บทที่ 98 เรินเป่าถึงชายแดน สวรรค์มาโปรดแล้ว!

"ท่านปู่เว่ย!"

เรินเป่ากระโดดโลดเต้นเข้าไปหาเว่ยหวยฮ่าว ใช้มือป้อมๆ กุมมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านของเขาไว้แน่น

"เรินเป่ามาส่งเสบียงแล้วเจ้าค่ะ!"

เว่ยหวยฮ่าวหลุดออกจากภวังค์ความตกตะลึง ในวินาทีต่อมา ตะกร้าใส่ข้าวสาร เนื้อสัตว์ และผลไม้นับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นบนผืนดินอันแห้งแล้งแห่งนี้

รูม่านตาของเขาหดเกร็ง เสบียง!

"เรินเป่า ลูกมาส่งเสบียงงั้นหรือ" เว่ยหวยฮ่าวย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเรินเป่า เอ่ยถามด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา

เรินเป่าพยักหน้าหงึกหงัก "ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านลุงฮ่องเต้บอกว่าท่านลุงทหารที่ชายแดนกำลังหิว ก็เลยให้ข้าเอาเสบียงมาส่งให้ไงเจ้าคะ"

เร็วเกินไปแล้ว!

ยังไม่ถึงสามวันเลยด้วยซ้ำ!

เว่ยหวยฮ่าวร้องไห้ด้วยความดีใจ

ดีเหลือเกิน! ดีเหลือเกินจริงๆ!

ทหารที่ชายแดนรอดตายแล้ว!

จากทางตันกลับกลายเป็นทางรอด!

เว่ยหวยฮ่าวน้ำตาคลอเบ้า จูงมือเรินเป่าหันไปตะโกนก้อง "เหล่าทหารกล้าทั้งหลาย! ท่านปรมาจารย์น้อยรับสั่งจากฝ่าบาท ให้นำเสบียงมาส่งให้พวกเราแล้ว!"

เหล่าทหารที่กำลังอ่อนระโหยโรยแรง ในตอนแรกไม่ได้สนใจความเคลื่อนไหวทางฝั่งเขามากนัก แต่พอได้ยินเช่นนั้นก็พากันเงยหน้าขึ้นมอง

เบื้องหลังเด็กน้อยวัยเพียงสามขวบ มีเสบียงอาหารกองพะเนินเทินทึกเต็มผืนดินไปหมด

ภาพตรงหน้าสลักลึกลงในความทรงจำของพวกเขา นัยน์ตาฉายแววตื่นตะลึงและดีใจอย่างบ้าคลั่ง

ในยามที่พวกเขาขาดแคลนเสบียงจนถึงขีดสุด

ท่านปรมาจารย์น้อยก็นำเสบียงมาส่งให้ถึงที่!

กลิ่นหอมหวานของผลไม้ลอยอบอวลไปทั่ว

เหล่าทหารที่หิวโหยจนตาลาย พอได้กลิ่นหอมก็พากันกลืนน้ำลายเอื้อก

แต่ก็ไม่มีใครขยับเขยื้อน

"ท่านปรมาจารย์น้อย!" เจิ้นกั๋วกงพุ่งพรวดเข้ามาด้วยความดีใจสุดขีด เขาลูบมือไปมา มองดูกองเสบียงด้วยรอยยิ้มกว้าง "ท่านมาได้ทันเวลาพอดีเลยขอรับ!"

"นั่น... หลานสาวของข้า เรินเป่าใช่ไหม" เผยอู่ซานรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี เงยหน้าขึ้นมองเรินเป่า มุมปากยกยิ้มขึ้น "หน้าตาน่ารักน่าชังจริงๆ"

วินาทีต่อมา เขาก็หมดสติไป

"ท่านแม่ทัพเผย!"

