ตอนที่ 54 โลซกยอมสยบใจ

เล่าปี่เห็นโลซกดูหมดอารมณ์ไร้ชีวิตชีวา

จู่ๆ ก็คิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา...

หรือว่าหมอนี่จะสนใจภาพวังวสันต์กันนะ!?

เล่าปี่เบิกตากว้างขึ้นมาทันที!

หนอยแน่ เจ้าคนคิ้วเข้มตาโตหน้าตาซื่อๆ นี่!

ข้าให้คำมั่นทั้งตำแหน่งขุนนางใหญ่โตและเบี้ยหวัดมหาศาล เจ้าก็ไม่มา

มอบเครื่องแก้วหลากสีให้ เจ้าก็ไม่สะทกสะท้าน

อัจฉริยะแห่งยุคที่ข้าแนะนำให้ เจ้าก็ไม่แล

แม้แต่แมวตีลังกาได้ เจ้ายังไม่ชายตามองเลย!

แต่สุดท้ายภาพวังวสันต์เพียงภาพเดียวกลับล่อเจ้ามาได้เนี่ยนะ!?

เล่าปี่นึกว่าโลซกจะไปพึ่งพาอ้วนสุดตามรอยประวัติศาสตร์เสียแล้ว

ด้วยความร้อนรนจึงนึกถึงวิชามารนอกรีตบางอย่างขึ้นมา

ว่าแล้วเชียว...

วิถีมารนี่มันเห็นผลไวจริงๆ!

ทว่าภาพวังวสันต์ในยุคสมัยนี้แพงหูฉี่ แถมยังมีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้

เล่าปี่เองก็ปัญญาหาภาพที่สองมาไม่ได้เหมือนกัน

เพราะคนที่พอจะมีปัญญาเรียนวาดภาพได้ ล้วนเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ทั้งนั้น

มหาเศรษฐีระดับนี้ ที่ไหนจะยอมลดตัวลงมาทำอาชีพเสริมอย่างวาดภาพวังวสันต์กันล่ะ?

อย่างมากก็แค่หมุนเวียนดูกันในกลุ่มเล็กๆ ของตัวเองเท่านั้น

เล่าปี่เองก็บังเอิญได้ยินมาจากเถ้าแก่ร้านแป้งทอดว่า มีเจ้าที่ดินคนหนึ่งสะสมภาพวังวสันต์ไว้อยู่ภาพหนึ่ง

ถึงได้ยอมบากหน้าไปขอมาจากเจ้าที่ดิน

ถ้าจะเอามากกว่านี้ก็ไม่มีแล้ว

เล่าปี่จึงกระซิบเสียงเบาว่า

"ภาพวังวสันต์ข้าไม่มีแล้วล่ะ ถ้าเจ้าถูกใจสาวคนไหน ข้าให้ยืมโต้วโต้วไปใช้จีบสาวได้นะ"

รอยยิ้มของโลซกพลันหุบลงทันควัน ตาเบิกกว้าง

ปัดโธ่เว้ย!

เป็นท่านจริงๆ ด้วย!

คนที่ส่งข้อความก่อกวนมาทุกวันคือท่าน!

คนที่ส่งภาพวังวสันต์มาจนท่านย่าข้าโมโหจนเป็นลมก็คือท่านเหมือนกัน!

โลซกเป็นคนกตัญญูยิ่ง ทั้งยังเป็นคนหนุ่มเลือดร้อน ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน

จึงกำหมัดแน่นแล้วชกออกไปทันที

ผัวะ!

จูล่งที่อยู่ด้านข้างใช้มือข้างเดียวรับหมัดของโลซกไว้ได้อย่างสบายๆ

โลซกประหลาดใจ ไม่นึกเลยว่าองครักษ์ของเล่าปี่จะมีพละกำลังมหาศาลเพียงนี้

จูล่งหรี่ตาลง "นายท่านปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลว เหตุใดเจ้าจึงลอบทำร้ายนายท่าน"

โลซกตวาดด้วยความโกรธ "ภาพที่เขาส่งมาให้ข้า ทำเอาท่านย่าของข้าโมโหจนหมดสติ ข้าจะแก้แค้น!"

