ตอนที่ 53 แมวบ้านฉันตีลังกากลับหลังได้จริง ๆ นะ

เล่าปี่เตี้ยกว่าโลซกตั้งหนึ่งช่วงศีรษะ ขนาดตัวก็เล็กกว่าโลซกไปถึงสองเบอร์

มองแค่แผ่นหลังของโลซก เล่าปี่ยังนึกว่าเป็นเจ้าเคาทูซะอีก

ใคร ๆ ก็ว่าโลซกบุ๋นบู๊ครบเครื่อง นึกไม่ถึงเลยว่าคำว่าบุ๋นบู๊ครบเครื่องมันจะออกมาเป็นทรงนี้

เล่าปี่ชักสงสัยแล้วว่า ขงจื๊อผู้เฒ่าในอดีตก็คงรูปร่างประมาณนี้แหละ

ตามปกติแล้ว ประตูเมืองยุคโบราณนั้นหนาหนักมาก ต้องใช้คนหลายคนช่วยกันดันถึงจะเปิดออก

แต่ในตำราเลี่ยจื่อบันทึกไว้ว่า ขงจื๊อสามารถใช้มือเปล่าผลักประตูเมืองให้เปิดได้

พลังของขงจื๊อจึงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย

เล่าปี่ตัวจ้อยตบไหล่หนาบึกบึนของโลซกเบา ๆ พลางเอ่ยอย่างอารมณ์ดี "แค่ข้อเท้าแพลงเอง เรื่องขี้ผงน่า"

"จื่อเก้ง เจ้าคงไม่ใช่ว่าอ่านจดหมายของข้าแล้วถึงยอมมาหรอกนะ"

โลซกเลิกคิ้ว "จดหมายหรือ จดหมายอะไร"

เล่าปี่ทำหน้างง "ข้าเขียนจดหมายหาเจ้าบ่อย ๆ เพื่อแชร์ความสุขให้ฟังไม่ใช่รึไง เจ้าไม่ได้รับหรอกเหรอ"

โลซกเบิกตากว้าง

เดี๋ยวนะ!

ไอ้ข้อความสแปมคุกคามพวกนั้น ฝีมือท่านจริง ๆ เหรอวะเนี่ย!?

ให้ตายเหอะวะเนี่ย!!!

กำปั้นของโลซกแอบกำแน่นขึ้นมาทันควัน

ทว่าพอนึกถึงผลงานการบริหารของเล่าปี่ในเมืองตังไฮ...

เขาก็คลายกำปั้นลง

ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้...

โลซกปลอบใจตัวเอง

บางทีเขาอาจจะเข้าใจเล่าปี่ผิดไปหน่อยก็ได้

ขุนนางน้ำดีขนาดนี้ ถึงอาจจะส่งข้อความก่อกวนมาบ้าง แต่มันจะไปวาดภาพกามารมณ์ได้ยังไงกัน

แถมฝีมือวาดภาพระดับวาดได้แค่คนก้างปลาพรรค์นั้น จะเอาปัญญาที่ไหนไปวาดภาพกามารมณ์ได้

ในวินาทีนี้ โลซกได้ทำการฟอกจิตใจตนเองเป็นที่เรียบร้อย

อารมณ์กลับมาดีขึ้นอีกครั้ง

เขาจึงยิ้มพลางเอ่ย "ถูกต้องแล้วขอรับ ข้าอ่านจดหมายของท่านแล้วถึงได้เดินทางมา"

ถึงแม้แผนเดิมกะจะมาซัดหน้าท่านก็เถอะ...

