ตอนที่ 55 เมืองตังไฮมีคิวปิดเป็นของตัวเอง

เมื่อได้โลซกมาร่วมทัพ ย่อมต้องจัดงานเลี้ยงสุราต้อนรับตามธรรมเนียม

เหล่าระดับสูงที่อยู่ในอำเภอถำต่างมารวมตัวกันเพื่อเลี้ยงต้อนรับโลซก ยกเว้นเตียวหุยกับกันหยง รวมถึงกุยแกที่กำลังติดพันศึกอยู่ภายนอก

นับแต่เตียวหุยง่วนอยู่กับกิจการโรงผลิตเกลือ ก็ไม่ได้กลับมานานสามเดือนแล้ว

ขณะเดียวกันเขายังขอจัดสรรงบประมาณไปสร้างท่าเรือที่อำเภอชวี เพื่อคอยรับส่งสินค้าทางเรือของบิต๊ก

พูดได้ว่า กิจการเกลือและเหล็กทั่วทั้งเมืองตังไฮล้วนตกอยู่ในกำมือของเตียวหุย

ทว่าตั้งแต่เตียวหุยได้ลงสนามรบ ก็คล้ายกับสายเลือดนักสู้ในกายตื่นขึ้น มักคิดแต่จะออกศึกไปฟาดฟันศัตรูอยู่ร่ำไป

เขาส่งจดหมายมาขอย้ายกลับไปร่วมรบกับกุยแกอยู่หลายครั้ง

ก่อนหน้านี้วิทยาการของโรงเกลือยังไม่สมบูรณ์ เล่าปี่จึงยังไม่อนุญาต ให้เขาใช้เวลาปรับปรุงกระบวนการให้ลงตัวเสียก่อน

บัดนี้เมื่อเห็นว่ากิจการเกลือบริสุทธิ์เข้าที่เข้าทางแล้ว เล่าปี่จึงยอมให้เขากลับมา

โดยให้กันหยงไปรับช่วงตำแหน่งต่อจากเตียวหุย

เวลานี้เตียวหุยน่าจะยังส่งมอบงานกับกันหยงอยู่ที่อำเภอชวี

โลซกดื่มจนเมามาย คอยคารวะสุราแนะนำตัวกับเหล่ารุ่นพี่ในที่ทำงานทีละคน

ทุกคนสัมผัสได้ว่าโลซกมีวาจาและภูมิรู้ไม่ธรรมดา ไม่เสียแรงที่เล่าปี่ลงทุนลงแรงดึงตัวมาขนาดนี้

ยิ่งโดยเฉพาะซุนเอี๋ยน ดวงตาเป็นประกายวาววับแทบพุ่งแสงสีเขียวออกมา

เดิมทีนึกว่าโลซกจะเป็นขุนพลฝ่ายบู๊ ไม่นึกเลยว่าให้มารับหน้าที่ขุนนางฝ่ายบุ๋นก็ดูจะไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด

นี่มันยอดคนผู้เพียบพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊ชัด ๆ สมแล้วที่เป็นผู้มีความสามารถที่นายท่านเสาะหามา

ซุนเอี๋ยนเอ่ยถาม "จื่อเก้ง สุดยอดวิชาของท่านคืออะไรหรือ"

โลซกตอบว่า "สุดยอดวิชาของข้าคือการผลาญกำลังกายหนึ่งส่วน เพื่อฟื้นฟูกำลังกายให้อีกฝ่ายสามส่วน"

เล่าปี่เข้าใจกระจ่างทันที

โลซกนี่มันพาวเวอร์แบงก์ชัด ๆ

ตัวเขาเองก็แรงดีเป็นทุนเดิม คนเดียวก็ชาร์จแบตให้เคาทูได้ถึงสามคนเต็ม ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกขุนนางฝ่ายบุ๋นเลย

ทุกคนต่างตื่นตะลึง ไม่กล้าดูแคลนโลซกอีกต่อไป

หมอนี่นอกจากจะมีกล้ามแน่นไปทั้งตัวแล้ว อายุก็ยังน้อยแต่กลับปลุกสุดยอดวิชาตื่นขึ้นมาได้แล้ว

พรสวรรค์ฟ้าประทานแท้ ๆ!

ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนที่คุณต้องอดหลับอดนอนทำโอที โลซกก็แวบเข้ามายิงสกิลฟื้นฟูกำลังกายให้สักดอก

แบบนี้ก็กลับไปปั่นโอทีต่อได้อย่างร่าเริงแล้วไม่ใช่เหรอ

ไม่สิ!

ยังตื้นเขินเกินไป!

ใครบอกว่าต้องทำโอทีเท่านั้นถึงจะยิงฟื้นฟูกำลังกายได้

หลังเลิกงานก็ยิงฟื้นฟูกำลังกายได้เหมือนกันนี่หว่า!

