ตอนที่ 69 ฮองสู ได้โปรดเถอะ เลิกเล่นกันสักที

ซุนเอี๋ยนคาดไม่ถึงเลยว่าคนที่เล่าปี่บอกว่ารักษาลูกชายของฮองตงได้นั้น ที่แท้จะเป็นกวนอู?

กวนอูเนี่ยนะรู้เรื่องวิชาแพทย์ด้วย?

มันจะไว้ใจได้จริงเหรอวะเนี่ย?

ในใจของซุนเอี๋ยนเริ่มไร้ความมั่นใจขึ้นมาทันที

รู้งี้ไม่น่าคุยโม้ไว้เลย เขายอมรับว่านายเหนือหัวของตนบางทีก็ไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่จริง ๆ

เขากุมขมับ รู้สึกเหมือนความจริงปรากฏแล้วต้องดับอนาถอย่างบอกไม่ถูก

ฮองตงถึงกับชาไปทั้งตัว

ไอ้นี่พันตัวซะมิดชิดยังกับบ๊ะจ่าง มาเล่นตลกหรือไงกัน?

ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิดไม่ใช่เหรอ?

หมอที่เขาเคยพบเจอมาถ้าไม่ถึงพันก็มีหลายร้อยคนเข้าไปแล้ว

มีหมอคนไหนแต่งตัวพิลึกพิลั่นเล่นใหญ่ขนาดนี้บ้าง?

ปกติมันต้องเริ่มด้วยขั้นตอนมาตรฐาน มอง ดม ถาม แมะ ไม่ใช่หรือไง?

แถมพอยืนรวมกันสามคนนี้ มันให้ความรู้สึกกวนโอ๊ยลอยชายแปลก ๆ

ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่ากุ๊ยข้างถนนจากที่ไหนแน่ ๆ

เขาจึงหันไปมองซุนเอี๋ยน "ท่านผู้นี้คือ?"

ซุนเอี๋ยนเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "นี่คือนายทหารโตอุยประจำเมืองของเรา กวนอู กวนฮุนเตี๋ยง"

ฮองตงขมวดคิ้ว "นายทหารโตอุยก็รู้เรื่องวิชาแพทย์ด้วยรึ?"

เล่าปี่ยิ้มร่า "ท่านแม่ทัพฮอง วางใจเถอะ น้องรองของข้าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ยิ่งนัก มั่นใจมากว่าจะรักษาลูกชายท่านให้หายได้"

ฮองตงคิดในใจว่า ในเมื่อพวกเขากล้าเอาใบชาราคาชั่งละแสนอีแปะมาเลี้ยงต้อนรับตน...

ก็คงไม่ถึงขั้นมาเล่นตลกหลอกกันกระมัง...

จึงเอ่ยว่า "ถ้าเช่นนั้นก็ลองดูเถิด"

ฮองสูที่นอนสะลึมสะลืออยู่บนเก้าอี้ พลันเห็นมนุษย์บ๊ะจ่างตัวหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้

ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นมาทันที

นี่มันทำบ้าอะไรกันวะเนี่ย?

มนุษย์บ๊ะจ่างเหรอ?

เฮ้ย ไม่ใช่ละ

มึงจะทำอะไรวะ?

มึงอย่าเข้ามานะโว้ย

กวนอูถลกเสื้อของฮองสูออกทันที ก่อนจะหยิบถ้วยปากเรียบใบหนึ่งมาทำเป็นหูฟังแพทย์ แล้วแนบตัวลงไปฟังเสียงบนร่างของฮองสู

ฮองตงถามด้วยความสงสัย "นี่กำลังทำอะไรอยู่รึ?"

เล่าปี่อธิบาย "นี่คือการฟังตรวจร่างกาย โดยอาศัยการฟังเสียงอวัยวะภายใน เพื่อวินิจฉัยสภาพร่างกาย"

ฮองตงพยักหน้าแบบงง ๆ "แปลกประหลาดดีแท้"

แต่แปลกประหลาดหน่อยก็ดีแล้ว

เขาตระเวนหาหมอชื่อดังที่เป็นเรื่องเป็นราวมาทั่ว แต่ก็ไม่มีใครรักษาฮองสูได้เลย

ไม่แน่วิชานอกตำราอาจจะได้ผลก็ได้!

