ตอนที่ 72 เตียวต๋งเก๋งกับฮัวโต๋มาแล้ว

จะทำให้ข้าเห็นแบคทีเรียกับตาตัวเองเนี่ยนะ!?

โม้เหม็นสิ้นดี!

ข้าจะมองเห็นได้หรือไม่ได้ ตัวข้าเองจะไม่รู้ตัวเลยหรือไง?

เดิมทีเตียวต๋งเก๋งเชื่อไปครึ่งหนึ่งแล้ว

พอเจอแบบนี้เข้าไปก็เลิกเชื่อทันที

เล่าปี่เป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายจริง ๆ ด้วย!

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

เล่นกับจิตใจคนเก่งกาจถึงเพียงนี้!

รู้ว่าเขากระหายความรู้ ชอบศึกษาวิชาแพทย์

ถึงกับอุตส่าห์กุ "ทฤษฎีแบคทีเรีย" อันล้ำลึกพิสดารนี้ขึ้นมาเพื่อต้มตุ๋นเขา

เขาเกือบจะหลงใหลคลั่งไคล้จนหลงเชื่อว่าเป็นความจริงเข้าแล้ว

หากเป็นจริงดั่งที่เล่าปี่ว่า แบคทีเรียมีขนาดเล็กจนตาเปล่ามองไม่เห็น

แล้วจะมองเห็นได้อย่างไร?

เปิดตาทิพย์เรอะ?

ขำจะตายชัก

เดี๋ยวคงไม่ใช่ว่าจะให้ข้าจ่ายค่าเล่าเรียนสักแสนสองแสนเพื่อเปิดตาทิพย์หรอกนะ?

แล้วก็ต้องจ่ายค่าวัตถุดิบเพื่อฝึกปรุงยาอายุวัฒนะด้วยใช่ไหม?

เตียวต๋งเก๋งนึกถึงเพื่อนบ้านคนหนึ่งที่กินยาเม็ดลูกกลอนจนโดนพิษ

ตอนนั้นมีนักพรตเป่าหูหมอนั่นว่ากินยาเม็ดแล้วจะเปิดตาทิพย์ได้

ผลปรากฏว่าพอกินไปกินมาริมฝีปากกลายเป็นสีคล้ำ พิษซึมลึกเข้ากระดูกดำ

เคราะห์ดีที่เตียวต๋งเก๋งอยู่บ้านติดกันและพบเข้าทันเวลา มิฉะนั้นเพื่อนบ้านคนนั้นคงได้ไปงานศพตัวเองแล้ว

เพราะฉะนั้น จะไปไม่ได้เด็ดขาด!

ขณะเดียวกันก็ต้องเตือนฮองฮันเซงด้วย

ตาแก่นี่คงยอมจ่ายเงินไปไม่น้อยเพื่อช่วยลูกชายแน่ ๆ เลยใช่ไหม?

เฮ้อ ชะตากรรมช่างน่าเวทนานัก

ตกระกำลำบากขนาดนี้แล้ว ยังต้องมาถูกเล่าปี่หลอกฟันเงินอีก

เล่าปี่นี่ไม่ใช่คนแล้ว

แปะ

แผ่นแก้วผลึกขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือแผ่นหนึ่งร่วงลงมาจากซองจดหมาย

ลักษณะเป็นทรงโค้งนูน

หมายความว่าอย่างไร?

เอาแก้วผลึกมาล่อใจข้าอย่างนั้นหรือ?

แม้ช่วงนี้เครื่องแก้วจะมีราคาแพงลิ่วจนแทบบินได้ แค่ขนาดเท่าไข่นกพิราบก็ปาเข้าไปหลายแสนเหรียญแล้วก็เถอะ

หือ?

ยังมีเศษกระดาษอีกแผ่นเขียนไว้ว่า:

"ใช้แผ่นแก้วผลึกนี้ส่องมองสิ่งของ สามารถขยายวัตถุให้ใหญ่ขึ้นได้"

เตียวต๋งเก๋งเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหยิบแผ่นแก้วผลึกมาหมุนดูไปมาอยู่พักหนึ่ง

ทันใดนั้นเขาก็ชะงักงัน

ขยายใหญ่ขึ้นจริงด้วย...

เขามองเห็นสิ่งของผ่านแผ่นแก้วผลึกขยายใหญ่ขึ้นอย่างชัดเจน!

ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้นขึ้นมาทันควัน

เชี่ยเอ๊ย!

จริงด้วยสิ!

ทำไมข้าถึงคิดไม่ถึงนะ?

หากมองสิ่งของผ่านเครื่องแก้ว วัตถุจะเปลี่ยนรูปร่างไป

เลนส์แก้วที่มีรูปทรงเช่นนี้จะขยายวัตถุให้ใหญ่ขึ้น

เช่นนั้นมิได้หมายความว่า หากนำเลนส์แก้วมาซ้อนทับกันหลาย ๆ แผ่น ก็จะมองเห็นแบคทีเรียได้งั้นรึ?

นี่ต้องซ้อนเลนส์แก้วกี่แผ่นถึงจะมองเห็นได้กันนะ?

คงต้องเสียเงินมหาศาลเลยสินะ?

หรือว่าเล่าปี่จะเห็นแบคทีเรียแล้วจริง ๆ?

เตียวต๋งเก๋งจ้องมองแผ่นแก้วผลึกพลางครุ่นคิดอยู่นาน

เขาไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อแก้วผลึกมากมายขนาดนั้น

แต่มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเล่าปี่จะใช้แผ่นแก้วผลึกหลายแผ่นซ้อนขยายจนมองเห็นแบคทีเรียได้แล้ว

ถึงได้เขียน "ทฤษฎีแบคทีเรีย" ที่สมเหตุสมผลถึงเพียงนี้ออกมาได้

บนโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าแบคทีเรียอยู่จริง ๆ หรือ?

เตียวต๋งเก๋งยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น

ดูท่าแล้ว...

เมืองตังไฮแห่งนี้คุ้มค่าที่จะเสี่ยงไปเยือนสักครั้ง...

ฟึ่บ!

ในซองจดหมายมีกระดาษร่วงลงมาอีกหนึ่งแผ่น

เตียวต๋งเก๋งนึกในใจว่า ซองจดหมายนี่มันจะยัดของอะไรมาเยอะแยะขนาดนี้?

เขาคลี่กระดาษออก บนนั้นเขียนหัวข้อไว้ว่า "รับสมัครท่านหมอด่วน":

[เบี้ยหวัด: หนึ่งพันต๊อก]

[สวัสดิการ: บ้านพักคฤหาสน์หรู ดื่มชาเขียวไม่อั้น ใช้เกลือบริสุทธิ์ได้ไม่จำกัด เริ่มงานแจกฟรีชุดถ้วยชาแก้วผลึกหนึ่งเซ็ต]

[มีห้องทดลองส่วนตัวไว้สำหรับวิจัยตัวยา ตัวยาทุกชนิดในการทดลองฟรีทั้งหมด ไม่ต้องเข้าเวรทำงานตามเวลา ทำงานตามใจรัก]

[จำนวนจำกัด รับเพียงสองท่านเท่านั้น]

สวัสดิการดีขนาดนี้เชียว?

หนึ่งพันต๊อก?

ตัวเขาเป็นเสมียนที่ปรึกษาอยู่ที่เตียงสา ได้เบี้ยหวัดแค่ห้าร้อยต๊อกเอง...

แถมเป็นหมอยังได้อยู่คฤหาสน์หรูด้วยงั้นหรือ?

แถมยังแจกชาเขียว เกลือบริสุทธิ์ กับชุดถ้วยชาแก้วผลึกอีกเนี่ยนะ?

มีห้องทดลองส่วนตัวอีกต่างหาก?

เฮ้อ ข้าช่างตื้นเขินจริง ๆ

เล่าปี่คนนี้ช่างเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจเสียเหลือเกิน

ที่จริงเรื่องเงินทองมันไม่ได้สำคัญอะไรหรอก

ประเด็นหลักคือแค่อยากเห็นว่าแบคทีเรียหน้าตาเป็นอย่างไรต่างหาก

ต่อให้ไม่มีเงิน เขาก็เต็มใจไปอยู่แล้ว

แต่ว่านะ...

ก่อนจะไปตังไฮ

ต้องตามหาฮัวโต๋ให้เจอก่อน...

...

