ตอนที่ 52 เล่าปี่คนนี้ชักจะแปลกๆ แล้วสิ

พวกป้าๆ คุยสัพเพเหระไปพลาง โกยแป้งหมี่ใส่กระสอบป่านไปพลาง

โลซกถามอย่างแปลกใจ "แล้วพวกผู้ชายที่บ้านไปไหนกันหมดหรือ กระสอบตั้งเยอะแยะขนาดนี้พวกป้าจะแบกกลับกันยังไง"

พวกป้าหัวเราะร่า "พวกเรามีรถสิ"

โลซกสงสัย "แถวนี้มีแต่คันนา รถม้าคงเข้ามาจอดไม่ได้ไม่ใช่หรือ หากต้องแบกแป้งหมี่พวกนี้ออกไปถึงถนนใหญ่ก็คงเหนื่อยเอาเรื่องอยู่นะ"

คุณป้าชี้ไปยังรถเข็นล้อเดียวที่จอดอยู่ข้างๆ

"โน่นไง! รถอยู่นั่น พวกเราก็แค่ขนแป้งหมี่กองขึ้นไปแล้วเข็นเอา ทางเขาก็ยังเข็นสบาย"

โลซกลุกขึ้นไปลองขยับๆ คลำๆ สำรวจรถเข็นล้อเดียวด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะเอ่ยชม

"โครงสร้างดูเรียบง่าย ทว่าเป็นเครื่องมือที่ดีจริงๆ"

คุณป้าบอกอย่างอารมณ์ดี "นี่ก็ท่านเจ้าเมืองเล่าประดิษฐ์ขึ้นมาเหมือนกัน ในอำเภอขาดแคลนรถม้าขนเสบียง ท่านเลยทำไอ้นี่ออกมาวางไว้ที่โรงช่าง"

"ท่านบอกว่ามันชื่อโคยนต์ม้ากล แต่พวกเราเห็นว่าชื่อจำยาก คนในหมู่บ้านเลยเรียกกันว่ารถล้อเดียว"

โลซกถาม "รถล้อเดียวนี่ท่านเจ้าเมืองเล่าก็แจกให้พวกป้าด้วยหรือ"

คุณป้าหัวเราะเยาะโลซก "ดูเจ้าสิ หัวทึบจริงเชียว"

"จะเป็นไปได้ยังไงกัน คันหนึ่งแพงจะตาย ตั้งหลายร้อยอีแปะเชียวนะ"

"พวกผู้ชายที่บ้านทำมือกันเองทั้งนั้นแหละ ถึงจะไม่สวยเท่าของหลวง แต่ก็แข็งแรงทนทานพอใช้"

โลซกหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ

ก็จริงแฮะ

ข้าวยังแทบไม่มีจะกิน จะเอาเงินถุงเงินถังที่ไหนมาซื้อของพรรค์นี้กัน

โลซกเหลือบไปเห็นเครื่องมือรูปร่างประหลาดอีกชิ้นวางอยู่ข้างรถล้อเดียว จึงเอ่ยถามอย่างข้องใจ "นี่คือคันไถหรือ"

คุณป้าบอกว่า "อันนี้เรียกว่าไถคันโค้ง พรวนดินได้เร็วเป็นบ้า นี่ก็ท่านเจ้าเมืองเล่าคิดค้นขึ้นมาเหมือนกัน"

โลซกประหลาดใจ "ท่านแจกคันไถด้วยหรือ"

"จะแจกได้ยังไง คันไถนี่ก็ราคาตั้งหลายร้อยอีแปะเหมือนกันนะ"

"พวกเศรษฐีที่ดินไปซื้อมาจากท่าน พวกเราอยากใช้ก็ต้องไปเช่าจากเศรษฐีที่ดินเอา"

"แต่ก็ไม่แพงหรอก วันละสามอีแปะ ปกติพวกเราสามบ้านช่วยกันออกคนละอีแปะก็ใช้ได้แล้ว"

โลซกพยักหน้า "ราคานี้ไม่แพงจริงๆ ทางฝั่งบ้านข้าก็ราคานี้เหมือนกัน"

คุณป้าแค่นหัวเราะเหยียด "คันไถต่างถิ่นอย่างพวกเจ้า จะมาเทียบกับของพวกเราได้ยังไงกัน"

โลซกขมวดคิ้ว "มันก็แค่คันไถไม่ใช่หรือ มีอะไรให้ต้องเปรียบเทียบกัน"

พวกป้าๆ ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น "ดูสิ ทำหน้าเหมือนคนไม่เคยเปิดหูเปิดตาเลย"

โลซก "..."

