ตอนที่ 73 กล้องจุลทรรศน์ตัวแรกของโลก

เล่าปี่กับฮองตงเดินออกมาต้อนรับพร้อมกัน

พวกเขาเห็นชายวัยกลางคนหน้าตาคมเข้มดุดันคนหนึ่ง กับชายชราที่หน้าตาเหมือนเซียนหนานจี๋อีกคนหนึ่ง

ดูจากอายุแล้ว ชายวัยกลางคนผู้นั้นน่าจะเป็นเตียวต๋งเก๋ง ส่วนชายชราก็น่าจะเป็นฮัวโต๋

เล่าปี่หัวเราะร่าพลางเอ่ยขึ้นว่า

"หมอเทวดาเตียว หมอเทวดาฮัว ข้าคิดถึงพวกท่านแทบแย่แล้ว!"

พูดจบ เล่าปี่ก็ทำท่าจะโผเข้ากอดสองหมอเทวดา

แต่กลับถูกเตียวต๋งเก๋งกับฮัวโต๋ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

ช่างเป็นคนไร้มารยาทเสียจริง

ทำไมบนตัวถึงมีกลิ่นกระเทียมหึ่งขนาดนี้?

หรือว่ากำลังสกัดอัลลิซินอยู่จริง ๆ?

เตียวต๋งเก๋งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ข้ามาเพื่อดูแบคทีเรีย"

ฮัวโต๋กล่าวเรียบ ๆ "ข้ามาเพราะอยากดื่มชาเขียวได้ไม่อั้น คนอย่างข้าชอบพูดความจริง"

"..."

เล่าปี่มุมปากกระตุกยิก ๆ อย่าเชียวนะมึง ก็เพราะเอ็งชอบพูดความจริงนี่แหละถึงได้โดนบอสโจสั่งตัดหัวน่ะ!

เขาฝืนยิ้มแห้งพลางตอบ "มีสิ มีสิ มีครบทุกอย่างนั่นแหละ"

"เชิญหมอเทวดาทั้งสองท่านเข้าไปนั่งพักข้างในก่อนเถิด"

เล่าปี่พาเตียวต๋งเก๋งกับฮัวโต๋ไปยังห้องรับรองเพื่อต้อนรับขับสู้

บ่าวรับใช้รีบยกชาเขียวมาเสิร์ฟทันที

เตียวต๋งเก๋งตาเป็นประกาย "นี่คือชาเขียวคั่วสูตรใหม่ในตำนานนั่นน่ะหรือ?"

เล่าปี่ยิ้ม "ลองชิมดูสิ"

ทั้งเตียวต๋งเก๋งและฮัวโต๋ต่างเพิ่งเคยดื่มไอ้สิ่งนี้เป็นครั้งแรก

เพราะช่วงไม่กี่วันมานี้ ชาเขียวถูกตั๋งโต๊ะปั่นราคาพุ่งสูงถึงชั่งละหนึ่งล้านอีแปะ จนสินค้าขาดตลาดไปแล้ว

เรื่องใช้เงินฟาดหัวคน ตั๋งโต๊ะนับว่าป๋าและกร่างกว่าอ้วนสุดเยอะ

เวลาจะซื้อชาไม่เคยถามราคา จุดโคมฟ้าประมูลทุ่มไม่อั้นอย่างเดียว!

เจ้าให้ราคาเท่าไหร่ ข้าก็ขอเกทับเพิ่มอีกหนึ่งหมื่นทุกรอบ

ที่น่าแค้นที่สุดคือ ไอ้ตัวแสบอย่างตั๋งโต๊ะดันไม่อยากควักกระเป๋าตัวเอง แต่ไปบีบบังคับให้พวกตระกูลใหญ่ผลัดกันออกเงินให้แทน

แถมยังตั้งชื่อเรียกเสียหรูหราว่า 'ส่วยน้ำชา'

พอถึงคิวเจ้าต้องถวายชา ถามหน่อยว่าเจ้าจะจ่ายหรือไม่จ่าย?

ไม่จ่ายเรอะ?

