ตอนที่ 66 ฝึกเค้นขีดจำกัด

เตียวหุยพาเล่าปี่ดอดมาที่ลานฝึกอย่างเงียบกริบ แอบสังเกตการณ์อยู่ในเงามืด

ทหารกองพันเสินจีกว่าหนึ่งพันนายยืนเต็มลานฝึก ต่างยืนตระหง่านนิ่งสนิทอยู่กลางแดดเปรี้ยง

แดดในฤดูร้อนแผดเผาแรงกล้าเป็นพิเศษ

บนร่างของพวกเขายังคงสวมชุดเกราะหนาเตอะ ร้อนจนเหงื่อไหลไคลย้อยเปียกโชก

ระหว่างร้อนตายกับไม่ได้กินเนื้อ พวกเขายอมเลือกที่จะร้อนตายมากกว่า

แต่พอคนเยอะเข้า ย่อมมีร้อยพ่อพันแม่

แล้วก็มีคนหัวหมอแอบขยับตัวจนได้จริง ๆ

แถมยังยุคนอื่นอีกว่าอย่าไปหัวทึ่มขนาดนั้น เท่าที่เขาสังเกต หัวหน้าไม่มีทางกลับมาเร็วขนาดนี้หรอก

ดังนั้นพอถูกเขาเกลี้ยกล่อม จึงมีคนเริ่มแอบพักและขยับตัวตาม

เตียวหุยแอบจำหมายหัวไว้เงียบ ๆ มีอยู่ประมาณยี่สิบถึงสามสิบคน

รอจนกระทั่งไม่มีใครขยับตัวเพิ่มอีก

จู่ ๆ เตียวหุยก็โผล่พรวดออกมาจากพุ่มไม้

"พวกเอ็งไอ้คนที่ขยับตัวน่ะ เก็บข้าวของแล้วไสหัวไปซะ!"

พลทหารพวกที่อู้งานถึงกับหน้าซีดเผือด แข้งขาอ่อนยวบทรุดลงไปกองกับพื้น

บางคนถึงขั้นกอดขาเตียวหุย อ้อนวอนขอโอกาสจากเขาอีกสักครั้ง

เตียวหุยถีบเปรี้ยงเข้ามุมอย่างไม่ปรานี

"หนอยแน่ ต่อหน้าทำอย่าง ลับหลังทำอีกอย่าง กูจะให้โอกาสมึงหาพระแสงอะไรวะ!"

"รีบม้วนเสื่อเก็บฉากแล้วไสหัวไปให้พ้น!"

ทหารคนอื่น ๆ ต่างอกสั่นขวัญแขวน

โชคดีที่ไม่หลงเชื่อคำยุยงของไอ้พวกเหลวไหลพวกนั้น ไม่งั้นคงได้ฉิบหายจริง ๆ แน่

กว่าจะมีชีวิตที่ได้กินเนื้อไม่ใช่เรื่องง่าย จะมาถูกคัดออกเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้เด็ดขาด

เตียวหุยกวาดตามองคนอื่น ๆ "พวกเอ็งทำได้ดีมาก! ไม่มีใครแอบขยับตัว!"

"ให้ตายสิ ยืนจัดระเบียบแถวมันจะเอาชีวิตพวกเอ็งหรือไงวะ?"

"นึกถึงตอนที่หิวจนไส้กิ่วไว้สิ! นึกถึงตอนที่ต้องกินข้าวหยาบ ๆ ทุกวันไว้! นึกถึงตอนที่ก้มหน้ามองดินหลังสู้ฟ้าไว้!"

"แม่งเอ๊ย กำพืดก็มาจากครอบครัวยากจนกันทั้งนั้น เพิ่งจะได้แดกเนื้อแค่วันเดียวก็ดันติดโรคลูกคุณหนูขึ้นมาซะแล้วเหรอ?"

"ถ้าทนไม่ไหวก็รีบไสหัวไปแต่เนิ่น ๆ ซะ จะได้เปลืองเนื้อข้าน้อยลงหน่อย!"