กวนอูเก็บถ้วยแล้วบอกว่า "อ้าปาก ให้ข้าดูฝ้าที่ลิ้นหน่อย"

"อ้า~"

ฮองสูอ้าปาก

กวนอูพยักหน้า "พอละ หุบปากได้ ข้าถามเจ้า เสมหะของเจ้าสีอะไร?"

"สีเหลือง"

"มีเส้นเลือดปนไหม?"

"มี"

"ไอประจำหรือเปล่า?"

"แค่ก ๆ ใช่"

"แล้วก็มีไข้รุม ๆ ด้วยใช่ไหม?"

"ใช่"

กวนอูพยักหน้า สั่งให้คนไปเอาพู่กันกับกระดาษมา จากนั้นก็คว้าพู่กันตวัดเขียนใบสั่งยาอย่างรวดเร็วดังแคว่ก ๆ

ขั้นตอนตรวจวินิจฉัยของกวนอูลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ดูมืออาชีพสุด ๆ

ฮองตงมองมนุษย์บ๊ะจ่างตรงหน้าด้วยความประหลาดใจพลางเอ่ยว่า

"รักษาได้จริง ๆ รึ?"

ผ้าห่มคลุมปิดปากและจมูกของกวนอูไว้ เสียงเขาจึงอู้อี้ดังขึ้นว่า

"เรื่องจิ๊บจ๊อย แค่โรคซางหานธรรมดามาก ๆ กินยาหน่อยก็หายแล้ว"

ฮองตงพูดด้วยความตื่นเต้น "ถูกต้อง! โรคซางหานจริง ๆ ด้วย!"

"ลูกข้าเป็นโรคซางหานหนหนึ่ง จากนั้นก็รักษาไม่หายมาตลอดเลย"

"มันง่ายดายถึงเพียงนี้จริง ๆ หรือท่านหมอเทวดา!"

กวนอูพยักหน้า "แน่นอนอยู่แล้ว"

ฮองตงคาดไม่ถึงเลยว่า มนุษย์บ๊ะจ่างคนนี้จะพึ่งพาได้ขนาดนี้

ยอดคนมักจะมีนิสัยประหลาดจริง ๆ สินะ?

ซุนเอี๋ยนประหลาดใจ "ฮุนเตี๋ยงรู้เรื่องวิชาแพทย์จริง ๆ ด้วยรึ?"

เล่าปี่รู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก พี่อวี่ไว้ใจได้ขึ้นมาสักทีแล้วโว้ย

คิดไม่ถึงเลยว่าปากพี่อวี่บอกว่าตัวเองเรียนแพทย์แผนปัจจุบันมา แต่ที่แท้กลับรู้เรื่องแพทย์แผนจีนด้วย

ชาติก่อนต้องแอบซุ่มเรียนมาไม่น้อยแน่ ๆ

เขายิ้มพลางกล่าว "ฮุนเตี๋ยงเชี่ยวชาญวิชาแพทย์จริง ๆ นั่นแหละ"

ซุนเอี๋ยนเอ่ยชม "ดูท่าข้าจะประเมินฮุนเตี๋ยงต่ำไปจริง ๆ"

"ฮุนเตี๋ยงช่างเปี่ยมความสามารถยิ่งนัก ยามขึ้นม้าฟาดฟันลิโป้ ยามลงม้าเปิดโรงหมอรักษาผู้คน"

"ท่านแม่ทัพฮองตระเวนหาหมอชื่อดังมากมายกลับรักษาไม่หาย สุดท้ายกลับมารักษาหายได้ที่ท่านแม่ทัพกวนนี่เอง"

กวนอูพูดอย่างภาคภูมิ "เรื่องกล้วย ๆ"

เตียวหุยผู้ละเอียดรอบคอบพลันถามขึ้น "ท่านแม่ทัพฮอง ลูกชายของท่านมีประวัติการเจ็บป่วยในอดีตหรือไม่?"

