ตอนที่ 67 ฮองตงมาแล้ว

บนลานฝึกเหลือเพียงเตียวหุยกับพลทหารชั้นสองอีกไม่กี่คนที่ยังคงวิ่งอยู่

สามชั่วโมงแล้ว นี่ใกล้จะถึงขีดจำกัดของพวกเขาเต็มที

ขาของทุกคนหนักอึ้งราวกับถ่วงตะกั่วไว้ ก้าวขาแทบไม่ออก

เล่าปี่มองดูพวกพลทหารชั้นสามที่วิ่งไปชั่วโมงเดียวก็อ้วกแตกอ้วกแตน

พลางนึกถึงรายการฝึกหน่วยรบพิเศษของจริงในชาติก่อน

พวกนั้นต้องอดข้าวอดน้ำกว่าสี่สิบชั่วโมง ห้ามแม้แต่นอนหลับ แถมยังต้องผ่านการฝึกสุดขีดจำกัดสารพัดรูปแบบ

ไหนจะแบกสัมภาระเต็มอัตราศึกพร้อมลังกระสุนวิ่งฝ่าไปหลายกิโลเมตร เข็นรถบรรทุกขึ้นเนินด้วยมือเปล่า...

ไหนจะวิ่งวิบากพร้อมอาวุธ 10 กิโลเมตร เดินทัพเร่งด่วน 50 กิโลเมตร วิ่งกันทีล่อไปหลายชั่วโมง

ทหารที่กระหายน้ำจัดถึงขั้นแอบหมอบเลียน้ำขังบนพื้นโคลน

ตอนกลางคืนยังต้องทนหิวท้องกิ่วอดนอนนั่งดูรายการอาหารอีก

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนที่กล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแอกว่านี้คงหัวใจวายตายไปนานแล้ว

โดยเฉพาะการฝึกช่วงฤดูร้อนกับฤดูหนาว ใครมาก็ต้องโดนลอกคราบกันทั้งนั้น

ไอ้พวกหน่วยรบพิเศษของเขานี่ เมื่อเทียบกับทหารหัวกะทิในชาติก่อนแล้วยังห่างชั้นกันเกินชั้นสองชั้นเสียอีก

ยังต้องเคี่ยวอีกเยอะ!

ไม่ไหวๆ แค่นึกก็เหนื่อยแทนแล้ว

เล่าปี่รีบกลิ้งกลับไปนอนพักหายใจหายคอบนเก้าอี้เอนของตัวเองทันที

ส่วนเตียวหุยตอนนี้ก็อาศัยแค่พลังใจล้วนๆ ในการกัดฟันสู้ต่อ

แม่มเอ๊ย

คิดผิดมหันต์!

นึกว่าเมื่อวานผ่านการทดสอบสมรรถภาพร่างกายแล้ว จะมองไส้พุงพวกพลทหารชั้นสองทะลุปรุโปร่งแล้วเสียอีก

เมื่อวานพวกมันวิ่งแค่สองชั่วโมงก็อ้วกแตกแล้วไม่ใช่เหรอวะ?

ทำไมวันนี้แม่งฟิตเปรี๊ยะจังวะ?

พวกเอ็งไม่เหนื่อยกันรึไง?

เวรเอ๊ย!

พวกมึงไม่เหนื่อยแต่กูเหนื่อยโว้ย!

ปกติวิ่งแค่กิโลเดียวก็บ่นกระปอดกระแปด วันนี้ไปโดนยาตัวไหนมาวะ?

สบโอกาสแล้วจะเอาข้าให้ตายเลยเรอะ?

กะจะลากข้าไปตายพร้อมกันให้ได้เลยใช่ไหม?

เตียวหุยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ในใจเขาเวลานี้มีความคิดอยู่อย่างเดียวเท่านั้น

จะยอมให้พวกนี้แซงไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นวันหน้าเวลาจะซัดไอ้พวกเวรนี่คงหมดความน่าเกรงขามกันพอดี

ทางด้านกำเหลงตอนนี้นัยน์ตาเริ่มเห็นดาวระยิบระยับ

กลิ่นคาวเลือดที่ตีตื้นขึ้นมาจากลำคอตลบอบอวลไปทั่วปาก

ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

เขามองแผ่นหลังของเตียวหุยด้วยสายตาพร่ามัว

รู้สึกชาวาบไปทั้งหนังศีรษะ พลางนึกในใจว่าทำไมหัวหน้าถึงยังไม่ยอมหยุดเสียที จะต้องวิ่งไปถึงเมื่อไหร่กันเนี่ย?