ทุกคนต่างส่งสายตาสงสัยออกมา

ซุนเอี๋ยนขำกริ๊ก "นายท่านส่งภาพอะไรให้เจ้ากันรึ"

โลซกผู้ยังอ่อนต่อโลกอึกอักตอบ "ภาพ...ภาพวัง... สรุปว่าเป็นภาพที่ไม่ดีก็แล้วกัน..."

ทุกคนกระจ่างแจ้งแก่ใจทันที

แล้วมองเล่าปี่ด้วยสายตาแปลกประหลาด

ซุนเอี๋ยนแอบคิดในใจว่าให้ตายสิ วิธีการดึงดูดคนของเล่าปี่ชักจะเถื่อนขึ้นทุกวันแล้ว

แม้แต่แผนชั่วอย่างใช้ยุทธวิธีพาลโกรธล่อให้คนบุกมาแก้แค้นถึงที่ยังคิดออกมาได้

เล่าปี่ตาสว่างขึ้นมาทันใด

ที่แท้โลซกก็มาแก้แค้นนี่เอง

เล่าปี่ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่

โลซกก็ยังคงเป็นโลซก ทั้งเปี่ยมคุณธรรมและมีความสามารถ

ไม่ใช่โลซกสายหื่นที่ชอบดูภาพวังวสันต์

ที่เขาบุกมาถึงนี่ ก็แค่ต้องการมาระบายความคับแค้นใจแทนท่านย่าเท่านั้น

บิดาของโลซกตายตั้งแต่เขายังเด็ก ต้องอาศัยพึ่งพากับท่านย่าเพียงสองคน โลซกจึงย่อมให้ความสำคัญกับท่านย่ามาก

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ขอแค่เจ้ากล้ามาถึงอำเภอถำ ข้ายังจะปล่อยให้เจ้าหนีรอดไปได้อีกหรือ

ทันใดนั้นเล่าปี่ก็ประสานมือคำนับโลซกอย่างนอบน้อม

โลซกชะงักไปชั่วครู่

เล่าปี่เอ่ยด้วยความจริงใจ

"จื่อเก๋ง ข้าต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่สร้างความลำบากใจให้เจ้า"

"ข้าชื่นชมในความสามารถของเจ้ามากเกินไป ถึงได้สรรหาสารพัดวิธีเพื่อดึงเจ้ามาอยู่ใต้บังคับบัญชา"

"หากในใจจื่อเก๋งยังคงขุ่นเคือง ข้ายินดีรับหมัดของจื่อเก๋งสักหมัดก็แล้วกัน"

"จูล่ง ปล่อยจื่อเก๋ง"

จูล่งลังเล "แต่นายท่าน..."

เล่าปี่โบกมือ "หากหมัดนี้ทำให้จื่อเก๋งคลายโทสะได้ ต่อให้ฟันหักสักซี่ก็คุ้มค่าแล้ว"

ซุนเอี๋ยนขำกริ๊ก นี่กำลังเล่นงิ้วฉากไหนกันอีกล่ะเนี่ย

ซุนเอี๋ยนรีบโดดเข้าร่วมวง กอดขาท่อนล่างของเล่าปี่เอาไว้ทันที

"นายท่าน! ไม่ได้นะขอรับ! หากท่านเป็นอะไรขึ้นมา ชาวบ้านชาวเมืองตังไฮจะทำอย่างไรเล่า!"

"ชาวบ้านทั้งสิบสามอำเภอของเมืองตังไฮล้วนแบกอยู่บนบ่าของท่าน! ท่านจะเกิดเรื่องมิได้เด็ดขาดนะขอรับ!"

"ชาวบ้านเมืองตังไฮกว่าจะอิ่มท้องได้ภายใต้การปกครองของท่านไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หากท่านเกิดเป็นอะไรไป ชาวบ้านเมืองตังไฮคงต้องกลับไปอดอยากหิวโซกันอีกรอบเป็นแน่!"

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ โลซกก็ใจอ่อนยวบ

นั่นสินะ

ถึงเล่าปี่จะไม่ค่อยเต็มเต็งเพียงใด แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นขุนนางที่ดี

ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา การเปลี่ยนแปลงของเมืองตังไฮสร้างความสะเทือนใจให้โลซกอย่างลึกซึ้งจริงๆ

เล่าปี่เลิกคิ้ว ซุนเอี๋ยนสมกับเป็นปลัดเมืองคนโปรดของเขาจริงๆ

รับส่งมุกตามบทได้เร็วขนาดนี้

เล่าปี่เอ่ยขึ้นด้วยความเที่ยงธรรมและเด็ดเดี่ยว "เฮ้อ! เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง!"