เล่าปี่ตาเป็นประกาย เขารู้อยู่แล้วว่าการขยันคุยกับคนอื่นมันได้ผลจริง ๆ

อยากจะจีบตัวแม่ ก็ต้องกล้าทักไปกวนใจให้บ่อย

ส่งรูปซิกแพ็ก รูปซูเปอร์คาร์ รูปคฤหาสน์หรูไปให้ดูทุกวัน

ไม่โดนบล็อก ก็ได้นัดเจอตัว

การตามหาผู้มีความรู้ความสามารถก็ใช้ตรรกะเดียวกัน

เล่าปี่ถึงได้คอยอวดศักยภาพและแชร์ความสุขให้โลซกฟังอยู่เรื่อย ๆ

อย่างเช่น มีเจ้านายเปี่ยมคุณธรรมความสามารถ มีกังหันวิดน้ำล้ำยุค มีบุคลากรชั้นยอด (ซุนเอี๋ยน, ขงเบ้ง) แล้วก็มีแมวที่ตีลังกากลับหลังได้...

ในเมื่อโลซกยอมมาถึงที่นี่ ย่อมต้องถูกจดหมายฉบับใดฉบับหนึ่งของเขาดึงดูดมาอย่างแน่นอน

เล่าปี่ตบไหล่หนาบึกบึนของโลซกอีกครั้ง พลางเอ่ยอย่างดีใจ

"จื่อเก้งเดินทางมาไกลนับพันลี้ ช่างลำบากเจ้าแล้ว"

"ข้าจะพาเจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแห้ง ๆ สบายตัว จากนั้นจะเรียกระดับผู้บริหารทั้งหมดมาตั้งโต๊ะสุราเลี้ยงต้อนรับเจ้าอย่างสมเกียรติ!"

โลซกรู้สึกปลาบปลื้มจนแทบรับไว้ไม่ไหว

นึกไม่ถึงเลยว่าเล่าปี่จะต้อนรับเด็กจบใหม่เพิ่งเข้าทำงานอย่างเขาอย่างเอิกเกริกขนาดนี้

ต่อให้บริษัทของเล่าปี่จะยังเป็นแค่บริษัทเล็ก ๆ ก็เถอะ

แต่เมื่อบอสใหญ่สั่งให้กรรมการผู้จัดการ ผู้อำนวยการ และผู้จัดการฝ่ายทุกคนมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับคุณ คุณจะซาบซึ้งไหมล่ะ

คนทั่วไปมักจะเกิดความรู้สึกอยู่แค่สองแบบ

แบบแรกคือซาบซึ้งใจ ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก ขอถวายหัวรับใช้บอสไปจนวันตาย

อีกแบบคือไม่กล้าขยับตัว เพราะกลัวบอสจะมีแผนการชั่วร้ายอะไรแอบแฝง จนต้องรีบใส่เกียร์หมาเผ่นหนี

ทว่าโลซกเป็นคนซื่อตรง ตอนนี้จึงซาบซึ้งใจจนตื้นตันไปหมด

มิน่าเล่าเมืองท้ำเซียถึงได้เจริญรุ่งเรืองปานนี้

คนที่นอบน้อมถ่อมตนต่อปราชญ์อย่างเล่าปี่ จะส่งภาพกามารมณ์พรรค์นั้นมาได้ยังไงกัน

ต้องมีใครบางคนแอบสับเปลี่ยนจดหมายปกติของเล่าปี่ไปแน่ ๆ

ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน!

โลซกทำการฟอกจิตใจตนเองสำเร็จไปอีกหนึ่งรอบ

...

หลังจากโลซกเปลี่ยนมาใส่ชุดที่แห้งสบาย ทั้งตัวก็ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันตา

แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ รูปร่างกำยำล่ำสัน

นี่มันโทรุเวอร์ชันกล้ามชัด ๆ

นี่น่ะหรือคือมหาแม่ทัพแห่งง่อก๊ก ผู้มีสายตาเชิงยุทธศาสตร์เฉียบคมที่สุดในหมู่ขุนพล และต่อยตีเก่งที่สุดในหมู่ขุนนางฝ่ายบุ๋น!

