ตอนที่ 58 น้ำชาธรรมชาติแท้ไร้สารปรุงแต่ง

เล่าปี่สั่งให้คนไปหยิบถ้วยชามาสองสามใบ

แล้วใส่ใบชาเขียวลงไปในถ้วยชาตรงๆ

ส่วนขั้นตอนอย่างลวกชาล้างชาน่ะเรอะ แค่น้ำร้อนยังแทบไม่พอแบ่ง เล่าปี่เลยขี้เกียจจะเรื่องมาก

ซุนเอี๋ยนกล่าวว่า "นายท่าน ต้มชาเขาไม่ได้ทำกันแบบนี้นะขอรับ"

เล่าปี่ยิ้มร่า "ชาเขียวของข้าไม่ต้องต้มหรอก แค่ใช้น้ำเดือดชงเอาก็พอ"

"ชงเอาหรือ?"

จูเก๊กเหียนเอ่ยถาม "ไม่ใส่เครื่องปรุงแล้วจะดื่มได้อย่างไร?"

เล่าปี่เบะปาก "เครื่องปรุงก็ไม่ต้องใส่ทั้งนั้นแหละ"

ตั้งแต่ข้ามมิติมาโลกนี้ เขาก็ขัดใจกับน้ำชาของยุคนี้สุดๆ

กระบวนการนวดหยุดการหมักในยุคนี้ยังมีแค่การเอาไปตากแดดง่ายๆ พอเอามาต้มเลยมีกลิ่นเหม็นเขียวของหญ้าคลุ้งไปหมด

แทบไม่ต่างอะไรกับการต้มเกาะกลางถนนกินเลยสักนิด

ปกติเลยต้องใส่พวกขิง ต้นหอม กระเทียมลงไปกลบกลิ่น

ปกติเล่าปี่จะใส่แค่ต้นหอมกับขิง เพราะถ้าใส่กระเทียมด้วยมันจะรสจัดฮาร์ดคอร์เกินไป

กว่าจะถึงยุควุยก๊กในสามก๊ก ถึงจะเริ่มมีการใช้ไอน้ำในการหยุดการหมัก ซึ่งตัวแทนที่เด่นๆ ก็พวกชาเซนฉะ ชามัทฉะ

แต่รสสัมผัสก็ยังคงฝาดเขียวอยู่ดี จนกระทั่งราชวงศ์หยวนมีกรรมวิธีคั่วกระทะเพื่อหยุดการหมัก รสฝาดเขียวนี้ถึงได้ถูกปราบลงอย่างแท้จริง

และชาเขียวของเขาก็ใช้กรรมวิธีคั่วกระทะนี่แหละ

ชาเขียวที่ไม่มีกลิ่นเกาะกลางถนน ย่อมกวาดล้างตลาดใบชาได้แบบราบคาบอย่างไร้ข้อกังขา

พูดพลาง เล่าปี่ก็ยกกาน้ำเดือดบนเตาชาขึ้นมา เทลงในถ้วยชา

กลิ่นหอมของใบชาในถ้วยค่อยๆ คลายตัวออก ก่อนจะอบอวลไปทั่วทั้งห้องโถง

ซุนเอี๋ยนประหลาดใจ "แค่รินน้ำชงง่ายๆ กลับหอมฟุ้งได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

จูเก๊กเหียนยิ้มพลางกล่าว "ดูท่าใบชาของนายท่านจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว"

เล่าปี่ยิ้มตาม "ข้อดีของชาข้าก็คือไม่ต้องต้ม ไม่ต้องใส่เครื่องเทศหรือเครื่องปรุงใดๆ แค่ชงน้ำร้อนก็ดื่มได้ทันที"

"เชิญทุกท่านลิ้มลองดู"

แค่นี้ก็ดื่มได้แล้วเรอะ?

มันจะง่ายเกินไปหน่อยไหมเนี่ย?

ทำเอาทุกคนถึงกับยังปรับตัวไม่ค่อยทันเลยแฮะ...

เพราะตามปกติการต้มชาต้องบดใบชาให้แหลก จากนั้นโยนลงหม้อต้มให้สุก แล้วใส่เครื่องปรุงสารพัดชนิดลงไป

ความยุ่งยากซับซ้อนนั้นแทบไม่ต่างจากการทำกับข้าวเลยสักนิด

เอาน้ำราดปุ๊บแล้วดื่มปั๊บ รสมันจะไปดีได้ยังไงกัน?

