ตอนที่ 65 โลกกลับตาลปัตร ทำไมกำเหลงของฉันถึงไม่ใช่กำเหลงไปได้วะเนี่ย

เตียวหุยคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอกับกำเหลงที่เมืองตังไฮ

เขาจำได้ว่ากำเหลงเป็นคุณชายตระกูลผู้มีอิทธิพลแห่งเมืองปากุ๋นไม่ใช่เหรอ ไฉนถึงถ่อมาไกลถึงเมืองตังไฮได้ล่ะเนี่ย?

อ๋อ จริงสิ!

กำเหลงยังเป็นพวกอันธพาลกวนเมืองตัวพ่ออีกด้วย

หมอนี่ชอบเสียบขนนกไว้บนหัว พกกระพรวนติดตัว แล้วพาสมุนกวนเมืองฝูงหนึ่งไปเป็นโจรน้ำ อาละวาดแถบลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียงเป็นประจำ

แถมกำเหลงยังเป็นเศรษฐีเงินหนาตัวเป้งคนหนึ่ง

การเป็นโจรน้ำเป็นแค่งานอดิเรกตามใจอยากเท่านั้น หมอนี่ไม่ได้ขาดแคลนเงินทองเลยสักนิด

ใบเรือของคนอื่นใช้ผ้ากระสอบป่าน

แต่ใบเรือของเขากลับใช้ผ้าไหมแพรพรรณอย่างดี ด้วยเหตุนี้ถึงได้ถูกเรียกว่าโจรใบเรือแพร

อืม....

ช่วงนี้พี่ปี่ร่วมมือกับตระกูลบิบ่อยครั้ง สินค้าจำนวนมหาศาลขนส่งตามแม่น้ำแยงซีออกทะเลมาขนถ่ายลงที่อำเภอชวี

บางทีกำเหลงอาจจะเล็งสินค้าพวกนั้นไว้ เลยตามรอยแม่น้ำแยงซีไล่กวดมาจนถึงอำเภอชวี

ให้มันได้อย่างนี้สิ?

นี่คิดจะปล้นทรัพย์มาถึงหัวพวกเราเลยงั้นเหรอ?

แต่หมอนี่โดนกุยแกจับตัวมาได้ยังไงกันล่ะ?

ต้องรู้ก่อนนะว่าตอนนี้กุยแกกำลังปราบโจรอยู่ทางเหนือ เคลียร์ฐานที่มั่นเพื่อต้านทานพวกโจรเมืองไทสันอยู่แท้ ๆ

ต่อให้กำเหลงปล้นสินค้าที่อำเภอชวีจริง ก็ไม่น่าจะถูกกุยแกจับได้สิ!

เตียวหุยเอ่ยถาม "เจ้าชื่อกำเหลง?"

กำเหลงยืดอกหลังตรง "ใช่แล้ว!"

"กำที่แปลว่าหวาน เหลงที่แปลว่าสงบ?"

"ใช่แล้ว หัวหน้า!"

เตียวหุยถามต่อ

"เจ้ามีกระพรวนอยู่อันหนึ่งใช่ไหม?"

กำเหลงชะงักไปนิด "ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้ามีกระพรวน แต่กระพรวนของข้าอยู่ในห่อสัมภาระ ไม่ได้พกติดตัวมา แม่ข้าเป็นคนให้มาน่ะ"

มีกระพรวนจริง ๆ ด้วยว่ะ?

เป็นนายจริง ๆ เหรอเนี่ย?

กำเหลง!

เดี๋ยวนะ ไม่ถูก!

จู่ ๆ เตียวหุยก็ชะงักไป

มีบางอย่างผิดปกติ!

สำเนียงของกำเหลงคนนี้มันแปลก ๆ!

สำเนียงนี้ฟังดูยังไงก็เหมือนคนแถบลกเอี๋ยงไม่ใช่เหรอ?

กำเหลงไม่ใช่คนเมืองปากุ๋นหรอกเรอะ?

มึงไม่พูดภาษาเสฉวน เสือกมาพูดภาษาเหอหนานเนี่ยนะ?!

