ตอนที่ 61 นี่คือชาเย็นมี่เสวี่ย

อ้วนสุดเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี "จื่อฮอง มีสมบัติล้ำค่าอะไรมาถวายข้าอีกล่ะ?"

ประสบการณ์ช้อปปิ้งรอบที่แล้วของอ้วนสุดนั้นจัดว่ายอดเยี่ยมกระเทียมดอง

ดังนั้นรอบนี้เขาจึงตั้งตารออย่างยิ่งว่าตระกูลบิจะมีไอเทมเด็ดอะไรมาป้ายยาอีก

บิฮองหยิบไหกระเบื้องเคลือบสุดประณีตออกมาใบหนึ่ง ยื่นไปตรงหน้าอ้วนสุดแล้วเริ่มพรีเซนต์

"นี่คือใบชาคอลเลกชันใหม่ล่าสุดจากตระกูลบิของพวกเราขอรับ"

อ้วนสุดจิบเหล้าองุ่นจากซีอวี้ไปคำหนึ่ง พลางหัวเราะหึๆ

"ใบชามันจะไปแปลกใหม่อะไร ชาถูกๆ ชั่งละพันอีแปะไปจนถึงชาหลวงชั้นสูงชั่งละเจ็ดหมื่นอีแปะ ข้าก็ซดมาหมดแล้วทั้งนั้น"

บิฮองยิ้มละไม "แต่ชาของข้าขายชั่งละหนึ่งแสนอีแปะขอรับ"

พรวด!

เหล้าองุ่นในปากของอ้วนสุดพ่นพรวดใส่หน้าสาวใช้ข้างๆ เต็มเหนี่ยว

"หนึ่งแสนอีแปะเนี่ยนะ!?"

อ้วนสุดเบิกตากว้าง "เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม?"

คิดว่าเงินของอ้วนกงโล่คนนี้ร่วงลงมาจากฟ้าหรือไงวะ?

จริงอยู่ที่ข้ามีปัญญาซื้อ

แต่ข้าใช่คนที่จะยอมจ่ายเงินสุรุ่ยสุร่ายแบบนั้นหรือไง?

บิฮองกล่าว "ข้าให้นายท่านอ้วนลองชิมฟรีก่อนได้สักถ้วยขอรับ"

ได้กินฟรีถ้วยหนึ่งงั้นเหรอ?

อ้วนสุดยิ้มร่า "ดีๆๆ! ข้าชักอยากจะดูให้เห็นกับตานักว่ามันคือชาอะไร ถึงบังอาจกล้าตั้งราคาข้าตั้งแสนอีแปะ!?"

แน่นอนว่า ก่อนจะให้ดื่ม บิฮองย่อมต้องเล่าสตอรี่ของแบรนด์เสียก่อน

นี่คือหัวใจสำคัญที่เขาเรียนรู้มาจากเล่าปี่

อารมณ์เหมือนพวกร้านอาหารมิชลินที่จ้างฝรั่งมาโดยเฉพาะ แล้วร่ายภาษาต่างประเทศเล่าสตอรี่เบื้องหลังของอาหารจานนี้ให้คุณฟัง

ไม่ต้องสนหรอกว่าคุณจะฟังภาษาถิ่นของมันรู้เรื่องหรือไม่ แต่ถามคำเดียวว่าลักชูพอไหม? ดูไฮโซพอยัง?

พอยกระดับความไฮโซขึ้นมาได้ ก็กล้าคิดเงินจานละเก้าร้อยเก้าสิบเก้าบาทแบบหน้าตาเฉย

แถมกินเสร็จ รสชาติอาหารยังงั้นๆ อีกต่างหาก

ทว่าคุณก็ยังกระดากปากเกินกว่าจะพูดคำว่าขอเงินคืน

บิฮองถามขึ้น "ขอบังอาจถามนายท่านอ้วน เหตุใดท่านถึงชอบดื่มชาหรือขอรับ?"

