ตอนที่ 56 โลซกถึงกับอึ้ง ขงเบ้งนี่มันยังใช่คนอยู่ไหมเนี่ย

ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามาในห้องโถงใหญ่

คนตระกูลจูเก๊กพากันมาทำงานพร้อมหน้า และกำลังจับกลุ่มถกเรื่องสินสอดแต่งงานของจูเก๊กกิ๋น

บรรยากาศยามเช้าจึงเต็มไปด้วยความชื่นมื่นครึกครื้น

จูเก๊กเหียนเอ่ยทักทายขึ้น "อรุณสวัสดิ์ จื่อเก้ง"

"อรุณสวัสดิ์"

"กำลังเรียนวิชาคณิตศาสตร์อยู่รึ? นี่เป็นตำราพิสดารเชียวนะ ข้าราชการใหญ่น้อยในเมืองตังไฮของพวกเราล้วนต้องเรียนกันทั้งนั้น"

"เจ้าต้องตั้งใจเรียนให้ดี ไม่อย่างนั้นเวลาคิดบัญชีจะช้ากว่าคนอื่นเขา"

โลซกกล่าวอย่างมั่นใจ "อย่าเห็นว่าข้ารูปร่างสูงใหญ่บึกบึนเช่นนี้เชียว ข้าน่ะโตมากับการทำบัญชีตั้งแต่เด็ก หากเอ่ยถึงเรื่องคิดบัญชี ถ้าข้าอยู่อันดับสองในอำเภอตังเซ้ง ก็ไม่มีใครกล้าอ้างเป็นอันดับหนึ่งหรอก"

จูเก๊กเหียนเอ่ยอย่างนึกสนุก "โอ้? อยากลองประลองดูสักหน่อยไหมล่ะ?"

โลซกตอบรับอย่างฉับไว "แข่งก็แข่งสิ ใครกลัวใครกัน?"

จูเก๊กเหียนสะกิดขงเบ้งที่อยู่ข้างๆ "เจ้าไปแข่งกับเขาสิ"

ขงเบ้งยิ้มบางๆ "ได้ครับ"

จูเก๊กเหียนหยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งออกมา "มา ใครตรวจนับและคำนวณสมุดบัญชีเล่มนี้เสร็จก่อน คนนั้นชนะ"

ขงเบ้งเหลือบมองสมุดบัญชีแวบหนึ่งแล้วพึมพำ

"ท่านอา... นี่มันงานของท่านในวันนี้ไม่ใช่เหรอครับ?"

จูเก๊กเหียนกระแอมไอแก้เก้อสองที ก่อนจะขมวดคิ้วเอ็ด

"พูดจาอะไรของเจ้า? เจ้าสงสัยว่าอาจะอู้งานรึ?"

"ข้ามีหน้าที่ตรวจทานบัญชี แล้วพอดีที่นี่มีสมุดบัญชีชุดเดียวกันสองฉบับ พวกเจ้าจะได้แบ่งกันคนละฉบับพอดีก็เท่านั้น"

ฉบับหนึ่งเก็บเข้าคลังของจวนมณฑล อีกฉบับเก็บไว้ในกองงาน เพื่อป้องกันการปลอมแปลงแก้ไข

เหมาะเจาะพอดีที่จะเอามาใช้ประลองพร้อมกัน

โลซกชำเลืองมองสมุดบัญชีเล่มบางๆ นั้น พลางตบหน้าอกอย่างมั่นใจตามประสบการณ์ของตน

"ไม่มีปัญหา บัญชีแค่นี้ หนึ่งเค่อก็เสร็จแล้ว!"

ขงเบ้งไปหยิบติ้วคำนวณมาส่งให้โลซก "พี่จื่อเก้ง อันนี้ให้ท่านใช้"

โลซกถามอย่างสงสัย "แล้วเจ้าล่ะ?"

ขงเบ้งยิ้ม "ข้าขอแค่กระดาษแผ่นเดียวกับพู่กันด้ามเดียวก็พอ"

ติ้วคำนวณพวกนี้เร็วก็จริงอยู่ ทว่าเมื่อตัวเลขเริ่มมีจำนวนมหาศาล มันก็จะกลายเป็นการทดสอบทักษะการต่อไม้บล็อกทันที

แค่การนับจุดตัดก็ทำเอาตาลายได้แล้ว

โลซกงุนงง "กระดาษแผ่นเดียว พู่กันด้ามเดียว? จะคำนวณอย่างไร?"