เตียวหุยถามอีกครั้ง "เจ้าเป็นคนเมืองปากุ๋นงั้นเหรอ?"

กำเหลงเลิกคิ้ว แอบคิดในใจว่าทำไมหัวหน้าคนนี้ถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้นะ?

ข้าพูดสำเนียงลกเอี๋ยงแท้ ๆ ขนาดนี้ ยังจะถามอีกว่าข้าเป็นคนเมืองปากุ๋นหรือเปล่า?

เขาจึงตอบไปว่า "ข้าเป็นคนลกเอี๋ยง"

เตียวหุยเริ่มมึนหัวตึ้บ

ตอนสอบเกาเข่าฉันไม่ได้สอบวิชาประวัติศาสตร์นะเว้ย อย่ามาหลอกกันสิวะ!

กำเหลงกลายเป็นคนลกเอี๋ยงไปได้ยังไงกัน?

ในประวัติศาสตร์ กำเหลงก็เป็นพวกสายป่วนตัวจริง ทิ้งชีวิตคุณชายสุขสบายไปเป็นโจรน้ำ

กำเหลงคนนี้คงไม่ได้กำลังแกล้งทำเป็นคนลกเอี๋ยงหรอกนะ?

เตียวหุยถามต่อ "ชื่อรองของเจ้าคือเฮงป๋าใช่ไหม? กำเฮงป๋า?"

กำเหลงส่ายหน้า "ข้าไม่มีชื่อรองหรอก"

เตียวหุยพยักหน้า ไม่มีชื่อรองก็เรื่องปกติ ขนาดเตียนอุยยังไม่มีเลย

เตียวหุยถามต่อ "เจ้าเคยเป็นโจรน้ำใช่ไหม? แล้วโดนกุนซือกุยจับตัวมาเหรอ?"

กำเหลงขมวดคิ้ว "หัวหน้าจะมาปรักปรำใส่ร้ายคนบริสุทธิ์ลอย ๆ แบบนี้ได้ยังไง?"

"ข้าบริสุทธิ์ผุดผ่องจะตาย ก็แค่ลกเอี๋ยงโดนเผาวอดวาย ข้าถึงได้หนีตายระหกระเหินมาถึงที่นี่"

"พอดีกุนซือกุยกำลังเกณฑ์ไพร่พล กุนซือกุยเห็นว่าข้ามีวิชาต่อสู้อยู่บ้าง ก็เลยส่งข้ามาที่นี่"

เตียวหุยถึงกับชาดิกไปทั้งตัว

เสียเวลาคิดตั้งนาน....

ที่แท้กำเหลงตรงหน้านี้ไม่ใช่กำเฮงป๋าแห่งเมืองปากุ๋นจริง ๆ ด้วยสิเนี่ย....

แต่เป็นกำเหลงแห่งลกเอี๋ยงเรอะ?

แค่เป็นคนที่ชื่อแซ่เหมือนกันว่ากำเหลง แถมยังพกกระพรวนเหมือนกันอีก

แล้วก็....

สมรรถภาพร่างกายก็ไม่เลว.....

แถมยังมีวิชาต่อสู้ติดตัวอีกต่างหาก

"เอาเถอะ พลทหารชั้นสองกำเหลง รหัสของเจ้าคือ 002 พาเพื่อนร่วมทีมกลับไปพักผ่อนที่หอนอนได้"

"รับทราบ!"

กำเหลงหมุนตัวกลับ

แล้วตะโกนสั่งตามที่ฝึกจัดแถวมาเมื่อบ่าย "หน่วย 002 หน้ากระดานจัดแถว! หน้า...เดิน!"

หลังจากผ่านการฝึกแถวชิดมาหนึ่งชั่วยามในช่วงบ่าย ตอนนี้รูปขบวนจึงดูดีขึ้นกว่าช่วงเช้าเล็กน้อย

อย่างน้อยก็ไม่มีพวกส่ายหัวยึกยักหรือกอดคอกันเดินแล้ว

แม้จังหวะก้าวเท้าจะยังไม่ค่อยพร้อมเพรียง แต่ก็เห็นได้ชัดว่าทุกคนพยายามจัดให้ตรงกันอย่างสุดความสามารถ

เพราะถ้าเละเทะเกินไปจริง ๆ เตียวหุยก็พร้อมจะปรี่เข้าไปถีบเอาจริง ๆ เหมือนกัน

เผลอ ๆ จะถูกคัดตกรอบเอาได้ง่าย ๆ

....

