ตอนที่ 70 ยังคงต้องเชิญเตียวต๋งเก๋งมา

ฮองตงพลันนึกถึงบุตรชายขึ้นมา

จึงถามขึ้นว่า "ที่พวกท่านว่ายาอะม็อกซีซิลลินอะไรนี่ รักษาได้จริงหรือ"

กวนอูถามว่า "บุตรชายของท่าน ร่างกายอ่อนแอแต่กำเนิดใช่หรือไม่"

ฮองตงพยักหน้า "ลูกข้าขี้โรคแต่เด็ก ทว่าก็ยังพอฟื้นตัวได้"

"แต่เมื่อหลายปีก่อนติดไข้หวัดลมหนาวเข้า จากนั้นก็ไอไม่หยุด กำเริบซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

"มาบัดนี้นับวันยิ่งทรุดหนัก"

กวนอูถามต่อว่า

"ก่อนหน้านี้พอหายป่วย เคยพาเขาไปออกกำลังกายบ้างหรือไม่"

ฮองตงตอบ "โดยทั่วไปมักให้อยู่พักฟื้นที่บ้าน เพราะกลัวว่าหากเหงื่อออกจะกลับไปติดลมหนาวอีก"

กวนอูถอนหายใจ "มิน่าเล่าถึงได้อ่อนแอมาตลอด ท่านตามใจลูกเกินไป จนติดเป็นโรคคุณหนูเข้าแล้ว"

"โรคคุณหนูหรือ"

กวนอูนึกถึงเด็กยุคปัจจุบันบางคนขึ้นมา

พ่อแม่ตามใจลูกประคบประหงมไม่ยอมให้วิ่งเล่น กลัวสะดุดล้มบาดเจ็บ

ร่างกายไม่ได้ออกกำลัง ผลคือป่วยสามวันดีสี่วันไข้วิ่งเข้าโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น

กวนอูเคยเห็นลูกญาติ เป็นไข้เดือนละหน

ขืนมาอยู่ในยุคโบราณคงตายตั้งแต่วัยเยาว์ไปนานแล้ว

กวนอูกล่าว "บุตรชายของท่านร่างกายอ่อนแอขี้โรคแต่กำเนิด ความจริงในหมู่เด็กก็นับว่าพบได้ทั่วไป"

"แต่ยาทุกขนานมีพิษตกค้าง กินยามากเข้า ร่างกายย่อมยิ่งอ่อนแอลงเรื่อย ๆ"

"มีแต่พอหายแล้วต้องเร่งออกกำลังกาย ใส่ใจการกินอาหารที่มีประโยชน์ เสริมวิตามิน ถึงจะป้องกันการติดเชื้อในคราวต่อไปได้"

"มีคำโบราณว่าไว้ หม้อยาเคี่ยวจนแห้ง ยาอะไรก็ไม่ช่วย"

"หมายถึงคนที่กินยาติดต่อกันเป็นเวลานาน ร่างกายจะหมดการตอบสนองต่อยา"

"ด้วยเหตุนี้ บุตรชายของท่านรักษาเท่าใดจึงไม่หายเสียที ก็เพราะหลักการนี้นี่แหละ"

ฮองตงไม่นึกเลยว่ามนุษย์บ๊ะจ่างผู้นี้จะมีภูมิความรู้จริง ๆ

สายตาของเขาเป็นประกายจ้องมองไปยังดวงตาคู่นั้นที่แทบจะโดนผ้าห่มบดบังมิดชิด

"ขอท่านหมอเทวดาช่วยลูกข้าด้วยเถิด!"

เตียวหุยเหลือบมองสมุนไพรบนโต๊ะแล้วสอดปากขึ้นมา

"ก่อนหน้านี้กินยาต้มหมาหวงรึ"

ฮองตงสะดุ้งเงยหน้าขวับ "ท่านก็รู้การแพทย์ด้วยหรือ"

กวนอูก็สะดุ้งหันขวับ "มึงแอบอ่านหนังสือลับหลังพวกกูเหรอเนี่ย!"

