บทที่ 100 เด็กน้อยวัยเตาะแตะนำทัพบดขยี้ข้าศึก!

ณ ค่ายทหาร

เผยอู่ซานลืมตาขึ้นมา การมองเห็นยังคงพร่ามัวเล็กน้อย

เขาคิดว่าตัวเองคงจะตายไปแล้วแน่ๆ

ทว่าความเจ็บปวดทั่วร่างกลับหายเป็นปลิดทิ้ง แถมยังรู้สึกเบาสบายอย่างน่าประหลาด

"ท่านแม่ทัพเผย ท่านฟื้นแล้ว!" ทหารใหม่ยกอ่างน้ำเข้ามา พอเห็นเผยอู่ซานลืมตาตื่นก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบก้าวเข้าไปหา ดวงตาเป็นประกาย

เผยอู่ซานมองทหารหนุ่มด้วยสายตาสับสน "ต้าหนิว? นี่เจ้าก็ตายแล้วหรือ"

จำได้ว่าตอนที่เขาสลบไป ต้าหนิวก็อยู่ไม่ไกลนัก สภาพผอมโซหิวโซ ดวงตาเหม่อลอยไร้แววชีวิต

ทว่าต้าหนิวในตอนนี้ แม้จะยังดูผอมแห้ง แต่แววตากลับมีชีวิตชีวาผิดกับเมื่อก่อนลิบลับ

ต้าหนิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น

"ยังไม่ตายขอรับ! พี่น้องทุกคนยังมีชีวิตอยู่!"

"ท่านปรมาจารย์น้อยปรากฏตัวราวกับเทพเซียนจุติ พร้อมกับนำเสบียงมาส่งให้พวกเราขอรับ"

"นางอายุแค่สามขวบ แต่ฝีมือการแพทย์ล้ำเลิศมาก ทหารที่บาดเจ็บได้รับการรักษาจากนางก็หายดีเป็นปลิดทิ้งเลยขอรับ!"

"ยิ่งไปกว่านั้น ท่านปรมาจารย์น้อยยังจัดทัพวางค่ายกลเป็นด้วยนะขอรับ! ตอนนี้นำทัพออกไปสู้รบกับข้าศึกแล้ว ท่านแม่ทัพเผย ข้าอิจฉาท่านจริงๆ ที่มีหลานสาวเก่งกาจขนาดนี้"

คำชมอย่างออกรสออกชาติของต้าหนิว ทำให้เผยอู่ซานรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป

รูม่านตาของเขาหดเกร็ง "ท่านปรมาจารย์น้อยที่เจ้าพูดถึง คือเรินเป่า หลานสาวข้าหรือ"

"ใช่แล้วขอรับ ท่านปรมาจารย์น้อยเฝ้าไข้ท่านทั้งคืนเลยนะขอรับ พอไอ้พวกโจรแคว้นโข้วหน้าด้านบุกมาตีเมืองอวี้เหมิน นางก็เลยนำทัพออกไปรบ..."

ยังไม่ทันที่ต้าหนิวจะพูดจบ เผยอู่ซานก็กระโดดเด้งตัวลุกจากเตียงทันที

"แล้วเจิ้นกั๋วกงล่ะ! ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ปล่อยให้เรินเป่าที่เพิ่งจะอายุสามขวบ เป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่สมควรได้รับการทะนุถนอมจากผู้ใหญ่ ออกไปรบในสนามรบเนี่ยนะ!"

เผยอู่ซานรีบคว้าชุดเกราะมาสวมอย่างรวดเร็ว คว้าดาบเล่มใหญ่คู่กาย แล้วควบม้าควบตะบึงพุ่งตรงไปยังเมืองอวี้เหมินทันที

ทางด้านเจิ้นกั๋วกง เขาเพิ่งจะนำกองกำลังพลธนูขึ้นไปประจำการบนกำแพงเมือง นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวฉายแววมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เตรียมพร้อมสู้ตาย

เดี๋ยวนะ... นั่นมัน!

เรินเป่าหรือ?