งั้นเจ้าก็คงไม่อยากก้าวหน้าในหน้าที่การงานแล้วสินะ

ถ้าเช่นนั้นก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน หากข้าจะสั่งกักบริเวณตัดแข้งตัดขาเจ้า

ขุนนางทั้งบุ๋นบู๊ทั่วทั้งราชสำนักต่างตกอยู่ในห้วงทุกข์ระทม ร้องโอดครวญกันระงม

กระแสความเคียดแค้นอยากยกทัพปราบตั๋งโต๊ะพุ่งสูงขึ้นทุกวี่วัน

เตียวต๋งเก๋งค่อย ๆ จิบชาเขียวอย่างผู้ดี กลัวเหลือเกินว่าถ้าดื่มคำโตไป เดี๋ยวจะไม่มีให้ดื่มต่อ

จิบเล็ก ๆ เพียงคำเดียวนี้ เงินเบี้ยหวัดทั้งเดือนก็ปลิวหายไปแล้ว

เขาหลับตาพริ้มลงอย่างเคลิบเคลิ้ม "ชาดีจริง ๆ สมคำร่ำลือ!"

สมแล้วที่เป็นยอดใบชาระดับพรีเมียมราคาหลักล้านอีแปะ

รสชาติใบชาแท้ ๆ บริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่มีเครื่องปรุงกลิ่นฉุนใด ๆ เจือปนเลย

ช่างสุขล้ำเหนือคำบรรยาย!

เล่าปี่เป็นคนซื่อสัตย์ใจกว้างจริง ๆ ด้วย

ของล้ำค่าระดับนี้ยังใจป้ำเอามาใช้รับรองแขกได้

ส่วนฮัวโต๋กลับยกซดโฮกเข้าปากรวดเดียว ก่อนจะใช้แขนเสื้อปาดคราบน้ำชาที่มุมปากพลางตะโกนลั่น

"สะใจแท้! ชาดีจริง ๆ!"

ถ้าได้ดื่มชาเขียวแบบนี้ทุกวันคงจะดีไม่น้อย เสียดายที่ในตลาดแค่ใบเดียวยังแทบหาซื้อไม่ได้

เตียวต๋งเก๋ง "..."

ไม่ใช่ละ นี่เอ็งคิดว่ากำลังนั่งกระดกเหล้าอยู่เรอะ?

รู้ตัวไหมว่าไอ้ชามที่ซดลงท้องไปน่ะ รายได้ทั้งปีของเอ็งอันตรธานหายวับไปแล้วนะเว้ย?

เมื่อกินของเขาแล้ว ปากย่อมต้องอ่อนลง

น้ำเสียงของเตียวต๋งเก๋งจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"การมาเยือนครานี้ ข้าตั้งใจมาดูแบคทีเรีย ไม่ทราบว่าท่านเจ้าเมืองเล่าพอจะให้ข้าดูสักตาได้หรือไม่?"

รีบโว้ย!

รีบมากจริง ๆ!

ตั้งแต่เมื่อคืนเตียวต๋งเก๋งไม่ได้ข่มตานอนเลยแม้แต่นิดเดียว ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ

ราวกับเด็กประถมที่วันรุ่งขึ้นจะได้ไปทัศนศึกษาช่วงฤดูใบไม้ผลิ

เขาอยากรู้จนเนื้อเต้นว่าไอ้สิ่งที่เรียกว่าแบคทีเรียนั้นหน้าตามันเป็นเช่นไรกันแน่!

เล่าปี่เกาหัวแกรก ๆ "กล้องจุลทรรศน์นั่นยังอยู่ที่ช่างฝีมืออยู่เลย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำเสร็จหรือยัง"

ในใจของเตียวต๋งเก๋งพลันกระตุกวูบ

ชิบหายแล้ว!

นี่มันแผนถ่วงเวลาที่พวกหมอต้มตุ๋นชอบใช้ชัด ๆ ไม่ใช่รึไง?

เหมือนเป๊ะกับไอ้คนต้มตุ๋นที่เพื่อนบ้านข้างบ้านเคยเจอไม่มีผิด

ตอนที่เพื่อนบ้านถามนักพรตเก๊ว่า ตนมีพรสวรรค์พอจะเปิดตาทิพย์ได้จริงหรือ

นักพรตเก๊ก็จะไม่ยอมตอบเอง แต่จะแกล้งทำท่าทีลึกลับซับซ้อน

แล้วก็จะมีหน้าม้าข้าง ๆ คอยพูดสอดขึ้นมาว่า

ท่านอาจารย์เป็นยอดคนผู้ทรงภูมิของจริง ท่านบอกว่ามีก็ย่อมต้องมีสิ จะหลอกเจ้าไปทำไมกัน?