"ใครที่ไม่อยากเป็นขุนนางสร้างชื่อเสียง ไม่อยากสร้างเนื้อสร้างตัว ก็รีบไสหัวไปให้ไวเหมือนกัน!"

"ยืนต่ออีกครึ่งชั่วยาม!"

คราวนี้ ไม่มีใครกล้าขยับตัวซี้ซั้วอีกเลย

เล่าปี่แอบยกนิ้วโป้งให้อยู่ในใจ เตียวหุยมีมาดครูฝึกกับเขาขึ้นมาจริง ๆ แฮะ

ถ้าตอนนั้นเตียวหุยไม่ถูกเขาลากตัวไปทำไลฟ์สตรีมด้วยกัน ป่านนี้คงไปสมัครเป็นทหารจริง ๆ แล้วมั้ง?

"ว่าแต่ คนไหนคือกำเหลงแห่งลกเอี๋ยงล่ะ?"

"แถวจัดเรียงตามหมายเลข นับจากขวาไปซ้ายคนที่สอง หัวหน้าหน่วย 002 กำเหลง"

เล่าปี่มองตามสายตาของเตียวหุยไป

เห็นชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งดูทะมัดทะแมงคนหนึ่ง เครื่องหน้าคมเข้ม รูปร่างสูงใหญ่ เป็นหนุ่มหล่อตาชั้นเดียว

เขาพูดกับเตียวหุยว่า "อีกหนึ่งชั่วโมงค่อยเริ่มฝึกสมรรถภาพร่างกาย ข้าอยากดูหน่อยว่ากำเหลงแห่งลกเอี๋ยงคนนี้มีน้ำยาแค่ไหน"

เตียวหุยหัวเราะ "จริง ๆ แล้วคนที่ขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยของกองพันเสินจีได้ ไม่มีใครธรรมดาสักคนหรอก"

เล่าปี่กล่าว "งั้นก็จัดฝึกเค้นขีดจำกัดสักรอบ รีดเอาศักยภาพของพวกมันออกมาให้หมด"

เตียวหุยถาม "จะรีดยังไงล่ะ?"

เล่าปี่ตอบ "ง่ายนิดเดียว วิ่งรอบสนามมันทั้งวัน วิ่งจนกว่าจะเป็นลมแล้วค่อยหามออกไป"

"เอาตามนั้น"

บทสนทนาอันแสนเรียบง่ายไม่ยี่หระของทั้งสองคน ได้นำพาช่วงเวลาอันมืดมนที่สุดมาสู่เหล่าทหารกว่าหนึ่งพันนาย

ตอนแรกนึกว่าทนยืนระเบียบแถวจนครบสามชั่วโมง แล้วไปฝึกร่างกายอีกนิดหน่อยก็จะได้กินเนื้อแล้ว

แต่เปล่าเลย!

พวกเขาต้องวิ่งรอบสนามไปเรื่อย ๆ อยู่อย่างนี้ ใครวิ่งช้าลงนิดเดียวก็โดนผู้ช่วยครูฝึกถีบเข้าให้ ไม่รู้เลยว่าจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน

เล่าปี่ยังใจดีเตรียมโอ่งน้ำไว้ข้างทางหลายใบ

ใครกระหายก็ตักดื่มสักกระบวย แล้ววิ่งต่อไป

หากอยากลดอุณหภูมิร่างกาย ก็เอาน้ำราดรดตัวได้เช่นกัน

ทว่าสิ่งที่ทำให้เล่าปี่แปลกใจก็คือ เตียวหุยดันลงสนามไปร่วมวิ่งกับทหารพวกนี้ด้วยตัวเอง

พละกำลังของเตียวหุยจัดว่ายอดเยี่ยมก็จริง แต่ถ้าวิ่งแพ้คนพวกนี้ขึ้นมา บารมีย่อมจะลดฮวบลงไปมาก

