ตอนที่ 68 คณะผู้เชี่ยวชาญแห่งสวนท้อร่วมตรวจวินิจฉัย

"ฮองตงเนี่ยนะ!?"

เล่าปี่ลุกพรวดขึ้นมาทันที

เตียวหุยเองก็เบิกตากว้างเช่นกัน

ถามเล่าปี่ว่า "ฮองตงมาได้ไงวะ?"

เล่าปี่นึกย้อนความหลังแล้วว่า

"ตั้งแต่มาถึงเมืองตังไฮ ข้าไม่ได้ร่อนจดหมายเชิญไปให้ยอดคนตั้งเยอะแยะหรอกเหรอ?"

"แต่คนที่ยอมมานับหัวได้เลย"

"เอ็งดูสิ ผ่านไปตั้งกี่เดือนแล้ว มีแค่โลซกกับครอบครัวตระกูลจูเก๊กที่ยอมมา"

"คนพวกนั้นคงกะว่ามองไม่เห็นหัวเล่าปี่คนนี้หรอกมั้ง"

"แต่มียกเว้นแค่ฮองตงคนเดียว ที่ข้าไม่ได้ส่งจดหมายเชิญไป แต่บอกเขาไปว่าข้าอาจจะรักษาโรคของฮองสูลูกชายเขาได้"

"เขาอาจจะคิดว่าข้าไม่ได้เรียนหมอมา นึกว่าข้าจะหลอกต้มตุ๋น ก็เลยไม่ยอมมาตั้งแต่แรก"

เตียวหุยเบิกตาโพลง "เอ็งเป็นพวกสอบตกซ้ำซาก ยังกล้าโม้ว่าจะรักษาลูกเขาเนี่ยนะ?"

เล่าปี่เบะปาก "ก็ยังมีเอ็งกับพี่อูอยู่ไม่ใช่เหรอวะ?"

เตียวหุยถอนหายใจ "พวกเราเรียนแพทย์แผนปัจจุบันมา ต่อให้วินิจฉัยโรคออก แต่ก็ไม่มียาให้จ่ายอยู่ดีปะวะ"

"สภาพแวดล้อมตอนนี้ ยาส่วนใหญ่สังเคราะห์ขึ้นมาไม่ได้เลยนะเว้ย"

"เอ็งดูพี่อูดิ วิจัยทีเอ็นทีจนถึงป่านนี้ยังไม่เห็นมีเสียงระเบิดสักแอะ"

เล่าปี่ตบไหล่เตียวหุย "จะไปคิดมากทำไมวะ รักษาไม่ได้ก็ช่างแม่งเหอะ"

"คำเดิมเลย ขอแค่ฮองตงมาเหยียบที่นี่ ข้าไม่มีทางปล่อยให้เขาหนีไปได้หรอก"

"ข้าสืบมาหมดแล้ว สุดยอดวิชาของฮองตงคือ 'ร้อยก้าวทะลุใบหลิว'"

"สามารถรีดพลังทั่วทั้งร่างอัดลงไปในศรดอกเดียว กระทั่งสถานะผิวเหล็กของลิโป้ก็ยังยิงทะลวงได้สบายๆ"

"ถ้าได้คอมโบกับพาวเวอร์แบงก์เคลื่อนที่อย่างโลซก เผลอๆ ยิงได้ถึงสามดอกรวดเลยนะ"

"เทพขวางฆ่าเทพ พุทธขวางฆ่าพุทธชัดๆ"

เตียวหุยสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

"ถ้าพูดแบบนี้ พี่อูไปเจอกับฮองตงก็ซวยอะดิ? ยังไม่ทันได้กวัดแกว่งมังกรเขียวก็โดนสอยร่วงก่อนแล้วมั้ง?"

"บวกกับบัฟเพิ่มพลังจากขวัญกำลังใจ นี่มันปืนใหญ่ร่างมนุษย์ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอวะ?"

เล่าปี่พยักหน้า "ใช่แล้ว! นี่มันยอดบุรุษจอมแกร่งที่กระทั่งสงครามยุคใหม่ก็ยังปรับตัวไปลุยได้เลยนะเว้ย!"

