ตอนที่ 57 วิธีแซงหน้าสมองของขงเบ้ง

โลซกรู้สึกได้ว่ามีสายตาของคนกลุ่มหนึ่งกำลังจ้องเขาคิดบัญชีตาไม่กะพริบ

อึดอัดไม่สบายตัวไปทั้งร่าง

บัญชีเล่มนี้มีรายการยิบย่อยเต็มไปหมด เป็นบัญชีรวมที่ครอบคลุมทุกด้าน ทั้งการค้าธัญญาหาร ค้าใบชา ค้าม้า และอื่นๆ

ดูจนโลซกลายตาไปหมด

แต่ไม่นานเขาก็ถูกตัวเลขชุดหนึ่งด้านหลังดึงดูดความสนใจเข้า

รายรับจากเกลือบริสุทธิ์ห้าพันชั่ง...

เท่าไหร่นะ!?

ห้าสิบกว่าล้านอีแปะเรอะ!?

ลูกตาของโลซกแทบจะถลนออกมา

เจ้าเกลือบริสุทธิ์นี่โลซกก็เคยซื้อ เอาไว้ใช้เป็นของกำนัล

ทางฝั่งตงเฉิงขายชั่งละสองหมื่นอีแปะ เขาซื้อมาแค่สองตำลึง แถมยังได้กล่องของขวัญแกะสลักอย่างประณีตมาด้วยกล่องหนึ่ง

ที่แท้บิต๊กก็มารับของไปจากเล่าปี่นี่เองเหรอเนี่ย?

ต้นทุนหนึ่งหมื่นอีแปะ ตระกูลบิเอาไปขายสองหมื่น!

เชี่ยเอ๊ย!

พ่อค้าหน้าเลือดชัดๆ!

มิน่าล่ะเมืองตังไฮถึงได้รวยขนาดนี้ ทั้งซ่อมถนน ทั้งสร้างกังหันวิดน้ำ

ที่แท้เกลือบริสุทธิ์ก็เป็นของที่ผลิตเองที่นี่นี่หว่า!

เอ๊ะ นี่อะไรน่ะ?

รายรับจากเครื่องแก้วผลึก...

ซี้ด...

ห้าร้อยล้านอีแปะเรอะ!?

ตกใจจนแท่งคำนวณในมือของโลซกชะงักค้างไปเลย

นี่แม่งเป็นรายได้แค่เดือนเดียวเรอะเนี่ย!?

มันจะทำเงินอะไรขนาดนี้วะเนี่ย!?

ที่แท้เครื่องแก้วผลึกพวกนี้ก็รับมาจากเล่าปี่งั้นเรอะ?

คนที่ส่งคนไปซีอวี้จริงๆ แล้วคือเล่าปี่อย่างนั้นหรือ?

ไม่สิ ไม่น่าจะใช่

เขาเพิ่งจะมาอยู่เมืองตังไฮได้ไม่กี่เดือน เวลาแค่นี้จะไปกลับซีอวี้ทันได้ยังไง?

แต่ไม่นานโลซกก็เดาทางได้

เขารู้ว่าเล่าปี่เกี่ยวดองกับตระกูลบิ เครื่องแก้วผลึกพวกนี้ต้องรับมาจากตระกูลบิ แล้วฝั่งนี้เอามาขายต่อกินส่วนต่างแน่ๆ

มิน่าล่ะเมืองตังไฮถึงยังมีเงินเหลือไปสร้างเรือนตั้งมากมายเพื่อรองรับผู้ลี้ภัย

นึกไม่ถึงเลยว่านอกจากเล่าปี่จะทำให้ราษฎรอิ่มท้องได้แล้ว เรื่องหาเงินหาทองก็ยังเก่งกาจไม่เบา

เล่าปี่มองมือของโลซกที่ชะงักไป พลางเอ่ยกับซุนเอี๋ยนว่า

"ระดับเซียนแท่งคำนวณอย่างจื่อเก้ง ก็ยังมีจังหวะที่มือสะดุดเหมือนกันแฮะ"

ซุนเอี๋ยนพยักหน้าพลางยิ้ม "แท่งคำนวณก็เป็นแบบนี้แหละ ยิ่งตัวเลขเยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งคิดช้า สู้ใช้วิธีตั้งทดเลขแนวตั้งลงบนกระดาษทดไม่ได้หรอก"

