ตอนที่ 74 สุดยอดวิชาของเตียวต๋งเก๋งและฮัวโต๋

ที่ถอดแยกชิ้นส่วนออกมาก็แค่เพื่อให้ทาสีได้สะดวกเท่านั้น

ในเมื่อเล่าปี่รีบจะใช้งาน เหล่าช่างไม้ก็ถือโอกาสข้ามขั้นตอนทาสีไปได้พอดี

จึงพากันประกอบชิ้นส่วนไม้เข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากไม่มีน็อตเกลียวสำหรับทำกลไกปรับโฟกัส เหล่าช่างฝีมือจึงใช้ชุดเฟืองหลายตัวเข้ามาแทนที่ได้อย่างชาญฉลาด ซึ่งให้สัมผัสการปรับโฟกัสที่ลื่นไหลไม่แพ้กัน

แม้กล้องจุลทรรศน์แบบนี้จะดูเทอะทะไปสักหน่อย แต่กลับได้กลิ่นอายแบบสตีมพังก์อยู่ไม่น้อย

ชิ้นส่วนสารพัดที่ถูกนำมาประกอบเข้าด้วยกันทำเอาคนนอกวงการอย่างฮองตง เตียวต๋งเก๋ง และฮัวโต๋มองจนตาลาย

โครงสร้างที่ซับซ้อนขนาดนี้ เล่าปี่คิดค้นขึ้นมาได้ยังไงกัน?

ไม่นานนัก

กล้องจุลทรรศน์ตัวแรกของโลกก็ปรากฏสู่สายตาของทุกคนแบบสด ๆ ร้อน ๆ

เล่าปี่อดทึ่งในฝีมือของช่างที่เขาจ้างมาด้วยราคาสูงลิ่วไม่ได้ แค่โยนแบบร่างให้ พวกเขาก็ดลบันดาลสร้างออกมาให้ได้จริง ๆ แฮะ

เตียวต๋งเก๋งใจชื้นขึ้นมาทันที!

เป็นไปตามที่เขาคิดไว้จริง ๆ ขอเพียงนำแผ่นกระจกหลายแผ่นมาประกอบเข้าด้วยกัน ก็จะสามารถส่องดูแบคทีเรียได้!

เล่าปี่ไม่ได้หลอกเขา!

ถุย!

เล่าปี่ถ่มน้ำลายลงบนแผ่นปิดกระจกสไลด์หนึ่งหยด

เมื่อเห็นทุกคนทำหน้างง

เขาจึงอธิบายว่า

"ในช่องปากของมนุษย์เต็มไปด้วยแบคทีเรียนานาชนิด ส่องดูน้ำลายของข้าก็พอแล้ว"

ทั้งสามคนกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

น้ำลายที่กลืนลงไปอึกนี้ มีแบคทีเรียไหลลงท้องไปตั้งกี่ตัวกันล่ะเนี่ย?

พูดพลาง เล่าปี่ก็วางกระจกสไลด์ลงใต้เลนส์ใกล้วัตถุ

ปรับกระจกเงาสะท้อนแสง อาศัยแสงอาทิตย์ส่องกระทบให้แผ่นสไลด์สว่างขึ้น

จากนั้นก็แนบตาเข้ากับเลนส์ใกล้ตา มือจับปุ่มปรับโฟกัสหมุนหาระยะชัด

ในที่สุด!

เล่าปี่ก็มองเห็นจุลินทรีย์ที่กำลังดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในน้ำลายของตัวเองได้อย่างชัดเจน

แหม ยังไงก็เป็นกล้องจุลทรรศน์ที่ตัวเองออกแบบนี่นะ

ในฐานะนักศึกษา เล่าปี่จึงรู้สึกภูมิใจในผลงานไม่น้อย

เขาโบกมือเรียกอย่างตื่นเต้น "พวกท่านรีบมาดูเร็ว เห็นตัวแบคทีเรียแล้ว"

ทว่าฮองตงที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ย่อมตาไวและมือไวกว่าใคร พุ่งพรวดมาที่หน้ากล้องจุลทรรศน์เป็นคนแรก

เขาทำตามเล่าปี่โดยการแนบตาเข้าไปชิดกับเลนส์ใกล้ตา

ชั่วพริบตานั้น ฮองตงราวกับได้เปิดประตูก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่

เขาอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง "สวรรค์ช่วย..."

