บทที่ 99 หนอนบ่อนไส้เผยโฉม เรินเป่านำทัพออกศึก!

วินาทีที่ม้าเร็วสอดแนมวิ่งพรวดเข้ามาในค่ายทหาร เขาถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน

บนเก้าอี้ประธาน มีเด็กหญิงตัวน้อยวัยเตาะแตะนั่งตาแป๋วอยู่

"ท่านลุงเหวินเข้าเมืองไปหาข้าหลวงใหญ่แล้วล่ะเจ้าค่ะ" เรินเป่าเห็นริมฝีปากของเขาแห้งผากจนลอกเป็นขุย ขาทั้งสองข้างก็สั่นเทา จึงรีบรินน้ำชาแล้ววิ่งเตาะแตะไปประคองถ้วยชาส่งให้ "ดื่มน้ำก่อนสิเจ้าคะ"

ม้าเร็วสอดแนมกลืนน้ำลายเอื้อก ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

นี่มันเทพเซียนน้อยชัดๆ!

เว่ยหวยฮ่าวได้ยินเสียงความวุ่นวายจึงรีบเดินตามเข้ามา "ทัพแคว้นโข้วบุกโจมตีเมืองแล้วหรือ"

ม้าเร็วสอดแนมรีบพยักหน้ารับ "คารวะท่านราชครูเว่ย กองทัพแคว้นโข้วจัดกำลังพลหนึ่งหมื่นนาย แบ่งเป็นสองกองบุกตีประตูเมืองฝั่งเหนือและฝั่งใต้ขอรับ"

"ไอ้พวกโจรแคว้นโข้ว! เมื่อคืนเพิ่งจะบุกมาตั้งสองรอบ ทหารของเรารอดตายมาได้ยังไม่ทันจะได้พักหายใจ พวกมันก็บุกมาอีกแล้ว!" เว่ยหวยฮ่าวกัดฟันกรอด สบถด่าด้วยความแค้นใจ

เรินเป่ากลับมีสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด "ท่านปู่เว่ย ในเมื่อท่านลุงเหวินเข้าเมืองไปแล้ว ส่วนท่านลุงของข้าก็ยังไม่ฟื้น งั้นพวกเราสองคนไปสู้กับพวกมันเองดีไหมเจ้าคะ"

เว่ยหวยฮ่าวเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ "เรินเป่าจะออกรบหรือ"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ! ท่านแม่บอกว่าครอบครัวฝั่งตาทวดเป็นขุนศึกกันทั้งบ้าน ข้าเองก็เป็นลูกหลานตระกูลเผย ต้องสู้เก่งอยู่แล้วเจ้าค่ะ" พูดจบ เรินเป่าก็ลุกขึ้นยืน ใช้มือป้อมๆ ฟาดลงบนโต๊ะตรงหน้า โต๊ะไม้เนื้อแข็งก็หักเป็นสองท่อนทันที

เว่ยหวยฮ่าวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็คิดว่าคงมีแต่วิธีนี้แล้วล่ะ เรินเป่าเป็นดาวนำโชคของกองทัพ ต้องนำชัยชนะมาให้ได้อย่างแน่นอน

ม้าเร็วสอดแนมยืนอึ้งกิมกี่ นี่มันจะดีจริงๆ หรือเนี่ย

เมื่อเรินเป่าปรากฏตัวต่อหน้าเหล่าทหารในชุดทะมัดทะแมงสีดำ ผมรวบตึงเป็นจุกมวยเดียว ดูทั้งสง่างามและน่ารักน่าชังบนหลังม้าตัวโต

ทั่วทั้งค่ายทหารก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

"ท่านปรมาจารย์น้อยดูสง่างามจังเลย!"

"ท่านปรมาจารย์น้อยเพิ่งจะอายุสามขวบไม่ใช่หรือ ขี่ม้าเป็นด้วยหรือเนี่ย"

"เดี๋ยวนะ ท่านปรมาจารย์น้อยขี่ม้ามาทำไม หรือว่าจะออกไปรบกับพวกเราด้วย"

เหล่าทหารต่างพากันประหลาดใจ จ้องมองเรินเป่าด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

เสียงใสๆ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของเรินเป่าดังกังวานขึ้น

"ท่านลุงทหารทั้งหลาย! กองทัพแคว้นโข้วคิดจะมาแย่งชิงเมืองอวี้เหมินของพวกเรา แบบนี้มันยอมไม่ได้นะเจ้าคะ ทุกคนตามเรินเป่าไปตีพวกมันให้กระเจิงเลย!"

