ตอนที่ 59 ปรับปรุงการคำนวณ กำเนิดลูกคิดราง

ในที่สุดเตียวหุยก็กลับมาเสียที

ไม่ได้พบหน้าเพื่อนร่วมรุ่นเก่ามาเนิ่นนาน เล่าปี่เองก็คิดถึงมากเช่นกัน

พอเจอกันปุ๊บก็โผเข้ากอดกันกลมเกลียวทันที

แต่เตียวหุยแทบจะรัดกระดูกซี่โครงของเล่าปี่จนหักสะบั้น

"พี่ปี่! รีบจัดคิวให้ผมออกรบเร็วเข้า ผมรู้สึกว่าวรยุทธ์ของผมพัฒนาขึ้นอีกขั้นแล้วนะ"

"จะไปฝึกวรยุทธ์หาพระแสงอะไร ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วเฟ้ย พี่อูทำซาร์บอมบาออกมาได้แล้วเนี่ย"

สีหน้าของเตียวหุยพลันมืดลงทันใด:

"เฮ้ย เดี๋ยวสิ นี่มันเพิ่งผ่านไปไม่กี่เดือนเองไม่ใช่เหรอ!? พวกนายทำซาร์บอมบาออกมาได้แล้วเนี่ยนะ!?"

เล่าปี่ยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ:

"แค่นี้ขี้ผงน่า ตอนนี้พี่อูกำลังวิจัยพัฒนาทีเอ็นทีอยู่ วิชาเคมีฉันไม่ค่อยถนัดหรอกนะ แต่เห็นเขาบอกว่าทีเอ็นทีนี่แหละเวิร์กสุดๆ"

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้พวกเราก็ใช้ปืนได้แล้วสิ?"

"น่าจะเร็วๆ นี้นี่แหละ ติดแค่ว่างบช่วงนี้ยังไม่ค่อยพอ แต่ก็อยู่ในแผนของฉันเรียบร้อยแล้ว"

"เชี่ยจริงดิ? ไหนตอนแรกคุยกันไว้ว่าอีกยี่สิบปีถึงจะสร้างปืนขึ้นมาได้สักกระบอกไง? นี่มันเพิ่งผ่านไปเท่าไหร่เองเนี่ย?"

เล่าปี่ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง:

"เฮ้อ นี่สินะอานุภาพแห่งอำนาจ?"

"เมื่อก่อนฉันไม่เคยเข้าใจ ตอนนี้กระจ่างแจ้งเลย"

"ตอนนี้ฉันอยากจะทำอะไรขึ้นมา แค่ออกคำสั่งคำเดียวก็มีคนไปจัดเตรียมวัตถุดิบมากองไว้ให้ครบ ไม่ต้องเสียเวลาไปงมหาเองเลย ประสิทธิภาพมันพุ่งขึ้นตั้งหลายสิบเท่าตัว"

เตียวหุยถามขึ้น "แล้วตอนนี้ฉันต้องทำอะไรล่ะ? ฉันยังไม่เคยออกรบจริงๆ จังๆ สักศึกเลยนะ จะให้นอนเปื่อยปล่อยจอยไปเลยเหรอ?"

เล่าปี่เอ่ยว่า:

"แต่ว่าตอนนี้พวกเราจำเป็นต้องตั้งกองกำลังที่ใช้อาวุธดินปืนเป็นขึ้นมาอย่างเร่งด่วน พี่อูก็ง่วนอยู่กับการวิจัยทีเอ็นทีจนไม่มีเวลา นายเองนี่แหละเป็นตัวเลือกที่เหมาะมาก"

เตียวหุยเกาหัวแกรกๆ "แต่ฉันฝึกทหารไม่เป็นนะเว้ย?"

เล่าปี่ขมวดคิ้ว "มันมีอะไรให้ฝึกไม่เป็นกัน วิชาฝึกทหารใหม่ตอนปีหนึ่งทำเป็นหรือเปล่าล่ะ?"

"ไม่เคยกินเนื้อหมู ยังไม่เคยเห็นหมูวิ่งหรือไง?"

"แค่วิธีฝึกทหารยังทำไม่เป็น แล้วยังมีหน้าจะพูดเรื่องออกศึกไปรบอีกเรอะ?"

เตียวหุยคิดว่าที่เล่าปี่พูดมาก็น่าฟังอยู่ "งั้นฉันขอลองดูหน่อยแล้วกัน?"