ขงเบ้งยิ้มพลางตอบ "นี่แหละคือความมหัศจรรย์ของนายท่าน"

"ในตำราคณิตศาสตร์ที่ท่านเรียบเรียงขึ้น มีวิธีหนึ่งที่เพียงแค่ทดคำนวณลงบนกระดาษ ก็ได้ผลลัพธ์ออกมาอย่างรวดเร็ว"

โลซกถามต่อ "ทดบนกระดาษมันจะเร็วกว่าใช้ติ้วคำนวณได้ยังไง?"

โลซกคิดไม่ออกเลยว่าจะมีวิธีไหนเร็วกว่าติ้วคำนวณได้อีก

เขาก็เคยเห็นศาสตร์คำนวณแบบอื่นมาบ้าง แต่ล้วนลวดลายแพรวพราวสวยแต่รูป เอาเข้าจริงใช้งานไม่ได้ความ

ยกตัวอย่างเช่นลูกคิดในตำรา "ซ่วนซู่จี้อี๋" ที่ใช้ลูกคิดแบบเม็ดลอย ไม่มี "คาน" และ "หลัก"

ลูกคิดจะวางอยู่บนร่องหลุม เวลาใช้งานต้องหยิบลูกคิดขึ้นมาจากร่องหลุม แล้วค่อยนำไปใส่ในร่องหลุมอื่น

การเคลื่อนย้ายลูกคิดเชื่องช้าอย่างยิ่ง ทำได้เพียงบวกลบเลขแบบง่ายๆ เท่านั้น

ขงเบ้งยิ้มแล้วตอบ "เร็วกว่าเดิมเป็นสิบเท่าเลยขอรับ"

โลซกคิดในใจ ไอ้เจ้ามนุษย์กิ่งไม้ถือพัดขนนกตัวแค่นี้ ช่างคุยโตโอ้อวดนัก!

เขาอยากจะรู้นักว่า มนุษย์กิ่งไม้ถือพัดขนนกผู้นี้มีดีอะไร เล่าปี่ถึงได้เชียร์ออกนอกหน้าขนาดนั้น แถมยังยกให้อยู่ระดับเดียวกับมนุษย์กิ่งไม้ขอบตาดำอีก!

การประลองเริ่มต้นขึ้น

จูเก๊กเหียนจุดธูปดอกหนึ่งอยู่ข้างๆ เพื่อจับเวลา

สิ่งที่น่าทึ่งคือ ความเร็วในการใช้ติ้วคำนวณของโลซกช่ำชองถึงขีดสุด คล่องแคล่วราวดั่งเล่นกลจนน่าตื่นตาตื่นใจ

หากไม่ฝึกฝนมานับสิบปี ไม่มีทางทำแบบนี้ได้อย่างแน่นอน

ซุนเอี๋ยนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ตาเป็นประกายวาววับ

สมแล้วที่เป็นสุดยอดวัว... เอ๊ย ยอดคนชั้นเซียนจริงๆ!

โลซกผู้นี้ดูภายนอกร่างใหญ่บึกบึน ไม่นึกเลยว่าจะมีฝีมือขนาดนี้

คราวนี้ปริมาณงานของเขาคงลดลงไปได้มากโขทีเดียว

ซุนเอี๋ยนเลื่อมใสในความสามารถจัดหาคนของสุดยอดเฮดฮันเตอร์อย่างเล่าปี่ขึ้นมาอีกครั้ง

ในจังหวะที่โลซกคำนวณข้อมูลชุดแรกเสร็จ เขาก็เอียงหน้าชำเลืองมองขงเบ้งแวบหนึ่ง

เห็นเพียงขงเบ้งกำลังตวัดพู่กันเขียนผลลัพธ์ลงไปอย่างรวดเร็วเสียงดังซวบซาบ

โลซกเบิกตากว้างในทันที

เชี่ยเอ๊ย!

เดี๋ยวก่อนนะ!

ไหนตกลงกันว่าจะทดเลขลงในกระดาษไงวะ?

แล้วทำไมกระดาษทดของแกมันยังขาวจั๊วะอยู่เลยล่ะโว้ย?!

