ตอนที่ 60 การแพร่หลายของลูกคิด

ชาเขียวตัวใหม่ของเล่าปี่ถูกส่งมาถึงมือของบิต๊ก

มีไม่มาก แค่หนึ่งชั่งเท่านั้น

ผู้ส่งสารที่นำใบชามาได้สาธิตวิธีชงชาให้ดูเรียบร้อยแล้ว

บิต๊กตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าใบชาจะสามารถนำมาดัดแปลงให้เป็นแบบนี้ได้

บิต๊กมีสายตาทางธุรกิจเฉียบคม จึงมองเห็นมูลค่าของใบชาชนิดนี้ได้ในทันที

เขาตื่นเต้นจนหยุดไม่อยู่ เดินวนไปเวียนมา

โชคลาภก้อนโตหล่นทับชัด ๆ!

เล่าปี่น้องเขยคนนี้มักจะมีลูกเล่นใหม่ ๆ มาให้เขาได้ตลอด

ช่วยให้เขาฟันกำไรจนเป๋าตุง

บิต๊กอดถอนหายใจชื่นชมไม่ได้ "น้องสาวเอ๋ย เจ้าช่างหาสามีได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ..."

บิเจ๋งนอนฟุบอยู่บนโต๊ะพลางนับวันเวลา เอ่ยอย่างหมดอาลัยตายอยาก "พี่ ยังเหลืออีกตั้งเจ็ดสิบสองวันกว่าจะได้แต่งงานนะ..."

บิต๊กนวดขมับ "วันนี้น้องบ่นไปสามรอบแล้วนะ อยากออกเรือนจนจะเป็นบ้าแล้วรึไง?"

บิเจ๋งเงยหน้าขึ้น ทำเสียงอ้อน "ที่ไหนกันเล่า?"

บิต๊กโยนใบชาให้บิเจ๋ง "เอ้า นี่ใบชาที่คู่หมั้นของเจ้าส่งมาให้"

บิเจ๋งรีบคว้าใบชาไปกอดไว้ ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "นี่มันชาอะไรน่ะ?"

บิต๊กยิ้ม "นี่คือชาเขียว เป็นชาตัวใหม่ที่สามีเจ้าคิดค้นขึ้นมา แค่ใช้น้ำเดือดชงก็ดื่มได้ทันที"

บิต๊กทำตามวิธีที่ผู้ส่งสารสอน ชงชาให้บิเจ๋งหนึ่งถ้วย

กลิ่นหอมของใบชาตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องโถง

บิเจ๋งย่นจมูกสูดกลิ่น "หอมจังเลย"

จากนั้นมองดูน้ำชาที่ใสกระจ่าง พลางเอ่ยอย่างประหลาดใจ "ดื่มได้แบบนี้เลยเหรอ? ไม่ต้องใส่เครื่องเทศอะไรเลยเหรอ?"

บิต๊กหัวเราะ "ไม่ต้องใส่ทั้งนั้น ลองชิมดูสิ"

บิเจ๋งลองจิบดูคำเล็ก ๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

"อร่อยจัง! ทำออกมาได้ยังไงเนี่ย?"

บิต๊กเบะปาก "ไม่รู้สิ คู่หมั้นของเจ้าบอกว่าต้องเก็บเป็นความลับ ไม่ยอมแพร่งพรายให้คนนอก"

"เมื่อไหร่เจ้าแต่งเข้าบ้านไปแล้ว ช่วยพี่ล้วงเคล็ดลับออกมาให้ได้ก็แล้วกัน"

บิเจ๋งหันหน้าหนี "ข้าไม่เอาด้วยหรอก ข้าไม่ยอมหักหลังสามีตัวเองเด็ดขาด"

มุมปากของบิต๊กกระตุก นี่ถึงขั้นเรียกสามีเต็มปากเต็มคำแล้วเรอะ

"ลูกผู้หญิงโตแล้วรั้งไม่อยู่จริง ๆ ปีกกล้าขาแข็งเข้าข้างคนนอกซะแล้ว..."