อ้วนสุดเบ้ปาก "ข้าไม่ได้ชอบดื่มชาสักหน่อย"

คราวนี้ทำเอาบิฮองถึงกับเดดแอร์ไปเลย

ไม่ชอบดื่มชา แล้วมึงจะไปแดกชาหลวงชั่งละเจ็ดหมื่นอีแปะหาพระแสงอะไรวะ!

บิฮองตั้งสติแล้วถามต่อ "แล้วเหตุใดนายท่านอ้วนถึงไม่ชอบดื่มชาล่ะขอรับ?"

อ้วนสุดทำหน้าเอือมระอา

"มันยุ่งยากเกินไป เดี๋ยวต้องต้มไอ้นั่น เดี๋ยวต้องต้มไอ้นี่ ต้มเสร็จแล้วรสชาติก็ยังไม่ได้เรื่องอีก"

"คนเราอุตส่าห์ดิ้นรนแทบตายเพียงเพื่อรสชาแค่อึกเดียว สู้กระดกเหล้าไปตรงๆ ยังสะใจกว่าเยอะ"

บิฮองเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที

ที่แท้อ้วนสุดแค่ขี้เกียจและรำคาญความยุ่งยากนี่เอง

นี่มันไม่เข้าทางเป๊ะเลยเรอะ?

เพราะชาเขียวตัวใหม่นี้ ชงดื่มง่ายสะดวกสบายสุดๆ ไงเล่า

บิฮองจึงเริ่มตะล่อมถาม "นายท่านอ้วนทราบหรือไม่ขอรับ ว่าเหตุใดเขาต้องใส่เครื่องปรุงสารพัดอย่างลงไปด้วย?"

อ้วนสุดยิ้มเยาะ "ก็เพื่อดับกลิ่นเหม็นเขียวของใบไม้น่ะสิ"

บิฮองชงต่อทันที "ถ้าเช่นนั้น คนเราต้องเสียเวลาวุ่นวายตั้งมากมายเพื่อดับกลิ่นเหม็นเขียว เพียงเพราะอยากลิ้มรสชาติแท้ๆ ของใบชาใช่หรือไม่ขอรับ?"

อ้วนสุดพยักหน้า "ก็ถูกของเจ้า"

บิฮองกล่าว "ถ้าหากมีชาเขียวที่ไม่มีกลิ่นเหม็นเขียวเลยแม้แต่น้อย แถมแค่ชงน้ำร้อนก็ดื่มได้ทันทีล่ะขอรับ?"

อ้วนสุดนึกว่าตัวเองหูฝาด "เจ้าหมายถึงชาเขียวเนี่ยนะ?"

บิฮองพยักหน้า "ถูกต้องแล้วขอรับ ในไหใบนี้ก็คือชาเขียวที่ว่า"

นี่ทำให้อ้วนสุดเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที "ชาเขียวที่ไม่มีกลิ่นเหม็นเขียวงั้นเรอะ? เจ้าลองต้มมาให้ข้าชิมดูสักถ้วยซิ!"

"ได้เลยขอรับ"

ว่าแล้วพวกคนรับใช้ก็ยกชุดชงชาเข้ามา ทัพพี รางบดยา กาน้ำต้มชา อุปกรณ์ทุกอย่างพร้อมสรรพ

แม้กระทั่งเครื่องเทศราคาแพงระยับ รวมถึงขิง ต้นหอม กระเทียมที่ใช้ทั่วไปก็เตรียมไว้จนครบ

ทว่าบิฮองกลับเพียงแค่ต้มน้ำเปล่า โดยไม่ทำอะไรอย่างอื่นเลย

กระทั่งน้ำเปล่าเดือดพล่าน

บิฮองก็เพียงแค่หยิบใบชาหยิบมือหนึ่งใส่ลงในถ้วยชา แล้วรินน้ำเดือดตามลงไป

น้ำชาเปลี่ยนสีและคลี่ตัวออกอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมอบอวลฟุ้งกระจาย ชวนให้สดชื่นชุ่มปอด

อ้วนสุดสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า กลิ่นหอมนี้ไม่มีกลิ่นเหม็นเขียวเลยแม้แต่นิดเดียว

บิฮองกล่าว "นายท่านอ้วนเพียงแค่รอให้อุณหภูมิน้ำลดลง ก็พร้อมดื่มได้แล้วขอรับ"

อ้วนสุดไม่อยากจะเชื่อ "แค่นี้เนี่ยนะ ง่ายแค่นี้เลยเหรอ?"