ทันทีที่เสบียงมาถึง พ่อครัวทหารก็รีบตั้งเตาต้มโจ๊กเนื้อทันที พร้อมกับหั่นผลไม้แจกจ่ายให้ทหารทุกคนได้ลิ้มรสความหวานชื่นใจ

"ข้าไม่ได้กินลูกท้อมาหลายปีแล้ว" ทหารใหม่ประคองลูกท้อสีแดงสดครึ่งลูกไว้ในมือ ค่อยๆ กัดกินอย่างทะนุถนอม ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง "หวานจังเลย"

น้ำตาไหลรินออกมาจากหางตาอย่างกลั้นไม่อยู่

การได้กินลูกท้อฉ่ำน้ำท่ามกลางพายุทรายที่ชายแดน นับเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว

"ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์น้อย!"

"เป็นเพราะท่านปรมาจารย์น้อยแท้ๆ พวกเราถึงได้กินผลไม้"

"มีเนื้อด้วย! ข้าได้กลิ่นหอมของเนื้อแล้ว!"

ความสิ้นหวังบนใบหน้าของเหล่าทหารมลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความยินดีและความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้น

ภายในค่ายทหาร

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว

เผยอู่ซานนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง บนร่างกายไม่มีที่ไหนเลยที่ไม่มีบาดแผล

เรินเป่าน้ำตาคลอเบ้า ขณะกำลังทายาให้เขา แม้ว่าตอนนี้เขาจะสลบไสลไม่ได้สติ แต่นางก็ยังก้มลงเป่าแผลให้เบาๆ "ท่านลุง เพี้ยงๆ เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วนะเจ้าคะ"

เว่ยหวยฮ่าวและเจิ้นกั๋วกงที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะขอบตาแดงรื้น หันหลังไปแอบปาดน้ำตา

เผยอู่ซานคือลูกผู้ชายชาติทหารที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า และเป็นวีรบุรุษที่แท้จริง!

ในตอนนั้นเอง เถาเซียงก็ยกชามโจ๊กเนื้อเข้ามา "ท่านราชครูเว่ย เจิ้นกั๋วกง ทานอะไรหน่อยเถอะเจ้าค่ะ"

ทั้งสองคนยังไม่ยอมนั่งลง แต่กลับถามขึ้นก่อนว่า "พวกทหารได้กินกันหรือยัง"

ระหว่างทางที่เดินมา เถาเซียงเห็นทหารหลายคนร้องไห้โฮออกมาหลังจากได้กินโจ๊กเนื้อร้อนๆ ทำให้นางรู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก พอได้ยินคำถามก็รีบพยักหน้าตอบ "ได้กินกันครบทุกคนแล้วเจ้าค่ะ"

"เรินเป่า ลูกก็กินอะไรหน่อยสิ" เว่ยหวยฮ่าวร้องเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เรินเป่าส่ายหัว "ท่านปู่เว่ยกับท่านลุงกั๋วกงกินเถอะเจ้าค่ะ ข้าไม่หิว ข้าอยากอยู่เฝ้าท่านลุง"

เว่ยหวยฮ่าวกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เจิ้นกั๋วกงก็ดึงแขนเสื้อเขาไว้แล้วส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม

...

ณ ค่ายทหารแคว้นโข้ว ขวัญกำลังใจทหารกำลังฮึกเหิมถึงขีดสุด

"แม่ทัพเผยที่เก่งกาจที่สุดของแคว้นต้ายงถูกลูกธนูของข้าปักเข้าที่หัวใจ หมอนั่นต้องตายแน่ๆ!"

"แม่ทัพเหวินก็แก่หง่อมแล้ว ทำได้แค่นั่งสั่งการอยู่บนหลังม้า ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเราหรอก"

"พรุ่งนี้เราต้องตีเมืองอวี้เหมินให้แตกให้ได้!"