"ถ้าจับคู่กับหัวลูกศรเหล็กกล้าคาร์บอนสูง รถถังมาอยู่ต่อหน้าเขาก็แค่กระดาษกงเต็กอะ"

"เพราะงั้นต้องคว้าตัวฮองตงมาให้ได้!"

เตียวหุยว่า "งั้นข้าไปด้วยดีกว่า เรียกพี่อูไปด้วยเลย"

เล่าปี่ว่า "จัดไป"

เตียวหุยหันกลับไปตะโกนใส่เหล่าทหารหาญของกองพันเสินจีว่า

"ตรง!"

"หัวหน้าหน่วยพาลูกทีมไปกินข้าวที่โรงอาหารได้"

เหล่าทหารรู้สึกราวกับพ้นทุกข์พ้นโศก ได้ลิ้มรสความสุขเสียที

ดีเหลือเกิน!

จะได้ซดน้ำแกงกินเนื้ออีกแล้ว!

พวกเขาจึงขานรับพร้อมเพรียงกันอย่างฮึกเหิมว่า

"รับทราบ!"

"หน่วย 001! หน้าเดิน!"

"หน่วย 002! หน้าเดิน!"

"..."

...

ซุนเอี๋ยนกำลังให้การต้อนรับฮองตงอย่างอบอุ่นอยู่ในห้องโถงด้านข้างแล้ว

โถงใหญ่มีแต่เสียงดีดลูกคิดเปาะแปะรัวเร็ว ไม่เหมาะแก่การสนทนาพาทีเลยสักนิด

"ข้าบอกท่านตรงๆ นะ นายเหนือหัวของพวกเราเนี่ย แม้จะดูพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่โดยรวมแล้วก็ยังถือว่าไว้ใจได้อยู่นะ"

"ในเมื่อเขาบอกว่ารักษาบุตรชายของท่านได้ ย่อมต้องมีหนทางแน่นอน"

"มิสู้พักอยู่ที่ตังไฮไปพลางๆ ก่อน ข้างบ้านข้าพอดีมีคฤหาสน์ว่างอยู่หลังหนึ่ง..."

ฮองตงคิดในใจ ตกลงนายของพวกเจ้ามันไว้ใจได้หรือไว้ใจไม่ได้กันแน่ฟะ?

เขาโบกมือปฏิเสธ "เรื่องพักอาศัยคงไม่ต้องหรอก หากรักษาไม่ได้ ข้าก็จะเดินทางกลับทันที"

"อาการป่วยของลูกข้าไม่อาจประวิงเวลาได้แม้แต่ชั่วขณะเดียว"

ขณะนั้น จูเก๊กกิ๋นกำลังอุ้มโต้วโต้วเดินผ่านมาพอดี

"ท่านปลัดเมือง อาหารแมวที่นายท่านทำไว้วางไว้ที่ไหนหรือขอรับ?"

ซุนเอี๋ยนหน้าดำมืดไปแถบหนึ่งทันที

ตั้งแต่จูเก๊กกิ๋นใช้โต้วโต้วจีบสาวติด เขาก็ผันตัวกลายเป็นทาสแมวเต็มขั้น

ทุกครั้งที่เดินจากสถาบันวิจัยดินปืนมาทำงานที่นี่จะต้องแวะมาฟัดแมวตลอด

"ถ้าเจ้ายังขืนมัวแต่เล่นแมวอยู่อีก ข้าจะลงโทษว่าเจ้าละทิ้งหน้าที่แล้วนะ!"

จูเก๊กกิ๋นเอ่ยถาม "เอ๊ะ? ท่านผู้นี้คือ?"

ซุนเอี๋ยนจึงแนะนำว่า "ท่านผู้นี้คือตงลงเจียงของเล่าเปียว เจ้าแคว้นเกงจิ๋ว นามว่าฮองตง ฮองฮันเซง"

ฮองตงเอ่ยด้วยความร้อนรน "รีบเอาแมวตัวนั้นออกไปเร็วเข้า ลูกข้าทนเห็นสัตว์ขนปุยไม่ได้"

จูเก๊กกิ๋นมองเห็นว่าข้างกายฮองตงยังมีผู้ป่วยอยู่อีกคน ซึ่งสีหน้าดูย่ำแย่ยิ่งนัก

จึงรีบเอ่ยว่า "ได้ๆๆ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

โต้วโต้วร้องเหมียวอย่างไม่สบอารมณ์ สะบัดหน้ากลมๆ หนี ไม่อยากจะเสวนากับตาแก่ผมขาวคนนี้

ตาแก่บ้า!