"แล้วแต่พี่จะพูดเถอะ"

บิต๊กเบะปาก "คู่หมั้นเจ้าก็หน้าเลือดจริง ๆ ขายให้ข้าตั้งชั่งละห้าหมื่นเหรียญ"

บิเจ๋งส่งเสียงฮึในลำคอ "แล้วพี่ไม่ขายต่อให้อ้วนสุดชั่งละแสนเหรียญล่ะ?"

บิต๊กชี้นิ้วใส่น้องสาว หัวเราะพลางด่า "ดีจริง ๆ ผัวหาบเมียคอนช่วยกันเปิดโรงเตี๊ยมขูดรีดสินะ?"

บิเจ๋งยิ้มร่าอย่างเบิกบาน "พูดจาเข้าหูแบบนี้ก็พูดให้เยอะ ๆ หน่อยสิ"

บิต๊กยกมุมปากขึ้น

"ได้ งั้นก็ขายให้อ้วนสุดชั่งละแสนเหรียญไปเลย! เล่าปี่ฟันไปห้าหมื่น ข้าก็ต้องฟันให้ได้ห้าหมื่นเหมือนกัน!"

....

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า โลซกมีพรสวรรค์อย่างยิ่ง

เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็ฝึกปรือวิชาลูกคิดเทพยดาจนสำเร็จ

แต่เช้าตรู่ เขาก็กอดลูกคิดมายืนรอขงเบ้งเข้างานที่ห้องโถงกลางด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"หึหึ! ขงเบ้ง! วันนี้พวกเรามาตัดสินแพ้ชนะกันเถอะ!"

"โอ้?"

ขงเบ้งเอียงคอ มองดูลูกคิดในมือของโลซกแล้วเอ่ยอย่างแปลกใจ

"นี่คือเครื่องมือคำนวณที่นายท่านมอบให้ท่านอย่างนั้นหรือ?"

จูเก๊กเหียนตามหลังมาติด ๆ "นี่มันก็แค่ลูกคิดไม่ใช่รึ? เจ้าคิดจะใช้ลูกคิดมาแข่งบวกลบเลขกับเจ้าหนูเหลียงเนี่ยนะ?"

โลซกส่ายนิ้วไปมา "หามิได้! แม้แต่คูณหารข้าก็คำนวณได้"

จูเก๊กเหียนสงสัย "ลูกคิดจะเอามาคูณหารได้ยังไงกัน?"

โลซกเอ่ยอย่างภาคภูมิ "นายท่านถ่ายทอดสูตรท่องจำชุดหนึ่งให้ข้า ซึ่งสามารถนำมาใช้กับลูกคิดได้"

ซุนเอี๋ยนกับจูล่งเดินเคียงคู่กันเข้ามาทำงานตรงเวลาเป๊ะ

"โอ้? มายืนทำอะไรกันตรงนี้หรือ? จะประลองการคำนวณกันอีกแล้วรึ?"

คราวก่อนจูล่งไปราชการข้างนอกไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ จึงถามด้วยความสงสัย "จื่อเก้ง ของในมือท่านคือสิ่งใดกัน?"

ขอบตาดำคล้ำของซุนเอี๋ยนพลันสว่างวาบ

"จื่อเก้ง ของในมือท่านนี้คือเครื่องมือคำนวณที่นายท่านถ่ายทอดให้สินะ?"

โลซกยืดอกตอบ "ถูกต้องแล้ว!"

ซุนเอี๋ยนตื่นเต้นยกใหญ่ "เร็วเข้า ๆ! ให้พวกเราได้เบิกเนตรดูหน่อยว่าของเล่นใหม่ของนายท่านจะเร็วสักแค่ไหน"

จูเก๊กเหียนหยิบงานที่ต้องทำในวันนี้ของตัวเองออกมาอย่างคล่องมือ

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เอาสมุดบัญชีเล่มนี้ของข้าเป็นโจทย์ก็แล้วกันนะ?"