"แต่ก็นะ มีแค่บัญชีของพวกเรานี่แหละที่ตัวเลขมหาศาลขนาดนี้ ที่อื่นเทียบกับเราไม่ติดหรอก"

เล่าปี่เพิ่งจะฉุกคิดขึ้นมาได้

เดิมทีเขานึกว่าการตั้งทดเลขแนวตั้งก็น่าจะเพียงพอรับมือกับงานคำนวณประจำวันแล้ว

แต่พอลองคิดดูตอนนี้ แหล่งรายรับของเมืองตังไฮชักจะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ตัวเลขก็ยิ่งพอกพูนมหาศาล

ดูเหมือนจะมีแค่พวกหัวกะทิสมองเพชรไม่กี่คนในจวนเมืองเท่านั้นที่รับมือไหว

ส่วนพวกเสมียนชั้นผู้น้อยข้างล่าง ต่อให้มีแท่งคำนวณ สมองก็คงประมวลผลไม่ทันอยู่ดี

เล่าปี่จึงเอ่ยขึ้นว่า "ถึงเวลาต้องอัปเกรดความเร็วในการคิดเลขของพวกนายแล้วล่ะ แท่งคำนวณมันยังช้าไป อย่างน้อยต้องเร็วระดับขงเบ้งถึงจะพอไหว"

มุมปากของซุนเอี๋ยนกระตุก "ยังจะเพิ่มความเร็วได้ยังไงอีก? นี่ยังช้าอีกเรอะ? ความเร็วระดับขงเบ้งใช่ว่าใครก็ทำได้เสียหน่อย"

อยากจะเร็วให้ได้ระดับขงเบ้งเนี่ยนะ?

ฝันกลางวันชัดๆ!

ต่อให้เอาสมองข้าไปปั่นให้เละแล้วปั้นใหม่เป็นทรงเดียวกับขงเบ้งก็ทำไม่ได้หรอก!

จูเก๊กเหียนยิ้มพลางกล่าวว่า "เจ้าเหลียงมีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่กำเนิด ขนาดข้าเองก็ยังไม่เคยพบเคยเห็น ความเร็วในการคำนวณของเขานั้น เกรงว่ามองย้อนไปตั้งแต่โบราณกาลจนถึงปัจจุบันก็คงติดอันดับต้นๆ ได้เลย"

เล่าปี่ยิ้มร่า "ฉันมีวิธีอยู่นะ ที่จะทำให้จื่อเก้งคำนวณแซงหน้าขงเบ้งได้ในเวลาสั้นๆ เลย"

ซุนเอี๋ยนถามด้วยความสงสัย "วิธีอะไรหรือ?"

เล่าปี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย "ความลับ อีกสองวันพวกเราค่อยนัดมาประลองกันสักตั้ง"

ซุนเอี๋ยนกับจูเก๊กเหียนยิ่งทวีความสงสัยใคร่รู้

ในสายตาของพวกเขา วิธีการตั้งทดเลขแนวตั้งก็เร็วมากพอแล้ว

มันเป็นวิธีคำนวณแบบไหนกันแน่ ถึงได้เร็วยิ่งกว่าการตั้งทดเลขแนวตั้งได้อีก?

ในที่สุด โลซกก็คำนวณเสร็จสิ้น

เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

มิน่าล่ะตอนที่นายท่านมาชวนเขาเข้าพวก ถึงได้เน้นย้ำแนะนำเจ้ามนุษย์กิ่งไม้ถือพัดขนนกนั่นนัก

เจ้ามนุษย์กิ่งไม้นี่แม่งไม่ใช่คนชัดๆ

เขาดีดแท่งคำนวณจนแทบจะควันขึ้น ถึงคำนวณบัญชีหน้านี้เสร็จภายในหนึ่งเค่อ

แต่เจ้าขงเบ้งนี่นอกจากจะคิดเสร็จก่อนแล้ว ยังมีเวลาเดินเอื่อยเฉื่อยไปยกเตามาต้มชาอีก

เปรียบคนกับคนมีแต่จะชวนให้ตรอมใจตาย เปรียบของกับของมีแต่ต้องโยนทิ้งจริงๆ

ในที่สุดขงเบ้งก็ยกเตาชาเดินเข้ามา "โอ้? พี่จื่อเก้งคิดเสร็จแล้วเหรอ? พวกเรามาตรวจคำตอบกันหน่อยดีกว่าไหม?"