ฮองตงหัวเราะพลางเอ่ยขึ้นว่า

"ท่านเจ้าเมืองเล่าเป็นยอดคนผู้ทรงภูมิของจริง ท่านบอกว่ามีก็ย่อมต้องมีแน่นอน"

เตียวต๋งเก๋งสะดุ้งเฮือก รีบนั่งหลังตรงแน่วทันที

นั่นไง นั่นไง นั่นไงล่ะ!

สคริปต์ต้มตุ๋นสูตรสำเร็จระดับชาติชัด ๆ!

ข้าว่าแล้วเชียว!

เจ้าเล่าปี่คนนี้ต้องมีลับลมคมในแน่ ๆ!

เจ้าฮองตงมาอยู่เมืองตังไฮตั้งนานก็ยังไม่เคยเห็นแบคทีเรียงั้นสิ?

นี่มันบ่งบอกถึงอะไร?

บ่งบอกว่าเจ้าโดนมันเป่าหูต้มตุ๋นเข้าแล้วไงเล่า!

อีกอย่าง ใครที่ไหนมันจะมาทำดีกับคนเรียนหมออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยขนาดนี้?

โผล่หน้ามาปุ๊บก็เลี้ยงชาชั่งละล้านอีแปะปั๊บ

ไหนจะเบี้ยหวัดปีละพันต๊อก? ไหนจะคฤหาสน์หรูอีกเล่า!?

เจ้าบอกมาตรง ๆ เลยดีกว่าว่าต้องจ่ายค่าวิชาเท่าไหร่ถึงจะยอมปล่อยข้าไป!?

ฮัวโต๋เหลือบมองเตียวต๋งเก๋งที่ทำหน้าตาตื่นตระหนกเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่าหมอนี่กำลังมโนเตลิดเปิดเปิงอะไรอยู่อีก

เขานึกย้อนไปถึงตอนที่ได้พบกับเตียวต๋งเก๋งเป็นครั้งแรก

เตียวต๋งเก๋งเห็นมีดผ่าตัดแขวนอยู่เต็มผนังบ้านเขา มีครบสารพัดรูปแบบ

กระทั่งขวานขนาดต่าง ๆ เล็กใหญ่ก็ยังมี

ขวานเล็กไว้ผ่ากะโหลก ขวานกลางไว้สับนิ้ว ขวานใหญ่ไว้ตัดแขนขา

เตียวต๋งเก๋งคิดว่าฮัวโต๋กำลังโชว์คลังแสงข่มขวัญ เลยจ่ายค่าคุ้มครองให้เดี๋ยวนั้น แถมยังรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่มาแย่งลูกค้าของฮัวโต๋อีกต่อไป

ตอนนั้นฮัวโต๋ถึงกับเหวอ นึกว่าอีกฝ่ายมาจ่ายค่าผ่าตัด

รีบถามทันควันว่าไม่สบายตรงไหน?

เตียวต๋งเก๋งบอกว่านิ้วก้อยรู้สึกไม่ค่อยดี ยอมให้สับนิ้วก้อยทิ้งเพื่อแลกกับการไว้ชีวิต

ทว่าฮัวโต๋ตรวจดูตั้งนานสองนานก็ไม่เห็นว่านิ้วก้อยมันจะผิดปกติตรงไหน

พอคบหากันไปนานเข้า ฮัวโต๋ถึงได้รู้ซึ้งว่า สกิลคิดไปเองของหมอนี่มันหลุดโลกเกินเยียวยาจริง ๆ

แค่เห็นมีดผ่าตัดเต็มฝาผนัง ก็มโนให้คนแก่อย่างเขากลายเป็นมาเฟียคุมซอยไปได้

นึกว่าฮัวโต๋กำลังส่งสัญญาณเตือนไม่ให้แย่งลูกค้า

แต่มันก็เพราะความคิดเตลิดเปิดเปิงหลุดโลกแบบนี้นี่แหละ ที่ทำให้เขาคิดค้นตำรับยาพิสดารขึ้นมาได้มากมาย

ได้แต่บอกว่าเรื่องดีเรื่องร้ายย่อมมาคู่กันล่ะนะ

ฮัวโต๋ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก แล้วเอ่ยขึ้นตรง ๆ ว่า

"ไป ไปดูกัน ขอแค่ได้เห็นชิ้นงานที่ยังไม่เสร็จก็ยังดี"

ขอเพียงได้เห็นชิ้นงานที่ยังทำไม่เสร็จ เล่าปี่จะโกหกหรือไม่ ในใจเขาก็พอจะกะเก็งได้แล้ว

เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่า เจ้าเชื้อโรคมันมีอยู่จริงหรือไม่

หากเชื้อโรคมีอยู่จริงละก็ ย่อมสามารถอธิบายอาการป่วยหลายอย่างที่เขาไม่เคยเข้าใจได้กระจ่าง

นี่จะต้องเป็นการค้นพบทางการแพทย์ที่พลิกประวัติศาสตร์ยุคสมัยอย่างแน่นอน!