เจิ้นกั๋วกงชะเง้อมองออกไปนอกกำแพงเมือง

เบื้องหน้ากองทัพทหารนับหมื่น เรินเป่าในชุดดำทะมัดทะแมง ควบม้าสง่างาม ในมือถือกระบี่ไม้ท้อ ดูห้าวหาญเกินวัย กำลังเผชิญหน้ากับรองแม่ทัพของกองทัพแคว้นโข้ว!

ภาพที่เห็นทำเอาเจิ้นกั๋วกงตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

นี่มันอะไรกัน!

ข้าหลวงใหญ่อินที่เพิ่งตามขึ้นมาบนกำแพงเมือง พอเห็นกองทัพแคว้นต้ายงตั้งทัพอยู่หน้าเมือง ก็ใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความยินดี

ทัพเสริมมาถึงแล้ว!

แต่พอมองดูให้ชัดๆ เขาก็ขยี้ตาตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ "ทำไมถึงมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไปอยู่ตรงนั้นได้ล่ะ แล้วป้ายห้อยเอวนั่นมัน... ป้ายของแม่ทัพเผยนี่นา!"

"นางคือท่านปรมาจารย์น้อยเรินเป่าแห่งแคว้นต้ายง" เจิ้นกั๋วกงใจหายวาบ มือเกาะขอบกำแพงแน่น ร่างกายเกร็งไปหมด สั่งการเสียงเฉียบขาด "พลธนูเตรียมพร้อม! คอยคุ้มกันท่านปรมาจารย์น้อยให้ดี!"

สิ้นเสียงคำสั่ง พลธนูทุกคนก็ง้างธนูเล็งเป้าไปที่รองแม่ทัพแคว้นโข้วทันที

"นังเด็กเมื่อวานซืน ไปตายซะเถอะ!"

รองแม่ทัพแคว้นโข้วเงื้อค้อนเหล็กยักษ์ขึ้นสูง ฟาดลงมาที่ศีรษะเล็กๆ ของเรินเป่าอย่างโหดเหี้ยม!

ทหารแคว้นต้ายงทุกคนต่างใจหายใจคว่ำ

กลัวว่าเรินเป่าจะได้รับอันตราย

แต่เมื่อนางยังไม่สั่งการ ก็ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน

ในจังหวะนั้นเอง เผยอู่ซานก็ควบม้ามาถึง พอเห็นฉากนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด

"เรินเป่า!"

เรินเป่าพลิ้วตัวหลบค้อนเหล็กของรองแม่ทัพได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ซ้ำยังกระโดดลอยตัวไปบนหลังม้าของอีกฝ่าย แล้วใช้เท้าป้อมๆ ถีบเข้าให้

"ไอ้คนชั่ว!"

รองแม่ทัพไม่คิดว่าเด็กตัวแค่นี้จะกล้าเข้ามาประชิดตัว เขาหันขวับกลับมา เอื้อมมือจะคว้าคอเสื้อเรินเป่า "นังเด็กบ้า ใจกล้าไม่เบานี่! น่าเสียดายนะ ที่วันนี้ข้าจะส่งเจ้าไปพบพญายม อยากร้องไห้ก็ไปร้องในนรกนู่นเถอะ แต่ระวังตกดึกข้าจะไปตามหลอกหลอนเจ้าล่ะ"

"เจ้าก็กำลังคุยกับพญายมตัวน้อยอยู่นี่ไงล่ะ!" เรินเป่ากระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะถีบยอดหน้าเขาเข้าอย่างจัง

พลั่ก!

สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงจนตาค้างก็คือ...

รองแม่ทัพร่างยักษ์ถูกเรินเป่าถีบจนหงายหลังตกม้าดังโครม!