เล่าปี่รับหน้าที่เป็นกรรมการด้วยตัวเอง หยิบตัวเลขของโลซกมาเทียบกับของขงเบ้ง

เขาพยักหน้า "ตัวเลขของจื่อเก้งกับขงเบ้งตรงกันเป๊ะ ไม่น่าจะมีอะไรผิดแล้วล่ะ"

โลซกถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

เขามั่นใจว่าตัวเองไม่เคยคิดเลขผิดพลาด

ในเมื่อตัวเลขของขงเบ้งตรงกับของเขา มันก็แปลได้แค่อย่างเดียว...

ขงเบ้งแม่งไม่ใช่คน!

มันคิดถูกหมดทุกข้อเลย!

สมองมันทำด้วยอะไรวะเนี่ย?

การคิดเลขในใจมันเป็นเรื่องง่ายดายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

คำนวณตัวเลขตั้งสิบหลัก มันยังจำเศษปลีกย่อยได้หมดเลยเรอะ?

หรือว่ามันจะมีความจำแบบมองปราดเดียวไม่เคยลืม?

หลุดโลกเกินไปแล้ว!

เล่าปี่ตบไหล่โลซกเบา ๆ "จื่อเก้งอย่าเพิ่งท้อไป ข้ามีแผนเด็ด รับรองว่าช่วยให้เจ้าที่เป็นเพียงมนุษย์ปุถุชนก้าวข้ามเด็กเทพคนนี้ได้แน่"

ขงเบ้งที่กำลังจุดเตาต้มน้ำอยู่เงยหน้าขึ้น มองเล่าปี่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไม่รู้ว่าท่านเหี้ยนเต๊กจะเล่นแผลง ๆ อะไรใหม่อีก แต่ก็แอบรู้สึกคาดหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ดวงตาของโลซกเป็นประกายขึ้นมาทันที "จริงหรือ?"

เล่าปี่หัวเราะร่า "ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไมล่ะ?"

"แต่เจ้าต้องศึกษาตำราคณิตศาสตร์เล่มนี้ให้เข้าใจทะลุปรุโปร่งเสียก่อน"

"พอเจ้าเรียนรู้จนแจ่มแจ้งแล้วค่อยมาหาข้า ข้าจะถ่ายทอดวิธีใช้เครื่องมือคำนวณที่ไวกว่าติ้วคำนวณให้"

"ถึงตอนนั้นเจ้าค่อยมาดวลกับขงเบ้งอีกรอบ รับประกันว่าชนะใส ๆ"

โลซกเอ่ยถามอย่างกังขา "มันจะวิเศษขนาดนั้นเชียวหรือ?"

ฝ่ายซุนเอี๋ยนไม่ได้สงสัยเคลือบแคลงแม้แต่น้อย เขากล่าวอย่างตื่นเต้นว่า

"นายท่าน อย่ามัวแต่อุบไว้เลยขอรับ รีบเอาออกมาให้พวกเราใช้เถอะ!"

"ช่วงนี้ราชการยุ่งเป็นบ้าเป็นหลัง ต้องการเครื่องมือคำนวณของท่านอย่างยิ่งยวดเลยขอรับ"

เล่าปี่ผายมือออกอย่างจนปัญญาพลางกล่าวว่า

"ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากให้พวกเจ้าใช้ทันทีหรอกนะ เพียงแต่เครื่องมือนี้ต้องให้ช่างฝีมือผลิตขึ้นมาก่อน"

"อีกอย่าง วิธีการใช้มันก็ซับซ้อนกว่าติ้วคำนวณอยู่นิดหน่อย"

"ทว่าหากชำนาญแล้ว แม้ไม่ต้องใช้สมองคิด ความเร็วก็ยังแซงหน้าการคิดในใจของขงเบ้งได้สบาย ๆ"

