บทที่ 97 เรียกผีมาช่วยงาน เรินเป่าส่งเสบียงถึงที่!

"วางใจได้เลย ข้าจัดการเองเจ้าค่ะ"

เรินเป่าตบอกด้วยความมั่นใจ นางเรียกให้พวกผีมาช่วยก็ได้นี่นา!

นางยกมือป้อมๆ ขึ้นมาทำท่าประสานอิน

ทันใดนั้น เหล่าวิญญาณในรัศมีร้อยลี้ก็พากันหยุดชะงัก

"ท่านพญายมตัวน้อยเรียกหา หรือว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันนะ"

"ทำไมใจข้าถึงได้เต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ แบบนี้นะเนี่ย"

"ท่านพญายมตัวน้อยคงไม่ได้จับพวกเราไปหลอมเล่นหรอกนะ"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเราได้วิญญาณแตกซ่านแน่"

ผีสารพัดชนิดที่บังเอิญเดินสวนกันบนถนนต่างก็พากันจับกลุ่มซุบซิบ คาดเดาความตั้งใจของเรินเป่าไปต่างๆ นานา

ยิ่งคุยกัน ความหวาดกลัวในใจผีก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ

ยิ่งเข้าใกล้จวนสกุลซูเท่าไหร่ ฝีเท้าก็ยิ่งหนักอึ้งมากขึ้นเท่านั้น

"มาแล้วเจ้าค่ะ!" เรินเป่าแจกยันต์ให้คนในจวนทุกคนคนละแผ่น "เดี๋ยวพอพวกผีเข้ามาในบ้าน พลังหยินจะหนาแน่นมาก ทุกคนเอายันต์ใส่กระเป๋าไว้ จะได้ไม่โดนผลกระทบนะเจ้าคะ!"

ทุกคนมายืนรวมตัวกันอยู่ที่ลานบ้านด้วยใจที่เต้นระทึก แต่ก็ไม่มีใครยอมถอยหนี ต่างชะเง้อคอมองไปข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อ

เกิดมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยเห็นผีตัวเป็นๆ เลยนะเนี่ย...

หลังกำแพงจวน บรรดาผีสางต่างก็พากันหยุดชะงัก ยืนเบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่ ไม่มีใครกล้าเข้าไปข้างใน

กลิ่นอายของพญายมที่แผ่ซ่านออกมา กดทับจนพวกมันแทบหายใจไม่ออก

เรินเป่าขมวดคิ้วมุ่น ตะโกนออกไป "ยังไม่รีบเข้ามาอีก!"

สิ้นเสียง เหล่าวิญญาณก็แย่งกันปีนข้ามกำแพง กระโดดเข้ามาในลานบ้านอย่างรวดเร็ว

ผีแขวนคอ ผีลิ้นยาว ผีขี้เหนียว... ผีที่ตายด้วยสารพัดวิธีต่างมายืนเรียงแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยต่อหน้าเรินเป่า

ผีแก่ตัวหนึ่งที่วนเวียนอยู่ในโลกมนุษย์มานานกว่าเพื่อน ถูกดันให้ออกมาเป็นตัวแทน

ผีแก่ : !

ไอ้พวกผีบ้าพวกนี้ รังแกกันชัดๆ!

"ท่านพญายม" ผีแก่คุกเข่าลงตรงหน้าเรินเป่า เงยหน้ามองนางอย่างประจบประแจง "ท่านมีอะไรให้พวกข้าน้อยรับใช้หรือขอรับ"

"พวกเจ้าช่วยแบกข้าวสารกับเนื้อพวกนี้ตามข้าไปในเส้นทางยมโลกหน่อยนะจ๊ะ พอทำงานเสร็จแล้ว ข้าจะให้ท่านลุงดำกับท่านลุงขาวจดแต้มบุญให้พวกเจ้าด้วย" เรินเป่ายิ้มหวาน

มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยหรือ!

ผีทุกตัวถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

"ท่านพญายม ข้าไปขอรับ!"

"ข้าก็ไป!"

"งานที่ท่านสั่ง ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ข้าน้อยก็เต็มใจทำขอรับ!"