เล่าปี่กระหยิ่มยิ้มย่องในใจ รูปร่างหนาขนาดนี้ ต้องทนอดหลับอดนอนได้ดีชัวร์!

อย่างซุนเอี๋ยนที่ตัวผอมกะหร่องแบบนั้น แค่ไม่ได้นอนติดต่อกันสามเดือนก็ล้มป่วยซะแล้ว ยังอ่อนแอเกินไปจริง ๆ

ยังดีที่สองผู้เชี่ยวชาญนักศึกษาแพทย์อย่างเล่าปี่กับกวนอูช่วยกันเปิดเคสคอนซัลต์ตรวจร่วม จึงยื้อชีวิตซุนเอี๋ยนกลับมาได้

สิ่งที่ทรมานที่สุดในชีวิต ก็คือการตกเป็นทาสแรงงานของนักศึกษาแพทย์นี่แหละ

อยากตายยังไม่ง่ายเลย

แทบจะเหลือแค่ตั้งเสาน้ำเกลือ ให้ทำงานไปดริปยาไปเท่านั้นแหละ

เล่าปี่พาโลซกมายังห้องโถงใหญ่

ซุนเอี๋ยน ขงเบ้ง จูเก๊กกุน และกันหยงต่างก็อยู่ที่นี่ ส่วนคนอื่น ๆ ออกไปปฏิบัติงานภาคสนามกันหมด

ซุนเอี๋ยนที่เพิ่งหายป่วยหนัก พอเห็นว่ามีทาสแรงงานคนใหม่มาร่วมชะตากรรม ก็ยินดีปรีดาเป็นล้นพ้น

ภาระงานของเมืองตังไฮมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะได้ตระกูลจูเก๊กยกบ้านมาช่วยก็ยังแทบรับมือไม่ไหว

แล้วเล่าปี่ก็ดันไม่เคยแตะต้องงานบริหารที่เป็นรูปธรรมเลยแม้แต่น้อย เอาแต่คุมทิศทางภาพรวมอย่างเดียว

เรื่องนี้ซุนเอี๋ยนก็ไม่ได้ติดใจอะไรนัก

ถึงอย่างไรนายท่านก็เก่งกาจถึงเพียงนี้แล้ว หากยังต้องให้นายท่านมาช่วยจัดการงานบริหารราชการยิบย่อยอีก มันจะไม่ยิ่งทำให้เขา ซุนเอี๋ยนผู้นี้ ดูไร้ประโยชน์ไปหน่อยหรือ?

เพียงแต่คนที่นายท่านดึงตัวมารอบนี้ดูเหมือนจะเป็นขุนพลฝ่ายบู๊

ไม่รู้เหมือนกันว่าอ่านออกเขียนได้ไหม ถ้ารู้หนังสือล่ะก็ จับเทรนงานสักนิดก็เริ่มงานได้แล้ว

บางทีเขาก็อยากจะสลับตำแหน่งกับกุยแกจริง ๆ ให้เขาไปปราบโจร แล้วให้กุยแกมานั่งสะสางงานเอกสารแทน

ภารกิจของกุยแกแม้จะหนักหนาพอกัน แต่ได้เปรียบตรงที่เวลาเข้างานยืดหยุ่น

แถมเพื่อให้พวกทหารมีเรี่ยวแรงไปรบ เลยไม่เคยต้องทำโอทีโต้รุ่ง เวลานอนก็ตรงเวลาเป๊ะสม่ำเสมอ

เล่าปี่จูงมือโลซกเดินมาตรงหน้าซุนเอี๋ยน พลางแนะนำว่า "นี่คือปลัดเมืองของเรา คุณชายสามแห่งตระกูลซุนเมืองเอ็งชวน ซุนเอี๋ยน ซุนฮิวเอี๋ยก"

โลซกมองพิจารณาซุนเอี๋ยนอีกรอบ

ที่แท้นี่ก็คือมนุษย์กิ่งไม้ขอบตาดำคนนั้นนี่เอง

ขอบตาดำคล้ำหนักมากจริง ๆ ด้วยแฮะ...