แต่หากวิ่งชนะคนพวกนี้ได้ บารมีของเขาในกองทัพก็จะทะยานขึ้นไปอีกขั้น

นี่คือการเดิมพัน

แต่เตียวหุยคนนี้รอบคอบมาแต่ไหนแต่ไร หากไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยย่อมไม่ลงมือซี้ซั้วแน่

เจ้าหมอนี่ต้องอาศัยการทดสอบสมรรถภาพร่างกายเมื่อวาน หยั่งรู้กึ๋นของคนพวกนี้จนทะลุปรุโปร่งแล้วชัวร์

ถึงได้ตัดสินใจลงสนามมาเบ่งกล้ามโชว์พาวแบบนี้

ดังนั้นเล่าปี่จึงไม่กังวล และไม่ได้ห้ามปรามแต่อย่างใด

เมื่อเหล่าทหารเห็นเตียวหุยลงมาวิ่งรอบสนามด้วยตัวเอง

ขวัญกำลังใจพลันพุ่งกระฉูด!

หัวหน้าสั่งสอนพวกเขาทุกวี่ทุกวัน คราวนี้พวกเขาก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าหัวหน้ามีดีอะไรถึงได้มาเคี่ยวเข็ญพวกตน

ต่างคนต่างแอบตั้งใจเงียบ ๆ ว่าจะต้องวิ่งแซงเตียวหุยให้ได้

สั่งสอนหัวหน้าให้รู้ซะบ้าง

ทว่าไม่นานพวกเขาก็พบว่าตนเองคิดผิดถนัด

พละกำลังของเตียวหุยแกร่งเกินเบอร์ เขาวิ่งนำลิ่วอยู่หัวแถวตลอด

กลับกลายเป็นว่าคนเกินครึ่งค่อย ๆ วิ่งตามเตียวหุยไม่ทันจนหลุดขบวนไปทีละคน

มีเพียงพลทหารชั้นสองร้อยกว่านายเท่านั้นที่ยังคงเกาะจังหวะก้าวของเตียวหุยได้อย่างเหนียวแน่น

ยามนี้พวกเขาถึงตระหนักได้ในที่สุดว่า ทำไมคนเป็นหัวหน้าถึงได้เป็นหัวหน้า

เรื่องสมรรถภาพร่างกาย เตียวหุยขยี้พวกเขามิดจริง ๆ

ที่สำคัญคือหัวหน้ายังมีความรู้ อ่านออกเขียนได้ ทั้งยังอ่านตำราเป็นอีกต่างหาก

พวกปากหอยปากปูที่แอบนินทาเตียวหุยอยู่ข้างหลัง คราวนี้หุบปากสนิทกันเป็นแถบ

หลังจากวิ่งไปได้หนึ่งชั่วโมง

ในที่สุดก็มีคนวิ่งไม่ไหว ไม่ว่าครูฝึกผู้ช่วยจะเตะอย่างไรก็ไม่ยอมวิ่งต่อเด็ดขาด

เจ้านั่นอ้าปากด่ากราด

"กูมาเพื่อกินเนื้อเว้ย! ไม่ได้มาให้พวกมึงทรมาน!"

"จะยังไงก็ช่างหัวมัน กูหมดแรงแล้ว ไม่วิ่งแล้วโว้ย!"

เล่าปี่ยิ้มเยาะพลางเอ่ยว่า

"ยังมีแรงด่าอยู่สินะ? ไม่อยากวิ่งก็ไสหัวออกไปจากค่าย เก็บข้าวของม้วนเสื่อกลับบ้านไปเลย!"

"แม่มันเถอะ กูไปกราบกรานขอให้มึงอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"กองพันเสินจีไม่ต้อนรับพวกขี้ขลาดตาขาว!"

"คนขี้ขลาดไม่คู่ควรจะได้กินเนื้อ!"

"ไสหัวไป!"

เจ้านั่นใจหายวาบ

เขาหมดแรงวิ่งไม่ไหวจริง ๆ ประกอบกับอารมณ์ชั่ววูบ เลยกะจะเดิมพันกับความเห็นอกเห็นใจของเล่าปี่

เพราะเห็นเล่าปี่ยิ้มแย้มมีความสุข แถมหน้าตายังดูใจดีเหมือนคนดี

ทว่าเห็นได้ชัดว่าเขาเดิมพันผิดทาง

ในใจพลันนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

คนอื่นเขายังอดทนกันได้ ทำไมตนเองถึงยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้?

