ตอนที่ 64 พลทหารชั้นสอง, กำ! เหลง

วัยรุ่นทรงเอ 1,200 คนมารวมตัวกันที่ลานฝึกทหารซึ่งเล่าปี่ทุ่มเงินก้อนโตสร้างขึ้นมา

สิ่งอำนวยความสะดวกในการฝึกซ้อมที่นี่มีพร้อมสรรพทุกอย่าง

เล่าปี่ขึ้นกล่าวเปิดค่ายฝึก

"ยินดีด้วยที่พวกเจ้าได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยเสินจี"

"ข้ารู้ดี"

"พวกเจ้าบางคนเคยเป็นผู้ลี้ภัย บางคนเคยเป็นหัวขโมย หรือกระทั่งบางคนเคยเป็นนักเลงหัวไม้ประจำตลาด"

"พูดกันตรงๆ แบบไม่เกรงใจเลยนะ ครึ่งชีวิตแรกของพวกเจ้ามันก็แค่เศษโคลนตมไร้ค่ากองหนึ่ง!"

"แต่หารู้ไม่ว่า บัดนี้คือโอกาสสร้างผลงาน สร้างชื่อเสียง บรรดาศักดิ์ขุนพลและท่านโหวอยู่ตรงหน้าแล้ว!"

"ลูกผู้ชายเกิดมาทั้งที จะยอมเป็นพวกโจรขโมยไก่หากินชั้นต่ำไปทั้งชีวิตได้ยังไงกัน!?"

"ในเมื่อพวกเจ้าถูกกุนซือกุยคัดเลือกมาได้ ย่อมพิสูจน์ว่าพวกเจ้ายังพอกู้กลับมาได้! ยังมีใจอยากสร้างชื่อเสียงเกียรติยศอยู่!"

"เมื่อก่อนพวกเจ้าชอบบอกว่าไม่มีโอกาส ไม่มีคนคอยหนุนหลัง พวกชนชั้นสูงปิดกั้นหนทางก้าวหน้า"

"แต่นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าจะไม่มีข้ออ้างพรรค์นั้นอีกแล้ว!"

"ในเมื่อพวกเจ้าเข้ามาอยู่ในหน่วยเสินจี ขอแค่สร้างผลงาน ย่อมได้รับรางวัลตอบแทนอย่างสาสม"

"พวกเจ้าบอกว่าเรี่ยวแรงไม่พอ ข้าก็จะให้พวกเจ้าได้กินเนื้อทุกวัน!"

"พวกเจ้าบอกว่ายุทโธปกรณ์ไม่ดี ข้าก็จะมอบชุดเกราะที่ดีที่สุดให้!"

"พวกเจ้าบอกว่าไม่มีม้าศึก ข้าก็จะจัดให้คนละสองตัว เอาไว้ผลัดกันขี่!"

"สรุปสั้นๆ คำเดียว"

"เงิน เสบียง อาวุธชุดเกราะ ข้าจัดเต็มให้หมด!"

"ถ้ายังสร้างผลงานไม่ได้ ยังเป็นขุนพลไม่ได้อีกล่ะก็ ไสหัวกลับไปเป็นเศษโคลนตมซะ แล้วสละตำแหน่งนี้ให้คนที่เก่งกว่า!"

บรรดาวัยรุ่นทรงเอต่างพากันตาลุกวาว ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

มีเนื้อให้กินทุกวันเนี่ยนะ!?

แถมม้าศึกยังได้คนละสองตัวอีก?

นี่มันอารมณ์เดียวกับยุคปัจจุบันที่มีกุ้งมังกรออสเตรเลียให้กินแทนข้าว แถมได้รถถังคนละสองคันชัดๆ

คนธรรมดาทั่วไปไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน

เตียวหุยพูดรับช่วงต่อ "ข้าคือหัวหน้าของพวกเอ็ง เตียวหุย เตียวเอ๊กเต๊ก"

"ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยเสินจี"

ทุกคนมองรูปร่างสูงใหญ่บึกบึนของเตียวหุยแล้ว ไม่มีใครกล้าดูแคลนแม้แต่น้อย

เตียวหุยตวาดเสียงเข้ม

"พวกเอ็งตรงนี้มีกันอยู่ 1,200 คน"

"ข้าหงุดหงิดชะมัด!"

"ข้าชอบเลขกลมๆ"

"เพราะงั้น ข้ากะจะคัดทิ้งสัก 200 คน"

"พวก 200 คนที่ถูกคัดออก จะต้องกลับไปอยู่กองทหารธรรมดา และไม่มีสิทธิ์เหยียบเข้าหน่วยเสินจีอีกตลอดกาล"

"นั่นหมายความว่า ชีวิตดี๊ดีที่มีเนื้อให้กินทุกวันกับม้าศึกคนละสองตัว จะโบกมือลาพวกเอ็งไปตลอดกาล!"