สุรเสียงแห่งพญายมดังกึกก้องไปทั่วทั้งค่าย

หัวใจของเหล่าทหารกระตุกวาบ เลือดในกายสูบฉีดพล่าน ต่างพากันชูหอกในมือขึ้นสูง

"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!"

แต่พอเอาเข้าจริง ตอนที่เดินตามหลังเรินเป่าออกไป พวกเขาก็ยังคงรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง

"ท่านปรมาจารย์น้อยนำทัพออกศึกเองเลยหรือเนี่ย"

"ทำไมข้ารู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลยล่ะ"

"อย่าคิดมากเลย พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อคืนท่านปรมาจารย์น้อยปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเสบียงอาหารมากมายมหาศาลมาช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้น่ะ

ท่านปรมาจารย์น้อยคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองของแคว้นต้ายงเรา ตามท่านไป ต้องโชคดีมีชัยแน่นอน!"

"ถูกต้อง!"

มีท่านปรมาจารย์น้อยเป็นแม่ทัพ พวกเขาต้องขับไล่ทัพแคว้นโข้วไปได้แน่!

มีท่านปรมาจารย์น้อย พวกเขาก็ไร้เทียมทาน!

ภายในเมืองอวี้เหมิน

ข้าหลวงใหญ่อินร้อนใจจนปากพอง "เจิ้นกั๋วกง ท่านรีบคิดหาวิธีสิขอรับ กองทัพแคว้นโข้วบุกมาประชิดกำแพงเมืองแล้ว อีกไม่นานเมืองก็ต้องแตกแน่ แล้วทหารของท่านหายไปไหนหมดล่ะขอรับ"

เจิ้นกั๋วกงเองก็ร้อนรุ่มใจไม่แพ้กัน ใครจะไปคิดว่าเพิ่งจะเข้าเมืองมาได้ไม่นาน ทัพแคว้นโข้วก็ยกพลมาบุกเสียแล้ว

ตอนนี้เขาก็ออกไปไหนไม่ได้เหมือนกัน

กำลังทหารภายในเมืองก็มีไม่มากนัก

ทัพแคว้นโข้วกะจังหวะได้อย่างแม่นยำ รู้ว่าพวกเขากำลังขาดแคลนเสบียง จึงไม่กล้าบุ่มบ่ามเคลื่อนทัพออกจากค่าย

แต่การที่กองทัพแคว้นโข้วสามารถลัดเลาะมาถึงเมืองอวี้เหมินได้โดยที่กองทัพแคว้นต้ายงไม่รู้ตัวเลยนั้น มันแสดงให้เห็นถึงปัญหาใหญ่ที่ซ่อนอยู่

ในเมืองอวี้เหมิน มีหนอนบ่อนไส้!

"เลิกเดินวนไปวนมาได้แล้ว ข้าเวียนหัว" เจิ้นกั๋วกงแค่นเสียงดุ "ใครใช้ให้เจ้าไม่ยอมส่งเสบียงไปให้กองทัพตั้งแต่แรกล่ะ ปล่อยให้พวกทหารหิวโซจนไม่มีแรงสู้รบแบบนั้น"

ข้าหลวงใหญ่อินทำหน้าเจื่อน เมืองอวี้เหมินก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แถมเขายังมีทหารในสังกัดอีกสามพันนายที่ต้องเลี้ยงดู จะเอาเสบียงที่ไหนไปเผื่อแผ่ทหารที่ด่านอวี้เหมินได้ล่ะ

เพียงแต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า กองทัพจะขาดแคลนเสบียงหนักหนาสาหัสถึงเพียงนี้

"เจิ้นกั๋วกง มาพูดเรื่องนี้ตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้วนะขอรับ" ข้าหลวงใหญ่อินเกาหัวแกรกๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ "ท่านว่าเราควรจะทำยังไงดีล่ะขอรับ!"

เจิ้นกั๋วกงถามเสียงขรึม "เจ้ามีทหารอยู่เท่าไหร่"

ข้าหลวงใหญ่อินรีบตอบ "สามพันนายขอรับ!"