"ยังคงเป็นสองชุดเหมือนเดิม พวกเจ้าเอาไปคนละเล่ม ตรวจสอบให้ถูกต้องตรงกันก็พอ"

ขงเบ้งเลิกคิ้ว "ท่านอา ท่านอู้งานอีกแล้วนะ"

จูเก๊กเหียนหัวเราะร่วน "ถือว่าช่วย ๆ กันน่า"

การประลองเริ่มต้นขึ้น

ขงเบ้งยังคงคิดเลขในใจ ซึ่งสำหรับเขาแล้วเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก

ส่วนโลซกก็ถือลูกคิดดีดดังเปาะแปะรัวเร็ว จนทุกคนที่มองดูถึงกับตาลาย

นี่มัน...

นี่มันดีดลูกคิดเชี่ยอะไรกันวะเนี่ย?

ลูกคิดเขาใช้กันแบบนี้เหรอ?

ทุกคนเริ่มมองเห็นเค้าลางบางอย่างออกแล้ว

ซุนเอี๋ยนตบมือฉาดพลางเอ่ย "ยอดเยี่ยมยิ่งนัก! เพียงแค่ใช้ก้านไม้ไผ่ร้อยเม็ดลูกคิดเอาไว้ ก็แก้ปัญหาความยุ่งยากในการใช้งานลูกคิดได้หมดจด"

จูเก๊กเหียนเสริมขึ้นว่า "เขายังเพิ่มคานขวางไว้ตรงกลางเพื่อล็อกตำแหน่งเม็ดลูกคิดอีกด้วย แบบนี้ลูกคิดก็จะไม่ขยับเขยื้อนเพ่นพ่านแล้ว"

ส่วนจูล่งส่ายหน้าดิก "ข้าดูไม่เข้าใจจริง ๆ ปกติลูกคิดมันแถวละสิบเม็ดมิใช่หรือ? ไฉนลูกคิดอันนี้ถึงมีแค่แถวละเจ็ดเม็ดล่ะ?"

"ข้างบนสองเม็ด ข้างล่างห้าเม็ด"

ซุนเอี๋ยนเริ่มเดาได้เลา ๆ "หากข้างบนสองเม็ดแทนค่าห้า ข้างล่างห้าเม็ดแทนค่าหนึ่ง เช่นนี้ก็พอจะเข้าใจได้แล้ว"

จูเก๊กเหียนตาสว่างวาบ "จริงด้วยแฮะ!"

จูล่งเกาหัวแกรก "แล้วแบบนี้มันจะเร็วกว่าแบบเก้าเม็ดได้จริงหรือ?"

ซุนเอี๋ยนกล่าว "ดีดเม็ดเดียว ย่อมเร็วกว่าต้องดีดถึงห้าเม็ดอยู่แล้วสิ"

เล่าปี่โผล่มาอีกคน

เขาไม่ได้มาทำงานหรอก เขามาตามหาโต้วโต้วต่างหาก

"พวกเจ้าเห็นแมวข้าบ้างไหม? ไอ้เด็กจูเก๊กกิ๋นนั่นแอบขโมยแมวข้าไปอีกแล้วรึเปล่า?"

"อ้าว? พวกเจ้าเริ่มประลองกันแล้วเรอะ?"

"ใช้ได้นี่หว่า ฝีมือจื่อเก้งพัฒนาแบบก้าวกระโดดเลยนะเนี่ย"

ขงเบ้งเห็นโลซกดีดลูกคิดรัวเป็นบ้า คราวนี้ถึงคราวที่เหงื่อกาฬจะแตกพลั่กไหลท่วมหลังเขาบ้างแล้ว

เดี๋ยว ไม่จริงน่า?

นี่มันเครื่องมือคิดเลขพิลึกกึกกืออะไรกันวะ ดูไม่รู้เรื่องเลยสักนิด!