ตระกูลของโลซกเป็นเพียงคหบดีผู้ทรงอิทธิพลในท้องถิ่น ปกติย่อมไม่มีทางเข้าถึงชนชั้นสูงระดับตระกูลขุนนางใหญ่ได้เลย

ประกอบกับเขายังอายุน้อย ประสบการณ์ยังด้อย จึงไม่รู้จักซุนเอี๋ยนเป็นธรรมดา

แต่ชื่อเสียงของตระกูลซุนเขายังพอรู้อยู่ จึงประสานมือคารวะ "คารวะท่านปลัดเมือง"

ซุนเอี๋ยนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วตบบ่าเขาเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ "ยินดีต้อนรับ"

ซุนเอี๋ยนสังเกตเห็นตั้งนานแล้วว่า ผู้มีความสามารถที่นายท่านเน้นดึงตัวมาล้วนไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

ขุนพลแซ่โลคนนี้ ก็น่าจะเป็นยอดขุนพลสายบู๊ดุดันแบบเดียวกับเคาทูสินะ?

เล่าปี่แปลกใจเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าโลซกจะไม่รู้จักซุนเอี๋ยน

หรือว่าเขาไม่ได้มาเพราะซุนเอี๋ยนงั้นเหรอ?

ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรู้จักขงเบ้งที่อยู่ชีจิ๋วเหมือนกันแน่ ๆ?

เขาจึงพาซุนเอี๋ยนเดินมาตรงหน้าขงเบ้ง "นี่คือขงเบ้งที่ข้าบอกเจ้าไว้ เด็กหนุ่มอัจฉริยะ"

ขงเบ้งลุกขึ้นยืนอย่างมีมารยาท แล้วประสานมือคารวะอย่างจริงจัง "สวัสดีขอรับพี่ซูเก๋ง"

โลซกคิดในใจ นี่น่ะหรือมนุษย์กิ่งไม้ถือพัดขนนกคนนั้น?

ที่แท้อายุยังน้อยแค่นี้เอง

โลซกเกาหัว "สะ...สวัสดี..."

"เด็กตัวแค่นี้ก็เข้ามายุ่งเรื่องราชการบ้านเมืองแล้วหรือ?"

ขงเบ้งอธิบายว่า "แค่เพราะความสนใจส่วนตัวขอรับ ต้องขอบคุณท่านเจ้าเมืองเล่าที่ให้โอกาสข้าได้เรียนรู้และมีส่วนร่วมในราชการบ้านเมือง"

เล่าปี่ขมวดคิ้ว หรือว่าหมอนี่จะไม่รู้จักขงเบ้งด้วยเหมือนกัน?

แล้วเขามาที่นี่เพราะอะไรกันล่ะ?

หรือว่าจะเป็นเพราะแมวตีลังกาตัวนั้น?

ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าโลซกจะชอบของแปลกพิสดารอะไรเทือกนี้ด้วย

อย่าว่าไปเชียว!

ไอ้แมวตีลังกาตัวนี้เขามีอยู่จริง ๆ ซะด้วย!

มันเริ่มจากตอนเที่ยงของวันหนึ่งที่ลมพัดเอื่อยแดดอบอุ่น

เล่าปี่กำลังสืบหาเบาะแสกอสซิปเรื่องภาพกามสูตรจากเถ้าแก่ร้านแพนเค้กหน้าประตู

ปรากฏว่าเห็นแมวตัวหนึ่งมาตีลังกาต่อหน้าเขา

ตาเขาเป็นประกายวาบ!

กายาตีลังกาแต่กำเนิดเรอะ?!

สัตว์เทพชัด ๆ!