พวกเขากัดกินเนื้อชิ้นโตอย่างเอร็ดอร่อย เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

มู่เจิง แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพแคว้นโข้ว ผู้เป็นพี่ชายของมู่ทัว กำลังถือจอกสุราอยู่ในมือ จิบเบาๆ นัยน์ตาฉายแววเหี้ยมเกรียม

"ข้าได้รับข่าวกรองมาว่า กองทัพแคว้นต้ายงเสบียงหมดแล้ว พวกมันไม่มีแรงจะต่อกรกับพวกเราอีกต่อไป ให้ทหารพักผ่อนสักหนึ่งชั่วยาม พอถึงยามอู่ (ตีห้า) เราจะเข้าโจมตีเมืองทันที!"

เหล่าทหารแคว้นโข้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยสีหน้าดีใจอย่างบ้าคลั่ง

รองแม่ทัพเอ่ยถามขึ้น "ท่านแม่ทัพมู่ ท่านได้ข่าวนี้มาจากไหนหรือขอรับ เชื่อถือได้แน่หรือ"

มู่เจิงปรายตามองเขา ก่อนจะกระดกสุราในจอกรวดเดียวหมด แล้วล้วงนกพิราบกระดาษออกมาจากอกเสื้อ คลี่ออกให้ดู "มู่ทัวส่งจดหมายมาบอกข้าว่า ท่านปรมาจารย์น้อยของแคว้นต้ายงกว้านซื้อเสบียงครั้งใหญ่ ฮ่องเต้แคว้นต้ายงได้มอบหมายให้นางนำเสบียงมาส่งให้กองทัพ จากเมืองหลวงมาถึงด่านอวี้เหมิน อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาครึ่งเดือน"

รองแม่ทัพได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่า "ดูท่าพวกเราจะยึดเมืองอวี้เหมินได้ง่ายๆ ราวกับพลิกฝ่ามือเลยสินะขอรับ!"

มู่เจิงตอบรับในลำคอ

เขาวางแผนไว้ว่า หลังจากยึดเมืองอวี้เหมินได้แล้ว จะรอซุ่มโจมตีท่านปรมาจารย์น้อยของแคว้นต้ายงที่จะมาติดกับดักด้วยตัวเอง

ได้ยินมาว่าเป็นแค่เด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุแค่สามขวบเองนี่

เหอะ ถ้าตกมาอยู่ในมือเขาเมื่อไหร่ล่ะก็ เขาไม่สนหรอกว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่!

...

ในขณะเดียวกัน ภายในพระราชวัง ฮ่องเต้กำลังกระวนกระวายพระทัยอย่างหนัก

พระองค์ได้รับรายงานจากซูเสวียนเช่อว่า เรินเป่าออกเดินทางไปแล้ว

แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นระหว่างทางบ้าง

แล้วทหารที่ชายแดน จะทนรอจนกว่าเรินเป่าจะไปถึงได้จริงๆ หรือ

หากด่านอวี้เหมินต้องแตกพ่าย ไม่อยากจะคิดเลยว่าคนรุ่นหลังจะจารึกชื่อของพระองค์ไว้ว่าอย่างไร

ฮ่องเต้ทรงกลัดกลุ้มจนพระเกศาหงอกไปหลายเส้น

ความหวังเดียวของพระองค์ตอนนี้ ก็ฝากไว้ที่ท่านปรมาจารย์น้อยอย่างเรินเป่าเพียงผู้เดียวเท่านั้น

"ท่านปรมาจารย์น้อยไปชายแดนแล้วหรือ"

หลังจากหลิวถังหาเงินได้ครบหนึ่งร้อยตำลึง ก็รีบไปหาเรินเป่าที่จวนสกุลซูอีกครั้ง แต่พอได้ยินข่าวนี้ นางก็แทบจะล้มทั้งยืน รู้สึกเหมือนโลกพังทลายลงมาตรงหน้า!