วันหลังอย่ามาอ้อนวอนขอให้ข้าตีลังกาโชว์ให้ดูแล้วกัน!

ซุนเอี๋ยนตะโกนไล่หลังจูเก๊กกิ๋นไปว่า "วางแมวลงแล้วไปเข้าเวรได้แล้ว!"

จูเก๊กกิ๋นไม่หันหลังกลับมา ตะโกนตอบว่า "ได้! ข้าให้อาหารแมวเสร็จแล้วจะรีบไปเข้าเวร!"

ซุนเอี๋ยนบ่นอย่างเอือมระอาว่า "ไม่มีใครทำให้สบายใจได้สักคนเลยจริงๆ"

ฮองตงแอบคิดในใจว่า ข้าราชการในจวนเจ้าเมืองแห่งนี้ดูไม่ค่อยน่าพึ่งพาเท่าไรแฮะ

"ท่านแม่ทัพฮอง เชิญดื่มชา ชานี้ราคาชั่งละหนึ่งแสนอีแปะเชียวนะ ข้างนอกหาดื่มไม่ได้หรอก"

ฮองตงก็เคยได้ยินเรื่องชาเขียวชั่งละแสนอีแปะนี้มาบ้างเหมือนกัน แต่ไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองสักที

เงินทองของเขาเกือบทั้งหมดหมดไปกับการรักษาลูกชาย

ในกระเป๋าแทบไม่มีเบี้ยติดตัวเหลืออยู่เลย

ตอนนี้ในที่สุดก็ได้เปิดหูเปิดตาสักที

แค่ได้กลิ่นหอมของใบชา เขาก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ของธรรมดา

นึกไม่ถึงว่าปลัดเมืองคนนี้จะเป็นคนดีขนาดนี้ ถึงกับให้การต้อนรับเขาอย่างสมเกียรติเพียงนี้

เจ้านายของเขาก็คงจะไม่แย่ไปกว่ากันเท่าใดนัก

"ขอบคุณท่านปลัดซุนมาก"

น้ำชาจิบแรกไหลลงคอ

ดวงตาของฮองตงเป็นประกายขึ้นมาทันที นี่คือรสชาติที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน จึงเอ่ยปากชม:

"ชาดีจริงๆ สมแล้วที่มีราคาถึงชั่งละหนึ่งแสนอีแปะ"

ซุนเอี๋ยนเอ่ยถามว่า "บุตรชายของท่านดื่มชาได้หรือไม่"

ฮองตงส่ายหน้าแล้วตอบว่า "ตอนนี้ข้าไม่กล้าให้เขากินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าเลย กลัวว่าอาการป่วยจะกำเริบหนักขึ้น"

ตอนนั้นเอง เล่าปี่ก็พาเตียวหุยกับกวนอูเดินเข้ามาในที่สุด

เขาเห็นชายชราผมขาวโพลนนั่งจิบชาอยู่บนตั่ง

เวลานี้ฮองตงแม้อายุเพิ่งจะสี่สิบกว่าปี แต่เพราะกลัดกลุ้มเรื่องลูกชายจนผมขาวไปทั้งหัว

เล่าปี่ส่งสายตาหวานซึ้งเปี่ยมด้วยความรู้สึกพลางกุมมือฮองตงไว้:

"ท่านผู้นี้คงเป็นท่านแม่ทัพฮองสินะ"

ฮองตงถามด้วยความสงสัย "ท่านคือ..."