หรือว่าถ้าตามหัวหน้าไม่ทันจะต้องถูกคัดออก?

ไหนตกลงกันว่าคัดออกแค่ 200 คนไง?

ทำไมถึงเหลือรอดแค่นี้แล้วล่ะ?

แต่ก็นั่นแหละ

กองทัพบ้านไหนเขาจะมีเนื้อให้กินทุกวันกันเล่า?

หัวหน้าต้องกะหาข้ออ้างปลดคนออกชัวร์ๆ!

ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!

ข้าจะถูกปลดออกไม่ได้!

เขานึกย้อนไปถึงตอนที่ร่อนเร่จากลกเอี๋ยงมาจนถึงเมืองตังไฮ

ช่วงนั้นเกือบจะอดตายอยู่ตั้งหลายหน

กว่าจะได้เข้ามาเป็นทหารในเมืองตังไฮ กินอิ่มท้องอยู่ไม่กี่เดือน

ตั้งแต่นั้นมา เขาก็น้ำตาคลอเบ้าพร้อมกับสาบานไว้

ยอมเหนื่อยตาย ดีกว่าต้องอดตาย!

หลังจากนั้นยังโชคดีที่กุนซือกุยเตะตาต้องใจ ส่งตัวมายังกองพันเสินจี จนได้มีเนื้อกิน

เขาถึงเพิ่งได้รู้ว่า ชีวิตที่มีเนื้อกินทุกวันนี่แหละถึงจะเรียกว่าชีวิตคนจริงๆ

ชีวิตที่ผ่านมาเมื่อก่อนมันช่างเหลวแหลกเหมือนโคลนตม ไร้ซึ่งความหวังโดยสิ้นเชิง

แต่นี่เพิ่งเสวยสุขไปได้กี่วันกันเองนะ?

ก็จะโดนปลดแล้วเหรอ?

ไม่ได้!

เขายอมวิ่งจนตัวตาย ดีกว่าต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบไม่มีเนื้อกินอีก!

กำเหลงที่มีความคิดเรื่องกินเนื้ออยู่เต็มหัว จู่ๆ ก็เร่งฝีเท้าขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์เพื่อไล่ตามเตียวหุยให้ทัน

เตียวหุยเบิกตากว้าง ไอ้ตาตี่กำเหลงนี่มันยังเหลือแรงอยู่อีกได้ยังไงวะ

จะยังไม่จบไม่สิ้นอีกเหรอเนี่ย?

หนิวเอ้อร์ หัวหน้าหมู่ 001 เองก็ลุกโชนไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้เช่นกัน

เขาเชื่อมั่นอย่างสนิทใจว่านี่ไม่ใช่การฝึกธรรมดาๆ แน่

เพราะท่านเจ้าเมืองกำลังยืนดูอยู่ข้างๆ!

ตอนที่กุนซือกุยมาคัดเลือกคน เคยถามเขาว่าอยากเป็นแม่ทัพไหม

คำตอบของหนิวเอ้อร์คือ อยาก!

ฝันอยากเป็นทุกลมหายใจเข้าออก!

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับได้กินเนื้อหรือไม่ได้กินเนื้อเลยสักนิด

เขาแค่อยากสร้างชื่อเสียงเชิดชูวงศ์ตระกูล!

ด้วยเหตุนี้ กุนซือกุยจึงแนะนำตัวเขามาที่กองพันเสินจี

พอมาถึงกองพันเสินจี เขายิ่งมั่นใจว่ากุนซือกุยไม่ได้หลอกลวงเขาเลย

สวัสดิการที่นี่ต่างจากที่อื่นโดยสิ้นเชิง ไม่เพียงแต่มีเนื้อให้กิน ยังมีอุปกรณ์ฝึกซ้อมสารพัด อีกทั้งความเป็นอยู่ของที่พักก็ดีเยี่ยม

ดูเป็นมืออาชีพสุดๆ

ที่นี่ต้องเป็นสถานที่ไว้บ่มเพาะแม่ทัพอย่างแน่นอน!

แถมพอมาถึง เขาก็ได้เป็นหัวหน้าหมู่ 001 เลยด้วย!

