าปี่เองก็ทรมานไม่แพ้กัน

ไม่รู้เหมือนกันว่าในยุคปัจจุบันใครมันริเริ่มเอาสารสกัดกระเทียมมารักษาโรค?

เพนิซิลลินมันไม่หอมหวลแล้วหรือยังไงกัน?

"ต๋งเก๋ง มาดูตรงนี้"

เล่าปี่ใช้ 'ดร็อปเปอร์หัวยาง' ดูดสารสกัดกระเทียมขึ้นมาหนึ่งหยด แล้วหยดลงบนกระจกปิดสไลด์ที่มีน้ำลายของตัวเองอยู่

เตียวต๋งเก๋งรีบก้มลงไปส่องดูผ่านกล้องจุลทรรศน์ทันที

เดิมทีพวกแบคทีเรียยังแหวกว่ายอยู่ในน้ำลายของเล่าปี่อย่างร่าเริง

ทว่าพอเจอกับสารสกัดกระเทียมเข้าไป ก็เริ่มดิ้นทุรนทุรายอย่างบ้าคลั่งราวกับโดนยาพิษ

แล้วไม่นานก็ม่องเท่งสิ้นซาก

เมื่อเตียวต๋งเก๋งเฝ้ามองกระบวนการทั้งหมดเสร็จสิ้นก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น!

"สารสกัดกระเทียมฆ่าเชื้อแบคทีเรียได้จริง ๆ ด้วย!"

ที่แท้วิชาแพทย์ก็สามารถสังเกตเห็นได้จะแจ้งถึงเพียงนี้!

ประสบการณ์แบบนี้มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว!

ปัญหาที่เคยคิดไม่ตกพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาในพริบตา

เล่าปี่เอ่ยเตือน

"สารสกัดกระเทียมเองก็มีผลข้างเคียงระคายเคืองกระเพาะอาหารและลำไส้ ดังนั้นการใช้ยาจึงต้องจัดเทียบยาตามสถานการณ์จริง"

เตียวต๋งเก๋งพยักหน้า "เข้าใจแล้ว"

เล่าปี่ส่งกุญแจห้องทดลองให้เตียวต๋งเก๋งและฮัวโต๋

"ต่อไปห้องทดลองนี้ยกให้พวกท่านใช้ ต้องการวัตถุดิบอะไรก็เขียนรายการส่งให้ปลัดเมือง เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา"

"ขอบคุณนายท่าน"

ยามนี้ทั้งสองคนตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะปักหลักศึกษาวิจัยแบคทีเรียอยู่ที่นี่กับเล่าปี่

ไม่อยากไปไหนอีกแล้ว

ในยุคสมัยที่อาชีพหมอถูกมองว่าเป็นอาชีพต่ำต้อยเช่นนี้

นอกจากเล่าปี่แล้ว จะยังมีใครยอมสนับสนุนความชอบและความหลงใหลของพวกเขาอย่างสุดกำลังเช่นนี้อีก?

หากอยากรักษาคน ก็ยังต้องมีตำแหน่งขุนนางติดตัวถึงจะมีคนยอมนับหน้าถือตา

ตัวฮัวโต๋เป็นคนรักอิสระ ไม่ได้แยแสเรื่องยศฐาบรรดาศักดิ์อะไรนัก

แต่เตียวต๋งเก๋งกลับได้รับผลกระทบอย่างหนัก เพื่อครอบครัวและหน้าตาทางสังคม เขาจึงไม่อาจละทิ้งตำแหน่งขุนนางได้

ด้วยเหตุนี้ทุกวันเขาจึงต้องสะสางราชการงานเมืองอันหนักหน่วงจนร่างกายอ่อนล้าทรุดโทรม

มีเพียงเวลาเล็กน้อยหลังเลิกงานเท่านั้นที่พอจะปลีกตัวมาค้นคว้าวิชาแพทย์ได้

มิหนำซ้ำงบประมาณในการวิจัยยังต้องควักกระเป๋าตัวเองทั้งสิ้น

มาตอนนี้ดีเหลือเกิน เล่าปี่มีเงิน ทั้งยังเต็มใจจัดหาอุปกรณ์ที่ดีที่สุดให้พวกเขา

ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยถ้วยแก้วราคาแพงระยับ เพียงเพื่ออำนวยความสะดวกให้พวกเขาได้สังเกตความเปลี่ยนแปลงของยาต้ม

แถมยังรับปากว่าจะให้กล้องจุลทรรศน์คนละตัว ส่องกันได้ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ไม่ต้องแย่งกันเข้าคิว