กวนอูเองก็เงยหน้าขึ้นพูดว่า

"จริงด้วย เกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย ท่านแม่ทัพฮอง ช่วงนี้ลูกชายท่านกินยาอะไรอยู่บ้าง?"

เวลาตรวจวินิจฉัยต้องซักประวัติก่อน ถึงจะประเมินอาการของโรคได้อย่างแม่นยำ

ฮองตงพกยาสมุนไพรติดตัวมาด้วยพอดี

จึงเปิดห่อยาสมุนไพรยื่นให้กวนอูดู ด้วยเชื่อมั่นว่าวิชาแพทย์ระดับกวนอูมองแวบเดียวก็ต้องดูออก

กวนอูกวาดสายตามองแวบหนึ่ง "ดูไม่ออกว่ะ"

ฮองตงตกใจ "ท่านดูไม่ออกรึ?"

กวนอูผายมือทั้งสองข้างออกพลางกล่าวว่า

"ฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันเป็นหมอแผนปัจจุบัน ท่องสูตรเคมีจนสมองจะระเบิดอยู่แล้ว จะไปจำสมุนไพรเยอะแยะขนาดนี้ได้ยังไง?"

ฮองตงขมวดคิ้ว ข้าจะไปสนว่าเจ้าเป็นหมอตะวันตกหรือตะวันออกอะไรกัน...

ซุนเอี๋ยนเลิกคิ้ว "แล้วเมื่อกี้เจ้าเขียนเทียบยาอะไรไปล่ะ?"

เขาหยิบใบสั่งยาของกวนอูขึ้นมา ชำเลืองมองดูแวบหนึ่ง

จากนั้นลูกตาก็แทบจะถลนออกมา

เขาเห็นว่าบนกระดาษไม่มีตัวหนังสือเลยสักตัว มีเพียงเส้นขยุกขยิกเหมือนหนอนเลื้อยเต็มไปหมด

หางตาเขากระตุกยิกๆ

"นี่...นี่มันเขียนอะไรน่ะ? ยันต์ผีเขียนรึ?"

ฮองตงสีหน้าบึ้งตึง คว้าใบสั่งยามาดูบ้างเช่นกัน

พลันหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

"ใช้วิชาไสยศาสตร์รักษาโรคงั้นรึ? น่าสนใจดีนี่"

คราวนี้ถึงตากวนอูชักสีหน้าไม่พอใจบ้าง

"หมายความว่ายังไง? นี่มันใบสั่งยา พวกท่านดูไม่ออกก็อย่ามาพูดมั่วสิ"

ฮองตงโยนใบสั่งยาลงบนโต๊ะทันที

"มาๆๆ พวกเจ้ามีใครอ่านออกบ้าง? นี่มันตัวหนังสือของบ้านไหนเมืองไหนกัน?"

ซุนเอี๋ยนถอนหายใจ

จบกัน

พังไม่เป็นท่าแล้ว

ฮุนเตี๋ยงนี่ก็กระไร ไม่รู้แล้วจะแกล้งทำเป็นรู้ทำไม?

ยังจะเอาลายมือไก่เขี่ยอย่างกับยันต์ผีมาต้มตุ๋นคนอื่นอีก

คิดว่าฮองตงเป็นแม่ทัพแล้วจะอ่านหนังสือไม่ออกรึไง?

เขียนส่งเดชแค่นี้คิดว่าจะหลอกใครเขาได้รึ?

ไปเชิญหมอดีๆ มาตรวจให้เป็นเรื่องเป็นราวแต่แรกก็จบแล้วแท้ๆ

"ไหน ขอดูหน่อย"

เล่าปี่หยิบใบสั่งยาขึ้นมาอ่าน "น้ำเกลือ... กลูโคส..."

ก็พอจะถูไถหาทำได้อยู่หรอก...