กระบี่ไม้ท้อขนาดจิ๋วในมือเรินเป่ายืดขยายยาวขึ้นในพริบตา นางนั่งตัวตรงสง่างามอยู่บนหลังม้า ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่รองแม่ทัพ พลางหัวเราะคิกคัก

นางอยากจะพูดประโยคเท่ๆ ข่มขวัญศัตรูสักหน่อย แต่ก็นึกไม่ออก จึงหันไปถามเว่ยหวยฮ่าว "ท่านปู่เว่ย ข้าคว่ำเขาได้แล้ว ข้าควรจะพูดประโยคไหนดีเจ้าคะ"

เว่ยหวยฮ่าวริมฝีปากสั่นระริก พยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ ก่อนจะโพล่งออกมาว่า "ผู้พ่ายแพ้"

"เจ้าเป็นผู้พ่ายแพ้ของข้า! อยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาเลยสิ" เรินเป่าแลบลิ้นปลิ้นตาใส่รองแม่ทัพแคว้นโข้ว

รองแม่ทัพพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่แล้ว... พรวด!

เขากระอักเลือดคำโตออกมา อวัยวะภายในบอบช้ำอย่างหนักจากแรงกระแทก

เมื่อทุกคนตั้งสติได้จากภาพเหตุการณ์อันน่าตกตะลึง เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกึกก้องกัมปนาท!

นี่แหละบารมีของท่านปรมาจารย์น้อย!

ท่านปรมาจารย์น้อยแห่งแคว้นต้ายงของพวกเรา!

"เจิ้นกั๋วกง ท่านปรมาจารย์น้อยนี่มีพลังเทพประทานมาหรือเปล่าเนี่ย" ข้าหลวงใหญ่อินอ้าปากค้าง กลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่

เจิ้นกั๋วกงรู้สึกเลือดลมสูบฉีดพล่านไปทั้งร่าง ยืดอกตอบอย่างภาคภูมิใจ "ท่านปรมาจารย์น้อยจะเป็นคนธรรมดาไปได้ยังไง!"

เผยอู่ซานรู้สึกจมูกแสบร้อน

นี่แหละสายเลือดของตระกูลเผย!

เขาชักลูกดอกสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอว ปาใส่รองแม่ทัพที่นอนอยู่บนพื้นอย่างแม่นยำ ปักเข้ากลางอกทะลุหัวใจ

จากนั้นก็ชูดาบเล่มใหญ่ขึ้นสูง ควบม้าพุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้า พร้อมกับตะโกนเสียงดังกึกก้อง

"ทหารแคว้นโข้วกระจอกสิ้นดี! แม้แต่เด็กสามขวบยังสู้ไม่ได้เลย เฮอะ!"

เหล่าทหารแคว้นต้ายงประสานเสียงเยาะเย้ยดังก้อง "เฮอะ!"

"ท่านลุง!" เรินเป่าหันไปเห็นเผยอู่ซานในชุดเกราะเต็มยศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความชื่นชม "ท่านลุงเท่สุดๆ ไปเลยเจ้าค่ะ!"

เผยอู่ซานน้ำตาคลอเบ้า "เรินเป่าเท่กว่าเยอะเลยลูก ตัวแค่นี้กล้าประจันหน้ากับข้าศึกเป็นหมื่นเป็นแสน"

เรินเป่าเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "ท่านแม่บอกว่า คนตระกูลเผยของพวกเราไม่มีคำว่าขี้ขลาดเจ้าค่ะ"

เผยอู่ซานหัวเราะลั่น เสียงกังวานหนักแน่น "ใช่แล้ว! ไม่มีคำว่าขี้ขลาด! เรินเป่า เรามาร่วมมือกันตีพวกโจรแคว้นโข้วให้กระเจิงไปเลย!"

เรินเป่าพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น "ได้เลยเจ้าค่ะ!"

เมื่อทหารแคว้นโข้วเห็นรองแม่ทัพพ่ายแพ้ให้แก่เรินเป่า ขวัญกำลังใจก็ตกฮวบลงทันที และยิ่งสับสนอลหม่านมากขึ้นเมื่อเห็นเผยอู่ซานปรากฏตัวขึ้น

ทหารแคว้นต้ายงที่สวมเกราะและถืออาวุธครบมือต่างก็ฮึกเหิมถึงขีดสุด

"ลุยเลย!"