ใต้บังคับบัญชามีทหารตั้ง 9 นายเชียวนะ!

ถือว่าเขาก็ได้เป็นขุนนางกับเขาแล้วเหมือนกัน!

กุนซือกุยไม่ได้ต้มข้าจริงๆ ด้วย!

ตอนนี้ท่านเจ้าเมืองมาถึงที่แล้ว นี่มันโอกาสทองที่จะได้แสดงฝีมือต่อหน้าท่านเจ้าเมืองชัดๆ!

หากว่าข้าเก่งกว่าหัวหน้าขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?

แล้วท่านเจ้าเมืองจะไม่แต่งตั้งให้ข้าเป็นแม่ทัพไปเลยเหรอ?

เขาต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้มั่น!

ดังนั้นพอเห็นกำเหลงฮึดสู้ หนิวเอ้อร์ก็อยู่เฉยไม่ได้แล้ว เขารีดเร้นเรี่ยวแรงหยดสุดท้ายแล้วเร่งฝีเท้าตามไป

เตียวหุยถึงกับชาดิกไปทั้งตัว

กุยแกมันไปคัดตัวประหลาดพวกนี้มาจากไหนวะเนี่ย ทำไมยังมีตัวตึงอยู่อีก?!

จะไม่ยอมจบกันใช่ไหมเนี่ย?!

ท่ามกลางการวิ่งไล่กวดกันด้วยความเร็วเต่าคลาน ทั้งสามคนก็ยื้อต่อกันไปได้อีกหนึ่งรอบ

ตุ้บ!

ในที่สุด พลทหารชั้นสองสองสามคนสุดท้ายก็ทยอยล้มพับลงไปทีละคน

หนิวเอ้อร์ร่วง

กำเหลงร่วง

ทั่วทั้งสนามเหลือเพียงเตียวหุยคนเดียว

เตียวหุยดีใจจนเนื้อเต้น

มารดามันเถอะ!

ไอ้พวกเวรนี่ ในที่สุดก็ยอมปล่อยเขาไปเสียที

แม้สายตาของเขาจะพร่ามัวจนแทบมองทางข้างหน้าไม่เห็นแล้วก็ตาม

แต่เขาก็ยังคงฝืนทน ตีเนียนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงอ้าปากค้างของเหล่าทหารกว่าพันนาย เขายังวิ่งเหยาะๆ โชว์พาวข่มขวัญไปอีกหนึ่งรอบ

ก่อนจะซอยเท้าขึ้นมาบนเวทีแล้วยืนตระหง่านนิ่ง

ทหารทุกคนต่างมองเตียวหุยบนเวทีราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด

แม่งเอ๊ย นี่มันยังใช่คนอยู่ไหมเนี่ย?

เดิมทีนึกว่าคนที่วิ่งได้ตั้งสองชั่วโมงก็เป็นมนุษย์ทองคำระดับเทพแล้ว

ที่ไหนได้ ดันมีพวกสัตว์ประหลาดพรสวรรค์สูงวิ่งได้ถึงสามชั่วโมงอีก!

ตอนแรกก็นึกว่าพวกสัตว์ประหลาดพรสวรรค์สูงพวกนั้นเหนือมนุษย์พอแล้ว

แต่ผลลัพธ์คือหัวหน้าดันเหนือมนุษย์ยิ่งกว่า

ลากพวกสัตว์ประหลาดพรสวรรค์สูงพวกนั้นจนไส้แตกได้อย่างสบายๆ

มิน่าเล่าเขาถึงได้เป็นหัวหน้า!

มิน่าเล่าเขาถึงมีปัญญามาฝึกพวกเราได้!

หัวหน้านี่มีของจริงว่ะ!

ไม่ยอมรับก็ไม่ได้แล้ว!

นี่น่ะหรือคือสิ่งที่เรียกว่าพลทหารชั้นหนึ่ง?

กำเหลงกับหนิวเอ้อร์และพวกพลทหารชั้นสองอีกสองสามคนไม่ได้เป็นอะไรมาก พอได้กรอกน้ำผึ้งเติมพลังงานลงคอไปก็ค่อยๆ ฟื้นฟูกำลังกลับมา

พวกเขามองเตียวหุยที่อยู่บนเวที ในใจพลันเกิดความเลื่อมใสใฝ่ฝัน

ที่แท้พวกเขายังห่างชั้นกับหัวหน้าขนาดนี้เลยหรือนี่

ถ้าฝึกจนถึงระดับหัวหน้าได้ ก็จะได้เป็นแม่ทัพแล้วใช่ไหม?