ตัวเลขเยอะขนาดนี้ เอ็งเล่นคิดในใจสดๆ เลยเนี่ยนะ!?

ไม่คิดจะเนียนแสร้งทำเป็นทดหน่อยรึไง!?

นี่มันยังใช่คนอยู่อีกเรอะ?!

โลซกสมองชาไปหมด ความคิดเริ่มปั่นป่วนเพราะถูกขงเบ้งรบกวนสมาธิ

ทว่าโลซกมีความสามารถอยู่อย่างหนึ่ง เขามักจะชำระล้างอารมณ์ของตนเองได้เสมอ ด้วยเหตุนี้เวลาคนอื่นมองเขา จึงมักเห็นเขาสงบนิ่งไม่สะทกสะท้านอยู่ตลอด

เขาปลอบใจตัวเองว่า ขงเบ้งยังเด็กอยู่ นิสัยชอบเก๊กขี้อวดแบบนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดา

ไม่แน่ว่าที่เขียนไปอาจจะเป็นข้อมูลมั่วๆ ผิดหมดทั้งดุ้นก็ได้?

แม้โลซกจะดูช้ากว่าขงเบ้ง แต่เขาเป็นคนละเอียดรอบคอบ ไม่เคยคำนวณผิดพลาดเลยสักครั้ง

การคิดบัญชีแบบนี้ ไม่ได้แข่งกันที่ความเร็วเพียงอย่างเดียว สิ่งสำคัญที่สุดคือความแม่นยำ

ขอเพียงขงเบ้งคิดตัวเลขผิดไปแม้แต่ตัวเดียว ต่อให้เร็วแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์

"ข้าคิดเสร็จแล้ว"

ขงเบ้งวางพู่กันไว้ด้านข้าง จากนั้นก็ยกเตามาต้มชา รอให้โลซกคำนวณเสร็จ

ในใจของโลซกโดนกระแทกกระทั้นเข้าให้อีกระลอก

นี่มันเพิ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งเค่อเองนะ!

เจ้าคิดเลขในใจเสร็จในเวลาแค่ครึ่งเค่อเนี่ยนะ?

นี่มันยังใช่คนอยู่เรอะ?

ไม่สิ! เขาต้องคิดผิดแน่ๆ

โลซกเหงื่อแตกพลั่กเปียกโชกไปทั้งแผ่นหลัง

วันนี้เล่าปี่มาเข้างานที่ศาลาว่าการเมืองแบบร้อยวันพันปีจะมีสักหน ในมือถือถุงใบชาอยู่ถุงหนึ่ง

"โอ้? พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่หรือ"

จูเก๊กเหียนกล่าว "จื่อเก้งกับเจ้าเลี่ยงกำลังประลองวิชาคำนวณกันอยู่ขอรับ"

เล่าปี่เห็นโลซกกำลังใช้ติ้วคิดเลขดีดไปมาอย่างบ้าคลั่ง ท่วงท่าช่ำชองน่าอัศจรรย์ใจยิ่ง

ที่แท้การคิดเลขด้วยติ้วก็ยังทำได้เร็วขนาดนี้เชียว

เล่าปี่ถาม "ผลเป็นอย่างไรบ้าง"

จูเก๊กเหียนยิ้มพลางกล่าว "เจ้าเลี่ยงคิดเสร็จแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะถูกต้องหรือไม่ขอรับ"

เล่าปี่พยักหน้า

ไม่ต้องบอกก็รู้ ผลลัพธ์มันออกมาชัดเจนอยู่แล้ว

เจ้าสัตว์ประหลาดอย่างขงเบ้ง เรื่องคิดเลขไม่เคยพลาดอยู่แล้ว

ตั้งแต่ได้เรียนหลักสูตรคณิตศาสตร์ของเล่าปี่ วิชาคำนวณก็ยิ่งรุดหน้าพัฒนาไปไกลลิบ

ช่วงแรกๆ เขายังใช้กระดาษทดเป็นพิธีอยู่บ้าง ตอนนี้แค่ให้ข้อมูลแล่นผ่านสมองรอบเดียวก็ได้ผลลัพธ์ออกมาแล้ว

