ตอนที่ 63 อุบาย แผนการฝึกหน่วยรบพิเศษของเตียวหุย

พอน้ำเดือดพล่าน

อ้วนเสี้ยวเองก็ใจป้ำใช่ย่อย ใบชาราคาชั่งละแสนอีแปะ แจกจ่ายจนเกลี้ยงหน้าตาเฉย

เขาทำตามคู่มือของโจโฉ ชงชาใส่ชามแจกให้ทุกคนด้วยตัวเอง

กลิ่นหอมของชาฟุ้งกระจายขึ้นมาทันที อบอวลไปทั่วทั้งห้องโถงใหญ่

"กลิ่นชานี้... ช่างหอมละมุนเข้มข้นยิ่งนัก ชาชั้นดีจริง ๆ"

อ้วนเสี้ยวอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เอ่ยเสียงดังกังวานว่า

"ช่วงนี้พวกท่านเหน็ดเหนื่อยกันมาก!"

"มา ชิมชาชั่งละแสนอีแปะนี่ดูหน่อย!"

เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ต่างพากันเลื่อมใสในความใจป้ำของอ้วนเสี้ยว

ชาชั่งละแสนอีแปะ นึกจะแจกจนหมดก็แจกหน้าตาเฉย

ใจกว้างขนาดนี้ ติดตามเขาจะไม่สร้างความยิ่งใหญ่ระดับแผ่นดินได้อย่างไร?

ขณะเดียวกันก็สงสัยตะหงิด ๆ ว่า ชานี่มันมีดีอะไรถึงกล้าขายตั้งแสนอีแปะ?

ขนาดชาหลวงที่ฮ่องเต้เสวยยังราคาแค่ราว ๆ เจ็ดหมื่นอีแปะเอง

ทว่าทันทีที่น้ำชาแตะโดนลิ้น ข้อกังขาทั้งหมดก็พลันมลายหายไปสิ้น

ชานี้ไม่มีกลิ่นคาวใบชา ไม่มีกลิ่นฉุนกึกของต้นหอม ขิง กระเทียม และไม่มีกลิ่นเลี่ยนเอียนของการประโคมใส่เครื่องเทศ

มีเพียงรสชาติอันบริสุทธิ์และแท้จริงที่สุดของใบชาเท่านั้น!

ที่ผ่านมาพวกเขาจะใส่เครื่องเคียงสารพัดไปเพื่ออะไรกัน?

ก็เพื่อรสชาตินี้ไม่ใช่หรือยังไง?

"ชานี้ช่างสดชื่นโล่งคอยิ่งนัก"

"ข้ารู้สึกเหมือนไอความร้อนทั่วทั้งร่างมลายหายไปหมดเลย"

"ชาดีจริง ๆ!"

อ้วนเสี้ยวสังเกตเห็นว่า ด้านหลังของคู่มือยังมีข้อความอีกหนึ่งบรรทัดว่า 'หากดื่มคู่กับน้ำแข็งและน้ำผึ้ง รสชาติจะยิ่งล้ำเลิศ'

ให้ตายสิ!

ทำไมไม่บอกแต่แรกวะ!

วิธีดื่มใส่น้ำผึ้งนี่คงเป็นไอ้น้องชายงี่เง่าของเขาคิดขึ้นมาสินะ?

โจโฉไม่ได้โกหกจริง ๆ ด้วย อ้วนสุดก็ดื่มแบบนี้เหมือนกัน

อ้วนเสี้ยวสั่งให้คนไปเอาน้ำผึ้งกับน้ำแข็งมาทันที ทำเป็นชาน้ำแข็งน้ำผึ้งฉ่ำใจ

และแน่นอน

พอชาเขียวจับคู่กับน้ำผึ้ง รสฝาดขมบางเบาตอนแรกก็ถูกกลบไปจนมิด

รสชาติเลิศเลอขึ้นไปอีกขั้น

อ้วนเสี้ยวเอ่ยชมเปาะ "ล้ำเลิศ!"