สีหน้าของเล่าปี่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ทำใจสบายๆ น่า ทหารปืนไฟน่ะ ในฐานะที่นายเป็นคนทะลุมิติมา ในใต้หล้านี้ไม่มีใครเข้าใจวิธีฝึกทหารพวกนี้ไปมากกว่านายอีกแล้ว"

เตียวหุยพยักหน้า "ได้เลย งั้นฉันขอไปฝึกวิธีใช้ห่อระเบิดด้วยตัวเองก่อน ไม่เคยใช้มาก่อนฉันก็ไม่รู้จะไปสอนพวกนั้นยังไงเหมือนกัน"

เล่าปี่ตอบตกลง "เอาสิ นายไปซ้อมก่อนเลย"

"ฉันให้กุยแกไปคัดพวกวัยรุ่นไฟแรงจากกลุ่มผู้ลี้ภัยมาฝูงหนึ่ง อีกไม่กี่วันก็น่าจะมาถึงเมืองท้ำเซียแล้ว"

"ส่วนเรื่องการจัดโภชนาการอาหารการกินของพวกนั้น นายก็รับหน้าที่ดูแลไปคนเดียวเลยนะ มื้อไหนต้องกินเนื้อก็จัดเต็มไปเลย ในเมื่อจะฝึกแล้ว ก็ต้องปั้นให้เป็นทหารระดับหัวกะทิของจริงขึ้นมาให้ได้!"

"นายเป็นนักศึกษาแพทย์นะเว้ย เรื่องจัดสารอาหารแค่นี้คงรู้อยู่แล้วใช่ไหม?"

เตียวหุยดันพูดจาแทงใจดำขึ้นมา "แล้วพี่จัดไม่เป็นเหรอ?"

เล่าปี่กัดฟันกรอด:

"ถ้าฉันทำเป็น ฉันจะสอบตกติดเอฟเรอะ!"

เขานึกย้อนไปถึงข้อสอบสุดพิลึกพิลั่นพวกนั้น:

เด็กหญิงอายุสิบหกปี รูปร่างเตี้ย หน้าอกยังไม่เจริญเติบโต ถามว่าควรรับประทานอาหารชนิดใดเป็นพิเศษ?

ตอนนั้นเล่าปี่ตอบลงไปแบบไม่ลังเลเลยว่า "มะละกอ"

แต่ผลปรากฏว่าคำตอบที่ถูกต้องคือ "นมวัว"

เพราะเด็กหญิงคนนี้ตัวเตี้ย จึงจำเป็นต้องเสริมแคลเซียม

ตอนนั้นเล่าปี่ไม่ยอมรับความจริง เดินไปเถียงกับอาจารย์ว่า ทำไมจะเป็น "นมสดมะละกอ" ไม่ได้ล่ะครับ?

พร้อมทั้งอธิบายเหตุผลสนับสนุนความสำคัญของมะละกออย่างยืดยาว

แล้วคะแนนเก็บของเล่าปี่ก็เลยโดนหักจนเกลี้ยง

"อ๋อ~"

เตียวหุยขานรับไปส่งๆ คำหนึ่ง

เล่าปี่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง:

"ไอ้พวกวัยรุ่นไฟแรงพวกนี้นายจัดหนักฝึกให้เต็มเหนี่ยวไปเลย ถ้าฝึกจนตายเดี๋ยวฉันรับผิดชอบเอง"

"จิตใจอ่อนโยนย่อมคุมทัพไม่ได้ ถ้าขืนนายใจเสาะมือไม้อ่อนเมื่อไหร่ล่ะก็ ฉันจะเตะโด่งนายกลับไปเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น จะได้ไม่ขายขี้หน้าพวกคนทะลุมิติอย่างเรา"

เตียวหุยก็พยักหน้าอย่างจริงจังเช่นกัน:

"พี่ปี่ วางใจได้เลย ฉันอยากเป็นแม่ทัพจากใจจริงเลยนะเว้ย จะไม่ทำให้พี่ต้องขายหน้าแน่นอน!"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป มุ่งหน้าไปยังสถาบันวิจัยดินปืนของกวนอูเพื่อฝึกซ้อมการใช้ระเบิด

ความคิดของเขาไม่เหมือนกับกวนอูกับเล่าปี่ที่อยากจะหลบอยู่หลังม่านแล้วนอนเปื่อยไปวันๆ

