ตอนที่ 71 เรื่องทั้งกินทั้งห่อเนี่ยนะ

ฮองตงพอได้ยินว่ามีความหวังที่จะรักษาให้หายขาดได้ ก็เอ่ยขึ้นอย่างยินดีว่า

"ดีเลย! ข้าจะเขียนจดหมายถึงหมอเทวดาเตียวเดี๋ยวนี้ ให้เขาเดินทางมาที่เมืองตังไฮสักเที่ยว"

เล่าปี่ถามขึ้น "ท่านรู้จักฮัวโต๋ไหม หมอเทวดาฮัวน่ะ"

กวนอูนึกในใจ นี่เอ็งกินอิ่มแล้วยังคิดจะห่อกลับบ้านอีกเรอะ

ฮองตงตอบ "เคยได้ยินชื่ออยู่บ้าง แต่ไม่เคยพบตัว บางทีหมอเทวดาเตียวอาจจะรู้จัก"

อย่างไรเสียทั้งคู่ก็เป็นหมอเหมือนกันนี่นะ

เล่าปี่ตาเป็นประกาย "ดีๆๆ ท่านรอประเดี๋ยว"

เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากตู้เซฟข้างๆ ด้านบนมีหัวข้อบทความเขียนไว้ว่า "ทฤษฎีแบคทีเรีย"

"ท่านยัดอันนี้ใส่ซองจดหมายไปด้วยเลยนะ เชิญพวกเขามาถกประเด็นทางวิชาการกับข้า"

ฮองตงไม่รู้เรื่องการแพทย์ แต่สัมผัสได้ว่าบทความนี้น่าจะสำคัญต่อหมอเทวดาทั้งสองมากทีเดียว

จึงพยักหน้า "ไม่มีปัญหา"

จดหมายเป็นลายมือของฮองตงเอง ส่วนคนส่งสารคือหน่วยม้าเร็วบริการด่วนพิเศษของเล่าปี่

เชื่อว่าอีกไม่นานหมอเทวดาทั้งสองคงจะเดินทางมาถึงเมืองตังไฮ

เล่าปี่พาฮองตงสองพ่อลูกไปดูคฤหาสน์หลังใหญ่ อย่างไรพวกเขาก็ต้องอยู่กันระยะยาว

ส่วนกวนอูก็ไปหาอ่างไฟมา แล้วเอาผ้าห่มขนสัตว์บนตัวโยนเผาทิ้งจนหมดเกลี้ยง

พร้อมกันนั้นก็โรยปูนขาวทั่วตัวเพื่อฆ่าเชื้อ จนสภาพดูเหมือนหุ่นปูนปลาสเตอร์ไม่มีผิด

จากนั้นก็เอาปูนขาวไปโรยซ้ำตามบริเวณที่ฮองสูเพิ่งเดินผ่านเมื่อครู่อีกรอบ

เตียวหุยหน้ามืดครึ้ม เมื่อกี้คอสเพลย์เป็นบ๊ะจ่างก็ช่างมันเถอะ

แต่นี่คิดจะคอสเพลย์เป็นรูปปั้นเดวิดหรือไงวะเนี่ย

"ต้องเบอร์นี้เลยเรอะ"

กวนอูตอบอย่างจริงจัง "นี่มันมาตรฐานการปฏิบัติทางการแพทย์"

"แต่ที่นี่ไม่มีแอลกอฮอล์ เลยต้องใช้ปูนขาวแก้ขัดไปก่อน"

เตียวหุยพูดไม่ออกบอกไม่ถูก "ไปละ กูไปฝึกทหารดีกว่า"

ซุนเอี๋ยนเดินเฉิดฉายจากไป "ปูนขาวบนพื้นเจ้าเก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วย ไม่อย่างนั้นข้าจะปรับเบี้ยหวัดเจ้า"

กวนอูบ่นพึมพำ "พวกคนไม่รักสุขอนามัยเอ๊ย"

จริงสิ เมื่อกี้จูเก๊กกิ๋นก็สัมผัสตัวฮองสูไปด้วยใช่ไหม

แถมยังมีไอ้แมวเหม็นนั่นอีก

ชิ ยุ่งยากชะมัด

.....