เตียวหุยเกาหัวแกรก ๆ "เวลาว่าง ๆ กูเคยเปิดดูใบสั่งยาของเตียวต๋งเก๋งมาบ้างน่ะ"

แววตาของฮองตงทอประกายเจิดจ้า

"ใช่ ๆๆ นี่คือเทียบยาที่ท่านหมอเทวดาเตียวจัดให้ข้าเอง"

ซุนเอี๋ยนเลิกคิ้วขึ้น นึกไม่ถึงเลยว่าเตียวหุยจะรู้เรื่องวิชาแพทย์กับเขาด้วยหรือนี่

เตียวหุยว่า "ยาต้มหมาหวงนี้ใช้รักษาอาการลมหนาวกระทบปอดในระยะแรก"

"ดูท่าพี่อูกับหมอเทวดาเตียวจะวินิจฉัยไม่ต่างกันเท่าไหร่"

"พอลูกชายท่านดื่มยาต้มหมาหวงแล้ว อาการเคยดีขึ้นบ้างไหม"

ฮองตงพยักหน้า "ข้าหาหมอมานับไม่ถ้วน มีเพียงยาต้มหมาหวงของท่านหมอเทวดาเตียวเท่านั้นที่ได้ผล ทำให้ลูกข้ารู้สึกสบายตัวขึ้นบ้าง"

"ลูกข้ารอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ก็พึ่งยาของท่านหมอเทวดาเตียวช่วยยื้อชีวิตเอาไว้แท้ ๆ"

"แต่ท่านหมอเทวดาเตียวบอกว่าลูกข้าอาการทรุดหนักเกินเยียวยา แม้แต่ตัวเขาเองก็จนปัญญาแล้ว"

เตียวหุยกล่าว "จริง ๆ ปอดอักเสบของลูกชายท่านเพิ่งจะอยู่ระยะกลาง ยังไม่ถึงระยะสุดท้ายหรอก"

"ยาต้มหมาหวงทำงานโดยการกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันของร่างกาย เพื่อให้ภูมิคุ้มกันไปกำจัดเชื้อโรค"

"ตัวมันไม่ได้มีฤทธิ์ฆ่าเชื้อโรคโดยตรง"

"แต่ก็อย่างที่ว่าไว้ หม้อยาของลูกชายท่านมันเคี่ยวจนแห้งเหือดไปแล้ว ร่างกายอ่อนแอเกินไป"

"ระบบภูมิคุ้มกันของเขาไม่มีแรงจะไปฆ่าเชื้ออะไรได้เลย"

"ด้วยเหตุนี้จึงไม่อาจกวาดล้างเชื้อโรคในร่างกายให้หมดสิ้นได้สักที"

เรื่องนี้ก็เหมือนกับโรคเอดส์นั่นแหละ

ไวรัสเอชไอวีจะคอยทำลายระบบภูมิคุ้มกันอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้ร่างกายไม่อาจต้านทานเชื้อโรค จนสุดท้ายก็ต้องเสียชีวิตจากสารพัดโรคติดเชื้อแบคทีเรียแทรกซ้อน

ซุนเอี๋ยนถึงกับอึ้งกิมกี่ไปแล้ว

ศัพท์แสงเฉพาะทางที่พวกนี้พูดกันมันฟังดูมืออาชีพชะมัด

ถึงจะฟังไม่รู้เรื่องสักคำ แต่ก็รู้สึกว่าโคตรเทพเลยแฮะ

อะไรกันวะ พวกเจ้าตีรันฟันแทงก็เก่งกาจ ปัญหาวิชาเลขก็เก่งกาจ นี่กระทั่งวิชาแพทย์ยังจะเก่งกาจขนาดนี้อีกเหรอเนี่ย

ฮองตงสลดใจ ท้ายที่สุดก็เป็นเพราะร่างกายของฮองซูอ่อนแอเอง

ตัวเขาอายุสามสิบถึงเพิ่งจะได้ลูกชาย จึงประคบประหงมฮองซูจนเกินพอดี

กลัวว่าจะกระทบกระแทก ไม่เคยปล่อยให้วิ่งซุกซน

และไม่ยอมให้เหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย

มาบัดนี้เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ ว่าวิถีชีวิตแบบนี้นี่เองที่เป็นต้นเหตุให้ฮองซูป่วยเรื้อรังไม่หายเสียที

"เช่นนั้น... ก็ไม่มีทางแก้แล้วหรือ"

เตียวหุยกล่าว "ในเมื่อระบบภูมิคุ้มกันของเขาไม่มีปัญญาฆ่าเชื้อโรค ก็เหลือแค่ต้องพึ่งพาพลังจากภายนอกมาช่วยฆ่าเชื้อโรคแทนแล้ว"

