ตอนที่ 62 อ้วนเสี้ยวปลาติดเบ็ด กับกองซุนจ้านไอ้หนุ่มลวงโลก

ซุนฮกถามขึ้น "ใบชาหรือขอรับ"

โจโฉแค่นหัวเราะ "ลองทายดูสิว่าใบชานี่ชั่งละเท่าไหร่"

ซุนฮกส่ายหัว "ราคาใบชาขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคนขอรับ"

โจโฉขึ้นเสียง "พวกมันปากก็พร่ำบอกว่าไม่มีเงินไม่มีเสบียง แต่ดันซื้อใบชานี่มาชั่งละแสนอีแปะเพื่อเอามาชงดื่ม!"

ซุนฮกประหลาดใจ "ชั่งละแสนอีแปะเลยหรือขอรับ ชาอะไรถึงได้แพงปานนั้น"

โจโฉตอบอย่างหงุดหงิด "ไม่รู้เว้ย!"

"ไอ้ชาเฮงซวยนี่ชั่งละแสนอีแปะ ชงดื่มตาไม่กะพริบ แต่ชาวบ้านข้างล่างไม่มีเสื้อผ้าจะใส่กลับไม่เหลียวแลสักนิด!"

"ช่างเป็นยุคสมัยที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

"พูดตรงๆ ก็คือพวกมันไม่อยากให้ข้า โจโฉผู้นี้ ยืมเงินต่างหาก!"

ซุนฮกกล่าว "นายท่านอย่าเพิ่งกังวลไป ตระกูลใหญ่พวกนี้ต้องการแค่การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เท่านั้นขอรับ"

"แม้ตอนนี้นายท่านจะคุมเมืองตงก๋วนอยู่ แต่... ย่อมไม่มีตระกูลใหญ่ใดยอมยื่นมือช่วยท่านเป็นธรรมดา"

โจโฉหรี่ตาลง "แล้วต้องทำอย่างไร"

ซุนฮกกล่าว "ยามนี้อ้วนเสี้ยวเพิ่งเข้าคุมกิจิ๋ว ได้เป็นเจ้าแคว้นกิจิ๋วแล้วขอรับ"

"อ้วนเสี้ยวมาจากตระกูลสี่ชั่วคนสามมหาเสนาบดี ชื่อเสียงเกริกไกร นายท่านสามารถพึ่งพาอ้วนเสี้ยวไปพลางๆ ก่อน อาศัยชื่อเสียงของอ้วนเสี้ยวไปสัญญาผลประโยชน์แก่พวกตระกูลใหญ่"

"เช่นนี้แล้ว นายท่านก็จะได้เงินทองและเสบียงกรังเพียงพอสำหรับตั้งตัว"

โจโฉกล่าว "แต่อ้วนเสี้ยวผู้นี้ไว้ใจไม่ได้ หากปล่อยให้มันเติบใหญ่เข้มแข็ง ดีไม่ดีจะกลายเป็นตั๋งโต๊ะคนที่สอง"

ซุนฮกยิ้มแล้วกล่าว "การพึ่งพาอ้วนเสี้ยวชั่วคราว กับการบดขยี้อ้วนเสี้ยวในบั้นปลาย ไม่ได้ขัดแย้งกันนี่ขอรับ"

โจโฉมองซุนฮกอย่างลึกซึ้ง

เขานึกมาตลอดว่าซุนฮกเป็นคนตรงแหน่ว ไม่นึกเลยว่าจะรู้จักพลิกแพลงยืดหยุ่นได้ขนาดนี้

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว

ถ้าพูดถึงเรื่องความพลิกแพลง โจโฉนี่ยิ่งกว่าซุนฮกเสียอีก

"ได้ งั้นก็ส่งคนถือสารไปแจ้งอ้วนเสี้ยวเรื่องขอสวามิภักดิ์เถอะ"

"ถือโอกาสส่งไอ้ชาชั่งละแสนอีแปะนี่ไปให้อ้วนเสี้ยวด้วย"

"ชาวบ้านตกระกำลำบาก ใต้หล้ายังไม่สงบ ข้าไม่มีทางดื่มชาฟุ้งเฟ้อพรรค์นี้เด็ดขาด!"