บิฮองพยักหน้า "นี่แหละขอรับคือความมหัศจรรย์ของชานี้"

อ้วนสุดใจร้อนแทบคลั่ง ใครมันจะไปรอให้อุณหภูมิลดเองให้เสียเวลาวะ!

เขาจึงตะโกนลั่น "เด็กๆ! ไปเอาน้ำแข็งมาลดอุณหภูมิเดี๋ยวนี้!"

ในฐานะมังกรฟ้าตัวท็อปแห่งราชวงศ์ฮั่น เขามีอิสระในการซดเครื่องดื่มเย็นมาตั้งนานแล้ว นำหน้าคนธรรมดาไปไกลถึงสองพันปี

ดังนั้นน้ำชาจึงเย็นลงอย่างรวดเร็ว

อ้วนสุดนั้นเป็นสายเสพสุขตัวยง เขารอจนน้ำชาเย็นลงเหลือราวๆ เจ็ดแปดองศาถึงค่อยเริ่มดื่ม

เขาจิบเข้าไปคำแรก ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะกระดกหมดถ้วยในรวดเดียว

เขาพรูลมหายใจเย็นฉ่ำออกมาอย่างสบายเนื้อสบายตัว

ราวกับความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนถูกปัดเป่าจนหายวับไปกับตา

"สะใจโว้ย!"

"ชาดีจริงๆ!"

เขาเอ่ยชมไม่ขาดปาก "น้ำชานี้ไม่มีกลิ่นเหม็นเขียวเลยจริงๆ มีเพียงแค่กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของชา ดื่มแล้วสดชื่นดับกระหายได้ดีเยี่ยม"

บิฮองนึกถึงคำกำชับของเล่าปี่ขึ้นมาได้ จึงเอ่ยเตือนว่า

"ท่านอ้วน ชานี้ยังมีวิธีดื่มอีกแบบหนึ่ง เรียกว่าชาเย็นมี่เสวี่ย หากใส่น้ำผึ้งลงไปด้วย จะได้รสชาติแปลกใหม่ไปอีกขั้นขอรับ"

ดวงตาของอ้วนสุดพลันเป็นประกาย เขานึกภาพออกทันทีเลยว่าชาเย็นมี่เสวี่ยนี้จะอร่อยล้ำเลิศเพียงใด

หากน้ำผึ้งช่วยตัดรสฝาดขมตอนแรกของชาเขียวได้ ชาเขียวนี้จะต้องกลายเป็นที่สุดแห่งชาอย่างแน่นอน!

ในฐานะคนคลั่งรักน้ำผึ้ง อ้วนสุดย่อมไม่เคยขาดแคลนน้ำผึ้งอยู่แล้ว

เขาจึงสั่งการทันควัน "เอาน้ำผึ้งมา!"

และก็เป็นไปตามคาด พออ้วนสุดได้ดื่มชาเย็นมี่เสวี่ยเข้าไป ก็ถึงกับร้องอุทานด้วยความทึ่ง

อึกๆๆ

กระดกดื่มจนหยุดไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เดิมทีน้ำชานี้ก็รสชาติดีอยู่แล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเข้ากันได้อย่างลงตัวไร้ที่ติกับน้ำผึ้งที่เขาโปรดปรานที่สุดขนาดนี้

แถมในแง่ของรสชาติยังบดขยี้น้ำผึ้งธรรมดาจนเทียบไม่ติด

นี่มันน้ำผึ้งฉบับอัปเกรดใหม่ชัดๆ!

"ยอดเยี่ยม!"

"ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!"

"นี่คือน้ำชาที่อร่อยที่สุดเท่าที่ข้าเคยดื่มมาในชีวิต!"