ทุกคนยกถ้วยชาขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ค่อยๆ เป่าลมเบาๆ ให้น้ำชาคลายความร้อน

กลิ่นหอมสดชื่นของชาเขียวโชยปะทะใบหน้า แถมยังไม่มีกลิ่นเหม็นเขียวฝาดๆ ที่คุ้นเคยนั่นเลยแม้แต่น้อย

ขงเบ้งอดเอ่ยชมไม่ได้ "หอมจังเลย..."

พอน้ำชาเริ่มอุ่นลง เขาก็จิบเข้าไปเบาๆ คำหนึ่ง

สัมผัสแรกที่แตะลิ้นขมฝาดเล็กน้อย ทว่ารสขมของคาเฟอีนก็ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว แปรเปลี่ยนเป็นความหวานชุ่มคอที่ตามมา

ประหนึ่งสายธารใสไหลผ่านลำคอ ชวนให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าและดับกระหายได้ชะงัด

ตามติดมาด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นของชาที่อวลแน่นไปทั่วทั้งช่องปาก

ขงเบ้งอดอุทานชื่นชมออกมาไม่ได้ "อร่อยมาก!"

ทุกคนต่างก็ตาเป็นประกายเช่นกัน

"ชาชนิดนี้แค่ชงง่ายๆ ก็ทั้งหอมสดชื่นทั้งหวานกลมกล่อมถึงเพียงนี้"

"ยอดเยี่ยมจริงๆ ไม่มีกลิ่นต้นหอม ขิง หรือกระเทียมเลยสักนิด ทั้งยังไร้รสฝาดเหม็นเขียว นี่สิถึงจะเป็นกลิ่นหอมของชาที่บริสุทธิ์ที่สุด!"

"หากนำชานี้มาใช้รับรองแขกก็วิเศษยิ่งนัก แขกเหรื่อจะได้ไม่ต้องนั่งรอนานขนาดนั้น"

"รสชาติดีจริงๆ"

"นายท่านขจัดรสฝาดเหม็นเขียวของชาเขียวนี้ออกไปได้อย่างไรหรือขอรับ?"

เล่าปี่ตอบว่า "ง่ายนิดเดียว ในเมื่อตากแดดเพื่อหยุดการหมักได้ นั่นก็หมายความว่ากุญแจสำคัญในการกำจัดรสฝาดเขียวของชาเขียวเกี่ยวข้องกับอุณหภูมิไม่ใช่รึ?"

"ถ้าอย่างนั้น หากข้าเพิ่มอุณหภูมิให้สูงขึ้น ก็ย่อมกำจัดรสฝาดเขียวได้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?"

"ข้าก็เลยเอาไปคั่วไฟโดยตรงเสียเลย แค่นี้ก็ไล่รสฝาดเขียวของชาเขียวออกไปได้หมดแล้ว"

ที่แท้มันง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวรึ!?

นึกไม่ถึงเลยว่าปัญหาที่สร้างความปวดหัวให้ผู้คนมาเนิ่นนานหลายปีขนาดนี้ จะถูกเล่าปี่แก้ตกได้ง่ายดายปานนี้

ไม่สิ ความจริงแล้วมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นหรอก

ทุกคนต่างทึ่งในความช่างสังเกตของเล่าปี่

ไม่ว่าจะเป็นกังหันวิดน้ำ หรือว่าไถคันโค้ง

เล่าปี่เพียงแค่ต่อยอดดัดแปลงจากของเดิมที่คนรุ่นก่อนทำไว้เล็กน้อย ผลลัพธ์ก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที

แค่ความช่างสังเกตระดับนี้ ก็นับว่าเทียบชั้นยอดกุนซือแถวหน้าได้สบายๆ แล้วไม่ใช่เรอะ?

แบบนี้มันทำให้กุนซืออย่างพวกตนดูโง่งมไปเลยน่ะสิ

ทว่าซุนเอี๋ยนกลับค่อนข้างปลงตกกับเรื่องนี้

ตั้งแต่แรก เล่าปี่ก็บอกไว้ชัดเจนแล้วว่าเชิญเขามาเพื่อใช้งานเยี่ยงฟันเฟืองสารพัดนึก

ซึ่งในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

คนที่คอยแก้ปัญหามาตลอดคือเล่าปี่ ส่วนตัวเขาแค่ต้องก้มหน้าก้มตาทำงานเอกสารราชการอันน่าเบื่อหน่ายทั้งวันทั้งคืนก็พอ