ทั้งร่างของเขาคล้ายถูกแช่แข็ง ยืนนิ่งไม่ไหวติง จมดิ่งเข้าสู่โลกแห่งน้ำลายของเล่าปี่ไปเรียบร้อย

ฮัวโต๋ผู้สุขุมนุ่มลึกบัดนี้เก็บอาการไม่อยู่แล้วเช่นกัน

รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันควัน "เป็นอย่างไรบ้าง เห็นหรือไม่"

ฮองตงพึมพำ "เห็นแล้ว..."

ฮัวโต๋เร่งเร้า "เป็นอย่างไร เป็นอย่างไรบ้าง"

เตียวต๋งเก๋งร้อนใจจนถูนิ้วหัวแม่มือไปมา "ตาข้าแล้ว ตาข้าแล้ว"

กำลังจะพุ่งเข้าไป

กลับโดนฮัวโต๋ชิงตัดหน้าไปก้าวหนึ่ง

ฮองตงจึงยอมผละออกมาแต่โดยดี

ฮัวโต๋เอาตาแนบเข้ากับเลนส์ใกล้ตา

จึ๊ ทำไมถึงมีกลิ่นกระเทียมหึ่งขนาดนี้นะ~

ทว่าวินาทีถัดมา ทั้งร่างของเขาก็ยืนตะลึงค้างอยู่กับที่

ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น

เขาพร่ำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง! ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง! ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าเข้าใจแล้ว!"

เตียวต๋งเก๋งร้อนรนแทบตาย

"ท่านเข้าใจอะไรน่ะ"

"ให้ข้าดูบ้าง! ให้ข้าดูหน่อย!"

พวกเจ้าเห็นอะไรกันแน่วะเนี่ย!

ให้ข้าได้ดูบ้างสิเฟ้ย!

เตียวต๋งเก๋งตบไหล่ฮัวโต๋รัว ๆ "ตาข้าแล้ว! ตาข้าแล้ว!"

ฮัวโต๋ถึงค่อยยอมถอยออกมาอย่างแสนเสียดาย

เตียวต๋งเก๋งแนบตาเข้ากับเลนส์ใกล้ตาทันที

จึ๊ ทำไมถึงมีกลิ่นกระเทียมหึ่งขนาดนี้นะ~

วินาทีถัดมา ดวงตาของเขาก็ไม่อาจละสายตาไปไหนได้อีก

ราวกับได้เปิดประตูก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่

เขาเห็นแมลงตัวจิ๋วมากมายกำลังแหวกว่ายอย่างเริงร่าอยู่ในน้ำลายของเล่าปี่

ที่แท้ก็เป็นหนอนกู่จริง ๆ ด้วย หนอนกู่ขนาดจิ๋วสุดขีดที่ดวงตาเปล่ามองไม่เห็น!

เจ้าสิ่งนี้ก็คือแบคทีเรียอย่างนั้นหรือ?

นั่นก็แปลว่า ทฤษฎีแบคทีเรียของเล่าปี่ถูกต้องจริง ๆ!

เช่นนั้นต่อไปในภายภาคหน้า หากจะรู้ว่าต้องใช้ยาตัวใดรักษาคนไข้ ก็แค่สังเกตว่ายาชนิดไหนสามารถกำจัดเชื้อโรคพวกนี้ได้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ?

มันช่างสะดวกสบายอะไรขนาดนี้!

เล่าปี่ช่างเป็นยอดอัจฉริยะโดยแท้!

เพียงแค่อาศัยแผ่นกระจกนูนไม่กี่แผ่น ก็พลิกโฉมการแพทย์ของราชวงศ์ฮั่นทั้งแผ่นดินได้แล้ว

เตียวต๋งเก๋งตื่นเต้นจนล้นพ้น จมดิ่งเข้าสู่โลกแห่งน้ำลายของเล่าปี่ไปอีกคน

เล่าปี่ยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านหมอเทวดาทั้งสอง กล้องจุลทรรศน์ตัวนี้ต่อไปยกให้พวกท่านใช้งาน อยากจะใช้นานแค่ไหนก็ตามสบายเลย"

ดวงตาของเตียวต๋งเก๋งเป็นประกาย "จริงหรือ"

เล่าปี่กล่าวว่า "นอกจากนี้ ข้ายังเตรียมห้องทดลองไว้ให้พวกท่านด้วย จะได้ทุ่มเทสมาธิให้กับการวิจัยวิชาแพทย์ได้เต็มที่ โดยไม่มีเรื่องทางโลกมารบกวน"

ฮัวโต๋ดีใจยิ่งนัก "เช่นนี้ดียิ่ง!"