นี่มันไม่ดีกว่ากินหอยนางรมกับเก๋ากี้รึไงกัน

คราวนี้ถึงคิวพวกผู้นำพากันคารวะสุราให้โลซกบ้าง ต่างหวังให้โลซกช่วยดูแลเกื้อหนุนตนให้มาก ๆ

โลซกรู้สึกปลาบปลื้มจนแทบรับไม่ไหว ได้แต่ยืนยกจอกคารวะตอบตลอดเวลา ไม่กล้านั่งลงเลย

สุราผ่านไปสามรอบ

เมื่อทุกคนเริ่มเมาได้ที่สักเจ็ดส่วน ก็ได้เวลาโม้แหลกคุยโวโอ้อวดกันแล้ว

ทุกคนต่างนั่งฟังเล่าปี่ขายฝันก้อนโตถึงอนาคต

"พวกเราจะต้องสร้างยุคสมัยอันรุ่งเรืองที่ทุกคนมีข้าวกิน ทุกคนมีเสื้อผ้าใส่ ทุกคนมีบ้านอยู่อย่างแน่นอน!"

"ดี!"

ทุกคนปรบมือขานรับ

"ข้ายังจะสร้างโลกที่ทุกคนใส่บิกินีได้ด้วย!"

บิกินีมันคือตัวอะไรวะนั่น

มีเพียงกวนอูคนเดียวที่ตื่นเต้นตะโกนลั่น "ดี!"

เล่าปี่ตะโกนเสียงดัง "ข้าจะสร้างถุงน่องดำ!"

กวนอูยิ่งตาเป็นประกาย ปรบมือเสียงดังลั่นยิ่งกว่าเดิม

"ดีมาก!!!"

พี่ปี่ยังคงเข้าใจกูที่สุด! อย่ามัวแต่พูดสิโว้ย!

รีบสร้างขึ้นมาเร็ว ๆ เข้า!

คนอื่น ๆ ปรบมือกันเปาะแปะพลอยโห่ร้องตามน้ำไป ทว่าในใจแอบด่ากวนอูว่าเป็นไอ้คนขี้ประจบ!

นายท่านพูดอะไรก็ชมว่าดีไปหมดเลยสินะ

มีแต่กวนอูเท่านั้นที่รู้ ว่ามันโคตรจะดีจริง ๆ

"นายท่าน! นายท่านขอรับ!"

เวลานี้จูเก๊กกิ๋นก็อุ้มโต้วโต้วกลับมาคืนเสียที

เล่าปี่กะพริบตาอันสะลึมสะลือเพราะความเมา นึกขึ้นได้ว่าจูเก๊กกิ๋นยืมแมวตีลังกาของเขาไปจีบสาว

เดี๋ยวนะ!

ทำไมแมวข้าถึงกลายเป็นก้อนเละ ๆ แบบนี้ไปได้ สภาพหน้าตาเหมือนโดนสูบพลังชีวิตไปจนหมดเกลี้ยงเลยเนี่ย

พวกเอ็งสองคนทำอีท่าไหนถึงเล่นแมวข้าจนพังยับเยินขนาดนี้วะเนี่ย...

เล่าปี่ถามว่า "สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง"

จูเก๊กกิ๋นอึกอักอ้ำอึ้ง "ก็...ก็พอได้ขอรับ..."

เล่าปี่ขมวดคิ้ว "พอได้นี่มันหมายความว่ายังไง ได้ดูโต้วโต้วตีลังกาด้วยกันหรือยัง"

จูเก๊กกิ๋นตอบ "ดู...ดูแล้วขอรับ..."

แถมเพื่อความชัวร์ จูเก๊กกิ๋นยังเค้นให้โต้วโต้วฝืนตีลังกาไปหลายสิบตลบ

เล่าปี่เลิกคิ้วขึ้น ยิ้มถาม "สำเร็จแล้วเรอะ"

จูเก๊กกิ๋นก้มหน้าเม้มปาก "ขอรับ"

โลซกเบิกตากว้าง

ไม่ใช่แล้วมั้ง แมวตีลังกามันศักดิ์สิทธิ์ขนาดนั้นจริงดิ

นี่ตกลงปลงใจกันได้แล้วเรอะ

เล่าปี่หัวเราะร่า "ข้าบอกแล้วว่าแมวตัวนี้เป็นสัตว์เทพ!"