แน่นอนว่า หากเล่าปี่ไม่ยอมให้ดูชิ้นงานที่ยังไม่เสร็จ เขาก็จะหันหลังเดินจากไปทันที

เพราะนั่นแปดเก้าส่วนแปลว่ากำลังต้มตุ๋นแหง ๆ

เล่าปี่ยิ้มร่า "ได้แน่นอน ข้าจะพาทุกท่านไปเอง"

ฮองตง ฮัวโต๋ และเตียวต๋งเก๋ง ต่างก็เผยสีหน้าตื่นเต้นดีใจออกมา

มีจริง ๆ ด้วยเรอะ!

ขอแค่ได้เห็นของที่ยังไม่เสร็จ พวกเขาก็เบาใจแล้ว

เล่าปี่จึงพาพวกเขามุ่งหน้าไปยังโรงช่างฝีมือส่วนตัวของตน

ลูกจ้างที่นี่ล้วนเป็นช่างฝีมือยอดเยี่ยมที่เล่าปี่ตระเวนรับสมัครมาจากทั่วทุกสารทิศ

ค่าจ้างเท่ากับกองกำลังพิเศษ เดือนละหนึ่งพันอีแปะ ทั้งกินฟรีอยู่ฟรี แถมยังแจกเสื้อผ้ากับฟูกที่นอนสำหรับหน้าหนาวอีกต่างหาก

ดังนั้นในสายตาของชาวบ้านทั่วไป ช่างฝีมือกลุ่มนี้จึงถือเป็นผู้มีหน้ามีตาอย่างยิ่ง

"ท่านเจ้าเมือง!"

เหล่าช่างฝีมือเห็นเล่าปี่มาถึง ก็รีบวางงานในมือลง แล้วยืนเข้าแถวอย่างนอบน้อม

เล่าปี่เอ่ยถาม "กล้องจุลทรรศน์ทำไปถึงไหนแล้ว?"

นายช่างคนหนึ่งเอ่ยตอบอย่างเก้อเขิน "ยังขาดขั้นตอนลงรักขอรับ ต้องลงรักก่อนถึงจะกันผุได้ ทว่ายางรักดิบยังส่งมาไม่ถึง ข้าน้อยจึง..."

"พวกเรายังไม่ได้ประกอบขึ้นมาขอรับ..."

เมื่อลงรักเสร็จแล้วจะมีประกายเงางามคล้ายโลหะ สวยงามสะดุดตายิ่งนัก ทั้งยังกันผุกันชื้น อยู่ได้นับพันปีไม่มีพัง

เล่าปี่นึกในใจ ให้งบประมาณไปนี่ใช้กันไม่ยั้งมือเลยนะ ทำซะประณีตขนาดนี้เชียว?

เขาถามต่อ "ชิ้นส่วนทั้งหมดสร้างเสร็จหมดแล้วใช่หรือไม่?"

นายช่างพยักหน้า "ตีขึ้นรูปตามแบบเสร็จสิ้นทั้งหมดแล้วขอรับ นำมาประกอบได้ทันที"

ฮองตง เตียวต๋งเก๋ง และฮัวโต๋ ทั้งสามคนมีสีหน้าตื่นเต้นระคนยินดี

มองเห็นเชื้อโรคได้จริง ๆ ด้วย!

เล่าปี่เอ่ยอย่างดีใจ "รีบประกอบขึ้นมาเลย ข้าจะใช้เดี๋ยวนี้"

เหล่าช่างฝีมือมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่พวกตนสร้างขึ้นมามันคืออะไร และก็ใช้กล้องจุลทรรศน์ไม่เป็นด้วย

ใช้รึ?

ไอ้สิ่งของรูปร่างประหลาดพิลึกพิลั่นนี่มันใช้ยังไงกันล่ะเนี่ย?