"ขับไล่พวกโจรแคว้นโข้วที่คิดจะมายึดครองบ้านเมืองของเรา!"

"เราจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านปรมาจารย์น้อย สู้จนกว่าจะชนะ!"

กองทัพทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด ทหารแคว้นโข้วล้มตายเป็นใบไม้ร่วง

ข้าหลวงใหญ่อินดีใจจนเนื้อเต้น "เจิ้นกั๋วกง เมืองของเราปลอดภัยแล้ว!"

เจิ้นกั๋วกงเลือดสูบฉีดด้วยความตื่นเต้น สายตาเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส

"ท่านปรมาจารย์น้อยจงเจริญ!"

"เป็นบุญของแคว้นต้ายงที่มีท่านปรมาจารย์น้อย!"

...

ณ จวนเจ้าเมือง

เสียงโห่ร้องฆ่าฟันจากนอกเมืองดังกึกก้องกัมปนาท แต่สำหรับจิ้งอ๋องแล้ว มันกลับเป็นเสียงที่ไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก

องครักษ์รีบวิ่งเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านอ๋อง ทัพแคว้นโข้วพ่ายแพ้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

สีหน้ามั่นใจของจิ้งอ๋องชะงักงัน เปลี่ยนเป็นจ้องมององครักษ์อย่างดุดัน "เจ้าว่ายังไงนะ"

องครักษ์ก้มหน้าลงต่ำ รีบรายงานเสียงรัวเร็ว "ราชสำนักส่งท่านปรมาจารย์น้อยมาพ่ะย่ะค่ะ วันนี้นางเป็นผู้นำทัพ ทำให้ทหารมีขวัญกำลังใจฮึกเหิม บุกโจมตีกวาดล้างทัพแคว้นโข้วจนแตกพ่ายไปกว่าครึ่งพ่ะย่ะค่ะ"

ลูกประคำในมือของจิ้งอ๋องขาดสะบั้น ลูกปัดไม้ร่วงหล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้น เสียงดังกราว

"ท่านปรมาจารย์น้อยงั้นหรือ" จิ้งอ๋องเค้นเสียงผ่านไรฟัน สีหน้าถมึงทึง "เวลาแค่ไม่กี่วัน สามารถขนเสบียงมาส่งถึงชายแดนได้ ต่อให้ใช้ม้าเร็ววิ่งจนม้าตายไปเป็นร้อยเป็นพันตัว ก็ไม่มีทางทำได้เร็วขนาดนี้หรอก"

"แถมท่านปรมาจารย์น้อยของราชสำนักนั่น ก็เป็นแค่เด็กสามขวบไม่ใช่หรือ จะไปล้มรองแม่ทัพแคว้นโข้วที่ขึ้นชื่อเรื่องพละกำลังมหาศาลได้ยังไง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

องครักษ์ก้มหน้าตอบเสียงแผ่ว "แต่ข่าวลือชาวบ้านเขาเล่ากันมาแบบนั้นจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ"

จิ้งอ๋องใช้นิ้วชี้เคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อระบายความหงุดหงิด "ปล่อยข่าวลือออกไปว่า เจิ้นกั๋วกงกับราชครูเว่ยหาคนมาสวมรอยเป็นท่านปรมาจารย์น้อยเพื่อหลอกลวงประชาชน นางเป็นแค่ปีศาจจำแลงมาเท่านั้น"

องครักษ์รับคำ "พ่ะย่ะค่ะ"

...

ณ พระราชวัง เมืองหลวง

การประชุมเช้าของเหล่าขุนนางดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรให้ระคายเคืองเบื้องพระยุคลบาท

ฮ่องเต้ทรงมีสีพระพักตร์กลัดกลุ้ม มองอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด

และในตอนนั้นเอง เสียงรายงานอันเร่งร้อนก็ดังก้องเข้ามาในท้องพระโรง

"รายงาน! รายงานด่วนจากแนวหน้าพ่ะย่ะค่ะ!"