"ใช้คันไถต่างถิ่นของเจ้าไถได้หนึ่งหมู่ ไถคันโค้งของพวกเราไถไปได้ตั้งห้าหมู่แล้ว"

โลซกตอบทันควัน "เป็นไปไม่ได้"

คุณป้าชี้หน้าโลซกแล้วหัวเราะหึๆ "ฮั่นแน่ เจ้าเด็กนี่ไม่เชื่ออีกล่ะ"

"ข้าถามเจ้าหน่อย แถวบ้านเจ้าใช้วัวกี่ตัวคนกี่คนลากคันไถหนึ่งอัน"

โลซกตอบ "วัวสองตัว คนสองคน ลากคันไถหนึ่งอัน"

คุณป้าหัวเราะ "ของพวกเราใช้คนแค่คนเดียว วัวแค่ตัวเดียวก็ลากได้แล้ว แถมยังเร็วมากด้วย"

ป้าอีกคนช่วยเสริม "ไม่มีวัวก็ลากได้ หาผู้ชายสักสามคนก็ลากไหว ตอนที่ตาแก่ที่บ้านข้ายืมวัวไม่ได้ ก็ใช้วิธีนี้ลากเอา เบาแรงพอๆ กับใช้ไถคันตรงเลยล่ะ"

โลซกลอบตกตะลึงในใจ ไม่มีวัวก็ยังลากไหว แบบนี้อย่างน้อยๆ ประสิทธิภาพก็เพิ่มขึ้นสามเท่าแล้ว

หากบุกเบิกที่นาด้วยประสิทธิภาพระดับนี้ ขอแค่ระบบชลประทานรองรับทัน ผลผลิตเสบียงอาหารปีนี้อย่างน้อยก็เพิ่มขึ้นสามเท่าเลยนะ

มิน่าล่ะคนเมืองตังไฮถึงได้กินอิ่มท้อง

หากเป็นจริงอย่างที่ป้าคนนั้นว่า มีผลผลิตเสบียงเพิ่มขึ้นถึงห้าเท่า เช่นนั้นเมืองตังไฮเพียงเมืองเดียว มิมิอาจเทียบเท่าได้ทั้งชีจิ๋วเลยหรือ

สายตาของโลซกทอดมองไปยังทิศทางของอำเภอถำ

แววตาเปี่ยมด้วยความเร่าร้อน

หากให้เล่าปี่มาบริหารแผ่นดินต้าฮั่น ย่อมสามารถฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่นให้รุ่งโรจน์เป็นคำรบสามได้อย่างแน่นอน

ฝนหยุดตกแล้ว

โลซกแทบรอไม่ไหว รีบก้าวพรวดพราดออกจากประตู มุ่งหน้าสู่อำเภอถำต่อไปทันที

ยิ่งเข้าใกล้อำเภอถำมากเท่าใด โลซกก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความมหัศจรรย์ของเล่าปี่มากขึ้นเท่านั้น

ตอนอยู่แถวชายแดนเมืองตังไฮ กังหันวิดน้ำแทบจะใช้ร่วมกันหนึ่งตัวต่อหลายหมู่บ้าน

ทว่ายิ่งเข้าใกล้อำเภอถำ กังหันวิดน้ำก็ยิ่งมีจำนวนหนาตาขึ้น

ระบบชลประทานก็ยิ่งสมบูรณ์พร้อม

แม้ฝนจะตกหนักตลอดหลายวันมานี้ แต่น้ำที่ท่วมขังในนาก็สามารถระบายออกทางคูน้ำได้อย่างทันท่วงที

ส่วนบริเวณที่ยังขุดคูน้ำไม่เสร็จ ก็มีการใช้อุปกรณ์รูปร่างประหลาดชนิดหนึ่งช่วยเร่งระบายน้ำอย่างรวดเร็ว

โลซกเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย "ท่านผู้เฒ่า สิ่งนี้คืออะไรหรือ"

ชายชราหัวเราะหึๆ "ดูท่าทางไม่เคยเปิดหูเปิดตาของเจ้าสิ เป็นคนต่างถิ่นสินะ"

โลซก "..."

ตั้งแต่เขาเหยียบย่างเข้ามาในเมืองตังไฮ ก็โดนตราหน้าว่าเป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุงไม่หยุดหย่อน

ชายชราเอ่ยว่า "สิ่งนี้เรียกว่าระหัดวิดน้ำกระดูกมังกร สูบน้ำเข้านาก็ได้ ระบายน้ำออกก็ดี"

"อย่าเห็นว่ามันใหญ่ขนาดนี้นะ หนักแค่สี่สิบชั่งเอง จะยกไปไหนก็ได้ สะดวกสุดๆ"

โลซกอดทึ่งในความมหัศจรรย์ของเล่าปี่ไม่ได้

เขาคิดค้นของดีๆ ที่สร้างประโยชน์ให้ทั้งบ้านเมืองและราษฎรมากมายขนาดนี้ออกมาได้ยังไงกัน?