ซูเสวียนเช่อมีสีหน้ารู้สึกผิด พยักหน้ารับ "ใช่แล้ว เพิ่งออกเดินทางไปเมื่อไม่กี่ชั่วยามที่ผ่านมานี้เอง"

หลิวถังถอนหายใจยาว พยายามระงับอารมณ์ แต่ก็ทนไม่ไหว ร้องกรี๊ดออกมาพร้อมกับขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

ช่วงนี้เต้าเสวียนก็ไม่ได้อยู่เฉย หลังจากได้ลงจากเขาทั้งที เขาก็ตั้งหน้าตั้งตากินดื่มอย่างเต็มที่ และรับดูดวงให้ผู้มีวาสนาบ้างเป็นครั้งคราว

ความจริงแล้วเขาตั้งใจจะชวนเรินเป่าไปด้วยกัน

แต่เรินเป่ายุ่งเกินไป

เขาเพิ่งจะกลับมาถึงจวนสกุลซู ก็ได้ยินเสียงร้องโวยวายของหลิวถัง จึงพยายามย่องเบาๆ จะหนีกลับห้องพัก

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หลิวถังตะโกนเรียก นัยน์ตาแดงก่ำ "ท่านปรมาจารย์น้อยไม่อยู่เมืองหลวงแล้ว แต่ถ้าคำสาปของเผ่าเซียงซียังไม่ถูกถอน คนในเผ่าของข้าก็ต้องตายเพิ่มขึ้นทุกวัน ท่านนักพรตแก่ ท่านต้องกลับไปกับข้าเดี๋ยวนี้"

เต้าเสวียนทำหน้าแหย "ข้าไม่ได้เก่งกาจเหมือนเรินเป่านะ เรื่องถอนคำสาปอะไรนั่น ข้าทำไม่เป็นหรอก อย่ามาบังคับคนแก่แบบข้าเลย"

"ท่านเป็นนักพรตนะ! แถมยังเป็นถึงเจ้าอาวาสอารามชิงซานอีกด้วย จะมาบอกว่าทำไม่เป็นได้ยังไง ท่านก็ไปเปิดตำราค้นหาวิธีสิ! ฝึกวิชาให้มันหนักๆ หน่อยสิ!"

หลิวถังหงุดหงิดจนแทบจะเป็นบ้า นางพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเต้าเสวียน

"ข้าไม่สนหรอกนะ ยังไงท่านก็รับเงินข้าไปแล้วตั้งหนึ่งร้อยตำลึง! ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ข้าก็คงไม่ต้องเสียเวลาไปหาเงินใหม่ แล้วก็คงไม่คลาดกับท่านปรมาจารย์น้อยแบบนี้หรอก!"

เต้าเสวียนริมฝีปากสั่นระริก เห็นท่าทางเอาเรื่องของนางแล้ว ก็ทนไม่ไหว ต้องหลุดปากพูดประโยคเด็ดออกมา "มิตรสหายตายได้ แต่อย่าให้ข้าตายก็แล้วกัน..."

"ไอ้แก่บ้า!" หลิวถังปรี๊ดแตก วิ่งไล่เตะเต้าเสวียนรอบจวน

เต้าเสวียนวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง พลางโบกมือลาซูเสวียนเช่อ "ใต้เท้าซู เอาไว้เรินเป่ากลับมาจากชายแดนเมื่อไหร่ ข้าจะมาเยี่ยมใหม่นะขอรับ!"

ซูเสวียนเช่อ : ......

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เงียบสงัด ไม่รู้ป่านนี้เรินเป่าจะเดินทางถึงชายแดนหรือยังนะ

ขอให้ทุกอย่างราบรื่นทีเถอะ

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงประตูเมืองอวี้เหมินถูกกองทัพแคว้นโข้วนำท่อนซุงขนาดใหญ่เข้ากระแทก เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ชาวเมืองต่างสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เมื่อรู้ว่าข้าศึกกำลังบุกโจมตีเมือง ต่างก็หวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

ทหารลาดตระเวนควบม้าเร็วมาถึงค่ายทหารแคว้นต้ายงโดยไม่หยุดพัก หอบหายใจแฮ่กๆ รีบรายงานสถานการณ์

"ท่านแม่ทัพ ข่าวประเสริฐ! ข้าศึกบุกโจมตีเมืองแล้วขอรับ!"