เล่าปี่จัดเตรียมของใช้ในชีวิตประจำวันให้ฮองตงอย่างครบครัน กระทั่งรถม้าและคนรับใช้ก็มีพร้อมสรรพ

สิ่งนี้ทำให้ฮองตงรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

ทั้งที่ตนเป็นฝ่ายมาขอร้องแท้ๆ กลับได้รับการต้อนรับอย่างให้เกียรติจากเล่าปี่ถึงเพียงนี้

แม้ว่าชื่อเสียงภายนอกของเล่าปี่จะไม่ค่อยดีนัก

แต่จากที่ฮองตงสัมผัสโดยรวมแล้ว เล่าปี่ปฏิบัติต่อคนมีความสามารถได้ดียิ่งจริงๆ

ชาเขียวชั่งละแสนอีแปะ เกลือบริสุทธิ์ชั่งละสองหมื่นอีแปะ รวมถึงถ้วยแก้วหลิวหลีสารพัดชนิดถูกขนเข้ามาในคฤหาสน์ของเขาอย่างไม่ขาดสาย

เจตนาชักชวนเข้าพวกนั้นแทบไม่ได้ปิดบังเลยสักนิด

แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นนายพลใต้สังกัดของเล่าเปียว หากไม่มีเหตุผลอันชอบธรรม เขาย่อมไม่มีวันทรยศ

เว้นเสียแต่ว่าเล่าปี่จะรักษาลูกชายของเขาให้หายขาดได้จริงๆ

......

เตียวหลิม มีชื่อรองว่าต๋งเก๋ง

เขารับตำแหน่งเป็นชังเฉาเอี้ยนผู้ดูแลคลังเสบียงอยู่ที่เมืองเตียงสา

แม้ซุนเกี๋ยนจะเป็นเจ้าเมืองเตียงสา แต่วันๆ เอาแต่คุมทหารออกไปรบข้างนอก ไม่เคยสนใจงานบริหารบ้านเมืองเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อฟันเฟืองสงครามเริ่มหมุน ปริมาณงานก็ประดังประเดเข้ามาเป็นภูเขาเลากา

ต้องคอยคุมช่างตีอาวุธยุทธภัณฑ์ ต้องรวบรวมเสบียงกรัง ต้องเร่งตัดเย็บเสื้อกันหนาวให้พวกทหาร

เขาต้องเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ากับกองเอกสารทุกเมื่อเชื่อวัน จนรู้สึกเอือมระอางานนี้เต็มทน

ทุกวันมีแต่ตัวเลขที่คำนวณไม่หวาดไม่ไหว

เรื่องหยุมหยิมจุกจิกที่สะสางไม่รู้จบ

และการแก่งแย่งชิงดีที่ไม่มีวันสิ้นสุด

เตียวต๋งเก๋งเป็นหมอเทวดาที่รักษาคนด้วยใจรัก

ความสุขสูงสุดของเขาคือตอนเลิกงานแล้วได้ตรวจคนไข้ พอไม่มีคนไข้ก็หยิบตำราแพทย์มาอ่าน

วิชาแพทย์ของเขาค่อยๆ เลื่องลือจนเป็นที่รู้จักไปทั่วหล้า

ในแต่ละวันมีคนมารอเขาเลิกงานกลับมารักษาอยู่เป็นจำนวนมาก

เตียวต๋งเก๋งกลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย ใครมาก็รักษาให้หมดไม่เกี่ยง

ทุกครั้งที่ช่วยชีวิตคนได้หนึ่งคน เขาก็รู้สึกว่าชีวิตของตนมีความหมาย

พญายมจะเอาชีวิตเจ้าตอนยามสามเรอะ ข้านี่แหละจะไม่ยอมให้เจ้าตาย!