"ข้าคือเจ้าเมืองตังไฮ เชื้อพระวงศ์ฮั่น เล่าปี่ เล่าเหี้ยนเต๊ก"

ฮองตงกล่าว "ท่านคือคนที่เขียนจดหมายถึงข้าอย่างนั้นหรือ"

"ถูกต้องแล้ว"

ฮองตงลุกขึ้นยืนพลางถาม "ท่านมีวิธีรักษาลูกชายข้าให้หายดีได้จริงๆ หรือ"

เล่าปี่ตอบ "มีความมั่นใจอยู่ระดับหนึ่ง"

ฮองตงไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบคุกเข่าลงทันที

เล่าปี่ตาไวและมือไว รีบประคองเขาขึ้นมา

"ท่านแม่ทัพฮองไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอก"

ฮองตงเอ่ยด้วยความตื่นเต้น "ขอเพียงท่านรักษาลูกชายข้าให้หายได้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาเลย!"

เล่าปี่กล่าวว่า "ข้าไม่ต้องการเงินของท่าน ข้าต้องการแค่ตัวท่านเท่านั้น"

"หากข้ารักษาลูกชายของท่านหาย ท่านจะต้องมาทำงานรับใช้ข้า"

ฮองตงไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย รีบตอบตกลงในทันที:

"ได้! ไม่มีปัญหา!"

ต่อให้ถูกคนตราหน้าว่าเนรคุณทรยศเล่าเปียว

ต่อให้นายใหม่จะดูไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไร

ขอเพียงเล่าปี่ช่วยชีวิตลูกชายเขาได้ ความลำบากใจแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้!

เล่าปี่พยักหน้า

แล้วเอ่ยขึ้นทันที "พี่อูลุยเลย! นายไปตรวจอาการดูหน่อย"

กวนอูหน้าดำคร่ำเครียด "ไม่ใช่ว่ามึงจะเป็นคนตรวจเรอะ"

เล่าปี่เบะปาก "ในพวกเราสามคนผลการเรียนมึงดีสุด มึงไม่ตรวจแล้วใครจะตรวจวะ"

กวนอูรู้สึกหนังหัวชาดิก

ผีจะไปรู้ว่าฮองซือติดเชื้อไวรัสอะไรมา

ถ้าเกิดตัวเองติดไปด้วยจะทำยังไงล่ะ

ด้วยหลักการอันรัดกุมรอบคอบ กวนอูจึงเอ่ยขึ้นว่า:

"รอกูก่อนแป๊บหนึ่ง"

พูดจบ เขาก็เดินไปหาผ้าห่มสองสามผืนจากห้องรับรองข้างๆ

พันร่างกายตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าจนมิดชิด เอาเชือกปอมามัดไว้อย่างแน่นหนา แทบอยากจะปิดตาตัวเองไปด้วยซ้ำ

ฮองตงเห็นสภาพมัมมี่ของกวนอูแล้ว มุมปากก็กระตุกยิกๆ:

"นี่กำลังทำอะไรกันอยู่รึ"

กวนอูตอบเสียงเรียบ "ชุด PPE"

เล่าปี่หลุดขำจนแทบทนไม่ไหว:

"ทำบ้าอะไรของมึงวะ ถ้ามันติดต่อง่ายขนาดนั้นจริง ทำไมท่านแม่ทัพฮองถึงไม่เป็นอะไรล่ะ"

กวนอูมองเหยียด "มึงน่ะไม่ใส่ใจรายละเอียดแบบนี้ไงถึงได้สอบตกติด F น่ะ"

"มึงไม่ได้คำนึงถึงเรื่องที่ท่านแม่ทัพฮองอาจมีภูมิคุ้มกันอยู่ในตัวเลยสักนิด"

เล่าปี่กัดฟันกรอด:

"นั่นมันเอาไว้คิดตอนทำข้อสอบโว้ย มึงคงไม่ได้จะบอกว่าชาวบ้านเกงจิ๋วทั้งเมืองเขามีภูมิคุ้มกันกันหมดหรอกนะ"

กวนอูตอบนิ่งๆ "ก็ไม่แน่"

เล่าปี่ถึงกับไปไม่เป็น โบกมือปัดไปมาอย่างจนปัญญา:

"รีบๆ ไปตรวจได้แล้วไป๊"

ด้วยนิสัยอย่างกวนอูเนี่ยนะ

เขาชักสงสัยแล้วว่าต่อให้ทดลองผลิตทีเอ็นทีไปสิบปีก็คงจุดไม่ระเบิดแหงๆ