ตอนที่ 51 โลซก เมืองตังไฮแห่งนี้มีอะไรทะแม่ง ๆ

เมื่อโลซกเดินทางลึกเข้ามาในเมืองตังไฮ เขาก็ได้เห็นทิวทัศน์ที่แปลกตาไปจากที่อื่น

ที่นี่มีระหัดวิดน้ำสร้างอยู่ทั่วทุกหนแห่ง โดยระหัดวิดน้ำจะเชื่อมต่อกับกระท่อมหลังเล็กผ่านชุดฟันเฟือง

กระท่อมพวกนี้ดูแล้วไม่น่าจะสร้างไว้ให้คนอยู่อาศัย

โลซกจึงรีบวิ่งเข้าไปหลบฝนในกระท่อมหลังนั้นทันที

นึกไม่ถึงว่าข้างในจะมีป้า ๆ ประจำหมู่บ้านนั่งอยู่สองสามคน กำลังนั่งคุยสัพเพเหระอยู่บนกระสอบป่านที่กองพะเนินเป็นภูเขาย่อม ๆ

พอเห็นโลซกในสภาพลูกหมาตกน้ำวิ่งเข้ามาหลบฝน ป้าคนหนึ่งก็รีบร้องห้าม:

"หยุดอยู่ตรงนั้นเลย! ยืนตรงประตูนั่นแหละ! อย่าเข้ามานะ!"

โลซกถึงกับเหวอไปนิด "ขออภัยที่รบกวน พอฝนหยุดตกข้าก็จะไปแล้ว"

ป้าพูดขึ้น "ข้าหมายถึง เจ้าอย่ามาทำแป้งสาลีของข้าเปียกต่างหากเล่า"

โลซกถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ อ๋อ ที่แท้พวกป้า ๆ กำลังโม่แป้งกันอยู่นี่เอง

แต่ว่า แถวบ้านเขามีแต่พวกคนหนุ่มฉกรรจ์ที่มาโม่แป้งนะ

ที่นี่แปลกประหลาดแท้ ดันใช้พวกป้า ๆ มาโม่แป้งเนี่ยนะ ป้าจะมีแรงเยอะกว่าพวกคนหนุ่มได้ยังไง?

หรือว่าพวกคนหนุ่มฉกรรจ์แถวนี้จะถูกเล่าปี่เกณฑ์ไปเป็นทหารหมดแล้ว?

เฮ้อ ไม่รู้ว่าท่านโตเกี๋ยมคิดอะไรอยู่ เพิ่งจะไล่คนกินบนเรือนขี้รดบนหลังคาอย่างชางซีไปได้ ก็ดันไปเชิญคนเสเพลไม่เอาถ่านอย่างเล่าปี่เข้ามาอีก

เดิมทีเมืองตังไฮถือเป็นหัวแหวนของชีจิ๋วแท้ ๆ แต่กลับถูกปู้ยี่ปู้ยำจนเละเทะถึงเพียงนี้ กระทั่งป้าแก่ ๆ ยังต้องออกมาโม่แป้งเองเลย

ราษฎรเมืองตังไฮช่างน่าเวทนายิ่งนัก

ดูจากการกระทำพรรค์นี้ของเล่าปี่แล้ว ต่อให้เขาจะซัดหน้าเล่าปี่สักยก เล่าปี่ก็ไม่มีอะไรต้องมาแก้ตัวทั้งนั้น!

โลซกมีนิสัยใจกว้างเปิดเผย ตลอดชีวิตชอบผดุงความยุติธรรมเป็นที่สุด

เขาฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก รูปร่างจึงสูงใหญ่กำยำ

เห็นใครถูกรังแก ก็พุ่งเข้าไปแจกหมัดทันที

เห็นใครไม่มีข้าวกิน ก็โปรยเงินแจกเดี๋ยวนั้น

จึงได้ใจผู้คนในบ้านเกิดเป็นอย่างยิ่ง

ในเมื่อโลซกได้มาเห็นพฤติกรรมอันเลวร้ายของเล่าปี่เข้ากับตา มีหรือที่เขาจะยอมอยู่เฉย

เขาตั้งใจว่าจะเปิดศึกก่อนค่อยเจรจาทีหลัง

ซัดหน้าเล่าปี่สักหมัดก่อน แล้วระหว่างต่อยค่อยซักฟอกให้หมดเปลือก

เอ๊ะ!?