"ก็การกระทำอันไร้เหตุผลของข้าไม่ใช่หรือที่สร้างความเดือดร้อนให้จื่อเก๋ง ทั้งยังเป็นเหตุให้ท่านย่าของจื่อเก๋งโมโหจนเลือดลมตีกลับตกอยู่ในอันตราย"

"จนเกือบทำให้จื่อเก๋งกับท่านย่าต้องพรากจากกันชั่วนิรันดร์"

"นี่คือความผิดของข้าเอง"

"จื่อเก๋งแต่เดิมเป็นผู้มีความกตัญญูยิ่ง หากหมัดนี้ไม่ชกออกมา ย่อมถือว่าอกตัญญู"

"หากปล่อยให้คนกตัญญูยิ่งต้องกลายเป็นคนอกตัญญู ข้าก็ยิ่งผิดซ้ำสองเข้าไปอีก!"

"เข้ามาเลย! จื่อเก๋ง!"

"หมัดนี้ ข้าจะสนองให้เจ้าเอง!"

"แต่เพื่อราษฎรแห่งเมืองตังไฮ ข้าจะรับหมัดเจ้าเพียงหมัดเดียว!"

"เพราะข้ายังต้องรักษาร่างกายอันมีประโยชน์นี้ไว้สร้างความผาสุกให้ใต้หล้า!"

ซุนเอี๋ยนจ้องโลซกเขม็ง

"เจ้าหนุ่ม! เจ้าคิดดูให้ดีนะ!"

"ท่านเจ้าเมืองเล่าใช้เวลาเพียงครึ่งปีก็ทำให้ชาวเมืองตังไฮมีกินอิ่มท้อง"

"ถามหน่อยว่าในใต้หล้านี้มีใครทำได้บ้าง!?"

"อย่าให้อารมณ์ชั่ววูบต้องทำให้ราษฎรทั่วหล้าตกอยู่ในกองเพลิงอีกเลย"

"อีกอย่าง นายท่านชื่นชมเจ้าถึงเพียงนี้ ส่งจดหมายไปหาตั้งกี่ครั้งกี่หนเจ้าก็ไม่เคยตอบกลับ นี่เจ้าคิดว่าตัวเองไม่มีความผิดเลยรึไง?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะพฤติกรรมไร้มารยาทของเจ้า แล้วมันจะเกิดสถานการณ์อย่างวันนี้ขึ้นได้อย่างไร!?"

เล่าปี่คิดในใจว่าสมกับเป็นซุนเอี๋ยน กลับดำเป็นขาว รัววิชาปั่นประสาทใส่เป็นชุด

ตอนนี้กลายเป็นความผิดของโลซกไปเฉยเลย

เล่าปี่กับซุนเอี๋ยนรับส่งกันคนละประโยคสองประโยค จนโลซกถึงกับยืนเอ๋อไปเลย

หรือว่า...

ข้าผิดจริงๆ หรือ?

เมื่อเห็นว่าจังหวะกำลังได้ที่ เล่าปี่ก็เดินมาตรงหน้าโลซก

"ข้าชื่นชมในความสามารถของเจ้า"

"ข้าหวังจากใจจริงว่าเจ้าจะมาร่วมกับพวกเรา เพื่อต่อสู้เพื่อความผาสุกของราษฎรทั่วหล้า"

"หากในใจเจ้ายังคงมีเรื่องค้างคาใจอยู่..."

"เช่นนั้นข้าก็ขอรับหมัดของเจ้าหนึ่งหมัด"

"หลังจากหมัดนี้แล้ว เจ้ากับข้าจะร่วมแรงร่วมใจกัน พลิกฟื้นแผ่นดินขึ้นมาใหม่"

ซุนเอี๋ยนเงยหน้าขึ้นมองเล่าปี่ขวับ

เฮ้ย เดี๋ยวสิพวก!

พวกเราสองคนแทบจะต้มโลซกจนเปื่อยแล้ว ท่านจะยังให้เขาต่อยทำไมอีกเนี่ย?

ตัวเขาเบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนั้น ท่านไม่กลัวตายจริงดิ?

โลซกเองก็เป็นคนซื่อ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนลังเลจ้องมองเล่าปี่

ตูม!