ราวกับได้ประลองฝีมือกับพญายมราชอย่างไรอย่างนั้น

อย่างน้อยเมื่อก่อนเขาก็เคยคิดเช่นนั้น

แต่ตั้งแต่ได้ตรวจอาการป่วยของฮองสู เขาก็เริ่มกังขาในชีวิตขึ้นมาบ้างแล้ว

เขาตรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมั่นใจว่าฮองสูแค่ถูกพิษลมหนาวกระทบปอดธรรมดาๆ แท้ๆ

อาการเดียวกันแท้ๆ คนอื่นกินยาต้มหมาหวงสองสามวันก็หายดีแล้ว

มีเพียงฮองสูเท่านั้นที่พอดื่มยาลงไป อาการดีขึ้นได้ประเดี๋ยวเดียว อีกไม่นานก็กำเริบขึ้นมาใหม่อีก

ไม่หายขาดเสียที รักษาเนิ่นนานเท่าไรก็ไม่ทุเลา

ปัญหามันอยู่ที่ตรงไหนกันแน่

หรือว่าพญายมจะหมายหัวฮองสูเอาไว้จริงๆ

มนุษย์เดินดินอย่างเขา สุดท้ายก็สู้กับยมเทพไม่ได้งั้นรึ

"ท่านข้าหลวง นี่จดหมายของท่านขอรับ"

"หือ?"

เตียวต๋งเก๋งรับซองจดหมายมา เลิกคิ้วขึ้น "ฮองฮันเซงงั้นรึ"

เป็นลายมือของฮองตงไม่ผิดแน่

หรือว่าอาการของฮองสูจะมีปัญหาขึ้นมาอีกแล้ว?

เขารีบแกะซองจดหมายออกทันที ดวงตาค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น

ฮองสูมีทางรอดแล้วงั้นรึ?

แถมคนที่ช่วยยังเป็นเล่าปี่เนี่ยนะ?

คนชื่อเล่าปี่ผู้นี้เขาพอจะได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาบ้าง

ได้ยินซุนเกี๋ยนเคยเล่าว่า เจ้านี่มันแค่อันธพาลกุ๊ยข้างถนนคนหนึ่ง ไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรเลย

อาศัยผลงานของลูกน้องไต่เต้าจนได้เป็นถึงเจ้าเมืองตังไฮ

ส่วนตัวเล่าปี่เองน่ะไม่มีน้ำยาห่าเหวอะไรสักอย่าง

ศึกตีเมืองก็อู้กินแรงตลอดศกไม่พอ คนแรกที่พุ่งเข้าไปฉวยโอกาสปล้นสะดมในเมืองลกเอี๋ยงก็คือหมอนี่อีก

คนพรรค์นี้น่ะหรือจะรู้เรื่องวิชาแพทย์?

เตียวต๋งเก๋งอ่านต่อไป

ฮองตงแจกแจงมุมมองของเล่าปี่ อธิบายเหตุผลที่ว่าทำไมฮองสูถึงรักษาไม่หายขาดเสียที

เตียวต๋งเก๋งถึงกับทำหน้าเหวอไปเลย

ตัวแบคทีเรียอะไรกัน?

แล้วระบบภูมิคุ้มกันนี่มันคืออะไรอีก?

ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นอักษรฮั่น แต่ทำไมพอมารวมกันแล้วเขาถึงอ่านไม่เข้าใจเลยล่ะเนี่ย?

กระเทียมสับละเอียดกับกระเทียมที่เคี้ยวในปากสดๆ มันจะไปต่างกันตรงไหน?

ถึงขั้นมีสารอัลลิซินโผล่มาด้วยเนี่ยนะ

ช่างนับถือเล่าปี่จริงๆ ที่อุตส่าห์แถเหตุผลพรรค์นี้ออกมาอธิบายได้ว่าทำไมบางคนกินกระเทียมแล้วไม่ได้ผล

จากประสบการณ์ของเขา นี่มันเล่นปาหี่แกล้งทำเป็นลึกลับซับซ้อนชัดๆ

พวกหมอดูปาหี่ชอบพูดจาภาษาฟังยากให้คนงงแบบนี้แหละ

เพื่อให้คนรู้สึกว่าตัวเองเชี่ยวชาญ จากนั้นก็ต้มตุ๋นหลอกลวงเสียยกใหญ่

เห็นได้ชัดว่าฮองตงคงจะติดกับเข้าให้แล้ว โดนเล่าปี่เป่าหูจนหัวหมุนงงเป็นไก่ตาแตกไปหมด

เคยได้ยินซุนเกี๋ยนบอกตั้งนานแล้วว่าเล่าปี่เป็นคนพาลเจ้าเล่ห์ สมคำร่ำลือจริงๆ

ทว่าเรื่องที่ฮองสูร่างกายอ่อนแอ จำเป็นต้องออกกำลังกาย จุดนี้เขาค่อนข้างเห็นพ้องด้วย

แต่ตอนนี้ฮองสูป่วยหนักขนาดนี้ จะไปออกกำลังกายได้อย่างไร?