"สมกับเป็นเครื่องดื่มคลายร้อนระดับสุดยอดอย่างแท้จริง!"

อ้วนเสี้ยวเริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมาทันที ชากระปุกนี้เดิมทีน่าจะพอดื่มด่ำได้ทั้งหน้าร้อนแท้ ๆ ที่ไหนได้ ดันแจกไปจนเกลี้ยงซะงั้น

ไม่รู้ว่าทางฝั่งโจโฉยังมีเหลืออีกหรือเปล่า...

เขาจึงเรียกม้าเร็วมารับคำสั่ง "ไป สืบดูจากโจโฉทีว่าชานี้ยังมีเหลืออีกเท่าไร ข้าขอสั่งสักสองร้อยชั่ง"

"ขอรับ!"

ไม่เพียงแค่อ้วนเสี้ยวเท่านั้น แม้แต่เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ใต้บัญชาของเขาก็เริ่มพากันสืบหาว่ามีใบชานี้ขายที่ไหนบ้าง

บางคนกะจะซื้อเอาไปเป็นของกำนัล ซื้อไม่เยอะ แค่ตำลึงเดียวก็พอแล้ว

ของขวัญหายากแบบนี้ ยิ่งรีบส่งไปประจบเร็วเท่าไร โอกาสได้เลื่อนตำแหน่งก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

ส่วนพวกตระกูลใหญ่บางตระกูลก็เตรียมกว้านซื้อไว้ดื่มเอง

กลิ่นหอมละมุนของใบชา ผสมผสานกับความเย็นสดชื่นจับใจ ช่างชวนให้เคลิบเคลิ้มจนหยุดไม่ได้จริง ๆ

...

กระแสการดื่มชานี้พัดพาไปถึงฝั่งของตั๋งโต๊ะเข้าจนได้

ตั๋งโต๊ะรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ พอเข้าสู่ฤดูร้อนที่แดดแผดเผา

สาวงามก็ไม่อยากกอดแล้ว มันน่าเบื่อ แถมกอดแนบเนื้อแป๊บเดียวเหงื่อก็ท่วมจนแทบจะร้อนตาย

มีเพียงการนอนเกลือกกลิ้งข้างก้อนน้ำแข็งเท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกสบายตัวขึ้นบ้าง

เขาเกลียดการดื่มชาที่สุด

ไอ้กลิ่นต้นหอม ขิง กระเทียมพวกนั้น เขาทนดมไม่ไหวจริง ๆ

คนทั้งแผ่นดินต่างพากันก่นด่าว่าเขาใช้ชีวิตมัวเมาในสระสุราป่าเนื้อสัตว์

ไอ้เวรเอ๊ย!

ข้ารวยล้นฟ้าขนาดนี้แล้ว ยังจะให้มานั่งกระดกน้ำเปล่าต้มสุกอยู่อีกเรอะ?

งั้นเงินที่ข้าอุตส่าห์หามาได้มิต้องกลายเป็นของเปล่าประโยชน์หรือไง?

หรือจะให้ดื่มน้ำชาที่พวกเจ้าบอกว่าสง่างามสูงส่ง แต่ความจริงรสชาติโคตรจัดจ้านนั่นน่ะนะ!?

ข้าว่าพวกสูเจ้านั่นแหละที่เป็นบ้า!

แม่งเอ๊ย นั่นเรียกน้ำชาเรอะ?

น้ำต้มกระเทียมชัด ๆ!

แถมขุนนางบางคนแค่ชอบซดน้ำต้นหอม น้ำขิงต้ม แต่เสือกยืนกรานว่าตัวเองกำลังจิบชาอยู่ เขาละยอมใจพวกมันจริง ๆ

มีเพียงสุราองุ่นเท่านั้นที่ถูกปากเขา

ทั้งมีความหวานฉ่ำของน้ำองุ่น ทั้งมีกลิ่นหอมกรุ่นของสุรา

นี่สิถึงเป็นของที่มนุษย์มนาเขาดื่มกัน!