ยอดอัจฉริยะฟ้าประทานแท้ๆ!

นายเหนือหัวผู้ทรงปรีชาเช่นนี้ จะไปส่งข้อความก่อกวนไร้สาระพรรค์นั้นได้ยังไงกัน?

นอกจากมีคนจงใจใส่ร้ายป้ายสีเล่าปี่แล้ว โลซกก็คิดหาเหตุผลอื่นไม่ออกเลยจริงๆ

โลซกถึงขั้นเริ่มไม่มั่นใจในความสามารถของตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว อดสงสัยไม่ได้ว่าตนเองจะคู่ควรกับนายเหนือหัวผู้ปรีชาเช่นนี้หรือไม่

อย่างไรเสียเขาก็เพิ่งจะอายุสิบเก้าปีเท่านั้นเอง

ไม่ว่าจะความรู้หรือความสามารถ ล้วนยังห่างชั้นจากเหล่ายอดกุนซือระดับแนวหน้าพวกนั้นอยู่โข

นายเหนือหัวผู้ทรงปรีชาอย่างเล่าปี่ ข้างกายย่อมต้องมียอดกุนซืออยู่รายล้อมเป็นแน่?

แต่โลซกอยากจะร่วมก่อร่างสร้างตัวนับหนึ่งใหม่กับนายเหนือหัวท่านนี้เหลือเกิน

มหกิจฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่นคำรบสามเชียวนะ!

ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ไม่อยากพลาดโอกาสนี้เด็ดขาด!

รอนแรมฝ่าลมฝนไม่หยุดหย่อน

ในที่สุดโลซกก็มาถึงอำเภอถำ

ถนนหนทางที่นี่ราบเรียบ ยวดยานผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่เนืองแน่น

ชาวนาชาวไร่เดินขวักไขว่ออกไปทำกิน แลดูเจริญรุ่งเรืองดุจภาพยุคสมัยอันสงบสุขร่มเย็น

โลซกรู้สึกผ่อนคลายสบายใจราวกับต้องลมวสันต์ รู้สึกว่าแม้แต่อากาศก็ยังหอมหวาน

ทว่าเมื่อมายืนอยู่หน้าจวนเจ้าเมืองจริงๆ เขากลับเริ่มลังเลและถอดใจขึ้นมานิดๆ

สภาพของตัวเองที่มอมแมมเหนื่อยล้าจากการเดินทางขนาดนี้ หากเข้าไปพบเล่าปี่ จะโดนรังเกียจไหมนะ?

ไม่ต่างอะไรกับคนหนุ่มทั่วไปตอนไปสัมภาษณ์งานครั้งแรก โลซกจึงอดประหม่าไม่ได้

หรือว่าจะไปหาโรงเตี๊ยมจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อยก่อนดี?

ขณะที่โลซกกำลังจะหันหลังเดินจากไป เล่าปี่ก็ส่งเสียงร้องเรียกเขาไว้:

"จอมยุทธ์ท่านนี้! มีธุระอันใดหรือ?"

โลซกหันขวับไปมอง ก็เห็นหนุ่มหล่อคนหนึ่งกำลังขี่อยู่บนตัวหนุ่มหล่อร่างสูงใหญ่กำยำอีกคนหนึ่ง

เขานึกว่าเป็นพวกคณะกายกรรมเล่นปาหี่เสียอีก

จึงเอ่ยแนะนำตัวไปว่า "ข้าเป็นชาวตงเฉิงแห่งหลินหวย ตั้งใจเดินทางมาพึ่งใบบุญท่านเจ้าเมือง เพียงแต่รู้สึกว่าเสื้อผ้าหน้าผมตนเองดูไม่เรียบร้อย ตอนนี้เลยคิดจะไปหาที่จัดแจงเครื่องแต่งกายเสียหน่อย"

เล่าปี่เห็นคนผู้นี้มีสง่าราศีไม่ธรรมดา จึงลองขบคิดอย่างจริงจังว่าคนตงเฉิงแห่งหลินหวยมียอดคนคนไหนบ้าง

จู่ๆ เขาก็อุทานอย่างประหลาดใจว่า "เจ้าคือโลซกใช่ไหมเนี่ย?!"

โลซกเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมคนตรงหน้าถึงทายตัวตนของเขาถูกได้

จึงถามออกไป:

"ท่านคือ...?"