ซุนฮกมองโจโฉด้วยสายตาชื่นชม

....

กิจิ๋ว เมืองเงียบกุ๋น

อ้วนเสี้ยวเพิ่งเข้าครอบครองกิจิ๋ว ขึ้นเป็นเจ้าแคว้นกิจิ๋ว กำลังฮึกเหิมภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

กำลังตั้งอกตั้งใจสะสางราชการงานเมืองอย่างขยันขันแข็ง

คนส่งสารเข้ามารายงาน "นายท่าน มีจดหมายจากเตียวเหยา หัวหน้ากองทัพโจรโพกผ้าเหลืองขอรับ"

อ้วนเสี้ยวรับจดหมายมา สีหน้าก็ดูไม่ค่อยสู้ดี

เขาแค่นเสียงฮึ "ไอ้เตียวเหยานี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ได้เมืองไปแล้วยังจะมาขอเงินขอเสบียงจากข้าอีก! ช่างละโมบโลภมากเสียจริง!"

"บอกให้มันอยู่นิ่งๆ เสีย หากยังไม่รู้จักเจียมตัว ข้าจะทำให้มันต้องชดใช้อย่างสาสม!"

"ขอรับ!"

เดิมทีฮองกี๋แนะนำให้อ้วนเสี้ยวส่งจดหมายหากองซุนจ้าน ให้กองซุนจ้านยกทัพมาขู่ฮันฮกเจ้าแคว้นกิจิ๋วให้ตกใจกลัว

ฮันฮกทั้งปอดแหกทั้งกาก อ้วนเสี้ยวจะได้อาศัยจังหวะนี้เสนอตัวรบแทนฮันฮก แล้วถือโอกาสฮุบเอากิจิ๋วมาเป็นของตัวเองเนียนๆ

แต่กองซุนจ้านดันเชื่อคำแนะนำของเล่าปี่ ไม่สนใจไยดีอ้วนเสี้ยวเลยสักนิด

จดหมายทุกฉบับอ่านแล้วไม่ตอบ

อ้วนเสี้ยวเดิมทีนึกว่าตนเองจริงใจไม่พอ จึงส่งคนไปเจรจามากมาย ทั้งส่งเครื่องแก้ว ทั้งส่งเกลือบริสุทธิ์ไปให้

ผลปรากฏว่า กองซุนจ้านเห็นว่าการปั่นหัวกั๊กอ้วนเสี้ยวไว้แบบนี้มันมีข้อดีตั้งเยอะแยะ

ก็เลยสรรหาสารพัดวิธีมาฟาร์มเหรียญทองจากอ้วนเสี้ยวไม่หยุด

พอมาช่วงหลัง ถึงขั้นมีจดหมายจากเล่าปี่คอยส่งแผนมาชี้แนะอีกต่างหาก

ตกอ้วนเสี้ยวจนกลายเป็นปลาติดเบ็ดหัวปักหัวปำ

นอกจากจะผลาญเวลาของอ้วนเสี้ยวไปฟรีๆ เดือนหนึ่งแล้ว อ้วนเสี้ยวยังต้องเสียเงินเสียทองซื้อของขวัญไปประจบเอาใจกองซุนจ้านอีกเพียบ

อ้วนเสี้ยวในฐานะเสี่ยสายเปย์อันดับหนึ่ง ในที่สุดก็ตาสว่างเสียที

กองซุนจ้านมันก็แค่ไอ้หนุ่มหลอกแดกชัดๆ!

ส่วนตัวเขาก็ดันกลายเป็นปลาติดเบ็ดของกองซุนจ้านไปได้!

ปากก็พร่ำบอกว่าในใต้หล้านี้มีแค่เราสองที่รู้ใจกัน แต่มึงไม่ยอมส่งทหารออกมาสักคนเดียวเนี่ยนะ!

โมโหจนอ้วนเสี้ยวแทบจะไล่ไอ้ฮองกี๋ที่เสนอแผนการห่วยๆ นี้ออกให้พ้นหน้า

ไหนบอกว่ากองซุนจ้านหมายตากิจิ๋วมานานแล้วไงวะ?

แล้วทำไมชวนมันออกมาเล่นด้วย มันดันไม่มาล่ะโว้ย!