เล่าปี่จึงพาพวกเขาเดินมายังห้องทดลอง

กลิ่นกระเทียมตรงจุดนี้ยิ่งทวีความเข้มข้นรุนแรงขึ้นไปอีก

เตียวต๋งเก๋งกับฮัวโต๋รู้สึกไม่คุ้นชินเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าสิ่งที่ทำให้สองหมอเทวดาต้องตื่นตะลึงก็คือ ที่นี่เต็มไปด้วยเครื่องแก้ววางเรียงราย

ต้องรู้ก่อนว่า ในท้องตลาด ถ้วยแก้วใบเดียวยังมีราคาสูงถึงหลักล้านเหรียญขึ้นไป

แต่ที่นี่ของเล่าปี่กลับมีแต่เครื่องแก้วเต็มไปหมดเนี่ยนะ!?

นี่มันจะรวยล้นฟ้าเกินไปแล้วกระมัง?

เล่าปี่จึงอธิบายว่า "ใช้เครื่องแก้วใส่ตัวยาจะสังเกตสภาพของยาได้ง่ายกว่า"

สองหมอเทวดาสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

"แค่เพราะเหตุผลนี้ ท่านถึงกับใช้เครื่องแก้วทั้งหมดเลยรึ?"

เล่าปี่ยิ้มบาง ๆ "นี่ไม่นับเป็นอะไรหรอก ตลอดทางพวกท่านก็คงเห็นแล้ว เมืองตังไฮมั่งคั่งกว่าที่อื่น ๆ มาก"

ทั้งสองพยักหน้า เรื่องนี้เป็นความจริงแท้แน่นอน

ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งมาถึงพวกเขาก็สังเกตเห็นแล้วว่า เมืองตังไฮถึงกับมั่งคั่งกว่าเตียงสาเสียอีก ทั่วทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยยุ้งฉาง กังหันวิดน้ำ และผืนนาอันอุดมสมบูรณ์

คราแรกพวกเขานึกว่าเป็นผลงานของคุณชายสามตระกูลซุน

แต่เมื่อดูตอนนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นผลลัพธ์จากการปกครองด้วยเมตตาธรรมของเล่าปี่

ถึงกระนั้นก็ไม่น่าจะรวยถึงขั้นซื้อเครื่องแก้วมาเต็มห้องขนาดนี้ได้นี่นา?

ศักยภาพของเมืองตังไฮแห่งนี้น่ากลัวเกินกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้เสียอีก

ฮัวโต๋ประสานมือคำนับอย่างนอบน้อมแล้วเอ่ยถาม "ท่านเจ้าเมือง เพียงเพื่อจะให้พวกเราวิจัยวิชาแพทย์ ต้องลงทุนลงแรงถึงขนาดนี้ มิถือว่าจ่ายราคาสูงเกินไปหรือขอรับ?"

เล่าปี่แอบคิดในใจว่า ของพรรค์นี้มันจะมีมูลค่าสักกี่ตังค์กันเชียว?

แม้ว่าต้นทุนเครื่องแก้วรุ่นแรกจะต้องใช้ถึงแสนกว่าเหรียญ แต่ต่อมาพอห่วงโซ่การผลิตเริ่มเข้าที่เข้าทาง ต้นทุนของเครื่องแก้วทั้งห้องนี้ก็แค่ราว ๆ หนึ่งหมื่นเหรียญเท่านั้นเอง

เล่าปี่จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งว่า

"เพื่อไม่ให้ราษฎรต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคภัยไข้เจ็บอีกต่อไป การพัฒนาวิชาแพทย์จึงเป็นสิ่งที่ขาดไปมิได้!"

"ข้าจ่ายเงินเพิ่มอีกสักนิด แต่ใต้หล้าสามารถลดโรคร้ายที่ไร้ทางรักษาลงได้อีกหนึ่งโรค ไฉนเลยจะไม่คุ้มค่าเล่า?"

"ไม่ทราบว่าสองหมอเทวดาจะยินดีช่วยข้าทำให้ปณิธานอันยิ่งใหญ่นี้เป็นจริงหรือไม่?"

ฮัวโต๋กับเตียวต๋งเก๋งลอบตื่นตะลึงในใจ

ใครกันที่บอกว่าเล่าปี่ไร้คุณธรรม?

นี่มันเปี่ยมล้นด้วยคุณธรรมชัด ๆ!