ทว่า ชาเขียวตัวใหม่ล่าสุดที่เพิ่งส่งมา กลับทำให้ตั๋งโต๊ะเปลี่ยนมุมมองไปอย่างสิ้นเชิง

น้ำชาบริสุทธิ์ที่ไร้กลิ่นเหม็นแปลกปลอมแบบนี้สิ ถึงจะเป็นน้ำชาในอุดมคติของเขา!

ยิ่งพอผสมน้ำผึ้งกับน้ำแข็งเข้าไป ไอความร้อนก็พลันสลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง

เขาซาบซึ้งใจจนแทบน้ำตาไหล

ในที่สุด บนโลกใบนี้นอกจากเหล้าแล้ว เขาก็มีตัวเลือกในการดื่มน้ำเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง

ในขณะเดียวกันนั้น จู่ ๆ เขาก็เกิดไอเดียบรรเจิด ลองเอาน้ำชาเขียวมาผสมกับสุราองุ่นสุดโปรดเข้าด้วยกัน

ดวงตาของเขาพลันเบิกกว้างขึ้นมาทันที...

น้ำชานี้ เข้ากันได้ดีกับสุราองุ่นอย่างน่าเหลือเชื่อ!

เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า เหล้ากับชาจะสามารถชงผสมรวมกันได้

เครื่องดื่มสุดโปรดสองอย่างหลอมรวมเป็นหนึ่ง รสชาติกลับยิ่งยกระดับทะลุขีดจำกัดขึ้นไปอีกขั้น!

สุดยอดไปเลยโว้ยยย!!!

งั้น... งั้นถ้าลองเอาไปผสมกับน้ำผลไม้อื่น ๆ จะเป็นยังไงบ้างล่ะ?

จริงด้วยสิ!

ยังมีนมแพะอยู่นี่หว่า! เติมนมแพะลงไปด้วย!

เขาเติบโตมาจากแดนทะเลทราย มีความชอบในผลิตภัณฑ์จากนมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เผลอ ๆ นมแพะกับน้ำชาอาจจะเข้ากันได้อย่างลงตัวก็ได้

ตั๋งโต๊ะที่ว่างจัดจนไม่มีอะไรทำ จึงเริ่มลงมือทำการทดลองเครื่องดื่มขึ้นมาทันที

ด้วยเหตุนี้ ตั๋งโต๊ะจึงได้ค้นพบเครื่องดื่มสูตรใหม่เข้าโดยบังเอิญสารพัดชนิด ทั้งชาผลไม้ ชานม ชานม "รสสุรา"...

ไม่นานนัก ใบชาในมือของตั๋งโต๊ะก็หมดเกลี้ยง

ตั๋งโต๊ะเริ่มหงุดหงิดเกรี้ยวกราดขึ้นมา "ชาล่ะ! ไปหาใบชาแบบนี้มาให้ข้าอีกร้อยชั่งเดี๋ยวนี้!"

ผู้ติดตามตัวสั่นงันงก "แต่ชาชนิดนี้ตกชั่งละหนึ่งแสนอีแปะเลยนะขอรับ..."

ตั๋งโต๊ะถีบผู้ติดตามจนล้มกลิ้งไปทีหนึ่ง "มารดามันเถอะ แค่ชั่งละแสนอีแปะจะมาพล่ามหาบิดาเจ้าเรอะ จัดมาให้ข้าสองร้อยชั่ง!"

ยุคสมัยนี้มันก็เป็นเช่นนี้แล

เหล่าเจ้าเมืองใช้เงินประหนึ่งเศษดินเศษทราย

ทว่าองค์ฮ่องเต้กลับถังแตก กระทั่งกองทหารราชองครักษ์แค่สองพันนายยังไม่มีปัญญาจะเลี้ยงดู

ส่วนพวกชาวบ้านตาดำๆ ข้างล่างยิ่งไม่มีจะกินเข้าไปใหญ่

สภาพการณ์ประเภท 'บ้านคนรวยสุราเนื้อเน่าค้าง ริมทางมีศพหนาวตาย' เป็นสิ่งที่พบเห็นได้เกลื่อนกลาดในยุคสมัยนี้

....