นับตั้งแต่ที่เขาได้ลงสมรภูมิที่ด่านเฮาโลก๋วนไปครั้งหนึ่ง เขาก็หลงรักความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจในสนามรบเข้าเต็มเปา

แม้ว่าเขาจะไร้ประสบการณ์ ทั้งยังไม่รู้พิชัยสงคราม ทว่าเขารู้สึกว่าเรื่องพวกนี้ค่อยๆ ฝึกฝนเอาทีหลังได้

อุตส่าห์ข้ามมิติมายุคนี้ได้ทั้งที แถมยังมีเล่าปี่คอยสนับสนุนฝ่ายส่งกำลังบำรุงที่แข็งแกร่งขนาดนี้ นี่แหละคือเวลาที่จะได้โชว์ฝีมือให้เต็มที่!

เขาก็กระหายที่จะออกไปกรำศึกในสมรภูมิ เพื่อก้าวขึ้นเป็นยอดคนเฉกเช่นกวานจวินโหวให้ได้

อัตรากำลังพลหนึ่งพันนาย กับงบประมาณทางทหารปีละสามร้อยล้านอีแปะ นับเป็นสวัสดิการที่ทิ้งห่างกองทัพอื่นแบบไม่เห็นฝุ่นในแผ่นดินต้าฮั่น

ถ้าได้รับการสนับสนุนด้านพลาธิการขนาดนี้แล้ว เขายังปั้นกองทัพสุดยอดหัวกะทิขึ้นมาไม่ได้อีกละก็

เขาก็คงทำให้ชาวทะลุมิติต้องขายหน้าตายชักแล้วจริง ๆ

เล่าปี่มองแผ่นหลังของเตียวหุยที่เดินจากไป พลางนิ่งเงียบอยู่นาน

พูดตามตรง เขาก็ไม่อยากให้เตียวหุยกับกวนอูต้องไปเสี่ยงอันตรายในสนามรบหรอก

เพราะอย่างไรเสีย ทั้งสองคนก็ข้ามมิติมาพร้อมกับเขา เป็นความทรงจำผูกพันถึงชาติก่อนเพียงไม่กี่อย่างที่เขายังมีอยู่

หากทั้งสองคนเป็นอะไรขึ้นมา เขาก็คงต้องกลายเป็นคนโดดเดี่ยวเดียวดายในโลกใบนี้อย่างแท้จริง

แต่เขาก็เคารพการตัดสินใจของเตียวหุย

ไม่มีใครกำหนดไว้เสียหน่อยว่าดวงตะวันและจันทราจะต้องหมุนรอบตัวเล่าปี่คนนี้ เตียวหุยเองก็มีความฝันของตัวเองเหมือนกัน

ในเมื่ออยากเป็นแม่ทัพ อยากควบม้ากรำศึกในสมรภูมิขนาดนั้น ก็ปล่อยให้ทำไปเถอะ

คนเป็นพี่ใหญ่ แค่คอยหนุนหลังให้เต็มที่ก็พอแล้ว

....

โลซกเป็นคนความจำดีเป็นเลิศ แถมยังมีพื้นฐานด้านคณิตศาสตร์ไม่เลว เพียงไม่กี่วันก็เรียนรู้ตำราคณิตศาสตร์จนทะลุปรุโปร่ง

เขาจึงรีบร้อนมาทวงเครื่องมือคำนวณจากเล่าปี่อย่างใจจดใจจ่อ

"นายท่าน เครื่องมือคำนวณที่ท่านบอกทำเสร็จหรือยังขอรับ"

เล่าปี่ยิ้มพลางกล่าว "ทำเสร็จตั้งนานแล้ว เอาไปสิ"

พูดจบ เล่าปี่ก็หยิบลูกคิดอันหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก

"ลูกคิดหรือขอรับ"

ทันทีที่โลซกได้รับลูกคิดไป เขาก็เข้าใจทันทีว่ามันคือสิ่งใด

ในตำรา "ซู่ซู่จี้อี๋" เคยมีบันทึกเอาไว้นานแล้ว แต่ลูกคิดในตำรา "ซู่ซู่จี้อี๋" เป็นแบบลูกคิดรางเลื่อน

ซึ่งจะวางลูกคิดไว้ในร่อง เวลาคิดคำนวณก็ต้องหยิบลูกคิดขึ้นมาจากร่อง แล้วนำไปวางในอีกร่องหนึ่ง