ตอนนี้ซุนเอี๋ยนพอใจกับสถานะการเป็นฟันเฟืองแบบนี้เอามากๆ

ไม่เหมือนพวกน้องชายโง่เง่าของเขา ที่นอกจากต้องคอยแก้ปัญหาแล้ว ยังต้องทำงานเอกสารราชการอันน่าเบื่อหน่ายหามรุ่งหามค่ำไปด้วยอีก

อยู่ฝั่งนี้เขาสบายกว่าเยอะ มีแค่ความเหนื่อยล้าทางกาย แต่ทางจิตใจแทบไม่มีความกดดันอะไรเลยสักนิด

สถานการณ์ของเมืองตังไฮในตอนนี้ ต่อให้เขาจะแอบอู้สักสองสามวันก็ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรอก

เพียงแต่ด้วยความซาบซึ้งในพระคุณที่เล่าปี่มองเห็นคุณค่า เขาจึงอยากทำให้ดียิ่งขึ้นไปอีก

โลซกเอ่ยถาม "อุณหภูมิในการคั่วอบใบชาน่าจะคุมยากมากใช่หรือไม่"

เล่าปี่ยิ้มตอบ "แค่ผัดคลุกไปเรื่อยๆ ก็พอ"

"ผัดคลุก?"

ทุกคนต่างไม่เข้าใจ

อาหารในยุคนี้เน้นการนึ่งกับต้มเป็นหลัก แม้แต่กระทะเหล็กยังไม่มีเลย มีแต่หม้อต้มที่ใช้สำหรับต้มของ

ดังนั้นจึงนึกภาพไม่ออกเลยว่าไอ้การผัดคลุกเนี่ยมันต้องทำอย่างไร

เรื่องนี้เล่าปี่ไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม

"ข้าเตรียมจะสร้างโรงงานผลิตชาขึ้นมาสักแห่ง มีโอกาสพวกเจ้าค่อยไปดูก็จะรู้เอง"

"เป้าหมายของชานี้ยังคงเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยที่ลงทุนน้อยแต่กำไรมหาศาล ขนาดการผลิตจึงไม่ควรทำใหญ่เกินไป"

"พวกเรายังต้องเจียดกำลังคนและทรัพยากรส่วนใหญ่ไปแก้ปัญหาเรื่องปากท้องและความเป็นอยู่ของราษฎรอยู่"

ซุนเอี๋ยนพยักหน้า พลอยตอบอย่างยินดี "ข้าเข้าใจแล้ว"

สินค้าฟุ่มเฟือยนี่มันดีจริงๆ ใช้แรงงานแค่ไม่กี่คนก็สร้างความมั่งคั่งได้เป็นสิบล้าน จะไม่ชอบได้ยังไงล่ะ

โลซกลอบตกตะลึงอยู่ในใจ

สินค้าฟุ่มเฟือยสองอย่างใต้สังกัดของเล่าปี่ ทั้งเกลือบริสุทธิ์และเครื่องแก้วหลิวหลี แต่ละเดือนสามารถทำรายได้ถึงห้าร้อยถึงหกร้อยล้านเหรียญ

ถ้ารวมใบชานี้เข้าไปอีก มิใช่ว่ามีโอกาสทะลุหลักแปดร้อยล้านต่อเดือนหรอกหรือ

เงินของคนรวยนี่มันหาโคตรง่ายจริงๆ

รายได้ของเมืองตังไฮเพียงเมืองเดียว กลายเป็นว่าแซงหน้าทั่วทั้งชีจิ๋วไปแล้วโดยไม่รู้ตัว

ยิ่งไปกว่านั้น หากดูจากปริมาณพื้นที่เกษตรกรรมที่บุกเบิกขึ้นมาใหม่ของเมืองตังไฮ

เกรงว่าเสบียงอาหารของตังไฮในปีนี้จะแซงหน้าทั้งชีจิ๋วไปอย่างสิ้นเชิง

ขุมกำลังยักษ์ใหญ่ระดับซูเปอร์บิ๊กกำลังจำศีลกบดานอยู่ที่ตังไฮอย่างเงียบเชียบ

ทว่าเหล่าขุนศึกใต้หล้ากลับไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย

หากโลซกไม่ได้เข้าร่วมสังกัดของเล่าปี่ เกรงว่าจนถึงป่านนี้ก็คงยังคิดว่าเล่าปี่ยังเป็นไอ้กระจอกปลายแถวที่ด่านเฮาโลก๋วนคนนั้นอยู่แน่ๆ

ก็เล่าปี่เพิ่งจะเข้ามาประจำการที่ตังไฮได้แค่กี่เดือนกันเชียว

ใครจะไปนึกว่าเล่าปี่จะโหดขนาดนี้

น่ากลัวเกินไปแล้ว...