"อะม็อกซีซิลลินน่ะกวาดล้างเชื้อโรคได้เกลี้ยงแน่ ทว่ากระบวนการสกัดและสังเคราะห์มันซับซ้อนมหาศาล ไม่มีเวลาสักสิบกว่าปีไม่มีทางทำออกมาได้หรอก"

กวนอูเอ่ยว่า "อะม็อกซีซิลลินนั่นกูเขียนมั่ว ๆ ไปงั้นแหละ ความจริงขอแค่เป็นยาปฏิชีวนะก็พอแล้ว"

ทั้งสองพลันหันขวับไปมองเล่าปี่

เล่าปี่ใจลอยหลุดไปดาวอังคารเรียบร้อยแล้ว

"พวกมึงมองข้าทำไมวะ ไปดูคนไข้สิ"

เตียวหุยถามว่า "มึงทำเพนิซิลลินเป็นปะ"

เล่าปี่ตอบทันควันโดยไม่ต้องคิด

"ผายลมสิ! ขืนรอกูทำเพนิซิลลินออกมา คนไข้ได้ขิตไปก่อนพอดี"

เตียวหุยพูดว่า "ไม่ใช่ว่าเอาส้มไปวางไว้ในส้วมหลุม ให้มันขึ้นราเขียว แล้วค่อยสกัดเอาเชื้อราเพนิซิลเลียมออกมาหรอกเหรอวะ"

เล่าปี่เอ่ยว่า "นั่นมันต้องพึ่งดวงเว้ย"

"ราเขียวนั่นไม่ได้มีแค่ราเพนิซิลเลียมสักหน่อย มันมีเชื้อราสายพันธุ์อื่นปนอยู่ด้วย"

"มึงเอาสปอร์ราพวกนั้นมาเพาะในจานเพาะเชื้อเหมือนเลี้ยงกู่ ก็เท่ากับปล่อยให้ราเพนิซิลเลียมฟัดกับเชื้อเบ็ดเตล็ดอื่น ๆ"

"ราเพนิซิลเลียมจะรอดเป็นตัวสุดท้ายหรือเปล่ายังไม่รู้เลย"

"กว่ามึงจะสุ่มได้ราเพนิซิลเลียม คนไข้ก็อาจจะสู่ขิตไปแล้ว"

กวนอูถอนหายใจ "ก็จริงของมึง"

"แถมไอ้สีเขียวที่เหลือรอดสุดท้ายก็ไม่แน่ว่าจะเป็นราเพนิซิลเลียม อาจเป็นเชื้อราพิษร้ายแรงตัวอื่นก็ได้"

"ด้วยสภาพอุปกรณ์ทดลองยุคนี้ ความเสี่ยงในการสกัดเพนิซิลลินมันสูงเกินไป"

แม้ฮองตงจะฟังไม่เข้าใจ ทว่าเขารู้ว่าเพนิซิลลินคือยารักษา

เขาจึงกล่าวว่า "ขอเพียงมีความหวังแม้เพียงริบหรี่..."

เล่าปี่โบกมือตัดบท "อย่าไปหวังเลย โอกาสหนึ่งในสิบล้าน ไม่รู้ชาติไหนถึงจะทำได้สำเร็จ"

"เพาะเชื้อแต่ละรอบก็กินเวลาตั้งเป็นเดือนแล้ว"

ซุนเอี๋ยนมองเล่าปี่ด้วยความประหลาดใจ

เดี๋ยวนะ

นายท่านก็รู้เรื่องวิชาแพทย์ด้วยเรอะ

มิน่าล่ะ คราวก่อนที่เขาป่วยถึงได้หายเร็วนัก

ป่วยได้แค่สองวันก็ถูกหามกลับมาทำงานที่จวนเมืองแล้ว

ที่แท้ข้างกายมีหมอเทวดาถึงสามคนเลยนี่เอง!

อย่างนี้ข้าก็หมดสิทธิ์แกล้งป่วยเพื่อลางานแล้วน่ะสิ

เวรกรรมแท้ ๆ!