ซุนเอี๋ยนประหลาดใจกล่าวขึ้นว่า

"ท่านอ่านออกจริงๆ รึเนี่ย?"

เล่าปี่ตอบเรียบๆ "อืม นี่เป็นรหัสลับระหว่างพวกเรา"

เพื่อให้เขียนได้สะดวกและรวดเร็ว ปกติแพทย์จึงมักเขียนใบสั่งยาโดยผสมผสานทั้งภาษาละติน ภาษาอังกฤษ และตัวเลขเข้าด้วยกัน

ใบสั่งยาที่แพทย์เขียนด้วยมือจึงดูแอบสแตรกต์หลุดโลกไปบ้าง

ที่ซุนเอี๋ยนกับฮองตงอ่านไม่ออกจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา

เขาอ่านต่อไปว่า

"อะม็อกซีซิลลิน..."

คราวนี้ถึงคราวเล่าปี่ทนไม่ไหว หลุดด่าออกมาลั่น

"ไอ้เวรเอ๊ย! ให้มึงเขียนเทียบยาจีน มึงเสือกเขียนยาแผนปัจจุบันเนี่ยนะ!"

กวนอูกลับเถียงฉอดๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน

"กูก็บอกแล้วไงว่ากูเป็นหมอแผนปัจจุบัน ไม่ให้เขียนยาแผนปัจจุบันแล้วจะให้เขียนยาจีนเรอะ?"

"อีกอย่าง น้ำเกลือมึงก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ? กลูโคสมึงก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ?"

"กูเขียนแบบนี้ก็ไม่ได้มั่วสักหน่อยปะวะ?"

เล่าปี่กัดฟันกรอด "แล้วมึงมีขวดน้ำเกลือเรอะ? มีเข็มให้น้ำเกลือเรอะ!?"

"มึงกะลอกเฉลยข้อสอบมาดื้อๆ เลยว่างั้นสิ?"

"มึงคิดว่ากำลังนั่งทำข้อสอบอยู่รึไงวะเนี่ย!?"

กวนอูเลิกคิ้ว "ก็นี่ไง มีมึงอยู่ทั้งคน งานฝีมือแค่นี้ทำไม่ได้รึไง?"

เล่าปี่สวนกลับอย่างอารมณ์เสีย

"ทำไม่ได้โว้ย! มึงไม่รู้เหรอว่าหัวเข็มฉีดยามันทำยากขนาดไหน!"

"แล้วไอ้อะม็อกซีซิลลินนี่มันตัวบ้าอะไร? กูจะไปงมหาจากไหนมาให้มึงวะ!?"

กวนอูผายมือ "งั้นก็ช่วยไม่ได้แล้วว่ะ"

ฮองตงถึงกับมึนตึ้บ

สองคนนี้มันพล่ามอะไรกันงึมงำวะเนี่ย?

ทำไมข้าฟังไม่รู้เรื่องเลยสักคำ?

หรือว่ากำลังหลอกต้มข้าอยู่?

เทียบยานี่ก็แค่เขียนมั่วๆ ขึ้นมาชัดๆ!

เมื่อไม่ยอมเชื่อน้ำหน้า ฮองตงจึงเอาพู่กันมาเขียนเลียนแบบตัวหนังสือบนใบสั่งยาลงบนกระดาษอีกแผ่น

แล้วเอ่ยถามว่า

"ข้าขอถามพวกเจ้าหน่อย นี่มันคืออะไร?"

เล่าปี่ชำเลืองมองแวบหนึ่ง ก่อนเลิกคิ้ว "นี่มันยาน้ำแก้ไอจี๋จือ"

ฮองตงแค่นหัวเราะด้วยความโมโห "นี่มันคำที่สามบนเทียบยาต่างหาก อะม็อกซีซิลลิน!"

"ข้าว่าพวกเจ้าจงใจหลอกปั่นหัวข้าชัดๆ!"