เรื่องนี้ฮองกี๋เองก็คิดไม่ตก กองซุนจ้านที่เป็นหมาป่าผู้หิวกระหายตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงได้ทำตัวหมาๆ ได้ขนาดนี้?

กลิ่นความหมาแบบนี้มันคุ้นๆ อยู่นะ

เบื้องหลังต้องมียอดคนคอยชี้แนะแน่ๆ!

ยังดีที่จอสิวพลิกแพลงสถานการณ์ได้ทัน ตัดสินใจแอบช่วยเหลือเตียวเหยาแห่งกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองเข้าโจมตีกิจิ๋วอย่างลับๆ

อ้วนเสี้ยวคิดๆ ดูแล้ว ก็เข้าท่าดีเหมือนกัน

ยังไงเสีย ขอแค่เขาไม่ต้องเสียไพร่พลแม้แต่คนเดียวก็พอ

ด้วยเหตุนี้ พอเตียวเหยาได้รับการช่วยเหลือจากทีมกุนซือของอ้วนเสี้ยว ก็รบชนะครั้งแล้วครั้งเล่า

ตีเอาเมืองปุดไฮ เมืองลกเหลง และเมืองเพงงวนได้ในรวดเดียว แถมยังฆ่าเจ้าเมืองตายเรียบ

ดูท่าจะบุกไปถึงเมืองงุยเก๋งอยู่รอมร่อ ทำเอาฮันฮกกลัวจนลนลาน รีบสละตำแหน่งยกเมืองให้ผู้มีความสามารถทันที

อ้วนเสี้ยวจึงได้ตำแหน่งเจ้าแคว้นกิจิ๋วมาครองอย่างง่ายดาย

พอกองซุนจ้านรู้เรื่องเข้า ก็ยังแอบใจหายใจคว่ำไม่หาย

แม่งเอ๊ย!

เกือบจะโดนอ้วนเสี้ยวเล่นงานเข้าให้แล้ว!

กลายเป็นว่าข้าเหน็ดเหนื่อยแทบตายเพื่อแย่งชิงดินแดน แต่เอ็งพ่นน้ำลายไม่กี่คำก็ฮุบกิจิ๋วไปเนี่ยนะ?

แบบนี้ข้าก็กลายเป็นตัวตลกน่ะสิ?

ยังดีที่เชื่อฟังเล่าปี่ ไม่ไปสนใจอ้วนเสี้ยว

เป็นจริงอย่างที่เล่าปี่พูดไว้เลย อ้วนเสี้ยวนี่เล่ห์เหลี่ยมร้อยแปดพันเก้า ไม่น่าไว้ใจจริง ๆ

เขาถึงได้ปักหลักอยู่เงียบ ๆ ในอิวจิ๋วไม่ออกไปไหน ใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว

ไม่ว่าเจ้าจะกล่อมให้ข้ายกทัพยังไง ข้าก็ไม่ยกทัพโว้ย!

เจ้ามาครั้งหนึ่ง ข้าก็จะไถเงินเจ้าทีหนึ่ง!

ถึงแม้ไก่อ่อนอย่างฮันฮก เขาจะอยากบวกมาตั้งนานแล้วก็เถอะ

มีดินแดนที่ดีพร้อมขนาดนั้น เสบียงเงินทองก็อุดมสมบูรณ์แท้ ๆ แต่กลับโดนไก่อ่อนอย่างพวกกองทัพโจรโพกผ้าเหลืองกดหัวเอาได้

แม้กระทั่งกองทัพเขาดำทางทิศตะวันตกยังยึดครองเมืองเสียงสันไว้ได้เลย

เขาเกลียดที่สุดก็ไอ้พวกขี้ไม่ออกแต่ครองส้วมแบบนี้แหละ

ถ้าหากปล่อยให้เขายึดกิจิ๋วได้ล่ะก็

กองทัพโจรโพกผ้าเหลืองนับล้านอะไรกัน?

กองทัพเขาดำอะไรกัน?

โจรเมืองไทสันอะไรกัน?

ผักกุยช่ายรอให้ตัดชัด ๆ!