แต่ก็ยังดีที่โลซกติดตามคนถูก ตอนนี้เขากลับรู้สึกมั่นคงปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยม

ใครบ้างล่ะจะไม่อยากทำงานในบริษัทที่มีอนาคตสดใสไปจนถึงวัยเกษียณ

หลังจากเล่าปี่สั่งการเรื่องการสร้างโรงงานชากับซุนเอี๋ยนเรียบร้อยแล้ว เขาก็กลับไปง่วนอยู่กับการประดิษฐ์เครื่องมือช่วยคำนวณต่อ

ซู้ด~

ซู้ด~

เสียงซดชาดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็นระลอก

ภายในห้องโถงใหญ่ยามนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของใบชา ยามที่ทุกคนว่างเป็นต้องจิบสักคำ พอดื่มหมดก็ชงต่อ หยุดไม่ได้เลยจริงๆ

"อ้า~"

"ชาดีจริงๆ~"

"อื้มมม~"

มีเพียงจูเก๊กกุนคนเดียวที่ไม่ชอบดื่มชาจนนั่งเงียบกริบไปเลย

พวกผู้ใหญ่พวกนี้กำลังฟินกับอะไรกันอยู่เนี่ย

ชามันอร่อยตรงไหนกัน

ขมก็ขม

ข้าอยากดื่มน้ำหวาน!

ข้าจะกินน้ำผลไม้ฝีมือลุงเล่า!

ฮือๆ!

ส่วนโลซกนั้นจมดิ่งเข้าสู่ตำราคณิตศาสตร์ที่เล่าปี่เรียบเรียงขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ

เขายิ่งอ่านก็ยิ่งตะลึง

ที่แท้วิชาคณิตศาสตร์มันเล่นท่ายากแบบนี้ได้ด้วยหรือ

แบบนี้มันเข้าใจง่ายกว่าพวกตำรา "เก้าบทแห่งคณิตศาสตร์" หรือ "บันทึกคณิตศาสตร์ตกทอด" ตั้งเยอะไม่ใช่หรือ

ปัญหาเรื่องค่าพายที่ไม่เคยมีใครแก้ได้ กลับถูกเล่าปี่ไขคำตอบได้แล้วงั้นรึ

แถมยังมีแผนภูมิสถิตินี่อีก เทพเกินไปแล้ว

เล่าปี่คิดได้อย่างไรว่าให้ใช้แผนภาพแบบนี้ในการนำเสนอข้อมูล

พอดูข้อมูลแบบนี้แล้วมันช่างเห็นภาพชัดเจนแจ่มแจ้งเหลือเกิน!

หืม?

นี่คงเป็นวิธีตั้งคำนวณแนวตั้งที่ขงเบ้งเคยบอกไว้สินะ

มิน่าล่ะขงเบ้งถึงบอกว่าแค่ใช้พู่กันหนึ่งด้ามกับกระดาษหนึ่งแผ่นก็คำนวณออกมาได้ ที่แท้มันคำนวณได้สะดวกสบายขนาดนี้เชียว...

ท้องฟ้ามืดลงโดยไม่รู้ตัว ระฆังหมดเวลาทำงานดังขึ้นแล้ว

โลซกปิดตำราคณิตศาสตร์ลงด้วยความพึงพอใจ รู้สึกว่าวันนี้ได้รับความรู้กลับไปแบบจัดเต็ม

พอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นว่าเพื่อนร่วมงานยังไม่มีทีท่าว่าจะเลิกงานกันเลยสักคน

บรรดาหัวหน้าต่างพากันหยิบตะเกียงน้ำมันออกมาเตรียมทำโอที ลุยงานต่อโต้รุ่ง

ถึงขนาดที่เล่าปี่สั่งให้คนยกมื้อเย็นมาเสิร์ฟ พร้อมกับใบชาอีกสองชั่งไว้ให้ทุกคนดื่มแก้ง่วง

โลซกถึงกับเหงื่อตกท่วมหลัง

เอาไงดีวะเนี่ย

สถานการณ์แบบนี้ข้าควรต้องอยู่ทำโอทีต่อด้วยไหม

ถ้าเลิกงานตรงเวลาจะทำให้หัวหน้ามองเราไม่ดีหรือเปล่า

เด็กจบใหม่เพิ่งเริ่มงาน รอคำตอบด่วนเลย!