"ท่านพญายม ดูข้าสิขอรับ ข้าเคยเป็นนายพรานมาก่อน กำลังวังชาเหลือเฟือ แบกของหนักเป็นร้อยชั่งสบายมาก!"

ผีนายพรานก้าวออกมาเบ่งกล้ามโชว์ความแข็งแกร่ง

ทำเอาผีสาวหลายตัวถึงกับมองตาเป็นมัน

ผีแก่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ผีตัวอื่นๆ ก็แย่งกันเสนอตัวแสดงความจงรักภักดีกันยกใหญ่

เขามุมปากกระตุก ก่อนจะเอ่ยอย่างหนักแน่น "แล้วแต่ท่านพญายมจะสั่งการเลยขอรับ"

เรินเป่าเปิดเส้นทางยมโลก

เหล่าผีสางต่างพากันแบกเสบียงอาหารในลานบ้าน เดินเรียงแถวเข้าไปในเส้นทางนั้น

ทุกคนในจวนต่างเบิกตากว้าง มองดูตะกร้าเสบียงอาหารลอยขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะอันตรธานหายวับไปกับตา

ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง พวกเขาคงไม่มีทางเชื่อว่าบนโลกนี้จะมีเรื่องน่าอัศจรรย์เช่นนี้เกิดขึ้นได้จริงๆ

ซูซูอิ่งแม้ภายนอกจะดูนิ่งเฉย แต่ในใจกลับขนลุกซู่ไปหมด

น้องสาวของนาง สามารถสั่งการผีให้ทำงานได้จริงๆ หรือเนี่ย!

เหนือธรรมชาติเกินไปแล้ว!

"เรียบร้อยเจ้าค่ะ!" เรินเป่าตบมือแปะๆ "พี่สาวเถาจื่อเซียง เราไปกันเถอะ"

หา? เถาเซียงสะดุ้งสุดตัว รีบตอบรับ "เจ้าค่ะ คุณหนูน้อย"

"เรินเป่า ให้แม่ พ่อ แล้วก็พี่สาวไปชายแดนเป็นเพื่อนลูกด้วยดีไหม"

เผยอวี้หรูมองเรินเป่าด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในใจลึกๆ ก็อยากจะตามไปด้วย

ซูซูอิ่งอ้าปากจะพูด แต่ก็เงียบไป นางเองก็อยากไปเหมือนกัน

เรินเป่าร้องอ๊ะ "ท่านแม่โตแล้วนะเจ้าคะ ต้องหัดอยู่ห่างจากเรินเป่าบ้าง เข้าใจไหมเจ้าคะ"

นางทำหน้าจริงจังสุดๆ

ซูเสวียนเช่อแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ มุมปากกระตุกยิกๆ

ช่างเป็นเด็กที่คิดแหวกแนวเสียจริง สมกับเป็นลูกสาวของเขาเลย

เผยอวี้หรูย่อตัวลงกอดเรินเป่า ร้องไห้โฮ "แม่ทำใจห่างจากเรินเป่าไม่ได้นี่นา"

"เดี๋ยวข้าก็กลับมาแล้วล่ะเจ้าค่ะ" เรินเป่าใช้มือป้อมๆ ตบหลังปลอบใจมารดาดังปังๆ

เผยอวี้หรูชะงักไป ลูกสาวคนนี้ นับวันพละกำลังยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ โดนตบไปไม่กี่ที แทบจะกระอักเลือดออกมาอยู่แล้ว

"ท่านพ่อตั้งใจทำงานนะเจ้าคะ ท่านแม่ก็ดูแลบ้านให้ดี พี่สาวก็ตั้งใจเรียน รอข้ากลับมานะเจ้าคะ" เรินเป่าสั่งเสียราวกับเป็นผู้ใหญ่ ก่อนจะจูงมือเถาเซียงเดินเข้าไปในเส้นทางยมโลก หันกลับมาโบกมือลา

พริบตาเดียว ร่างของเด็กหญิงและสาวใช้ก็หายวับไปจากลานบ้าน

"เรินเป่า!"