"แบ่งเป็นสองกอง กองละพันห้าร้อยนาย ให้พลธนูขึ้นไปประจำการบนกำแพงเมือง ส่วนทหารราบที่แข็งแรงให้ยืนยันรักษาประตูเมืองไว้ให้มั่น แบ่งทหารฝีมือดีสักสองสามร้อยนายลอบออกไปนอกเมือง ลอบโจมตีทัพแคว้นโข้ว"

เจิ้นกั๋วกงกำหมัดแน่น แววตาฉายประกายแห่งความโกรธเกรี้ยว

"และให้รีบเกณฑ์ชายฉกรรจ์ในเมือง คว้าอาวุธเท่าที่หาได้มารวมตัวกันให้หมด หากกำแพงเมืองถูกตีแตก ก็ต้องสู้ถวายชีวิตเพื่อปกป้องเมืองและขับไล่พวกโจรแคว้นโข้วออกไปให้จงได้!"

...

ภายในเมือง ณ จวนจิ้งอ๋อง

เงาร่างหนึ่งนั่งอยู่ในห้องหนังสือ ใบหน้าซีกหนึ่งซ่อนอยู่ในมุมมืด

"ท่านอ๋อง กองทัพแคว้นโข้วเริ่มบุกโจมตีเมืองแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

องครักษ์ที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างรายงาน

จิ้งอ๋องโน้มตัวมาข้างหน้า เผยให้เห็นดวงตาอันแหลมคม "สั่งให้คนของเราเตรียมตัวให้พร้อม"

เขาแอบทำข้อตกลงกับมู่เจิงไว้แล้ว

หลังจากตีเมืองแตก มู่เจิงจะครอบครองพื้นที่ในรัศมีร้อยลี้รอบด่านอวี้เหมิน ส่วนเมืองอวี้เหมิน แม้ในนามจะเป็นของแคว้นโข้ว แต่ผู้ปกครองที่แท้จริงก็คือเขา

"เสด็จพี่ การสูญเสียเมืองอวี้เหมินเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ข้าจะค่อยๆ ก้าวเดินกลับไปสู่เมืองหลวง และทวงคืนบัลลังก์ที่ควรจะเป็นของข้ากลับมาให้จงได้" จิ้งอ๋องลูบคลำลูกประคำในมือ พลางพึมพำกับตัวเองด้วยความมั่นใจ

องครักษ์เอ่ยด้วยความกังวลใจ "ท่านอ๋อง เจิ้นกั๋วกงอยู่ที่จวนข้าหลวงใหญ่อิน เขาระดมกำลังทหารสามพันนาย ข้าน้อยเกรงว่า..."

"ทหารสามพันนาย จะไปสู้กองทัพแคว้นโข้วหนึ่งหมื่นนายได้อย่างไร ก็แค่อาจหาญเอาไข่ไปกระทบหินเท่านั้นแหละ ไอ้เฒ่าเหวินก็แก่จนปูนนี้แล้ว วันๆ เอาแต่เสวยสุขอยู่ในเมืองหลวง สงสัยจะยกดาบไม่ขึ้นแล้วมั้ง

ส่วนท่านราชครูฟู่ก็เป็นแค่ขุนนางบุ๋น นั่งบัญชาการอยู่ในค่ายทหาร วันนี้พวกมันต้องตายสถานเดียว!" จิ้งอ๋องแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

ในใจของเขารู้สึกดูแคลนผู้ที่ฮ่องเต้ส่งมาเป็นอย่างมาก

...

กองทัพแคว้นต้ายงภายใต้การนำของเรินเป่า เดินทางมาถึงบริเวณใกล้เคียงเมืองอวี้เหมินอย่างรวดเร็ว

หลังจากได้กินอิ่มนอนหลับมาเต็มอิ่ม ประกอบกับความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า 'มีท่านปรมาจารย์น้อยอยู่ด้วย ยังไงก็ต้องชนะ' ทำให้ทหารทุกคนฮึกเหิมและคึกคักเป็นพิเศษ

ทางด้านกองทัพแคว้นโข้วที่เดิมทีคิดว่าจะยึดเมืองอวี้เหมินได้อย่างง่ายดาย พอได้ยินเสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังกึกก้องมาจากเบื้องหลัง ก็พากันชะงักงันด้วยความตกตะลึง

ไหนบอกว่ากองทัพแคว้นต้ายงขาดเสบียงจนหิวตายกันหมดแล้วไง

แล้วไอ้พวกทหารแคว้นต้ายงที่วิ่งหน้าตั้งตาตื่นมาพร้อมกับรังสีอำมหิตนี่มัน... ผีหรือไง!