"และยิ่งไปกว่านั้น จะหมดหวังที่จะได้เป็นขุนพลสร้างชื่อเสียงเชิดหน้าชูตาวงศ์ตระกูล!"

ทหารทุกคนต่างสะดุ้งตื่นตัว ประสาทตึงเครียดขึ้นมาทันที

เพราะไม่ว่าใครก็ไม่อยากสูญเสียชีวิตดีๆ แบบนี้ไปทั้งนั้น

เตียวหุยกล่าว "ต่อไปนี้คือกฎการคัดออก"

"ใครไม่เชื่อฟังคำสั่ง คัดออก!"

"ใครทดสอบสมรรถภาพร่างกายไม่ผ่าน คัดออก!"

"..."

กฎเกณฑ์การคัดออกเป็นชุดๆ ทำให้เหล่าทหารเริ่มใจคอไม่ดี

กฎระเบียบมันจะเยอะเกินไปแล้วมั้ง?

หลายคนเคยเป็นพวกอันธพาลมาก่อน ปกติก็เกลียดกฎเกณฑ์อยู่แล้ว ในใจเลยเริ่มคิดอยากจะถอย

มีเนื้อให้กินทุกมื้อเหรอ?

ในใต้หล้านี้มีเรื่องดีขนาดนั้นที่ไหนกัน?

ขุนนางที่ชอบวาดวิมานในอากาศขายฝันแบบนี้ พวกเขาเคยเจอมานักต่อนักแล้ว

ในความคิดของพวกเขา ได้ซดน้ำแกงต้มเนื้อแช่แป้งย่างสักคำก็บุญหัวแล้ว

ท้ายที่สุดเตียวหุยก็โบกมือใหญ่โต

"ไปกินข้าวก่อน กินอิ่มแล้วค่อยมาเริ่มฝึก!"

พวกทหารต่างเดินตามการนำทางไปยังโรงอาหารอย่างกระจัดกระจาย ไม่เป็นระเบียบแม้แต่น้อย

เตียวหุยเองก็ไม่ได้สั่งให้พวกเขาเดินแถวให้เรียบร้อยแต่อย่างใด

ก็แค่จัดแถว มีเวลาให้ฝึกอีกถมเถ

ถ้ากินข้าวมื้อนี้เข้าไปแล้วยังกล้าดื้อด้านอีก เตียวหุยคงต้องยอมยกนิ้วโป้งให้เลย

พอเปิดประตูโรงอาหาร กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อก็โชยฟุ้งออกมาจากข้างใน

ชวนให้น้ำลายสอจนท่วมปาก

เชี่ยเอ๊ย!

มีเนื้อจริงๆ ด้วยว่ะ!

พวกเขาเห็นเนื้อเต็มกะละมังวางอยู่ตรงช่องจ่ายอาหาร!

ไม่ใช่น้ำแกงเนื้อ!

แต่เป็นเนื้อชิ้นเน้นๆ แน่นๆ!

ลูกพี่ไม่ได้ขายฝันพวกเรานี่หว่า!

พวกทหารไม่ได้กินอะไรมาทั้งช่วงเช้า หิวโซจนตาลาย จึงแย่งกันเบียดเสียดไปหน้าช่องจ่ายอาหาร

แทบจะพังช่องจ่ายอาหารที่ทำจากไม้จนแตกกระจาย

เตียวหุยถีบเปรี้ยงเข้าใส่ทหารที่เบียดอยู่ข้างหน้าสุด

"บัดซบเอ๊ย! เข้าแถวให้กูเดี๋ยวนี้! ใครไม่ต่อแถว ไสหัวเก็บข้าวของกลับบ้านไปเลย!"

พวกทหารจึงยอมต่อแถวกันอย่างว่าง่าย ด้วยกลัวว่าเนื้อที่กำลังจะเข้าปากจะลอยหายไป

แม้แต่ละคนจะได้แบ่งเนื้อหมูป่าแผ่นขนาดเท่าขนมล่าเถียว "ฉินจุ่ยเซา" เพียงสามชิ้น แต่สำหรับทหารที่ไม่เคยได้ลิ้มรสเนื้อมานานหลายปี ตาพวกเขาก็ลุกวาวเป็นประกายสีเขียวแล้ว

กัดแผ่นแป้งย่างคำหนึ่ง เคี้ยวเนื้อหมูป่าคำหนึ่ง ฟินจนไม่รู้จะบรรยายยังไง

"อร่อยโว้ย!"

ถึงขนาดมีคนซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก

"ถ้าได้กินเนื้อแบบนี้ทุกวัน ชาตินี้ของข้าก็คุ้มแล้วโว้ย"

"ถ้าได้กินแป้งย่างจนอิ่มทุกวัน ข้าไม่เอาเนื้อก็ได้!"

"ข้าขอมื้อละห้าแผ่นก็พอแล้ว"

"ข้ากินสามแผ่นก็พอ"

"ข้าแผ่นเดียวก็อิ่มแล้ว"

เตียวหุย "....."

คนต้าฮั่นนี่มันจะแข่งกันตัดราคาทุกเรื่องเลยรึไงวะ...

บางคนทำใจกินไม่ลง ได้แต่ยัดแผ่นแป้งย่างเข้าปากไม่หยุด กะจะเก็บแผ่นเนื้อไว้ฟินตอนท้ายสุด

แผ่นแป้งย่างมีให้ไม่อั้น อยากกินเท่าไหร่ก็กินไป

นอกจากนี้ยังมีซุปไข่น้ำสาหร่ายอีกด้วย

ซุปไข่น้ำหม้อใหญ่ยักษ์มีไข่อยู่แค่ฟองเดียว ทว่าข้างในกลับใส่เกลือบริสุทธิ์

พวกทหารซดกันดังซวบซาบพลางร้องฟินกระจาย บอกว่าไม่เคยได้กินซุปไข่ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

พวกทหารเกเรที่ตอนแรกคิดจะถอดใจเผ่นหนีเพราะกฎระเบียบเยอะเกินไป พลันเปลี่ยนใจไม่อยากไปไหนขึ้นมาทันที

ก็แค่ทำตามกฎไม่ใช่เรอะ

ถ้าทำตามกฎแล้วได้กินเนื้อทุกมื้อล่ะก็ ให้รักษากฎแค่ไหนข้าก็ทำได้โว้ย!

ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงปักใจแน่วแน่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องไม่ถูกคัดออกเด็ดขาด!

เตียวหุยเอ่ยเตือน "อย่ากินจนท้องแตกตายล่ะ เดี๋ยวตอนฝึกถ้าใครวิ่งรั้งท้าย หรือปวดท้องขอลาพัก ข้าจะไล่ตะเพิดไสหัวไปทันที!"

พวกทหารจึงได้หยุดพฤติกรรมยัดห่าตะกละตะกลามลง

อิ่มแค่มื้อเดียวกับได้อิ่มทุกมื้อ พวกเขายังแยกแยะออกอยู่

"หัวหน้า มีเนื้ออร่อย ๆ แบบนี้ให้กินทุกวันจริงเหรอ?"

เตียวหุยยกยิ้มมุมปาก "แน่อยู่แล้ว คืนนี้ก็ยังมีอีก ขอแค่พวกเอ็งไม่ถูกคัดออก"

โรงอาหารส่งเสียงเฮลั่น ดีใจกันจนเนื้อเต้น

ในช่วงแรกของการฝึก เตียวหุยจัดกระบวนการตามขั้นตอนการฝึกทหารใหม่ของนักศึกษามหาวิทยาลัย ความหนักหน่วงยังไม่มาก เน้นเรื่องระเบียบวินัยเป็นหลัก

พอกินอิ่มดื่มหนำ ก็เริ่มจากการฝึกจัดแถวหนึ่งชั่วยามเพื่อย่อยอาหารก่อน จากนั้นจึงต่อด้วยการทดสอบสมรรถภาพร่างกาย

เตียวหุยต้องการคัดเลือกคนที่ร่างกายแข็งแกร่งที่สุดมาเป็นหัวหน้าหมู่จากการทดสอบสมรรถภาพร่างกาย โดยแบ่งเป็นสิบคนต่อหนึ่งหมู่ รวมทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบคน

"หัวหน้าหมู่ของกองพันเสินจีจะได้เบี้ยหวัดสองเท่า แต่มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง เวลาบุกตะลุยต้องอยู่แนวหน้าสุด ไม่อย่างนั้นจะปลดเปลี่ยนคนทันที"

"กองพันเสินจีจะมีการทดสอบเป็นระยะ โดยดูจากการทดสอบร่างกาย การทดสอบวรยุทธ์ และผลงานในสนามรบ แบ่งออกเป็นพลทหารสามชั้น"

"พลทหารชั้นหนึ่งคือราชันทหาร ผู้มีความชอบทางการศึกโดดเด่นจะได้ไป ได้รับสิทธิ์เลื่อนขั้นเป็นอันดับแรก เบี้ยหวัดสามเท่า และพร้อมเข้าบัญชาการกองพันเสินจีได้ตลอดเวลา"

"พลทหารชั้นสองคือหัวหน้าหมู่ ผู้มีผลการทดสอบยอดเยี่ยมจะได้ไป คุมหมวดสิบคน เบี้ยหวัดสองเท่า"