ทางฝั่งบิต๊ก ยอดสั่งซื้อย่อมถล่มทลายล้นมือตามระเบียบ

แต่เล่าปี่กลับควบคุมกำลังการผลิตไว้เพียงเดือนละห้าร้อยชั่ง เพื่อรักษาความหายากของใบชาเอาไว้

บรรดาเจ้าเมืองต่างแย่งชิงกันจนแทบคลั่ง ถึงขั้นมีคนยอมเสนอราคาให้สูงถึงหนึ่งล้านอีแปะต่อหนึ่งชั่ง

ไม่ใช่เพราะอะไรอื่นหรอก

หากหาชามาไม่ได้ เขาก็คงโดนตั๋งโต๊ะบั่นคอขาดน่ะสิ

เงินหนึ่งล้านอีแปะนี้ถือเสียว่าจ่ายซื้อชีวิตตัวเองก็แล้วกัน

ด้วยเหตุนี้ หลังจากขายใบชาห้าร้อยชั่งหมดลง บิต๊กจึงฟันกำไรเน้นๆ ไปสองร้อยล้าน

เขากลัวว่าเล่าปี่จะรู้สึกไม่สบายใจ จึงแบ่งเงินให้เล่าปี่ไปหนึ่งร้อยล้าน

เล่าปี่ก็รับไว้ด้วยความเบิกบานใจ

บิต๊กอายุยังน้อยแต่สามารถกุมทรัพย์สินมหาศาลขนาดนี้ ทั้งยังโลดแล่นอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้มีอำนาจได้ เรื่องการวางตัวเข้าสังคมนับว่าไร้ที่ติจริงๆ

เล่าปี่จึงเสนอแนะขึ้นมาว่า สู้จัดงานประมูลใบชาไปเลยทุกเดือน ใครให้ราคาสูงสุดก็ได้ไป เพื่อรีดกำไรจากใบชาห้าร้อยชั่งให้ได้สูงสุด

ตอนแรกบิต๊กยังไม่เข้าใจว่างานประมูลคืออะไร

พอฟังเล่าปี่ร่ายยาวอธิบายจนจบ

บิต๊กก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ในที่สุดว่า กลยุทธ์นี้ทำไมมันคุ้นๆ ตาพิกล

นี่มันไม่ใช่วิธีขายยศขายตำแหน่งของพระเจ้าฮั่นเลนเต้หรอกเรอะ?!

ในตอนนั้นพระเจ้าฮั่นเลนเต้ขาดแคลนเงิน แต่ราชสำนักกลับเก็บภาษีไม่ได้

เพราะคนที่มีเงินล้วนเป็นตระกูลขุนนางใหญ่ และคนที่คุมการเก็บเงินก็เป็นตระกูลขุนนางใหญ่อีกนั่นแหละ

มีหรือที่พวกตระกูลใหญ่จะยอมเจียดเงินตัวเองส่งเข้าท้องพระคลังแต่โดยดี?

พระเจ้าฮั่นเลนเต้จึงทำได้เพียงอาศัยการขายตำแหน่งขุนนางมาเติมเต็มท้องพระคลัง

ตำแหน่งขุนนางเบี้ยหวัดสี่ร้อยต๊อก ราคาเปิดอยู่ที่สี่ล้านอีแปะ

ตำแหน่งขุนนางเบี้ยหวัดสองพันต้าน ราคาเปิดอยู่ที่ยี่สิบล้านอีแปะ

กระทั่งตำแหน่งสามมหาเสนาบดีก็ยังเอามาเร่ขายได้

ใครให้ราคาสูงสุดก็ได้ไป

ขุนนางบางคนอยากได้ยศสามมหาเสนาบดีประดับบารมีก่อนจะเกษียณ

แม้สามมหาเสนาบดีจะไม่มีอำนาจที่แท้จริง แต่อ้วนเสี้ยวก็ยังเอาเรื่องสี่ชั่วคนสามมหาเสนาบดีไปขู่ขวัญคนอื่นได้ แสดงว่ายศสามมหาเสนาบดีนี้ยังมีประโยชน์อยู่