หลังจากทุกคนทำความสะอาดหอนอนจนเอี่ยมอ่อง ก็ถึงเวลาอาหารเย็นอันแสนเพลิดเพลินอีกครั้ง

กลิ่นหอมของเนื้อยังคงโชยมาเป็นระลอกเช่นเดิม

แถมเนื้อในครั้งนี้ก็ยังส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอเหมือนเคย

แม้ท้องไส้จะร้องประท้วงด้วยความหิวโหย แต่ก็ไม่มีใครกล้าเบียดเสียดยัดเยียด

เพราะเตียวหุยมานั่งโซ้ยอยู่ในโรงอาหารก่อนตั้งนานแล้ว เมนูของเขาก็เป็นแผ่นแป้งย่างไม่กี่แผ่นกับเนื้ออีกสองชิ้นเช่นกัน

อันที่จริงภายใต้อิทธิพลของเล่าปี่ อาหารการกินของพวกระดับสูงในเมืองตังไฮก็แทบจะใกล้เคียงกับยุคปัจจุบันมากแล้ว แม้กระทั่งกับข้าวผัดก็ยังมี

ทว่าเตียวหุยจำหลักการที่ต้องร่วมกินร่วมอยู่กับเหล่าทหารหาญได้อย่างขึ้นใจ

เขาจึงปฏิเสธปูอัดเบอร์เกอร์กับไก่ทอดที่เล่าปี่จัดหามาให้ แล้วนั่งกินแผ่นแป้งย่างประกบเนื้อสไลซ์อัน "แสนเรียบง่าย" ร่วมกับพวกทหาร

ทว่าแผ่นแป้งย่างประกบเนื้อสไลซ์นี้ ในสายตาของพวกทหารกลับเป็นยอดอาหารรสเลิศระดับพรีเมียม

ในความคิดของพวกเขา แม้แต่เตียวหุยก็ยังติดใจรสชาตินี้จนต้องรีบมานั่งโซ้ยในโรงอาหารแต่หัววัน

พอมองแบบนี้แล้ว สวัสดิการของพวกเขามันช่างดีเลิศประเสริฐแท้จริง ๆ

ขนาดลูกพี่ยังชอบกินของพวกนี้เลย

พวกเขาจึงยิ่งไม่อยากถูกคัดออกเข้าไปใหญ่

วันเวลาแบบนี้มันช่างเหมือนฝันเหลือเกิน

แม้การฝึกจะเหนื่อยสายตัวแทบขาดไปสักหน่อย

แต่แล้วมันจะทำไมล่ะ?

ทำไร่ไถนามันไม่ลำบากหรือไง?

สิ้นเนื้อประดาตัว ครอบครัวล่มสลาย ต้องซมซานเป็นขอทานรอนแรมมาตลอดทาง มันไม่ทรมานหรือไง?

พวกคนที่ต้องแลกลูกตัวเองไปเป็นอาหารของคนอื่น มันไม่รันทดหดหู่หรือไง?

เมื่อเทียบกับความทุกข์ระทมเหล่านั้นแล้ว ความเหนื่อยยากจากการฝึกแค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้!

ด้วยเหตุนี้ ตอนฝึกช่วงค่ำ เตียวหุยจึงพบว่าทหารพวกนี้ว่าง่ายขึ้นเยอะ แถมยังตั้งอกตั้งใจฝึกกันแบบเอาจริงเอาจังสุด ๆ

เดิมทีพวกเขาก็ถูกกุยแกคัดเลือกมาเพราะมีความทะเยอทะยานอยากก้าวหน้าอยู่แล้ว

ในเมื่อตอนนี้หนทางสู่ความก้าวหน้าวางอยู่ตรงหน้า พวกเขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่สู้ยิบตา

เตียวหุยยิ้มออกมา ในที่สุดก็เริ่มมีแววของทหารระดับหัวกะทิขึ้นมาบ้างแล้ว

.....