"พลทหารชั้นสามคือทหารทั่วไป เบี้ยหวัดตามปกติ"

อันที่จริงเบี้ยหวัดของทหารกองพันเสินจีก็สูงมากอยู่แล้ว

คนทั่วไปได้เดือนละสองร้อยถึงสามร้อยอีแปะ

แต่เบี้ยหวัดของทหารกองพันเสินจีสูงถึงห้าร้อยอีแปะ แถมยังได้กินเนื้อทุกวัน ซดน้ำแกงที่ใส่เกลือบริสุทธิ์ มีอาหารและที่พักให้ฟรี

สวัสดิการระดับนี้ ต่อให้เทียบทั่วทั้งแผ่นดินต้าฮั่นก็ถือเป็นแถวหน้าสุดยอดแล้ว

พวกทหารจึงพากันหักข้อนิ้วดังกร๊อบ ดวงตาลุกวาวระยับ

เบี้ยหวัดหนึ่งพันอีแปะเชียวนะโว้ย!

ลุยแม่มเลยสิวะ!

ทว่าทหารพวกนี้ก็ไม่ใช่คนดีเด่มาจากไหน

ระหว่างการทดสอบวิ่งระยะไกล เพื่อแย่งชิงอันดับหนึ่ง พวกมันถึงกับเล่นมุกแบบเกมมอเตอร์ไซค์ไล่ตีกัน ทั้งดึงทั้งทึ้ง ทั้งขัดขากันอุตลุด

สถานการณ์วุ่นวายโกลาหลไปพักใหญ่

เตียวหุยเชือดไก่ให้ลิงดู สั่งคัดพวกแหกกฎพวกนี้ออกตรงนั้นทันที

อยากเป็นหัวหน้าหมู่เหรอ?

อยากได้เบี้ยหวัดสองเท่าเหรอ?

พวกไม่เคารพกฎ แม้แต่เนื้อก็อย่าหวังจะได้แตะ!

กองกำลังชั้นยอดไม่ต้องการให้พวกเอ็งมาเล่นตุกติก หน้าที่ของทหารคือเชื่อฟังคำสั่ง! และปฏิบัติตามวินัย!

พวกทหารจึงยอมสงบเสงี่ยมขึ้นมาก

หลังผ่านการขับเคี่ยวกันอย่างดุเดือดตลอดช่วงบ่าย ในที่สุดก็ได้ตัวหัวหน้าหมู่มาอย่างรวดเร็ว

หัวหน้าหมู่พวกนี้แต่ละคนล่ำสันบึกบึน เตียวหุยพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

เตียวหุยอาจจะไม่จำเป็นต้องจำหน้าทหารทั่วไปได้ แต่หัวหน้าหมู่ทั้งหนึ่งร้อยยี่สิบคนนี้ เขาต้องรู้จักทุกคน

ไม่นานนัก ผู้ช่วยก็จัดทำบัญชีรายชื่อหัวหน้าหมู่เสร็จเรียบร้อยและยื่นมาตรงหน้าเตียวหุย

เตียวหุยขานชื่อตามบัญชี:

"พลทหารชั้นสอง หนิวเอ้อร์!"

"มาขอรับ!"

"หมู่ของเจ้าคือรหัสศูนย์ศูนย์หนึ่ง พาเก้าคนนี้ไปเก็บของย้ายไปเรือนนอนใหม่ได้"

"ขอรับ!"

หนิวเอ้อร์กระปรี้กระเปร่า ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

นี่ได้เป็นนายคนแล้วเหรอเนี่ย?

ข้าเป็นพลทหารชั้นสองแล้วโว้ย!

เบี้ยหวัดเดือนละหนึ่งพันอีแปะด้วย!

มีเนื้อให้กินทุกมื้อ!

เมื่อก่อนเรื่องแบบนี้แม้แต่ฝันยังไม่กล้าคิดเลย

แม่จ๋า!

ข้าไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้อีกต่อไปแล้ว!

ข้าได้ดีแล้วแม่!

"พลทหารชั้นสอง กำ!...เหลง?"

"มาขอรับ!"

ชายหนุ่มร่างกำยำท่าทางกระฉับกระเฉงก้าวออกจากแถว

เตียวหุยขยี้ตา เช็กกับผู้ช่วยซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ได้เขียนผิดแน่นะ

เตียวหุยถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

เชี่ยไรวะเนี่ย?

กำเหลงมาโผล่อยู่นี่ได้ไงวะเนี่ย!?

เอ็งไม่อยู่เมืองปาเก๋ง จะถ่อมาเมืองตังไฮของข้าทำไมวะ?

แถมยังกลายมาเป็นลูกน้องข้าอีกเนี่ยนะ!?