มีแต่ต้องรักษาฮองสูให้หายขาดเสียก่อนจึงจะออกกำลังกายได้ มิฉะนั้นรังแต่จะทำให้อาการทรุดหนักลงไปอีก

พออ่านจดหมายของฮองตงจบ เขาก็ดึงกระดาษอีกแผ่นที่ซ้อนอยู่ข้างใต้ขึ้นมา

หัวข้อเขียนตัวอักษรสามคำว่า "ทฤษฎีแบคทีเรีย" คงจะเป็นบทความที่เอาไว้ใช้อธิบายให้เขาฟังว่าอะไรคือแบคทีเรีย

ลายมือเขียนโย้ไปเย้มาเหมือนคนไม่รู้หนังสือ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ลายมือของฮองตง

เขาเหลือบมองชื่อผู้ลงนาม——เล่าปี่

เตียวต๋งเก๋งถึงกับขำก๊าก นี่หมาแมวที่ไหนก็กล้าสะเออะมาบรรยายวิชาแพทย์แล้วรึ?

บังอาจเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนต่อหน้าเขาเนี่ยนะ?

แต่ก็เป็นไปได้ว่าฮองตงอาจจะจงใจส่งบทความนี้มาเพื่อให้เขาช่วยฉีกหน้าพวกต้มตุ๋น

ฮองตงผู้นี้ยังนับว่าไม่เลอะเลือนจนเกินไป รู้จักส่งมาให้เขาช่วยตรวจสอบดู

ช่างเถอะ งั้นข้าจะเขียนบทความโต้แย้งตอกหน้ามันกลับไปทีละข้อให้ดู!

การตามจับผิดฉีกหน้าหมอเก๊ก็ถือเป็นงานอดิเรกของเขาอยู่พอดี

ปกติเวลาชาวบ้านแถวนี้เจอหมอเถื่อนเข้าก็มักจะมาขอให้เขาช่วยตรวจสอบให้อยู่เรื่อย

เตียวต๋งเก๋งฝนหมึกจรดพู่กัน เตรียมจะจับผิดหาช่องโหว่ในบทความนี้

ทว่าพอยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ...

ทั้งตัวก็ดำดิ่งจดจ่อจนเคลิ้มตาม

ชักจะไม่ชอบมาพากลแล้ว!

ทำไมบทความนี้ถึงพูดจาฟังดูมีเหตุผลชอบกลล่ะเนี่ย?

เขาเคยพบเจอโรคร้ายมากมายที่ขบคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ

ตอนนั้นเขาเคยสงสัยว่าอาจเป็นเพราะมีหนอนกู่คอยก่อกวนอยู่ในร่างกายผู้ป่วย จึงใช้วิธีขับพิษกู่ของเอ๊กจิ๋วมารักษาจนหายได้

ไอ้สิ่งที่เล่าปี่เรียกว่าแบคทีเรียนี่ ทำไมมันถึงคล้ายคลึงกับหนอนกู่จังวะ?

ในใต้หล้านี้มีหนอนกู่ที่ตัวเล็กขนาดนี้จริงๆ หรือ?

เล็กเสียจนมองด้วยตาเปล่าไม่เห็นเนี่ยนะ?

หากเป็นเช่นนั้นจริง โรคภัยไข้เจ็บสารพัดก็มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลแล้วน่ะสิ!

เตียวต๋งเก๋งรู้สึกราวกับตาสว่างขึ้นมาในทันใด

ทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นตัวอักษรบรรทัดสุดท้าย:

[ถือโอกาสพาฮัวโต๋มาด้วยล่ะ ข้ามีวิธีทำให้เจ้าเห็นแบคทีเรียด้วยสองตาตัวเอง]