วันรุ่งขึ้น

ขณะที่เตียวหุยมาเบิกงบประมาณตามระเบียบกับซุนเอี๋ยน เขาก็บังเอิญเจอกับเล่าปี่เข้าพอดี

พ่อหนุ่มคนนี้พอว่างจัดไม่มีอะไรทำ ก็ชอบแวะมานั่งเล่นหยอกแมวที่จวนเจ้าเมือง

ขุนนางฝ่ายบุ๋นรอบข้างต่างก็ยุ่งกันหัวหมุนจนแทบบินได้ แต่เขากลับนั่งชิลเหมือนตาแก่เกษียณอายุ

ช่างดูขัดหูขัดตากับบรรยากาศอันแสนวุ่นวายโดยรอบอย่างสิ้นเชิง

เสมียนและเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยที่เดินเข้าออกต่างก็คันแข้งคันขาจนอยากจะประเคนแข้งใส่เล่าปี่สักที เพราะดันมายืนเกะกะขวางทางอยู่ได้

เสียดายที่ไม่มีใครกล้าเตะจริง

"พี่หุย? ว่าไงบ้าง การฝึกทหารใหม่ราบรื่นดีไหม?"

เตียวหุยยิ้มร่า "ต้องขอบคุณพี่ปี่ที่ช่วยเปย์หนักให้ ทุกอย่างเลยฉลุยสุด ๆ"

"งั้นนายยังมีเวลาว่างแวะมาที่โถงว่าการเนี่ยนะ?"

"ไม่มีปัญหา ฉันสั่งให้พวกนั้นยืนตรงเคารพธงชาติไปหนึ่งชั่วยาม เดี๋ยวค่อยกลับไปดู ถ้าแถวของหน่วยไหนแตกแถวหรือยุกยิกที่สุด ฉันจะสั่งให้เก็บฉากไสหัวไปยกแก๊งเลย"

"เพื่อเนื้อสักชิ้นตอนมื้อเที่ยง พวกนั้นไม่กล้ากระดุกกระดิกกันหรอก"

เตียวหุยพลันนึกถึงกำเหลงตัวปลอมที่เจอเมื่อวานขึ้นมาได้ จึงเริ่มเปิดประเด็นเล่าให้เล่าปี่ฟัง

ทั้งสองคนคุยกันออกรสออกชาติขึ้นเรื่อย ๆ

ซุนเอี๋ยนหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที โถงว่าการแห่งนี้มีคนว่างงานเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่งแล้วสินะ

"โคตรตกใจเลยว่ะ! ตอนนั้นทำเอาฉันนึกว่าเปิดกาชาได้กำเหลงตัวจริงเข้าแล้วจริง ๆ"

เล่าปี่เบะปากพลางเอ่ย "ถ้ากำเหลงคิดจะปล้นเรือจริง ยังต้องตามมาปล้นถึงเมืองตังไฮด้วยเรอะ? เรือแตะน้ำปุ๊บก็เกลี้ยงปั๊บแล้ว"

เตียวหุยถอนหายใจยาว "น่าเสียดาย ถ้าเป็นกำเหลงแห่งเมืองปาจุ้นตัวจริงก็คงแจ่มไปเลย"

เล่าปี่พลันเอ่ยถาม "นายบอกว่ากำเหลงคนนั้นมีกระพรวนด้วยใช่ไหม? แถมยังมีฝีมือบู๊ไม่เลวด้วย?"

เตียวหุยพยักหน้า "ก็ใช่น่ะสิ"

เล่าปี่ตบฉาดลงบนต้นขาตัวเอง "งั้นก็ลงล็อกเลยสิ! นี่แหละคือกำเหลงตัวจริงเสียงจริง!"

เตียวหุยขมวดคิ้วมุ่น "แต่นั่นมันของก๊อปเกรดมิลเลอร์นะเว้ย"

เล่าปี่สวนกลับทันควัน "ใครบอกว่าเขาเป็นของก๊อป?"