ซี้ด~

ชักจะไม่ชอบมาพากลแล้ว!

มัวแต่คิดเรื่องต่อยหน้าเล่าปี่ จู่ ๆ เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่า... ทำไมแท่นโม่หินถึงขยับเองได้วะเนี่ย

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึง "คัมภีร์ซานไห่จิง" ที่เพิ่งอ่านไปเมื่อสองสามวันก่อนขึ้นมา

นึกถึงพวกภูตผีปีศาจนานาชนิดในนั้น

รูม่านตาของเขาหดเกร็งทันที!

ยืนนิ่งอึ้งแข็งทื่ออยู่กับที่

ผีหลอก!

พวกป้า ๆ เห็นโลซกยืนค้างเอ๋อแดกอยู่ตรงนั้นตั้งนานสองนาน ไม่รู้ว่าในหัวกำลังคิดอะไรอยู่?

เดี๋ยวก็ยิ้มโง่ ๆ เดี๋ยวก็ทำหน้าตื่นตระหนก

ก็เลยพากันชี้ไม้ชี้มือใส่โลซก:

"เจ้านี่สติไม่ดีปะเนี่ย?"

"เฮ้ย! ไอ้ทึ่ม มองอะไรอยู่วะ!?"

"ความเอ๋อระดับนี้นี่เหมาะกับนังเอ้อร์หนิวท้ายหมู่บ้านอยู่นะ"

"แต่หุ่นล่ำบึ้กเหมือนวัวเลยแฮะ พอฟัดพอเหวี่ยงกับโตอุยเคาได้เลย"

"ข้าว่าเกือบจะสูสีกับโตอุยเตียนแล้วนะ"

"ตาบอดรึเปล่า โตอุยเตียนตัวใหญ่กว่าหมอนี่ตั้งรอบหนึ่งแหนะ ตอนที่ข้าโดนโจรป่าจับตัวไป ก็ได้โตอุยเตียนนี่แหละที่อุ้มข้าวิ่งฝ่าออกมาช่วยชีวิตไว้"

พวกป้า ๆ ถามเสียงตื่นเต้นทันที:

"โอ้โห! แล้วเป็นไงบ้าง!? แน่นไหม? กล้ามแน่นไหม!?"

ป้าคนนั้นเอียงอายพลางตอบ "แน่นเปรี๊ยะ..."

"คิกๆๆ..."

บรรดาป้า ๆ เม้าท์มอยเรื่องเผือกกันอย่างออกรสออกชาติจนลืมโลซกที่ยืนหัวโด่อยู่ไปเลย

โลซกดึงสติตัวเองกลับมา มือซ้ายจับด้ามกระบี่ที่เอว มือขวาชี้ไปที่แท่นโม่หิน:

"นี่มันอะไรกัน?"

ป้าเชิดหน้าพูดอย่างภูมิใจ:

"ดูทำหน้าเข้า บ้านนอกเข้ากรุงชัด ๆ กังหันวิดน้ำก็ไม่เคยเห็นเหรอไง?"

"อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด อย่าบอกนะว่านึกว่าผีหลอกน่ะ?"

พวกป้า ๆ พากันหัวเราะลั่นบ้าน

น่ารำคาญชะมัด!

โลซกหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ถึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่ผี แต่เป็นอุปกรณ์การเกษตรของท้องถิ่นนี้

เฮ้อ วันหลังอย่าไปอ่าน "คัมภีร์ซานไห่จิง" เยอะเกินไป เดี๋ยวจะเก็บเอาไปฝันร้ายตอนกลางคืน

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงข้อความสแปมกวนประสาทของเล่าปี่ขึ้นมาได้

ที่แท้นี่ก็คือกังหันวิดน้ำที่เล่าปี่พูดถึง มันไม่เห็นจะเหมือนไอ้รูปวาดก้างปลาในจดหมายสักนิด

เขาจึงรีบก้าวเข้าไปดูใกล้ ๆ

ป้าส่งเสียงแว้ดลั่น "เจ้าทำแป้งสาลีของข้าเปียกแล้วนะ!"

แปะ!