แต่ดูท่าจะโคตรโหดเลยแฮะ ความเร็วในการพลิกหน้ากระดาษของโลซกแทบจะตีคู่มากับเขาแล้ว

แค่เผลอวอกแวกไปแวบเดียว โลซกก็แซงหน้าเขาไปหน้าหนึ่งแล้ว

เล่าปี่ขอขนานนามสิ่งนี้ว่า จุดเปลี่ยนสงครามโลกครั้งที่สอง

โลซกดีดลูกคิดอย่างเมามันสะใจ ฟังเสียงเปาะแปะกระทบกันของเม็ดลูกคิดแล้วรู้สึกฟินอย่างบอกไม่ถูก

ในที่สุด โลซกก็คำนวณเสร็จก่อนเป็นคนแรก ทิ้งห่างขงเบ้งไปเป็นสิบ ๆ หน้า

มุมปากของโลซกยกยิ้มขึ้นมาแบบเก็บทรงไม่อยู่

สะใจโว้ย!

สมุดบัญชีเล่มนี้ดีดมันมือชะมัด!

เสียงกระทบกันของเม็ดลูกคิดทำให้เขารู้สึกโล่งสบายอกสบายใจอย่างถึงที่สุด

ถึงขั้นอยากจะขอเบิ้ลอีกสักเล่มด้วยซ้ำ!

ไม่นานนัก ขงเบ้งก็คิดเสร็จตามมา

พอทั้งสองเอาตัวเลขมาเทียบกันดู ปรากฏว่าตรงกันเป๊ะทุกประการ

นี่เป็นข้อพิสูจน์แล้วว่า ลูกคิดของโลซกเร็วกว่าการคิดเลขในใจของขงเบ้งจริง ๆ!

ซุนเอี๋ยนเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น "นายท่าน เครื่องมือพรรค์นี้ คนธรรมดาทั่วไปก็สามารถใช้ได้หรือขอรับ?"

เล่าปี่พยักหน้า "ขอเพียงท่องสูตรจนคล่อง เวลาคำนวณก็แทบไม่ต้องเปลืองสมองคิดอะไรเลย"

สมัยสร้างระเบิดปรมาณูยุคโน้น ตอนที่คอมพิวเตอร์มีไม่พอใช้ ก็อาศัยเจ้าลูกคิดนี่แหละบวกเลขสด ๆ ออกมาได้ คุณภาพและความขลังของมันย่อมไม่ต้องสาธยายให้มากความ

ซุนเอี๋ยนกล่าว "เครื่องมือที่เป็นประโยชน์ต่อบ้านเมืองและราษฎรถึงเพียงนี้ นายท่านควรจะเผยแพร่ออกไปนะขอรับ"

เล่าปี่ยิ้มร่า "ข้าสั่งให้ช่างฝีมือผลิตไว้ชุดหนึ่งตั้งนานแล้ว ได้ทุกคนคนละอัน มีให้ใช้เหลือเฟือ"

ซุนเอี๋ยนเอ่ยอย่างกระตือรือร้น "เช่นนั้นก็วิเศษไปเลยขอรับ!"

เล่าปี่หันไปพูดกับโลซกต่อ "ในเมื่อเจ้าใช้ได้คล่องแคล่วขนาดนี้แล้ว เช่นนั้นก็ให้เจ้าเป็นคนสอนทุกคนใช้ลูกคิดก็แล้วกัน?"

"ต้องให้พวกขุนนางและข้าราชการทั้งกองทัพเรียนรู้ให้เป็นทั้งหมดก่อนการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงนะ"

โลซกประสานมือคำนับ "รับทราบขอรับ!"

....

อ้วนสุดนั่งลูบคลำลูกแก้วหลิวหลีเนบิวลาในมือ ชื่นชอบจนแทบไม่อยากวาง

ทันใดนั้นก็มีคนเข้ามารายงาน

"นายท่าน บิฮองแห่งตระกูลบิมาขอถวายสมบัติล้ำค่าอีกแล้วขอรับ"

อ้วนสุดเลิกคิ้ว "จะเอามาขายให้ข้าอีกงั้นเรอะ?"

ก่อนจะหัวเราะร่วน

"บิฮองนี่มันมองคนขาดจริงโว้ย ไปเบิกตัวเข้ามา!"