"หัวหน้าหน่วยศูนย์ศูนย์สองแห่งกองพันเสินจีของฉันเล่าปี่ พลทหารชั้นโทกำเหลง มันจะไปสู้กำเฮงป๋าไม่ได้ตรงไหนวะ?"

"ผู้ชนะเป็นเจ้า ผู้แพ้เป็นโจร เคยได้ยินไหม?"

"กำเหลงของฉันนี่แหละถึงจะเป็นขุนพลเจ๋อชงกำเหลงตัวจริง ส่วนกำเหลงแห่งเมืองปาจุ้นนั่นมันก็แค่โจรปล้นเรือ! ลูกคนรวยไม่เอาถ่าน! พวกเด็กแว้นเกเรชัด ๆ!"

เตียวหุยยืนเอ๋อ พยักหน้างึกงักตามน้ำไป

เล่าปี่ร่ายต่อทันที:

"ฉันถามนายหน่อย ระหว่างซุนหงอคงตัวจริงกับตัวปลอม ใครคือซุนหงอคงตัวจริง?"

เตียวหุยลังเลเล็กน้อย "ตัวที่ชนะเหรอ?"

เล่าปี่ดีดนิ้วเป๊าะ:

"ถูกต้องนะคร้าบ!"

"ถ้าวันไหนกำเหลงลกเอี๋ยงของเราตบกำเหลงปาจุ้นคว่ำได้ วันนั้นกำเหลงปาจุ้นก็กลายเป็นของก๊อปแทนแล้ว! เก็ทยัง?"

เตียวหุยเบิ่งตากว้าง อ้าปากค้างมองเล่าปี่ด้วยความเหลือเชื่อ

"เชี่ยเอ๊ย! พี่ปี่ สมกับเป็นพี่จริง ๆ ว่ะ เรื่องพรรค์นี้ยังเอามาปั่นเล่นหาเรื่องสนุกได้อีกนะ!"

"วันไหนถ้าพี่เจอตัวจริงเข้า พี่คงจับกำเหลงลกเอี๋ยงไปดวลพีเคกับกำเหลงปาจุ้นเลยมั้งเนี่ย?"

เล่าปี่ยิ่งคึกคักเข้าไปใหญ่ เขาลากแขนเตียวหุยเตรียมชิ่งออกจากโถงว่าการทันที:

"เล่นหาเรื่องสนุกบ้าบออะไรกัน นี่เขาเรียกว่าการปั้นบุคลากรโว้ย"

"ไป ๆ ๆ พาฉันไปเจอกำเหลงของก๊อป... อ๊ะ ไม่ใช่สิ ไปเจอกำเหลงของแท้หน่อย!"

"ฉันอยากจะดูให้เห็นกับตาว่ามันคุ้มค่าแก่การเปย์ทุ่มเทปั้นหรือเปล่า"

เตียวหุยหรี่ตามองเล่าปี่อย่างระแวง เมื่อกี้หลุดปากพูดว่าของก๊อปเต็มสองรูหูเลยไม่ใช่เรอะ?

ในที่สุดบุคคลว่างงานสองหน่อก็พากันเดินจากไปเสียที

เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นในโถงว่าการต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

มีเพียงซุนเอี๋ยนที่แอบเงี่ยหูฟังจนคันยุบยิบไปทั้งหัวใจ

ซุนหงอคงอะไรกันนะ?

แล้วกำเหลงตัวปลอมสู้กับกำเหลงตัวจริงนี่มันยังไงกัน?

ไหงฟังดูเหมือนมีเรื่องตระกูลกำแห่งเมืองปาจุ้นเข้ามาเกี่ยวด้วยล่ะ?

ตะกี้เหมือนจะได้ยินพวกเขาพูดถึงเรื่องสนุก ๆ อะไรสักอย่าง?

เรื่องสนุกอะไรกันน่ะ?

ทำไมถึงไม่ชวนข้าไปเล่นด้วยกันบ้างล่ะ?

เฮ้อ ความสัมพันธ์ช่างจืดจางลงไปทุกที

ไม่อยากทำงานแล้วโว้ย

อยากจะแกล้งป่วยกระเสาะกระแสะเพื่อลางานนอนพักสักสามวันจริง ๆ