อ้วนสุดอดสงสัยไม่ได้จึงถามขึ้น "ชาเขียวที่ไร้กลิ่นเหม็นเขียวใบไม้เช่นนี้ทำขึ้นมาได้อย่างไรกัน?"

กูจะไปรู้ได้ไงล่ะ

น้องเขยกูก็ไม่เคยบอกไว้ด้วยสิ

แต่บิฮองเตรียมบทพูดเตี๊ยมเอาไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

"ท่านอ้วนเคยสังเกตหรือไม่ว่า บางคนผมดำขลับเต็มหัว แต่กลับมีผมขาวแซมขึ้นมาเส้นหนึ่ง?"

อ้วนสุดพยักหน้า "ลูกชายข้าก็เป็นเช่นนั้น"

บิฮองจึงกล่าวว่า "ในทำนองเดียวกัน ท่ามกลางใบชาเป็นสิบล้านใบ ย่อมต้องมีสักใบหนึ่งที่ไม่มีกลิ่นเหม็นเขียวขอรับ"

"เพราะฉะนั้น พวกเราจึงต้องควานหาใบที่ไร้กลิ่นเขียวจากใบชานับร้อยนับพันล้านใบ จากนั้นยังต้องรีบนำไปตากแดดให้แห้งทันท่วงที เพื่อกำจัดกลิ่นเขียวกลิ่นสุดท้ายออกไป"

"วิธีเช่นนี้ย่อมได้ผลผลิตน้อยอยู่แล้ว ซ้ำยังต้องใช้แรงงานคนมหาศาล"

"หากเจอสภาพอากาศฝนตกหนัก ตากแห้งไม่ทันเวลา ก็ไม่อาจได้รสชาติดีเลิศเช่นนี้"

"นี่คือสาเหตุที่ชาไหใบนี้ต้องขายในราคาหนึ่งแสนเหรียญ"

"ดังนั้นแล้ว ชาไหนี้จึงเป็นแก่นแท้หัวกะทิของภูเขาชาทั้งลูก หนึ่งแสนเหรียญถือว่าไม่แพงเลยขอรับ"

อ้วนสุดตกตะลึงจนสะท้านไปถึงวิญญาณ

ที่มาของใบชานี้ช่างยากเย็นแสนเข็ญถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

สายตาที่เขามองไปยังไหดินเผานั้นพลันเปลี่ยนไปจากเดิมทันที

"ยอดชาถึงเพียงนี้ ช่างเป็นของล้ำค่าหายากในใต้หล้าโดยแท้ หนึ่งแสนเหรียญไม่แพงเลยสักนิด!"

"บิฮอง ชาแบบนี้เจ้ายังมีอยู่อีกเท่าไร?"

บิฮองตอบว่า "มีไม่มากขอรับ ในมือข้ามีอยู่แค่ราวๆ หนึ่งร้อยชั่งเท่านั้น"

อ้วนสุดครุ่นคิด ยอดชาชั้นเลิศเช่นนี้ หนึ่งร้อยชั่งก็แค่สิบล้านเหรียญเท่านั้น

แต่หนึ่งร้อยชั่งมันไม่พอแจกจ่ายน่ะสิ

อย่าว่าแต่นางสนมในตำหนักหลังของเขามีเพียบ เหล่าลูกน้องใต้บัญชาการก็มีไม่น้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซุนเกี๋ยนเพิ่งจะตีกองทัพตั๋งโต๊ะที่บุกรุกเข้ามาจนล่าถอยไปได้หมาดๆ สิ่งที่ควรปูนบำเหน็จก็ต้องปูนบำเหน็จ

แทนที่จะปูนบำเหน็จเป็นเงิน สู้ตบรางวัลด้วยยอดชาชั้นเลิศเช่นนี้ยังจะดีเสียกว่า

อ้วนสุดไม่ได้โง่เขลา แม้ปกติจะใช้เงินมือเติบ แต่ก็ไม่ได้ผลาญเงินเล่นอย่างไร้เหตุผล