โลซกใช้พลังเงินตรา ฟาดถุงเงินใส่ตักป้าไปหนึ่งตุบ

"อ้อ งั้นก็ไม่เป็นไรแล้วจ้ะ"

โลซกสังเกตเห็นว่า แท่นโม่หินนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยชุดฟันเฟือง โดยมีต้นกำเนิดพลังงานมาจากกระแสน้ำริมแม่น้ำ

เนิ่นนานผ่านไป เขาตบมือเอ่ยชมจากใจจริง:

"ยอดเยี่ยมจริง ๆ"

"ใครเป็นคนออกแบบกัน?"

ป้าพูดอย่างภาคภูมิใจ "ก็ต้องท่านเจ้าเมืองเล่าของเราออกแบบสิยะ จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?"

"แหม แม้แต่ท่านเจ้าเมืองเล่ายังไม่รู้จัก คนต่างถิ่นล่ะสิเนี่ย?"

โลซกสงสัย "พวกท่านรู้จักท่านเจ้าเมืองเล่าทุกคนเลยรึ?"

บรรดาป้า ๆ ยืดอกตอบอย่างภาคภูมิใจ:

"แหงล่ะ! ที่พวกเรามีข้าวกินอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะท่านเจ้าเมืองเล่าแท้ ๆ"

"ท่านเจ้าเมืองเล่าเป็นคนดีจริง ๆ นะ ไม่เพียงแต่ช่วยพวกเราปราบโจร ยังสร้างของดีอย่างกังหันวิดน้ำนี่ให้ฟรี ๆ อีกด้วย"

"ปีนี้ผลผลิตพวกเราก็ดีขึ้นตั้งเยอะแน่ะ"

ป้าอีกคนเสริมขึ้นมา "เฮอะ อย่าหาว่าโม้เลยนะ ตั้งแต่ท่านเจ้าเมืองเล่ามาที่เมืองตังไฮ ชีวิตพวกเราก็ดีวันดีคืน พอถึงเดือนเก้า พวกเราก็จะได้กินอิ่มท้องแล้วล่ะ"

"นั่นน่ะสิ ชาตินี้ฝันยังไม่กล้าคิดเลย แค่ไม่กี่เดือนสั้น ๆ พวกเราจะได้กินอิ่มท้องจริง ๆ แล้ว"

"ไม่อย่างนั้นจะบอกเหรอว่าท่านเจ้าเมืองเล่าเป็นขุนนางดีที่พันปีมีหนน่ะ"

"ได้ยินว่าท่านเจ้าเมืองเล่ายังหน้าตาหล่อเหลาเป็นบ้าเลยนะ"

"ท่านเจ้าเมืองเล่าจะหล่อไหมน่ะฉันไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ คือกุนซือกุยนี่หล่อกระชากใจสุด ๆ"

"ใช่ ๆๆ ฉันยังเคยจับมือกุนซือกุยมาแล้วด้วย ผิวนี่เนียนนุ่มจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้เลย"

"แค่นั้นนับเป็นอะไรได้ กุนซือกุยเคยอุ้มฉันมาแล้วย่ะ"

บรรดาป้า ๆ พากันเบิ่งตากว้าง:

"กุนซือกุยจะไปอุ้มหล่อนทำไมกันยะ!"

"แหม ตอนนั้นฉันหิวจนเป็นลม ขาแข้งอ่อนแรงเดินไม่ไหว ท่านก็เลยอุ้มฉันขึ้นรถม้าพากลับไปส่งถึงบ้านน่ะสิ"

"แล้วเป็นไงบ้าง? เป็นไงบ้าง? รู้สึกยังไงมั่ง?"

ป้าคนนั้นทำท่าเอียงอายเหนียมอาย "ทั้งนุ่มทั้งแน่น แถมยังมีกลิ่นหอมฟุ้งเลยล่ะ..."

"กลิ่นตัวตามธรรมชาติเรอะ?"

"กลิ่นตัวอะไรกันล่ะ พกถุงเครื่องหอมแหง ๆ พวกคนรวยเขาพกไอ้นี่กันทั้งนั้นแหละ"

พอบรรดาป้า ๆ เริ่มคุยเรื่องหนุ่มหล่อก็ชักจะคึกคักขึ้นมาทันที

ส่งเสียงจ้อแจ้เจื้อยแจ้วไม่หยุดหย่อน

โลซกรู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของตนพังทลายลงสิ้นเชิง

เล่าปี่คนนี้... ดูเหมือนจะไม่ได้แย่เหมือนอย่างที่เขาร่ำลือกันนี่หว่า...