ในช่วงเวลาที่รอคอยเตียวต๋งเก๋งเดินทางมายังตังไฮ

ฮองตงกับเล่าปี่ก็ขลุกอยู่ในห้องทดลองเพื่อศึกษาวิธีสกัดอัลลิซินมาโดยตลอด

แต่ละวันวนเวียนอยู่แค่สองจุดระหว่างห้องทดลองกับบ้าน ทำงานล่วงเวลาหามรุ่งหามค่ำเพื่อเอาชนะปัญหาการกลั่นสารอัลลิซินให้บริสุทธิ์

แม้ว่ากระเทียมบดละเอียดแล้วทำปฏิกิริยากับออกซิเจนจะทำให้เกิดอัลลิซินได้

แต่ความเข้มข้นยังมีไม่พอ ประสิทธิภาพในการรักษาก็ย่อมไม่ดี

หากอยากเพิ่มความเข้มข้น ก็ต้องสกัดอัลลิซินให้บริสุทธิ์ และวิธีที่ดีที่สุดก็คือการละลายด้วยแอลกอฮอล์

เรื่องแอลกอฮอล์ก็จัดการไม่ยาก เล่าปี่ให้ช่างฝีมือสร้างอุปกรณ์กลั่นขึ้นมา พอกลั่นซ้ำไปซ้ำมาไม่กี่รอบก็ได้สุราดีกรีสูงมาแล้ว

ฮองตงที่อยู่ข้าง ๆ พลันได้กลิ่นเหล้าหอมฟุ้ง ดวงตาก็เป็นประกายวาววับ

เล่าปี่รินเหล้าดีกรีราว 35 ออกมาจอกเล็ก ๆ แล้วยิ้มพลางเอ่ยถาม "ท่านแม่ทัพฮอง ลองชิมดูหน่อยไหม?"

ดีกรีระดับนี้ไม่สูงไม่ต่ำ กำลังเหมาะกับฮองตงที่ไม่เคยแตะสุราดีกรีสูงมาก่อน

ฮองตงรับจอกสุรามา แล้วกระดกหมดในอึกเดียว

กลิ่นหอมของสุรา รสชาติเผ็ดร้อน และกลิ่นละมุนของธัญพืชตลบอบอวลไปทั่วทั้งปาก

"สุราทิพย์ชัด ๆ..."

ฮองตงร้องอุทานด้วยความสะใจ

เล่าปี่ยิ้มพลางกล่าว "หากท่านชอบ กานี้ข้ายกให้ท่านดื่มเลยดีหรือไม่?"

ฮองตงรีบโบกไม้โบกมือ "อย่าเลย นี่เป็นสุราที่จะใช้ช่วยชีวิตลูกข้ามิใช่หรือ? เก็บไว้ให้ลูกข้าใช้เถอะ"

เล่าปี่ยิ้มเล็กน้อย "ได้ รอช่วยชีวิตฮองสูได้เมื่อใด พวกเราค่อยดื่มสุรานี้ให้เมาหัวราน้ำกันไปข้างหนึ่ง"

ฮองตงหัวเราะร่า "คำไหนคำนั้น!"

ตั้งแต่ฮองตงมาถึงเมืองตังไฮ เขารู้สึกว่าเมืองตังไฮราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง

ตลอดทางที่เขาเดินทางมายังตังไฮ ได้พบเห็นโศกนาฏกรรมมามากเหลือเกิน

พ่อแม่ขายลูก ซากศพคนอดตายเกลื่อนกลาดดาษดื่น

ระหว่างทางยังพบหมู่บ้านที่ถูกโจรป่าฆ่าล้างบางจนหมดสิ้น โลหิตไหลนองเป็นสายธาร ซากศพคนทั้งหมู่บ้านเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นหึ่งโดยไม่มีใครเหลียวแล

เฮ้อ นี่แหละคือยุคกลียุค

แต่พอมาอยู่ที่เมืองตังไฮได้ระยะหนึ่ง เขากลับพบว่าเมืองตังไฮเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศอันกระตือรือร้นและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา

แม้พวกชาวบ้านจะสวมเสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง แต่บนใบหน้ากลับยังมีรอยยิ้ม

ถึงขั้นยังมีแก่ใจว่างพอจะยืนดูแมวสลิดตีลังกากลางอากาศ

อีกทั้งถนนหนทางก็สะอาดราบเรียบ ราวกับภาพลักษณ์ของยุคบ้านเมืองรุ่งเรืองสงบสุข

เขาไปสืบถามดูถึงได้รู้ว่า ที่ชาวบ้านไม่ต้องทนหิวโหย ล้วนพึ่งพาการปกครองด้วยคุณธรรมที่เล่าปี่นำมาใช้