ทุกคนต่างตกตะลึง ทว่านึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่า นอกจากติ้วคำนวณแล้ว ยังจะมีเครื่องมืออะไรที่ช่วยคิดเลขได้โดยแทบไม่ต้องพึ่งพาสมองอีก

ซุนเอี๋ยนเองก็เฝ้ารอคอยว่าเล่าปี่จะงัดเครื่องมือคณิตศาสตร์แบบไหนออกมาอีก

ตอนที่เล่าปี่มาชวนเขาเข้าร่วมงานในตอนแรก เคยกล่าวไว้ว่า

ตนจะประดิษฐ์เครื่องมือสารพัดชนิดเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน ยกระดับผลผลิต และนำพาความมั่งคั่งมาสู่คนทั้งแผ่นดิน

ทีแรกซุนเอี๋ยนคิดว่าเล่าปี่จะปลดปล่อยแค่แรงงานทางกายภาพเสียอีก

แต่พอเห็นเครื่องมือคณิตศาสตร์สารพัดที่เล่าปี่เข็นออกมาในภายหลัง ซุนเอี๋ยนถึงได้ตระหนักรู้

ว่าสิ่งที่ปลดปล่อยได้ไม่ได้มีแค่แรงกาย แต่ยังรวมถึงสมองด้วย!

เครื่องมือคณิตศาสตร์ที่เล่าปี่คิดค้นขึ้น ช่วยยกระดับประสิทธิภาพการทำงานของจวนเจ้าเมืองขึ้นหลายเท่าตัว

ทำให้จัดการงานต่าง ๆ ได้เรียบร้อยดียิ่งขึ้น

ยามนี้เล่าปี่กำลังจะงัดเครื่องมือคำนวณที่ทัดเทียมกับการคิดในใจของขงเบ้งออกมาอีก...

สิ่งนี้สำหรับราษฎรทั่วทั้งเมืองตังไฮแล้ว

โดยเฉพาะกับตัวซุนเอี๋ยนเอง มันช่างมีความหมายอันยิ่งใหญ่เหลือเกิน!

นั่นหมายความว่า

ในที่สุดซุนเอี๋ยนก็จะได้เลิกงานตรงเวลาเสียที!

พลันนึกถึงตรงนี้ ซุนเอี๋ยนก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่นด้วยความตื้นตัน

วันเวลาอันแสนสุขของเขามาถึงแล้ว!

เล่าปี่เห็นน้ำในกาต้มชาของขงเบ้งเดือดพล่านแล้ว จึงเอ่ยขึ้นว่า

"ทุกท่าน มาลองชิมชาเขียวสูตรใหม่ที่ข้าคิดค้นขึ้นดูหน่อยเป็นไร?"

ชาเขียวสูตรใหม่?

เมื่อมีเกลือบริสุทธิ์กับเครื่องแก้วเป็นตัวอย่างมาก่อนหน้านี้

ทุกคนจึงอยากรู้ยิ่งนักว่าชาเขียวของเล่าปี่จะดีเด่นสักแค่ไหน ถึงขั้นจะกลายเป็นสินค้าทำเงินตัวใหม่ของเมืองตังไฮได้?

บรรดาผู้คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนถือกำเนิดในตระกูลมีอันจะกิน ชาแบบไหนบ้างที่ไม่เคยลิ้มลอง?

ยามดื่มชาก็มักจะใส่เครื่องเทศสารพัดชนิดลงไปด้วย

เครื่องเทศบางอย่างราคาสูงลิบลิ่วเทียบเท่าทองคำ ทั้งยังมีเครื่องเคียงชั้นเลิศอย่างต้นหอม ขิง กระเทียม และส้ม

ดังนั้น พวกเขาจึงคิดว่าตัวเองเคยลิ้มรสน้ำชาระดับยอดมงกุฎมาหมดแล้ว

ชวนให้จินตนาการไม่ออกจริง ๆ ว่าชาเขียวของเล่าปี่จะอร่อยล้ำเลิศไปกว่านี้ได้สักเท่าใด

หากรสชาติต่างกันไม่มาก เกรงว่าคงไม่อาจเทียบชั้นกับเกลือบริสุทธิ์ได้กระมัง?