ตอนนั้นเขาเลยรีบจับเจ้าแมวตัวนั้นกลับมาเลี้ยงทันที

เล่าปี่หิ้วเจ้าแมวตัวนั้นเข้ามา พลางแนะนำว่า

"นี่ไงแมวตีลังกาที่ข้าบอกเจ้า เป็นแมวลายสลิดเชียวนะ"

"มันชื่อว่าโต้วโต่ว"

โลซกหน้าเจื่อนเหงื่อตก ภาพที่เล่าปี่วาดมันใช่แมวลายสลิดซะที่ไหน ถ้าไม่บอกคงนึกว่าเป็นหนูหนังลายเสือ

เล่าปี่เล่าอย่างออกรสออกชาติ

"ข้าจะบอกให้ เจ้าแมวเวรนี่โคตรเฮี้ยน ตีลังกาได้มาแต่เกิด"

"แค่เจ้าหมายตาสาวคนไหนไว้ เจ้าก็บอกไปเลยว่า ที่บ้านข้ามีแมวตีลังกาได้นะ"

"ถ้าสาวเขายอมตามเจ้ากลับบ้าน แสดงว่าพวกเจ้ามีวาสนาต่อกัน"

"ถ้าได้ร่วมเป็นพยานเห็นเจ้าโต้วโต่วตีลังกาด้วยกันเมื่อไหร่ พวกเจ้าก็จะตกหลุมรักกันหัวปักหัวปำ มีโอกาสได้ลงเอยครองคู่กันแน่นอน"

โลซกมุมปากกระตุก "นี่มันจะเฮี้ยนเกินคัมภีร์ซานไห่จิงไปหน่อยไหมเนี่ย?"

ยังไงเขาก็ไม่เชื่อหรอก

ทันใดนั้น คนหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาในโถงว่าการ

คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจูเก๊กกิ๋น

"นายท่าน! นายท่านขอรับ!"

"ขอข้ายืมแมวตัวนี้หน่อย!"

เล่าปี่เลิกคิ้ว "เจ้าจะเอาไปทำอะไร อย่าทำหายเชียวนะ ข้ากะจะเอาไปอวดคู่หมั้นข้าอยู่นะเว้ย"

จูเก๊กกิ๋นหอบแฮ่ก เอ่ยอย่างตื่นเต้นระริกระรี้ว่า

"นะ...นายท่าน!"

"มะ...มีสาว...ยอมตามข้ากลับบ้านมาดูแมวตีลังกาจริง ๆ แล้วขอรับ!"

"ขอยืมเจ้าโต้วโต่วไปใช้หน่อยนะขอรับ!"

เล่าปี่หัวเราะพลางโบกมือ "ไปเถอะ ๆ"

เขาเป็นพวกยินดีส่งเสริมความรักของผู้อื่นอยู่แล้ว

"ขอบคุณนายท่านขอรับ!"

จูเก๊กกิ๋นอุ้มเจ้าโต้วโต่วแล้ววิ่งแน่บออกจากที่ว่าการเมืองไปในพริบตา

เล่าปี่มองตามแผ่นหลังที่กระโดดโลดเต้นของจูเก๊กกิ๋นแล้วส่ายหัว

พลางทอดถอนใจ

"ยังไงก็ยังเป็นวัยรุ่นละนะ เก็บกดความหวั่นไหวในใจไว้ไม่อยู่จริง ๆ..."

โลซกอ้าปากค้างตาค้าง

เดี๋ยวดิเฮ้ย!

ไอ้แมวตีลังกานี่มันได้ผลจริงดิ!

นี่มันสัตว์อสูรพิสดารบทไหนในคัมภีร์ซานไห่จิงวะเนี่ย?!

ทำไมข้าถึงไม่เคยเห็นมาก่อนเลยวะเนี่ย!?

โคตรหลอน!

แม่งโคตรจะหลอนเลยจริง ๆ พับผ่าสิ!

โลซกรู้สึกว่าทั่วทั้งเมืองตังไฮเต็มไปด้วยความหลอนไปหมดแล้ว!