กวนอูพูดอย่างเอือมระอา "ที่ท่านเขียนมันคือยาน้ำแก้ไอจี๋จือชัดๆ เถอะ"

เตียวหุยก็พยักหน้าสนับสนุน "ถูกต้อง นี่มันยาน้ำแก้ไอจี๋จือ ถึงจะดูคล้ายอะม็อกซีซิลลิน แต่ก็มีจุดต่างกันอยู่นะ"

ซุนเอี๋ยนได้แต่นึกในใจว่า เตียวหุย เจ้าจะมาร่วมแจมด้วยทำไมเนี่ย?

อย่าบอกนะว่าเจ้าก็อ่านออกกับเขาด้วย?

ฮองตงแค่นหัวเราะเย็นชา

แสดงเข้าไป!

เล่นละครตบตากันต่อไปเถอะ!

ฮองตงพูดกับเล่าปี่ "ดี ในเมื่อพวกเจ้าอ่านออกกันหมด เช่นนั้นเจ้าจงเขียนมาคำหนึ่ง แล้วให้พวกมันอ่านพร้อมกันดูซิ"

เล่าปี่รับคำอย่างสบายๆ "ได้สิ"

ว่าแล้วเขาก็จรดพู่กันตวัดฟึ่บ ลากเส้นหยักเป็นคลื่นลงบนกระดาษ แล้วถามว่า

"นี่คืออะไร?"

เตียวหุยกับกวนอูตอบพร้อมกันเป็นเสียงเดียว "เพนิซิลลิน"

เล่าปี่ตวัดเส้นหยักเป็นคลื่นอีกหนึ่งเส้น แล้วถามว่า

"นี่คืออะไร?"

"อิริโทรไมซิน"

"แล้วนี่คืออะไร?"

"เซฟาโลสปอริน"

ฮองตงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

เส้นคลื่นพวกนี้มันต่างกันตรงไหนวะเนี่ย!?

พวกเจ้าอ่านออกจริงๆ รึเนี่ย!?

นี่มันใบสั่งยาของจริงเรอะ!?

ไม่ใช่ยันต์ผีเขียนหรอกรึ!?

ฮองตงจึงกล่าวด้วยความละอายใจ "เป็นข้าเองที่ตาบอดหูหนวกมีความรู้น้อย โปรดให้อภัยด้วย"

เล่าปี่โบกไม้โบกมือ "ไม่เป็นไรหรอก เพราะท่านไม่รู้รหัสลับระหว่างพวกเรานี่นะ"

ฮองตงกล่าวถาม "ข้าใคร่รู้นักว่าพวกเจ้าแยกความแตกต่างของสัญลักษณ์พวกนี้ได้อย่างไร"

เล่าปี่ยิ้มพลางกล่าว "ง่ายนิดเดียว เดี๋ยวข้าสอนให้..."

ซุนเอี๋ยนเองก็สนใจมากเช่นกัน

ทั้งกลุ่มจึงเริ่มตั้งวงคุยกันอย่างออกรสออกชาติ

ฮองตงถึงกับตกตะลึงตาค้าง ที่แท้อักษรที่ดูเหมือนยันต์ผีเขียนพวกนี้ มันมีหลักการลึกซึ้งขนาดนี้เชียวเรอะ!?

ฮองสูที่เพิ่งจะง่วงจนผล็อยหลับไป ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย

นี่มันสถานการณ์อะไรกันวะเนี่ย?

เดี๋ยวก่อนนะ

ไอ้มนุษย์บ๊ะจ่างนั่น เจ้าไม่ได้มารักษาโรคให้ข้าหรอกเรอะ?

ทำไมถึงไปหมอบวาดรูปอยู่ตรงนั้นได้วะ?

เหอะ... แถมยังเล่นกันสนุกสนานเชียว

กะแล้วเชียว ความสุขความทุกข์ของมนุษย์เรานี่มันเชื่อมโยงถึงกันไม่ได้จริงๆ

ขอร้องล่ะ เลิกเล่นกันได้แล้ว!

ถ้ารักษาไม่รอดจริงๆ ก็ปล่อยข้ากลับไปนอนเถอะ!

หนวกหูโว้ย!