ดูทรงแล้ว พวกเขาตั้งใจปราบโจรผู้ร้าย และทุ่มเทใช้หลักการปกครองด้วยเมตตาธรรมจริง ๆ

แถมยังดูยอดเยี่ยมกว่าพวกขุนนางที่เขาเคยพบเจอมาตั้งไม่รู้กี่เท่า

ฟังจากที่พวกป้า ๆ คุยกัน ดูเหมือนชาวบ้านจะมีโอกาสได้กินอิ่มท้องด้วยซ้ำ

ต้องรู้ไว้นะว่า ในยุคสมัยนี้ การจะได้กินอิ่มท้องไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยสักนิด

ด้วยสถานการณ์ของเมืองตังไฮในเวลานี้ เว้นเสียแต่ว่าพอถึงฤดูเก็บเกี่ยวเดือนเก้าแล้วผลผลิตเสบียงจะเพิ่มขึ้นเท่าตัว

ไม่อย่างนั้นชาวนาพวกนี้จะมีโอกาสได้กินอิ่มท้องได้ยังไง?

ต้องรู้ด้วยว่า ที่นี่เป็นแค่พื้นที่ชายแดนของเมืองตังไฮเท่านั้นเองนะ

หรือว่าเล่าปี่จะเป็นขุนนางที่ดีจริง ๆ?

แล้วเรื่องที่เล่าปี่ส่งข้อความมาก่อกวนเขาทั้งวันทั้งคืนจะอธิบายยังไงล่ะ?

คนปกติที่ไหนเขาจะมานั่งวาดภาพกามสูตรกับมนุษย์ก้างปลาส่งมาวะ?

ด้วยความเฉลียวฉลาด โลซกจึงฉุกคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมาได้ทันที

นั่นก็คือ มีใครบางคนกำลังจงใจป้ายสีใส่ร้ายเล่าปี่!

ใช่แล้ว!

ต้องเป็นเพราะเล่าปี่ไปขัดผลประโยชน์ของใครบางคนเข้าแน่ ๆ ถึงได้จงใจใส่ร้ายป้ายสีเขาแบบนี้

ถึงขั้นปล่อยข่าวเรื่องฉาวโฉ่ไปทั่ว เพื่อให้ผู้คนตีตัวออกห่าง และกันไม่ให้ผู้มีความสามารถยอมไปสวามิภักดิ์

ขุนนางดีเด่นเช่นนี้กลับต้องมาทนรับความอยุติธรรมอยู่เบื้องหลัง ทำให้โลซกรู้สึกเดือดดาลไม่เป็นธรรมแทนจริง ๆ

ใครมันช่างทนเห็นคนดีไม่ได้? คิดคดทำลายคนซื่อสัตย์สุจริตกันแน่นะ!?

อาจารย์ของโลซกเคยสอนเขาไว้ว่า ตามปกติแล้ว ใครได้ผลประโยชน์ คนนั้นแหละคือตัวการใหญ่

โลซกวิเคราะห์ดูอย่างถี่ถ้วน ถ้าหากเขาไม่ไปสวามิภักดิ์กับเล่าปี่ แล้วใครล่ะจะได้ประโยชน์?

ไม่ต้องสงสัยเลย ย่อมเป็นอ้วนสุด!

ดูท่าอ้วนสุดก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไรเหมือนกัน

เคยได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าอ้วนสุดเป็นคนใจแคบ ต้องเป็นเพราะเล่าปี่ไปล่วงเกินอ้วนสุดเข้า อ้วนสุดถึงได้จงใจเล่นงานเขาแบบนี้แน่ ๆ

คิดมาถึงตรงนี้ โลซกก็พลันฮึกเหิมขึ้นมา

ในเมื่อตอนนี้รู้แล้วว่าเล่าปี่เป็นขุนนางที่ดี ทำไมเขาถึงไม่ไปรับใช้เล่าปี่เสียเลยล่ะ?