ทั้งที่ความจริงเขายังพอมีแรงวิ่งต่อแท้ ๆ...

น้ำตาแห่งความเสียใจทะลักออกจากเบ้าตา "ไม่นะท่านเจ้าเมือง! ข้ายังวิ่งไหว! ข้ายังวิ่งไหวอยู่ขอรับ! เดี๋ยวนี้ข้าจะรีบวิ่งเดี๋ยวนี้เลย!"

ว่าแล้วเขาก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้น เตรียมจะออกวิ่งต่อ

เล่าปี่ถีบมันคว่ำไปทีหนึ่ง

"ไสหัวไป! บัดซบเอ๊ย มาเล่นแง่ต่อหน้ากูเนี่ยนะ? มึงหมดสิทธิ์ที่จะวิ่งที่นี่แล้ว!"

"ที่นี่มีเพียงผู้แข็งแกร่งที่ซื่อสัตย์ภักดีเท่านั้น ถึงจะคู่ควรได้วิ่ง!"

พอสิ้นเสียงเล่าปี่ ทหารองครักษ์แถวนั้นก็ลากตัวมันกลับโรงนอนไปเก็บข้าวของทันที

สีหน้าของเจ้านั่นราวกับกำลังถูกลากไปลานประหาร ดิ้นรนขัดขืนทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลพราก

"ท่านเจ้าเมือง ได้โปรดให้โอกาสข้าอีกครั้งเถิด!"

เล่าปี่ขี้เกียจแม้แต่จะปรายตามอง

เขาหยิบชาเย็นมี่เสวี่ยขึ้นมาดูดต่อ

ไม่มีอะไรจะสุขใจไปกว่าการได้นั่งอยู่ข้างสนาม ปากก็ก่นด่า มือก็ถือเครื่องดื่มเย็น ๆ จิบไป ดูคนอื่นฝึกทหารอย่างเอาเป็นเอาตายไปอีกแล้ว

ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้เลยจริง ๆ

ทหารคนอื่น ๆ เมื่อเห็นเจ้านั่นถูกคัดออกก็ยิ่งไม่กล้าหยุด ได้แต่วิ่งกัดฟันลุยต่อ

การฝึกรีดเค้นขีดจำกัดล่วงเลยเข้าสู่ชั่วโมงที่สอง

เริ่มมีคนเป็นลมล้มพับไปทีละคนสองคน

บ้างก็หมดแรง บ้างก็เป็นลมแดด

เล่าปี่ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาเตรียมท่านหมอและยาต้มขับพิษร้อนไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

ครูฝึกผู้ช่วยหามคนที่หมดสติเข้ามารับการตรวจ

เมื่อตรวจดูว่าไม่มีอันตรายร้ายแรง ก็หามไปนอนพักในร่มเงา รอให้ฟื้นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ

ขอเพียงหมดแรงตามธรรมชาติ เล่าปี่ก็ไม่ได้ก่นด่าแต่อย่างใด ซ้ำยังลงมือตรวจสภาพร่างกายให้ด้วยตนเอง

ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า ศักยภาพของพลทหารชั้นสองพวกนั้นยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือจริง ๆ

ล่วงเข้าสู่ชั่วโมงที่สามแล้ว ยังอุตส่าห์มีพลทหารชั้นสองสองสามนายที่วิ่งเกาะท้ายเตียวหุยติด

กำเหลงแห่งลกเอี๋ยงที่เล่าปี่เฝ้าจับตามองเป็นพิเศษก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

พวกเขากำลังประลองกำลังงัดข้อกับเตียวหุยอย่างไม่ยอมกัน

เป็นหัวหน้าแล้วไงวะ?

ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้ามีคุณสมบัติอะไรคู่ควรมาเป็นหัวหน้าพวกข้า!