แต่ในเมื่อเล่าปี่บอกว่าจะยึดกิจิ๋ว กองซุนจ้านก็ขี้เกียจไปแย่งกับพี่น้อง

เผลอ ๆ ถ้าเล่าปี่ตีไม่แตกจริง ๆ กองซุนจ้านอาจจะพิจารณายื่นมือช่วยสักแรงด้วยซ้ำ

อ้วนเสี้ยวคิดจะหนุนเล่าหงีขึ้นเป็นฮ่องเต้ กองซุนจ้านคัดค้านหัวชนฝา

แต่ถ้าเป็นพี่น้องซี้ปึ้กอย่างเล่าปี่อยากเป็นฮ่องเต้ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

มีม้าเร็วส่งสารเข้ามารายงานอีก:

"นายท่าน โจโฉมีจดหมายมาขอรับ"

"โจโฉยังส่งใบชามาให้หนึ่งกระปุก ได้ยินว่าใบชานี้ราคาสูงถึงชั่งละหนึ่งแสนเหรียญ แม้แต่อ้วนสุดก็ยังดื่มขอรับ"

"ตรงนี้มีวิธีชงชาดื่มแนบมาด้วยขอรับ"

แม้แต่อ้วนสุดก็ยังดื่มงั้นรึ?

ชาบ้าอะไรถึงกับมีวิธีชงแนบมาด้วย?

นั่นจุดประกายความสนใจของอ้วนเสี้ยวเข้าเต็ม ๆ

เขาเปิดอ่านวิธีชงชาแล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจ "ชานี้ไม่ต้องใส่เครื่องเคียงก็ดื่มได้เลยงั้นรึ?"

จอสิวสงสัย "ไม่ต้องใส่เครื่องเคียง? นั่นเป็นชาแบบไหนกันขอรับ"

อ้วนเสี้ยวกล่าวว่า "ก็คือชาเขียว ทว่าชาเขียวกระปุกนี้เป็นหัวกะทิของไร่ชาทั้งดอย จึงไม่มีกลิ่นเหม็นเขียว สามารถชงน้ำร้อนดื่มได้ทันที"

"มิน่าเล่าชานี้ถึงได้ราคาตั้งชั่งละหนึ่งแสนเหรียญ"

จอสิวก็มาจากตระกูลใหญ่ ชาแบบไหนล้วนเคยดื่มมาหมดแล้ว

เมื่อได้ยินว่าชาเขียวนี้วิเศษถึงเพียงนี้ จึงอดสงสัยไม่ได้ "นายท่าน ไฉนไม่ลองชงดูสักกาล่ะขอรับ"

อ้วนเสี้ยวหัวเราะร่า "ดี! งั้นพวกเราก็มาลองลิ้มรสชาของโจเม่งเต๊กดูพร้อมกัน!"

อาศัยช่วงเวลาที่รอน้ำเดือด

อ้วนเสี้ยวก็หยิบจดหมายอีกฉบับของโจโฉขึ้นมาอ่าน พลางหัวเราะเสียงดัง:

"โจโฉผู้นี้ก็รู้จักกาลเทศะดีเหมือนกัน ข้าเพิ่งจะเข้าคุมกิจิ๋ว เขาก็ก้มหัวยอมจำนนให้ข้าแล้ว"

อ้วนเสี้ยวไม่ได้สงสัยเคลือบแคลงแม้แต่น้อย ในเมื่อโจโฉถึงขนาดยอมส่งใบชาชั่งละหนึ่งแสนเหรียญมาให้

ท่าทีประจบสอพลอนั้นชัดเจนจนแทบล้นออกมา

จอสิวกล่าวว่า "สำหรับขุนศึกที่มาสวามิภักดิ์อย่างโจโฉ นายท่านควรจะต้องแสดงน้ำใจตอบแทนบ้างนะขอรับ"

อ้วนเสี้ยวพยักหน้า "ถ้าเช่นนั้นก็ถวายฎีกาแต่งตั้งโจโฉเป็นเจ้าเมืองตงกุ๋นก็แล้วกัน ให้เขาได้ครองเมืองตงกุ๋นอย่างเบ็ดเสร็จไปเลย"

จอสิวพยักหน้าเห็นพ้อง "ทำเช่นนี้ดีแท้ขอรับ"