ยามนี้ใต้หล้าโกลาหลปั่นป่วน จะมีขุนศึกสักกี่คนใส่ใจความเป็นความตายของชาวบ้านใต้ปกครอง?

งบประมาณสำหรับการวิจัยวิชาแพทย์เป็นศูนย์มาตลอด!

คนเหล่านั้นยอมทุ่มเงินทั้งหมดไปกับการติดอาวุธให้กองทัพและวิจัยหาวิธีเข่นฆ่าคนให้มีประสิทธิภาพมากกว่า

ฮัวโต๋กับเตียวต๋งเก๋งเลื่อมใสในความใจกว้างของเล่าปี่จนหมดใจ จึงประสานมือคารวะทันที

"พวกเรายินดีร่วมกับท่านเจ้าเมืองเพื่อช่วยเหลือสรรพชีวิต"

เล่าปี่ดีใจยิ่งนัก

เขารีบประคองสองหมอเทวดาขึ้นมา

เล่าปี่กล่าวว่า "ทำงานใต้สังกัดข้า สิ่งที่ไม่ขาดที่สุดก็คืองบประมาณ ต้องการอะไรบอกมาได้เต็มที่ เงินไม่ใช่ปัญหา!"

ฮองตงลอบคิดในใจ มีก็แต่เล่าปี่นี่แหละที่กล้าพูดจาหนักแน่นถึงเพียงนี้

ไม่รู้ไปหาเงินทองมากมายขนาดนี้มาจากไหน

แต่เกรงว่าทั่วทั้งเกงจิ๋วก็คงไม่มีเงินมากเท่าเมืองตังไฮเพียงเมืองเดียวของเขาด้วยซ้ำกระมัง?

"ขอบคุณท่านเจ้าเมืองขอรับ"

เล่าปี่เอ่ยถามต่อว่า "จริงสิ พวกท่านทั้งสองมีสุดยอดวิชาบ้างหรือไม่"

ปกติตัวละครระดับนี้ก็น่าจะตื่นรู้กันหมดแล้วไม่ใช่เรอะ?

เตียวต๋งเก๋งกล่าวว่า "สุดยอดวิชาของข้าเป็นแบบเรียกใช้ สามารถใช้ตาเปล่ามองหาตำแหน่งรอยโรคของคนผู้นั้นได้"

"หากร่างกายของใครมีปัญหา ข้าจะมองเห็นตำแหน่งที่เกิดโรคส่องแสงสีแดงออกมา"

"อย่างเมื่อครู่ตอนข้าเห็นปลัดเมืองที่ว่าการเมือง ก็พบว่าตับของเขาส่องแสงสีแดง จำเป็นต้องพักผ่อน"

เล่าปี่แอบคิดในใจ มิน่าล่ะถึงได้ชื่อว่าเป็นหมอเทวดา มีเครื่องเอกซเรย์ติดตาเปล่ามาด้วยนี่เอง

ส่วนซุนเอี๋ยนรึ เรื่องเล็กน่า

ถ้าเหนื่อยเดี๋ยวหมอนั่นก็แกล้งป่วยขอลาหยุดเองแหละ ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งซะหน่อย

แต่ว่าช่วงนี้ทำไมไม่เห็นหมอนั่นมาแกล้งป่วยเลยนะ?

ช่างเถอะ ในเมื่อไม่อยากพัก ก็ให้เตียวต๋งเก๋งจัดยาต้มบำรุงตับให้เขาสักหน่อยก็แล้วกัน

ฮัวโต๋กล่าวว่า "สุดยอดวิชาของข้าคือการทำให้ร่างกายเฉพาะส่วนของคนเป็นอัมพาต จนไร้ความรู้สึกได้นานหนึ่งชั่วยาม"

"น่าเสียดายที่วันหนึ่งใช้ได้แค่สามครั้งเท่านั้น"

ดวงตาของเล่าปี่พลันเป็นประกาย

ถ้าจะผ่าตัดขึ้นมา แบบนี้ก็แทบไม่ต้องพึ่งยาชาหม่าเฟ่ยซ่านเลยไม่ใช่เหรอเนี่ย?

แถมสุดยอดวิชานี้ฟังดูแล้วมันสกิลควบคุมระดับท็อปชัด ๆ!

หรือว่าจะหาโอกาสให้ฮัวโต๋ไปดวลเดี่ยวกับลิโป้ดูสักตั้งดีไหมนะ?