สิ่งที่ทำให้พวกเขาช็อกยิ่งกว่าก็คือ...

คนที่ควบม้านำหน้ากองทัพมานั้น กลับเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยวัยเตาะแตะ?

นี่มัน... ไร้สาระสิ้นดี!

เรินเป่าชูหอกไม้ท้อในมือขึ้นสูง "ท่านลุงทหารทั้งหลาย ลุยเลย! ชนะแล้วคืนนี้เราค่อยไปฉลองดื่มเหล้ากินเนื้อกันให้หนำใจ!"

"ลุย!"

ขวัญกำลังใจของกองทัพแคว้นต้ายงพุ่งทะยานถึงขีดสุด

ชนะแล้วจะได้ดื่มเหล้ากินเนื้อชิ้นโตๆ!

กองทัพแคว้นโข้วถูกข่มขวัญด้วยความห้าวหาญของทัพแคว้นต้ายงจนเริ่มรู้สึกหวาดหวั่น

"เด็กน้อยที่ไหนเนี่ย ปากดีจังนะ จะรับค้อนของข้าไหวหรือเปล่าก็ไม่รู้" รองแม่ทัพของกองทัพแคว้นโข้วควบม้าออกมายืนอยู่แถวหน้า ในมือแกว่งค้อนเหล็กยักษ์ "กลับไปดูดนมแม่ไปลูก เดี๋ยวพอตกใจร้องไห้ขี้มูกโป่ง จะไม่มีใครโอ๋เอานะ"

เมื่อรับรู้ได้ถึงความมุ่งร้ายและดูถูกดูแคลน เรินเป่าก็เลือดขึ้นหน้าทันที

นางเป็นถึงพญายมตัวน้อย ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยมโลก และเป็นรองลูกพี่ใหญ่แห่งโลกมนุษย์ ไม่มีใครในโลกนี้ที่นางต้องเกรงกลัวหรอกนะ!

"หน้าตาขี้เหร่จังเลยนะ ตาหยีๆ จมูกแหลมๆ เหมือนหนูไม่มีผิด" เรินเป่ามองเขาด้วยความขยะแขยง "เวลาเจ้าส่องกระจก ไม่เคยตกใจจนร้องไห้เพราะความขี้เหร่ของตัวเองบ้างหรือไง"

รองแม่ทัพ : ?

"แกวอนหาที่ตาย!" เขาคำรามลั่น แกว่งค้อนเหล็กควบม้าพุ่งตรงเข้าหาเรินเป่าทันที

เรินเป่ากระชับกระบี่ไม้ท้อในมือแน่น นัยน์ตาฉายประกายตื่นเต้น ในที่สุดนางก็จะได้ออกโรงบู๊แล้ว!

"ท่านปรมาจารย์น้อย!" ทหารแคว้นต้ายงร้องอุทานด้วยความตกใจ ต่างก็พยายามจะพุ่งเข้าไปช่วย

เว่ยหวยฮ่าวรู้ถึงพละกำลังอันมหาศาลของเรินเป่าดี เขาจึงยกมือขึ้นห้าม "ไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้รองแม่ทัพแคว้นโข้วมันปากดีแค่ไหน เดี๋ยวตอนโดนอัด มันก็จะร้องโหยหวนดังเท่านั้นแหละ"

เหล่าทหาร : ...!

ท่านราชครูเว่ยพูดจริงหรือเนี่ย

พวกเขาแทบจะไม่กล้ามองเลยด้วยซ้ำ

อาวุธของรองแม่ทัพแคว้นโข้วคือค้อนเหล็กยักษ์ เขามีพละกำลังมหาศาล ค้อนเดียวสามารถบดขยี้คนให้ตายได้หลายคนพร้อมกัน

แล้วท่านปรมาจารย์น้อยตัวแค่นั้น จะรับมือไหวหรือเนี่ย