พูดพลางเล่าปี่ก็ดึงโต้วโต้วเข้ามากอดไว้ในอก แล้วขยำขยี้ฟัดไปยกใหญ่

"เหมียว~"

โต้วโต้วปล่อยตัวตามยถากรรมอย่างสิ้นหวังในชีวิต

ทุกคนหันมาสบตากันแล้วยิ้ม รุมกล่าวแสดงความยินดีกับจูเก๊กเหียนยกใหญ่

"ยินดีด้วย ยินดีด้วย ตระกูลจูเก๊กใกล้จะมีงานมงคลแล้ว"

จูเก๊กเหียนถึงกับมึนไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยถาม "แม่นางบ้านไหนกัน?"

"ตระ...ตระกูลลี้ที่อยู่เยื้องๆ ฝั่งตรงข้ามขอรับ"

"คุณหนูบ้านแซ่ลี้รึ... ลี้ฮวิ๋น?"

จูเก๊กกิ๋นพยักหน้ารับ

จูเก๊กเหียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตระกูลลี้เป็นได้แค่อิทธิพลท้องถิ่น แม้ตระกูลจูเก๊กจะเป็นตระกูลขุนนางขนาดย่อม แต่ก็ถือเป็นตระกูลผู้ดีมีชาติตระกูล สองตระกูลนี้จึงนับว่าห่างชั้นกันอยู่ไม่น้อย

จูเก๊กกิ๋นรีบเอ่ยทันควัน "หลานได้ลอบหมั้นหมายกับนางไว้แล้ว ไม่ว่าท่านอาจะยินยอมหรือไม่ ชาตินี้หากไม่ได้แต่งกับนาง หลานก็จะไม่แต่งกับใครเด็ดขาดขอรับ!"

จูเก๊กเหียนไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ขมวดคิ้วอยู่อย่างนั้น

เล่าปี่เดินเข้าไปกอดคอจูเก๊กเหียนพลางเอ่ย "ท่านกำลังคิดเรื่องความเหมาะสมของฐานะสองตระกูลอยู่ล่ะสิ?"

"จะไปคิดมากทำไม? เด็กมันรักกันก็ปล่อยให้แต่งไปเถอะ เรื่องขี้ผงแค่นี้เอง"

"แถมยังเหลือไอ้ตัวแสบอยู่อีกตั้งสองคนไม่ใช่เหรอ?"

"อีกอย่างมีข้าอยู่ทั้งคน ท่านจะกลัวอะไร?"

จูเก๊กเหียนมองเล่าปี่ด้วยความประหลาดใจ

เล่าปี่พูดแบบนี้ หมายความว่าจะคอยค้ำจุนไม่ให้ตระกูลจูเก๊กต้องตกต่ำลงงั้นหรือ?

จูเก๊กเหียนเทหมดหน้าตักเดิมพันตระกูลจูเก๊กไว้กับเล่าปี่แล้ว อีกทั้งเล่าปี่ก็มีโอกาสสูงมากที่จะได้เป็นผู้ครองใต้หล้าในอนาคต

หากเล่าปี่รับประกันว่าจะคอยค้ำจุนตระกูลจูเก๊กได้ เขาจะยังมีความลังเลอันใดอยู่อีกเล่า?

จูเก๊กเหียนจึงถือโอกาสตามน้ำ ยิ้มพลางกล่าวว่า "ในเมื่อนายท่านเอ่ยปากเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นก็เตรียมการสู่ขอเถิด"

จูเก๊กกิ๋นเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณท่านอาที่เมตตา ขอบคุณนายท่านที่ช่วยส่งเสริมขอรับ!"

เล่าปี่นึกขึ้นได้ว่าในประวัติศาสตร์ จูเก๊กกิ๋นเองก็เป็นพวกคลั่งรักอยู่หน่อยๆ เหมือนกัน

แม้จะได้เป็นถึงมหาขุนพลแห่งง่อก๊ก เป็นรองแค่มหาขุนพลลกซุน แต่หลังจากภรรยาตาย เขาก็ไม่เคยแต่งงานใหม่อีกเลย

เล่าปี่เอ่ยอย่างเบิกบาน "ดี! พวกเรามาร่วมยินดีกับจูยูกัน! ชนแก้ว!"

"ยินดีกับจูยูด้วย! ชนแก้ว!"

คืนนั้น บรรดาผู้นำระดับสูงทุกคนต่างดื่มกันจนเมาแอ๋

โหมงานหนักกันมาเกือบครึ่งปี พวกเขาแทบไม่เคยได้ผ่อนคลายกันดีๆ เลยสักครั้ง

เล่าปี่จึงถือโอกาสที่โลซกเข้ามาร่วมก๊วน ให้ทุกคนได้ปลดปล่อยกันเสียหน่อย

เพราะหลังจากนี้ก็ต้องเตรียมตัวรับมือกับช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง งานคงจะหัวหมุนอีกรอบ