ของแปลกใหม่หายากพรรค์นี้ ปูนบำเหน็จให้แค่หนึ่งตำลึง ก็ได้ผลลัพธ์เทียบเท่ากับตบรางวัลหนึ่งแสนเหรียญแล้ว

นอกจากจะช่วยปลุกขวัญกำลังใจทหารแล้ว ยังช่วยประหยัดต้นทุนในการปูนบำเหน็จได้อย่างมหาศาล

การตบรางวัลน่ะ หัวใจสำคัญมันอยู่ที่การแสดงความเหนือระดับต่างหาก

ข้าขอยอดชาชั้นเลิศ ในขณะที่ฮ่องเต้และเหล่าขุนศึกทั่วสารทิศไม่มีปัญญาได้ลิ้มลอง กระทั่งคนโบราณก็ยังไม่เคยชิมมาก่อน

ความรู้สึกเหนือชั้นกว่าใครย่อมพวยพุ่งขึ้นมาเองตามธรรมชาติ

ขณะเดียวกันก็ยิ่งทำให้คนพวกนั้นเคารพเลื่อมใสในตัวอ้วนสุดมากขึ้นไปด้วย

แต่น่าเสียดายตรงที่ ชาที่เหลืออยู่นี้อาจไม่พอให้เขาดื่มได้ถึงหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ

ฤดูร้อนยังอีกตั้งยาวไกล ชาเย็นมี่เสวี่ยแค่นี้จะไปพอดื่มได้อย่างไรกัน?

เขาจึงโบกมือใหญ่โตอย่างใจป้ำ "หนึ่งร้อยชั่งข้าเหมาหมด! ถ้ายังมีของอยู่อีก มีเท่าไรข้ารับซื้อไม่อั้น!"

บิฮองดีใจจนเนื้อเต้น

คุยกันไม่กี่ประโยค ก็ปิดออร์เดอร์ยักษ์ได้อีกเจ้าแล้ว

ทำธุรกิจนี่มันดีจริงๆ โว้ย

เขาโคตรชอบทำการค้าเลย!

....

ในขณะที่เล่าปี่กอบโกยเงินทองจนล้นกะละมัง โจโฉกลับหิวโซจนไส้กิ่วหนังท้องติดกระดูกสันหลังแล้ว

"เรื่องขอยืมเสบียงจัดการไปถึงไหนแล้ว?"

ตงกุ๋นไม่ใช่สถานที่ที่ดีเอาเสียเลย ทางทิศตะวันตก กองทัพของลิฉุยก็เริ่มเคลื่อนไหวขยับขยายอย่างไม่น่าไว้วางใจ

ทางทิศตะวันออก พวกโจรแห่งเมืองไทสันก็อาจจะยกมารุมปล้นชิงในช่วงฤดูเก็บเกี่ยว

ทางทิศเหนือ กองทัพเฮยซานที่มีเตียวเอี๋ยนเป็นหัวหน้าก็จ้องจะก่อเรื่องวุ่นวายไม่หยุดหย่อน

ตงกุ๋นในเวลานี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นสมรภูมิรอบทิศ เปิดเกมมาระดับนรกแตกชัดๆ

สิ่งเดียวที่เขาทำได้มีเพียงการตระเวนขอยืมเสบียงและหยิบยืมเงินทองอย่างไม่หยุดหย่อน

จากนั้นก็เกณฑ์ทหารซื้อม้าอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเร่งฝึกฝนกองทัพ

มิฉะนั้น ต่อให้กุนซือใต้บัญชาจะมีมากเพียงใด แม่ทัพจะเก่งกาจปานไหน ก็ยากที่จะหุงข้าวโดยไร้เมล็ดข้าวได้

ซุนฮกถอนหายใจยาว "พวกเขาบอกว่าในมือไม่มีทั้งเงินและเสบียงเหลือแล้ว จึงไม่ยอมให้ยืมขอรับ"

โจโฉแค่นหัวเราะเยาะ "ไม่มีเงินไม่มีเสบียงงั้นรึ?"

เขาเขวี้ยงห่อใบชาห่อหนึ่งลงบนโต๊ะ

"เจ้าดูสิว่านี่มันอะไร!?"