หยิบเข้าหยิบออกแบบนี้ เวลาใช้งานจริงจึงไม่สะดวกเอาเสียเลย

โลซกเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ใช้ลูกคิดจะเร็วกว่าการคิดเลขในใจของขงเบ้งได้จริงหรือขอรับ"

ในสายตาของโลซก ลูกคิดเป็นเหมือนกระดูกติดเนื้อ ไร้ประโยชน์สิ้นดี ทำได้แค่บวกลบ แถมยังใช้งานไม่สะดวกอีกด้วย

ดังนั้น เครื่องมือคำนวณกระแสหลักของยุคนี้จึงยังคงเป็นติ้วคำนวณ

เล่าปี่ยิ้มบาง ๆ พลางใช้นิ้วดีดลูกคิดที่อยู่บนราง

"เจ้าดูสิ ร้อยลูกคิดพวกนี้เข้ากับก้านไม้ไผ่แบบนี้ ก็ไม่ต้องคอยหยิบลูกคิดขึ้นมาจากร่องแล้ว สะดวกขึ้นเยอะเลยใช่ไหมล่ะ"

โลซกชะงักไปชั่วขณะ

จริงด้วยแฮะ!

เล่าปี่นี่อัจฉริยะชัด ๆ!

การดัดแปลงเพียงเล็กน้อยแค่นี้ กลับแก้จุดอ่อนเรื่องความยุ่งยากในการใช้ลูกคิดไปได้จนหมดสิ้น

แต่ทว่าเขาก็ตั้งข้อสงสัยขึ้นมาอีกเรื่อง

"แต่ว่าลูกคิดนี่มันคูณหารไม่ได้นี่ขอรับ"

เล่าปี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ใครบอกว่าทำไม่ได้กัน"

"ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้เจ้าชุดหนึ่ง เจ้าเอากลับไปฝึกฝนที่บ้าน พอชำนาญแล้ว ย่อมจะรู้ซึ้งถึงความมหัศจรรย์ของลูกคิดเอง"

โลซกกระพริบตาปริบ ๆ เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่าการดีดลูกคิดมีเคล็ดวิชาด้วย

แค่บทเคล็ดวิชาก็สามารถแก้จุดด้อยที่ลูกคิดทำได้แค่บวกลบได้จริงหรือ

อัศจรรย์ขนาดนั้นเชียว?

ระหว่างที่พูด เล่าปี่ก็ยัดแผ่นเคล็ดวิชาชุดหนึ่งใส่อกเสื้อของโลซก

โลซกเปิดออกชำเลืองดูแวบหนึ่ง

"สามลงห้าตัดสอง..."

"เจ็ดถอยหนึ่งคืนสาม..."

อะไรวะเนี่ย?

เมื่อเห็นโลซกทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก เล่าปี่จึงประกบสอนแบบจับมือทำไปเสียครึ่งค่อนวัน

ดวงตาของโลซกยิ่งทวีความเปล่งประกายขึ้นเรื่อย ๆ

ที่แท้ลูกคิดมันเล่นแบบนี้ได้ด้วยเรอะ?!

เขาเฝ้ามองเล่าปี่ลงมือดีดลูกคิด เล่าปี่แทบไม่ต้องใช้สมองขบคิดอะไรเลย ผลลัพธ์ของการคูณและการหารก็ปรากฏขึ้นบนลูกคิดโดยตรง มองปราดเดียวก็รู้เรื่อง

ถึงแม้ความเร็วในการดีดลูกคิดของเล่าปี่จะค่อนข้างช้าไปหน่อยก็เถอะ

แต่ในฐานะยอดฝีมือด้านการใช้ติ้วคำนวณ โลซกย่อมรู้ดีว่าการใช้งานลูกคิดนี้สะดวกกว่าติ้วคำนวณตั้งกี่เท่า

ไม่ต้องคอยนับข้อต่อและเรียงต่อบล็อกไม้เหมือนติ้วคำนวณ

ชัดเจนแจ่มแจ้งในพริบตาเดียว!

แค่ขั้นตอนการคำนวณก็เร็วขึ้นเกินครึ่งแล้ว หากอาศัยความเร็วของมือเข้าไปอีกละก็...

ไม่แน่ว่าอาจจะเร็วกว่าความเร็วในการคิดเลขในใจของขงเบ้งได้จริง ๆ!