นับว่าเป็นเครื่องคิดเลขในร่างมนุษย์โดยแท้

ซุนเอี๋ยนถามอย่างสงสัย "นายท่าน วันนี้ไฉนท่านถึงมาได้ขอรับ"

เล่าปี่ยกถุงชาในมือขึ้นมาเขย่า "พวกเจ้าบ่นกันตลอดว่างบประมาณไม่พอ ข้าก็เลยจะมาหาเงินเข้ากระเป๋าให้พวกเจ้าอีกยังไงล่ะ"

ซุนเอี๋ยนตาสว่างกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

ช่วงนี้เล่าปี่บอกว่าจะฝึกหน่วยรบพิเศษ อัตรากำลังหนึ่งพันนาย ซุนเอี๋ยนถึงกับร้องลั่นว่าไม่มีเงิน

คิดจะสร้างหน่วยรบพิเศษที่เป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมา อย่างน้อยๆ ปีหนึ่งก็ต้องใช้เงินหนึ่งร้อยล้านอีแปะ

และนี่ยังไม่รวมถึงค่ายาและค่าเสบียงเนื้อสัตว์ที่ต้องผลาญไปอีก

ยิ่งไปกว่านั้น เล่าปี่ยังบอกว่าจะเอาดินปืนมาใช้ฝึกซ้อมด้วย

ถ้าแบบนั้น หากไม่มีเงินสักสองร้อยล้านอีแปะ ยังไงก็เอาไม่อยู่เด็ดขาด

แถมกุยแกยังออกปราบโจรไปทั่ว ผู้ลี้ภัยและเชลยศึกยิ่งตีก็ยิ่งเพิ่มขึ้น คนที่ต้องจัดสรรที่อยู่ก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ

บ้านช่อง อาหาร เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มก็เริ่มขาดแคลนลงทุกที

งบประมาณที่เคยเหลือเฟือจึงค่อยๆ ตึงมือขึ้นเรื่อยๆ

ไม่มีเงินไปทำหน่วยรบพงรบพิเศษอะไรนั่นจริงๆ

เงินสองร้อยล้านอีแปะน่ะ เลี้ยงกองกำลังทหารบ้านได้ถึงหนึ่งหมื่นนายเชียวนะ แถมยังมีอุปกรณ์ครบครันอีกต่างหาก

ทำไมต้องไปทำหน่วยรบพิเศษดินปืนอะไรนั่นด้วยเล่า

ทว่าซุนเอี๋ยนคิดไม่ถึงเลยว่า แค่ตนแกล้งร้องไห้โอดครวญว่าจนไปนิดเดียว เล่าปี่ก็ผุดไอเดียหาเงินขึ้นมาใหม่อีกแล้ว

คนอื่นเขามีแต่นายท่านมาร้องไห้บ่นจนกับที่ปรึกษา เพื่อให้ที่ปรึกษาหาทางออก

แต่พอมาถึงซุนเอี๋ยนกลับตาลปัตร เขามีหน้าที่แค่โอดครวญว่าจน แล้วให้นายท่านเป็นคนคิดวิธีหาเงิน

แถมโปรเจกต์หาเงินแต่ละอย่างยังต้นทุนต่ำ กำไรสูง เห็นผลทันตาอีกต่างหาก

ในใต้หล้าจะมีเจ้านายที่ทำให้ลูกน้องสบายอกสบายใจขนาดนี้ได้ยังไงกัน!

ซาบซึ้งใจจนน้ำตาจะไหลแล้วเนี่ย!

เขารีบเข้าไปดูถุงของเล่าปี่ทันที ไม่ต้องบอกก็รู้ นี่ต้องเป็นสมบัติพารวยชิ้นใหม่แน่นอน

"เอ๊ะ? ใบชาหรือขอรับ"

เรื่องนี้ทำให้ซุนเอี๋ยนประหลาดใจอยู่บ้าง คราวนี้กลับไม่ใช่ของแปลกหายากอย่างพวกเครื่องแก้วกระจก

เล่าปี่พยักหน้า "ถูกต้อง"

"ตระกูลบิมิได้มีชาขายอยู่แล้วหรือขอรับ"

เล่าปี่ยิ้ม "ชาของข้าไม่ธรรมดาหรอก ตอนนี้รอให้จื่อเก้งคำนวณผลเสร็จก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยมาชิมพร้อมกัน"