จู่ๆ เขาก็ปล่อยหมัดใส่เล่าปี่

หมัดนี้เร็วมาก แหวกอากาศผ่านข้างหูของเล่าปี่ไปจนเกิดเสียงระเบิดดังลั่น

ลมหมัดพัดจนเส้นผมของเล่าปี่ปลิวสะบัด

เล่าปี่ไม่ได้หลบเลยแม้แต่น้อย

เขาดูเหมือนเตรียมพร้อมจะรับหมัดหนักๆ ของโลซกไว้ตั้งนานแล้ว

แต่หมัดนี้กลับไม่ได้ชกโดนตัวเล่าปี่

ซุนเอี๋ยนมองแผ่นหลังของเล่าปี่

เขารู้สึกทึ่งในความใจถึงของเล่าปี่...

นี่เขาไม่ได้แสดงละครหรอกเหรอเนี่ย?

แต่ตั้งใจจะรับหมัดขนาดเท่ากระสอบทรายของโลซกจริงๆ!

ถ้าหมัดนี้ชกลงไป ดั้งจมูกคงได้หักสะบั้นแน่ๆ ใช่ไหมเนี่ย?

ปกติเห็นเล่าปี่เอาแต่หัวเราะฮ่าๆ กะล่อนไปวันๆ นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีมุมที่เด็ดเดี่ยวขนาดนี้

โลซกมั่นใจแล้วว่าเล่าปี่เตรียมรับหมัดนี้จริงๆ ไม่มีเจตนาจะหลบหลีกเลยแม้แต่น้อย

เขาจริงใจจริงๆ!

เวลานี้โลซกซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล

นี่คือถึงระดับเจ้าเมืองเชียวนะ

เจ้าเมืองที่ทำให้เมืองตังไฮมีกินอิ่มท้องได้ในเวลาเพียงครึ่งปีเชียวนะ!

โลซกยอมรับว่าตนเองอาจพอมีความรู้อยู่บ้าง แต่ยังห่างไกลจากความสามารถของท่านเจ้าเมืองเล่านัก

ทว่าคนระดับเล่าปี่ เพื่อให้ได้คนตัวเล็กๆ อย่างเขามาช่วยงาน ถึงกับยอมเอาชีวิตมาเดิมพัน ยอมรับหมัดของเขา

ตนเองมีคุณงามความดีอันใด ถึงได้รับความสำคัญจากท่านเจ้าเมืองถึงเพียงนี้?

ความใจถึงเช่นนี้! ความจริงใจเช่นนี้!

ทำให้โลซกยอมสยบให้อย่างหมดหัวใจ

เขาคุกเข่าลงทันที น้ำตาไหลพรากด้วยความซาบซึ้ง

"ความแค้นส่วนตัวของข้ากับท่านเหี้ยนเต๊กถือเป็นอันสิ้นสุดแล้ว"

"ความสามารถอันยิ่งใหญ่ของท่านเหี้ยนเต๊ก นับเป็นวาสนาของราษฎรใต้หล้าโดยแท้!"

"หากท่านไม่รังเกียจ ข้าน้อยยินดีถวายชีวิตรับใช้!"

โลซกกราบแนบพื้นทั้งตัว

คำนับลงไป

เล่าปี่ยิ้มมุมปากน้อยๆ

แผนการเล่นลิ้นก็แค่เอาไว้ลดทอนพลังหมัดของโลซก

แต่ความจริงใจต่างหากคือท่าไม้ตายตลอดกาล

สิ่งที่เขาได้รับไม่ใช่หมัดของโลซก แต่เป็นหัวใจของยอดคนใต้หล้าต่างหาก!

เขาประคองโลซกขึ้นมา พลางยิ้มกล่าว

"นับจากนี้ข้ากับจื่อเก๋งจะร่วมฟันฝ่าไปด้วยกัน"

ซุนเอี๋ยนยิ้มน้อยๆ

เล่าปี่มีจิตใจกว้างขวางถึงเพียงนี้...

ใต้หล้านี้ ถ้าไม่ตกเป็นของเล่าเหี้ยนเต๊กแล้ว จะเป็นของใครไปได้อีกล่ะ?

เหล่าน้องชายโง่เง่าของข้าเอ๋ย ดูเอาเถอะว่าพวกเจ้าพลาดนายท่านแบบไหนไป?