ฮองตงถอนหายใจยาว พลันลุกขึ้นประสานมือกล่าวลา

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็คงไม่รบกวนแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ทำให้ข้ารู้ว่าโรคนี้ยังมีทางรักษา วันหน้าข้าจะมาตอบแทนพระคุณอย่างแน่นอน"

เล่าปี่ถามว่า "ท่านจะไปไหน"

ฮองตงตอบ "กลับบ้านเกิดที่ลำหยงไปพักรักษาตัว"

ที่แท้ก็เตรียมตัวกลับไปจัดงานศพให้สมเกียรตินี่เอง

เล่าปี่รีบเอ่ย "ช้าก่อน ความจริงนอกจากเพนิซิลลินแล้ว ยังมียาอีกตัวที่พอลองดูได้"

ฮองตงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "ยาอะไรหรือ"

"ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ขึ้นเขาดาบ ข้าก็ไม่หวั่น!"

มุมปากของเล่าปี่กระตุกเบา ๆ "ไม่ต้องทุ่มเทเบอร์นั้นหรอก"

"ท่านแม่ทัพฮองเคยได้ยินไหมว่ากระเทียมรักษาโรคได้"

ฮองตงพยักหน้า "เคยได้ยินมาบ้าง"

"ข้ามีลูกน้องคนหนึ่ง พอป่วยก็กินกระเทียม พอกินติดต่อกันไปหลายชั่งโรคก็หายเป็นปลิดทิ้ง"

"ทว่าคนอื่นพอกินกระเทียมกลับไม่ได้ผล สุดท้ายก็ต้องต้มยากินอยู่ดี"

เล่าปี่พยักหน้า "ถูกต้องแล้ว"

"ความจริงกระเทียมรักษาโรคได้ ทว่ามันแพงกว่าสมุนไพร และสรรพคุณก็สู้สมุนไพรทั่วไปไม่ได้"

"บางคนกินกระเทียมแล้วได้ผล แต่บางคนกินแล้วกลับไม่ได้ผล"

"ผู้คนเลยไม่แน่ใจว่าตกลงกระเทียมมันรักษาโรคได้จริงหรือไม่"

ฮองตงเห็นพ้องด้วย "ใช่เลย ถูกต้องที่สุด"

เล่าปี่กล่าวสืบไปว่า

"ความจริงแล้วปัญหาอยู่ที่วิธีรับประทานของพวกเขา"

"ลูกน้องของท่านคนนั้น ชอบสับกระเทียมให้ละเอียดแล้วเอาไปคลุกกินกับแผ่นแป้งใช่หรือไม่"

ฮองตงเบิกตากว้าง "ท่านรู้ได้อย่างไร"

"ประมาณนั้นเลย เขาชอบสับกระเทียมให้ละเอียดแล้วค่อยกิน"

เล่าปี่กล่าว "เพราะเหตุนี้ กระเทียมของเขาถึงรักษาโรคได้"

"กระเทียมต้องถูกสับให้แหลกเสียก่อน เอนไซม์อัลลิอินเนสถึงจะทำปฏิกิริยากับอัลลิอิน เกิดเป็นสารอัลลิซินขึ้นมา"

"และแม้อัลลิซินจะไม่ใช่ยาปฏิชีวนะ ทว่ามันก็มีฤทธิ์ยับยั้งและฆ่าเชื้อแบคทีเรียได้ในระดับหนึ่ง"

การแพทย์แผนปัจจุบันแทบไม่มีใครเอาไอ้สิ่งนี้มารักษาโรคแล้ว

เล่าปี่เองก็จนปัญญา ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ

ฮองตงฟังไม่เข้าใจหรอกว่าอัลลิอินอัลลิซินคืออะไร แต่เขาจับใจความสำคัญได้

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ขอเพียงสับกระเทียมให้ละเอียดแล้วค่อยกินก็ใช้ได้แล้วใช่หรือไม่"

เล่าปี่กล่าว "เปล่าเลย มันไม่ได้ง่ายดายปานนั้น"

"ยังจำเป็นต้องใช้ร่วมกับยารักษาตัวอื่นด้วย สารอัลลิซินทำได้เพียงเป็นตัวช่วยเสริมเท่านั้น"

"ข้าจึงเสนอให้เชิญหมอเทวดาเตียวมา แล้วปรับเทียบตำรับยาใหม่โดยใช้อัลลิซินร่วมด้วย"

หึ ๆ ถือโอกาสดึงตัวเตียวจงจิ่งมาเข้าพวกซะเลย