หลังจากเตียวหุยฟื้นแรงกลับมาได้เล็กน้อย ก็ตะโกนเสียงดังลั่น

"รวมแถว!!!"

ทุกคนเริ่มขยับตัว

จัดกระบวนแถวได้อย่างกระจัดกระจายโหรงเหรง ดูเหมือนฝูงทหารพ่ายศึกไม่มีผิด

เตียวหุยด่าลั่น "ดูสภาพพวกเจ้าสิ ไม่ได้เรื่องเลยสักคน!"

"แค่วิ่งเนี่ยมันเหนื่อยนักหรือไง? ถึงได้หมดสภาพกันขนาดนี้?"

"ไม่มีใครยืนระยะได้ถึงสองชั่วยามสักคน!"

"ข้าผิดหวังในตัวพวกเจ้ามาก!!!"

พวกทหารต่างก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักถึงความห่างชั้นระหว่างตนเองกับเตียวหุยเสียที

เมื่อก่อนเวลาเตียวหุยด่าว่าพวกเขาไม่ได้เรื่อง พวกเขาย่อมไม่ยอมรับเป็นแน่

แต่ตอนนี้พวกเขาเลื่อมใสยอมรับจากใจจริงแล้ว

สีหน้าของเตียวหุยคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย "แต่ก็ยังมีพวกที่ใช้ได้อยู่สองสามคน ที่ทนได้ถึงชั่วยามครึ่ง"

"ผู้ช่วยครูฝึกจดชื่อไว้ มื้อเที่ยงเพิ่มน่องไก่ให้พวกเขา!"

"ขอรับ!"

"พวกพลทหารชั้นสองที่วิ่งได้ถึงชั่วยามครึ่ง ขึ้นมารับรางวัลบนเวที"

พวกทหารมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ยังมีรางวัลให้อีกเรอะ?

เล่าปี่สั่งให้คนไปหาแผ่นไม้ไผ่มาสองสามแผ่นเป็นการเร่งด่วน

แล้วใช้พู่กันจุ่มหมึกเขียนอักษรลงไปไม่กี่คำว่า [ทหารดีเด่นการฝึกพิเศษขีดจำกัดกองพันเสินจี รุ่นที่หนึ่ง]

แม้ใบประกาศเกียรติคุณนี้จะทำขึ้นชั่วคราวและค่อนข้างเรียบง่ายซอมซ่อ

แต่นี่คือหลักฐานการเป็นผู้เล่นเซิร์ฟเปิดใหม่ มูลค่าความขลังจึงสูงลิบลิ่ว

คนที่ได้รับรางวัลต่างก็ดีใจเป็นล้นพ้น เพราะนี่คือการยอมรับในฝีมือจากปากท่านเจ้าเมืองเชียวนะ

อย่างน้อยก็ไม่เหนื่อยเปล่าแล้ว

เล่าปี่เอ่ยกับพวกเขาว่า "พวกเจ้าทำได้ดีมาก มีแววจะได้เป็นแม่ทัพกันทุกคน ข้ารอดูผลงานสร้างชื่อของพวกเจ้านะ"

จากความเข้าใจที่เล่าปี่มีต่อโลกใบนี้ พวกสัตว์ประหลาดพรสวรรค์สูงที่วิ่งตามเตียวหุยทันพวกนี้ ส่วนใหญ่แล้วมีแววว่าจะปลุกสุดยอดวิชาให้ตื่นขึ้นได้

สมควรแก่การฟูมฟักเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนกำเหลง เขาก็พิจารณาดูแล้ว เป็นไอ้หนุ่มที่ใช้ได้ทีเดียว

มีทั้งฝีมือ มีทั้งความอึด การสร้างผลงานความชอบย่อมเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

วันข้างหน้าหากโยนทวนให้เขาสักเล่ม ก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าใครกันแน่ที่เป็นกำเหลงของก๊อป

"รายงาน!"

ครานั้นมีคนเข้ามารายงานข่าว

"เรียนท่านเจ้าเมือง มีคนชื่อฮองตงมาขอพบท่านที่จวนเจ้าเมืองขอรับ"