เนื่องจากเมืองตังไฮได้บุกเบิกที่นาผืนใหม่ขึ้นมากมาย ข้าวฟ่างจำนวนมากถูกหว่านปลูกตั้งแต่เดือนสี่ พอถึงปลายเดือนแปดก็จะเริ่มเก็บเกี่ยวได้แล้ว

ส่วนข้าวฟ่างชุดที่ปลูกช้าสุดคือเดือนหก เทศกาลเก็บเกี่ยวจึงจะลากยาวติดต่อกันถึงสองเดือน

ในช่วงเวลานั้นจะมีข้อมูลมหาศาลที่ต้องรวบรวมทำสถิติ

หากตอนนี้ไม่พักผ่อนเสียบ้าง ถึงตอนนั้นคงทนรับไม่ไหว เผลอๆ จิตประสาทที่ตึงเปรี๊ยะคงได้ระเบิดแตกพอดี

ขณะเดียวกัน พวกโจรป่าแห่งเมืองไทสันก็เริ่มขยับตัวเคลื่อนไหว เตรียมจะฉวยโอกาสช่วงเก็บเกี่ยวมาชิงเสบียงไปกักตุนไว้กินหน้าหนาว

เล่าปี่จึงสั่งให้กุยแกเร่งปิดจ๊อบภารกิจปราบโจรในพื้นที่อื่นให้เสร็จโดยเร็ว

เพื่อยกทัพไปประจำการทางทิศเหนือก่อนถึงฤดูเก็บเกี่ยว ป้องกันไม่ให้กองโจรเมืองไทสันบุกปล้นสะดมลงมาทางใต้

.....

ด้วยความยินยอมของเล่าปี่ ทุกคนจึงรอจนตะวันโด่งถึงค่อยโผล่มาเข้าเวรที่จวนเจ้าเมือง

โลซกเพิ่งมาทำงานวันแรก จึงมาถึงแต่เช้าตรู่เหมือนพวกเด็กใหม่ไฟแรง

ห้องโถงใหญ่ว่างเปล่าไร้ผู้คน เขาจึงได้แต่นั่งรออยู่อย่างเงียบๆ

แต่เพราะว่างจนเบื่อเกินไป เขาเลยเลียนแบบเล่าปี่ เอาต้นหญ้าหางหมาไปแหย่เจ้าโต้วโต้ว หวังจะให้มันตีลังกาโชว์บ้าง

ทว่าโต้วโต้วกลับขนลุกฟูฟ่องใส่ทันที

มันร้องเหมียวออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะเผ่นแผล็วขึ้นไปนอนต่อบนหลังคา

เมื่อวานมันโดนไอ้เด็กจูเก๊กกิ๋นนั่นรีดพลังงานไปจนเกลี้ยง ตอนนี้เลยหมดเรี่ยวหมดแรงไปหมด

วันนี้ยังมีไอ้งั่งอีกตัวมารบกวนเวลานอนของมันอีก

บ้านหลังนี้มันชักจะอยู่ไม่ได้แล้วโว้ย!

ซุนเอี๋ยนยิ้มทักทาย "จูเก๋ง มาเช้าจังนะ?"

โลซกประสานมือคารวะ "ท่านปลัดเมือง"

ซุนเอี๋ยนกล่าวว่า "นายท่านแทบไม่ยุ่งกับงานบริหารบ้านเมืองเลย ดังนั้นข้าจะเป็นคนคอยเทรนงานให้เจ้าเอง"

โลซกประหลาดใจ "นายท่านไม่แตะต้องงานบริหาร แล้ววันๆ ท่านทำอะไรอยู่หรือขอรับ?"

ซุนเอี๋ยนยิ้มบางๆ แล้วโยนตำราคณิตศาสตร์เล่มหนึ่งให้โลซกทันที

"นี่คือตำราคณิตศาสตร์ที่นายท่านเรียบเรียงขึ้นมา วันนี้เจ้าทำความเข้าใจเล่มนี้ให้ถ่องแท้ก่อน วันข้างหน้าต้องใช้ในงาน"

"หลังจากอ่านตำราเล่มนี้แล้ว เจ้าจะพบว่าเวลาของนายท่านมีค่ายิ่งกว่าที่เจ้าจินตนาการไว้เสียอีก"

"หากท่านเอาเวลาไปจมอยู่กับการสะสางงานราชการจิปาถะ เมืองตังไฮคงไม่มีทางเจริญรุ่งเรืองได้อย่างทุกวันนี้หรอก"

ตำราเล่มนี้มันร้ายกาจขนาดนั้นเชียวหรือ?

โลซกเปิดดูตำราอย่างไม่ใส่ใจนัก

หืม??

นี่มันยันต์ผีบ้าอะไรกันเนี่ย?

หรือว่านายท่านจะเป็นนักพรตเต๋าด้วยเรอะ?