อย่างเช่นการประดิษฐ์กังหันวิดน้ำ ไถคันโค้ง ทั้งยังลดภาษี และปราบปรามโจรป่าจนสิ้น

ฮองตงลอบตื่นตะลึงในใจ

จิตใจของเขาจดจ่ออยู่แต่กับการรักษาบุตรชาย เรื่องราวที่ด่านเฮาโลก๋วนจึงไม่ค่อยกระจ่างนัก

ภายนอกต่างลือกันว่าเล่าปี่ไร้ความสามารถ ได้เป็นเจ้าเมืองเพราะพึ่งพาเส้นสายทั้งสิ้น

ตอนแรกฮองตงก็หลงเชื่อว่าเป็นความจริง

แต่พอได้เห็นความเป็นอยู่ของชาวบ้านเมืองตังไฮด้วยตาตนเอง ก็อดไม่ได้ที่จะเลื่อมใสในความสามารถของเล่าปี่

นี่เขาเพิ่งมารับตำแหน่งได้กี่เดือนกันเชียว?

กลับทำให้คนทั้งเมืองมีข้าวกินอิ่มท้องได้แล้วหรือ?

ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันจะมีสักกี่คนกัน?

จะยกย่องว่าเป็นยอดคนผู้มีปัญญาค้ำชูราชบัลลังก์ก็มิได้เกินเลยไปสักนิด

และยอดคนเช่นนี้ เพื่อที่จะชักชวนเขามาร่วมงาน กลับยอมทิ้งราชการอันหนักหน่วง ยอมละวางกิจของราษฎร

มาขลุกอยู่ในห้องทดลองกับเขาทุกเมื่อเชื่อวันเพื่อวิจัยสกัดอัลลิซิน เพียงเพื่อช่วยชีวิตลูกชายของเขาเท่านั้น

เรื่องนี้ทำให้เขาซาบซึ้งใจจนเหลือจะกล่าวจริง ๆ

เขารู้สึกละอายใจต่อชาวเมืองตังไฮเหลือเกิน นานทีปีหนจะได้มีขุนนางน้ำดีมาสักคน แต่เล่าปี่กลับต้องเสียเวลาบริหารราชการมากมายถึงเพียงนี้เพราะตน

หากได้รู้จักเล่าปี่เร็วกว่านี้สักนิดก็คงจะดี

เช่นนั้นไม่เพียงแต่ลูกชายจะรอดชีวิต เขายังจะได้ติดตามเล่าปี่สร้างมหาภารกิจอันยิ่งใหญ่อีกด้วย

ช่างน่าเสียดายที่เกิดมาผิดยุคผิดสมัยจริง ๆ

เล่าปี่สังเกตเห็นตั้งนานแล้วว่าจิตใจของฮองตงเริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม

ระยะหลังเวลาพูดจาก็นอบน้อมเคารพยำเกรงขึ้นเป็นกอง

ขาดแค่จังหวะเผด็จศึกขั้นสุดท้ายเท่านั้น

แต่เล่าปี่ไม่รีบร้อน ขอแค่ช่วยชีวิตลูกชายของเขาได้ เขาก็จะได้ฮองตงที่มีค่าความภักดีทะลุหลอดมาครอง

แถมยังจะได้หมอเทวดาอีกสองคนมาไว้ในกำมือ

เรื่องยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัวดีงามเช่นนี้ คุ้มค่าที่เขาจะทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างยิ่ง

อีกอย่าง อยู่ว่าง ๆ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว

ถ้าไม่มาค้นคว้าสกัดอัลลิซิน เขาก็คงได้แต่นั่งจิบชาเย็นมี่เสวี่ยพลางนั่งดูคนอื่นฝึกทหารไปวัน ๆ

ขณะนั้นเอง คนเฝ้าประตูก็วิ่งเข้ามาแจ้ง

"ท่านเจ้าเมืองขอรับ ข้างนอกมีคนมาขอเข้าพบ คนหนึ่งชื่อเตียวต๋งเก๋ง อีกคนชื่อฮัวโต๋ขอรับ"

ดวงตาของเล่าปี่เป็นประกายวาววับ

"ยอดเยี่ยม ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงแล้ว! ท่านแม่ทัพฮอง พวกเราออกไปต้อนรับด้วยกันเถอะ"

ฮองตงดีใจยิ่งนัก "ได้เลย!"