ดังนั้นจึงมีคนยอมจ่ายถึงสิบล้านอีแปะเพื่อซื้อบัตรทดลองใช้ตำแหน่งสามมหาเสนาบดี พอบัตรทดลองหมดอายุก็สละเก้าอี้ เปิดทางให้คนอื่นขึ้นมาทดลองใช้งานต่อ

ทว่าพระเจ้าฮั่นเลนเต้ไม่ได้มีหัวทางการค้าสักเท่าไร

ทั้งที่สินค้าอยู่ในภาวะความต้องการล้นตลาด สุดท้ายกลับยอมให้เขาต่อรองราคาเหลือแค่ห้าล้านอีแปะเสียนี่

ธุรกิจชาเขียวฟันกำไรเละเทะเป็นกอบเป็นกำ

เล่าปี่ย่อมมีทุนรอนในการพัฒนากองกำลังรบพิเศษแล้ว

ประจวบเหมาะกับช่วงเวลานี้ เหล่าวัยรุ่นทรงเอหนึ่งพันสองร้อยคนที่กุยแกคัดเลือกมาก็เดินทางมาถึงอำเภอถำพอดี

ช่วงนี้เตียวหุยได้วางตารางการฝึกอบรมขึ้นมาชุดหนึ่ง โดยอิงจากการฝึกทหารในรั้วมหาวิทยาลัยและเนื้อหาจากพวกซีรีส์ละคร

ซึ่งครอบคลุมทั้งการปาระเบิด เทคนิคการทำลายล้าง การว่ายน้ำและดำน้ำ ตลอดจนการฝึกสมรรถภาพร่างกาย การเดินแถวระเบียบวินัย และหลักสูตรอื่นๆ อีกเพียบ

แถมยังสั่งให้กวนอูฝึกฝนตัวเขาตามตารางนี้ด้วย เพื่อจะได้สัมผัสกับตัวเองว่าแผนการฝึกของเขามันเข้าท่าหรือไม่

กวนอูก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย จัดหนักซ้อมเตียวหุยตามตารางฝึกราวกับเคี่ยวเข็ญทหารศัตรูคู่อาฆาต

สิ่งที่ทำให้กวนอูประหลาดใจก็คือ เตียวหุยกลับเข้มงวดกับตัวเองมากอย่างไม่น่าเชื่อ และยังสามารถกัดฟันอดทนจนจบได้

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งหลังจากเสร็จสิ้นตารางการฝึก เตียวหุยยังต้องขอซ้อมวิชาการต่อสู้ระยะประชิดเพิ่มกับกวนอูอีกยกหนึ่งด้วย

เรียกได้ว่าขยันขันแข็งและมุ่งมั่นตั้งใจสุดๆ

โดยรวมแล้ว ทั้งสองฝ่ายเข้ากันได้อย่าง 'กลมเกลียวดั่งระเบิดนิวเคลียร์' ทีเดียว

เมื่อซุนเอี๋ยนทราบว่าเตียวหุยต้องการเรียนรู้วิธีการนำทัพจับศึก เขาก็นำวิชาความรู้ประจำตระกูลมาถ่ายทอดเคล็ดลับเนื้อๆ เน้นๆ ให้แก่เตียวหุยเช่นกัน

ซึ่งครอบคลุมไปถึงรายละเอียดหยุมหยิมอย่างการจัดวางสุขาในค่ายทหาร วิธีการจัดการซากศพของข้าศึก ไปจนถึงการจัดเก็บยารักษาโรค

เตียวหุยได้รับประโยชน์ไปอย่างล้นหลาม

ยามนี้เตียวหุยเปี่ยมล้นไปด้วยความมาดมั่น

เขาถึงขั้นคิดบทละครชีวิตของตัวเองเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

"เทพสงครามแห่งต้าฮั่น เริ่มต้นด้วยการฝึกวัยรุ่นทรงเอ 1,200 คน"