เล่าปี่กล่าวว่า "ข้าคือเจ้าเมืองของที่นี่ เล่าปี่ เล่าเหี้ยนเต๊ก"

"ส่วนคนที่อยู่ข้างล่างข้าคือโตอุย จูล่ง เตียวจูล่ง"

โลซก "....."

โลซกคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าการพบกันครั้งแรกกับเล่าปี่ อีกฝ่ายจะเปิดตัวด้วยสภาพแบบนี้

อาจจะมีเหตุจำเป็นอะไรบางอย่างล่ะมั้ง?

เขาจึงเอ่ยถาม:

"ท่านเจ้าเมืองเล่า... นี่ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือขอรับ?"

เล่าปี่เองก็รู้สึกว่าการขี่อยู่บนหลังม้าแล้วคุยกับคนอื่นมันดูเสียมารยาทไปหน่อย

เลยปีนลงมาจากตัวจูล่ง

"ขออภัยด้วย เสียมารยาทแล้ว"

โลซก "......"

นี่มันเสียมารยาทเรื่องไหนกันฟะ?!

จูล่งจับทางความคิดของโลซกได้ จึงช่วยอธิบายว่า:

"เมื่อครู่นายท่านออกไปตรวจราชการ หลังฝนตกถนนลื่น กีบม้าเหยียบโดนหินกรวดผิวเกลี้ยงก้อนหนึ่งเข้า ขาก็เลยพลิกจนล้มลงขอรับ"

มิน่าล่ะถึงต้องขี่คอลูกน้องกลับจวน

เล่าปี่ช่างเป็นขุนนางที่ดีและใส่ใจราษฎรจริงๆ แต่เช้าตรู่ก็ออกไปตรวจดูสารทุกข์สุกดิบของประชาชนแล้ว ช่างไม่เหมือนกับข่าวลือเลยสักนิด

โลซกถามด้วยความห่วงใย "ที่แท้ม้าก็สะดุดล้มนี่เอง แล้วท่านเจ้าเมืองเล่าเจ็บเท้าหรือไม่ขอรับ?"

จูล่งส่ายหน้า "นั่นน่ะไม่หรอกขอรับ พอนายท่านตกลงมาก็บอกว่าจะล้างแค้นแทนม้าคู่ใจ เลยเตะหินกรวดก้อนนั้นกระเด็น จากนั้นเท้าก็เลยบวมเป่งขึ้นมา"

"ข้าก็เลยต้องแบกนายท่านกลับมาพักก่อน เดี๋ยวสักพักยังต้องไปแบกม้าอีกสองตัวกลับมาอีก"

โลซกเลิกคิ้วขึ้น:

"เดี๋ยวก่อนนะ! ม้าสองตัว? ไม่ใช่มีแค่ม้าตัวเดียวหรอกรึ?"

เล่าปี่พูดอย่างหงุดหงิด "จะมีแค่ม้าตัวเดียวได้ยังไง? ก็ต้องสองตัวอยู่แล้วสิ!"

"จูล่งก็ต้องขี่ม้าเหมือนกันนะเว้ย!"

"ระดับโตอุยออกไปข้างนอกทั้งที จะไม่มีม้าขี่ได้ยังไง เจ้าว่าจริงไหมล่ะ?"

จูล่งพยักหน้ารับอย่างจริงจัง "ถูกต้องแล้วขอรับ"

โลซกยิ่งงงหนักกว่าเดิม "ถ้าอย่างนั้น... ม้าของโตอุยเตียวก็บาดเจ็บไปด้วยรึ?"

จูล่งพยักหน้า "หินกรวดที่นายท่านเตะปลิวมันดันพุ่งไปกระแทกหัวม้าศึกของข้าเข้าอย่างจัง สลบเหมือดไปคาที่เลยขอรับ"

โลซก "......"

อ๊ากกกก!

โลซกแทบจะเป็นบ้าตาย

นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกันวะเนี่ย!

หินกรวดก้อนเดียวทำทริปเปิลคิลเนี่ยนะ!?

หินกรวดเนี่ยนะ!?

ทริปเปิลคิลเนี่ยนะ!?

ไม่สิ! ต้องเรียกว่าหินกรวดก้อนเดียวล้างบางยกตี้คณะตรวจงานเลยต่างหาก!

ทำเอาคณะตรวจงานต้องยกทัพล่าถอยกลับจวนกันหมดทุกคน!

เรื่องแบบนี้พูดออกไปใครเขาจะไปเชื่อวะ!

มันจะอิหยังวะเกินไปแล้วโว้ย!

เล่าปี่คนนี้ชักจะไม่ปกติแล้ว!

ไม่ปกติอย่างแรง!