อภิสิทธิ์อันล้นพ้นเช่นนี้ เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาซาบซึ้งใจจนตื้นตัน

ยิ่งไปกว่านั้น วิชาแพทย์ของเล่าปี่เองก็ใช่ย่อย

หากไร้การศึกษาวิจัยทางการแพทย์ ย่อมไม่มีทางเขียนบทความอย่างทฤษฎีแบคทีเรียออกมาได้อย่างแน่นอน

พวกเขาไม่เพียงรู้สึกว่าได้พบนายผู้ทรงธรรม แต่ยังรู้สึกว่าได้พบสหายรู้ใจเข้าแล้ว

เลื่อมใสหมดใจอย่างแท้จริง!

เตียวต๋งเก๋งและฮัวโต๋ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หรูตั้งแต่วันแรก

เล่าปี่ส่งใบชา เกลือบริสุทธิ์ เครื่องแก้วไปให้ ทั้งยังจัดคนรับใช้และรถม้าไว้บริการพร้อมสรรพ

ดูแลดีระดับวีไอพีจัดเต็มพิกัด!

ทุกอย่างที่เล่าปี่รับปากไว้กลายเป็นจริงทั้งหมด

เตียวต๋งเก๋งรู้สึกราวกับกำลังฝันไป

มันมหัศจรรย์เหมือนกับชายวัยกลางคนยุคปัจจุบันที่ติดเกมประกาศว่า "ฉันจะไปเป็นนักแข่งอีสปอร์ต" แล้วลูกเมียพ่อแม่ดันพร้อมใจกันสนับสนุนสุดชีวิตยังไงยังงั้น

เขาจึงเขียนจดหมายลาออกส่งไปให้ปลัดเมืองเตียงสาทันที

ระบุใจความว่า งานเวรตะไลนี่ ข้าทนทำมามากพอแล้วโว้ย!

ข้าจะออกเดินทางไปตามหาความฝันอันกว้างไกลของข้าแล้ว!

เมื่อมีเตียวต๋งเก๋งและฮัวโต๋คอยปรุงยาแพทย์แผนจีน ผนวกกับยาอัลลิซิน อาการป่วยของฮองสูจึงดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

จากเดิมที่นอนซมหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียงทั้งวัน บัดนี้กลับมีกะจิตกะใจลุกจากเตียง และเริ่มฝึกวิชาห้าสัตว์แปลงกายเพื่อฟื้นฟูร่างกายตามคำสั่งแพทย์ของหมอเทวดาฮัวโต๋ได้แล้ว

ฮองตงดีใจจนแทบเนื้อเต้น

นี่มันเหมือนฝันไปชัด ๆ

เขาทุ่มเทสูญเสียเวลาไปนับสิบปี ก็เพียงเพื่อตระเวนรักษาโรคให้บุตรชาย

มาบัดนี้ ในที่สุดลูกชายก็มีความหวังที่จะหายขาดเป็นปลิดทิ้งเสียที

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะความช่วยเหลือของเล่าปี่

หากไร้อัลลิซินของเขา ป่านนี้บุตรชายคงต้องจบชีวิตลงด้วยโรคร้ายไปแล้ว

เส้นทางการเสาะหาหมอตลอดสิบกว่าปี ในที่สุดก็มาถึงปลายทางเสียที

ร่างกายและจิตใจของฮองตงผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รู้สึกเหมือนตัวเองหนุ่มขึ้นอีกสิบกว่าปี

เขาไม่รอให้ลูกชายหายดีอย่างสมบูรณ์ รีบเดินทางมาคารวะขอบคุณเล่าปี่ถึงที่ทันที

"บุญคุณของท่านเจ้าเมือง ฮองตงมิรู้จะตอบแทนอย่างไร หากท่านไม่รังเกียจ ข้าขอถวายชีวิตรับใช้ท่านดั่งม้าดั่งสุนัข!"

เล่าปี่รีบพยุงฮองตงขึ้นมา

"ได้ยอดขุนพลเยี่ยงแม่ทัพฮองมาเคียงบ่าเคียงไหล่ นับเป็นเกียรติของฉันแท้ ๆ จากนี้ไปพวกเราจะร่วมแรงร่วมใจ ขยายกิจการให้ใหญ่โต สร้างความรุ่งโรจน์ไปด้วยกัน!"

ฮองตงกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอรับ นายท่าน!"

จากนั้นเขาก็เพิ่งสังเกตเห็นต้นไม้หน้าตาประหลาดต้นหนึ่งทางด้านหลังเล่าปี่

บนต้นมีผลขนาดใหญ่มหึมาติดอยู่หนึ่งฝัก

ฮองตงจึงถามขึ้น "นายท่าน สิ่งนี้คืออะไรหรือขอรับ"

เล่าปี่ยิ้มตอบ "นี่คือข้าวโพด ของที่จะทำให้ชาวบ้านอิ่มท้องยังไงล่ะ"

ฮองตงสงสัย "ของสิ่งนี้กินได้ด้วยหรือขอรับ"

เล่าปี่เริ่มหวาดระแวงขึ้นมาทันที "ไม่ได้นะ ตอนนี้กินไม่ได้เด็ดขาด ต้องเก็บไว้ทำพันธุ์!"

"อ๋อ... ขอรับ..."

ฮองตงพยักหน้าหงึกหงักอย่างงง ๆ

เล่าปี่ทอดสายตามองท้องฟ้าทางทิศเหนือ "ตอนนี้พืชผลในนาก็กำลังจะสุกงอมแล้ว กองโจรเมืองไทสันก็คงใกล้จะนั่งไม่ติดแล้วเหมือนกัน"

หลายเดือนมานี้ กุยแกได้รวบรวมผู้อพยพลี้ภัย เกลี้ยกล่อมกองโจรภูเขาให้ยอมจำนน และจัดระเบียบกองกำลังทหารตามแต่ละอำเภอใหม่ทั้งหมด

กำลังทหารทั้งหมดของเล่าปี่เพิ่มขึ้นถึงสองหมื่นนายโดยไม่รู้ตัว

ต้องรู้ไว้ด้วยนะว่า ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงเมืองตังไฮ มีทหารติดตัวมาแค่สองพันนายเท่านั้น

เล่าปี่จึงกล่าวว่า "ฉันกำลังคิดอยู่ว่า หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง กองทัพพร้อมรบเสบียงอุดมสมบูรณ์ สู้พวกเราชิงลงมือก่อน ยึดเมืองไทสันให้ได้ก่อนฤดูหนาวจะดีกว่า"

ฮองตงเอ่ยขันอาสาทันควัน "แค่โจรภูเขากระจอกงอกง่อย ฮองตงขออาสาออกศึก กวาดล้างพวกมันให้ราบคาบเองขอรับ"

เล่าปี่ถึงกับยิ้มแป้น

รอคำนี้มานานแล้วโว้ย!

อำเภอถำอยู่ใกล้กับค่ายโจรเมืองไทสันมาก ใช้เวลาเดินทางเพียงสองวันเท่านั้น

เล่าปี่จึงแอบรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจักรพรรดิผู้ยืนเฝ้าประตูเมืองอยู่กลาย ๆ

ยามนี้กุยแกได้ทำตามคำสั่งของเล่าปี่ นำเคาทูกับเตียนอุยไปตั้งค่ายทหารอยู่ที่ชายแดนเมืองไทสัน เพื่อคุ้มกันการเก็บเกี่ยวผลผลิตฤดูใบไม้ร่วงเรียบร้อยแล้ว

เล่าปี่หัวเราะร่า

"ดีมาก! แม่ทัพฮอง เจ้าจงนำทหารสองพันนาย เตรียมพร้อมอยู่ที่อำเภอถำ พอเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จเมื่อไหร่ พร้อมบุกค่ายโจรทันที!"

"ฮองตงรับคำสั่ง!"

...

เกงจิ๋ว ซงหยง

เล่าเปียวกำลังจิบชานมที่ส่งมาจากเตียงอาน พลางเอ่ยชมเปาะ

"ยอดเยี่ยมจริง ๆ! เจ้าเฒ่าตั๋งโต๊ะนี่ช่างสรรหาความสุขสำราญเก่งเสียจริง!"

"ว่าแต่ฮองตงหายหัวไปไหนเนี่ย ทำไมไปตามหาหมอนานขนาดนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก"

"หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง กองกำลังรอบด้านต่างเริ่มเคลื่อนไหวกันแล้ว รีบตามตัวมันกลับมาเดี๋ยวนี้!"

เวลานั้น ไคเหลียง สมุห์บัญชีแห่งเกงจิ๋วเดินเข้ามา ถือจดหมายฉบับหนึ่งไว้ในมือด้วยสีหน้าดำคล้ำ

"นายท่าน ดูจดหมายของฮองตงนี่สิขอรับ ช่างไร้มารยาทสิ้นดี!"