เผยอวี้หรูน้ำตานองหน้า ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร ดูราวกับเด็กที่ถูกทิ้งให้อยู่ห่างแม่ไม่มีผิด

ซูเสวียนเช่อเองก็รู้สึกใจหาย แต่เขารู้ดีว่าเรินเป่ากำลังทำในสิ่งที่นางชอบ ทำเรื่องยิ่งใหญ่เพื่อช่วยเหลือชาวบ้าน

"อย่าร้องไห้ไปเลย เรินเป่าก็บอกแล้วนี่ ว่าเดี๋ยวเดียวก็กลับมาแล้ว" ซูเสวียนเช่อดึงเผยอวี้หรูเข้ามากอดปลอบ

บ่าวรับใช้ในจวนสกุลซูต่างก็พากันแยกย้ายไปทำงานของตนเอง

ซูซูอิ่งมองดูมารดาที่ซุกหน้าอกบิดาร้องไห้อย่างหนัก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ลูกก็ต้องไปเรียนหนังสือแล้วเหมือนกัน"

พูดจบ นางก็รีบจ้ำอ้าวไปที่ห้องหนังสือ

นางต้องรีบไปแต่งนิยายต่อ!

"คุณหนูน้อย ข้ากลัวจังเลยเจ้าค่ะ"

หลังจากที่เถาเซียงผู้มีจิตใจกล้าหาญถึงขั้นฆ่าหมูได้ เดินเข้ามาในเส้นทางยมโลก นางก็ตระหนักได้ว่านางประเมินตัวเองสูงเกินไป

ความหนาวเย็นยะเยือกแล่นริ้วจากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงกลางกระหม่อม แม้จะมองไม่เห็นวิญญาณในเส้นทางยมโลก แต่นางก็รู้สึกใจสั่น ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

เรินเป่าล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อที่เต็มไปด้วยของกิน หยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมาวางบนมือของนาง "พี่สาวเถาจื่อเซียง ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ มีข้าอยู่ พวกผีไม่กล้าทำร้ายพี่หรอกเจ้าค่ะ"

พอได้จับยันต์ เถาเซียงก็รู้สึกดีขึ้นมาทันที นางก้มหน้าก้มตา ไม่กล้ามองซ้ายมองขวา เดินตามหลังเรินเป่าไปติดๆ

...

ณ ชายแดน กองทัพแคว้นต้ายงเพิ่งจะผ่านพ้นการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายมาหมาดๆ

ไม่รู้ว่ากองทัพแคว้นโข้วล่วงรู้เรื่องที่พวกเขาขาดแคลนเสบียงหรือเปล่า ถึงได้ส่งคนมาลอบโจมตีอยู่บ่อยๆ พอพวกเขาไล่ตามออกไป อีกฝ่ายก็ถอยทัพหนี

เล่นเอาเถิดเจ้าล่อแบบนี้อยู่หลายครั้ง เรี่ยวแรงของทหารแคว้นต้ายงก็หมดเกลี้ยง

และในตอนนั้นเอง กองกำลังชั้นยอดของแคว้นโข้วก็เปิดฉากบุกโจมตีอย่างเต็มรูปแบบ หมายจะกวาดล้างพวกเขาให้สิ้นซาก

เผยอู่ซานตัดสินใจอย่างเด็ดขาด สั่งให้เจิ้นกั๋วกงอยู่เฝ้าค่าย สั่งฆ่าม้าเพื่อเป็นเสบียงให้ทหารได้กินอิ่มท้อง

ส่วนตัวเขาเองที่กำลังหิวโซ นำกำลังทหารหัวกะทิที่แข็งแกร่งที่สุดในกองทัพออกไปรับศึก

พอทหารแนวหลังได้กินอิ่มจนมีแรง ก็รีบคว้าอาวุธออกไปเปลี่ยนตัวทันที

ด้วยกลยุทธ์นี้ บวกกับความกล้าหาญไม่กลัวตายของทหารแคว้นต้ายง ทำให้สามารถผลักดันกองทัพแคว้นโข้วให้ถอยร่นกลับไปได้อีกครั้ง

แต่พวกเขาก็มาถึงทางตันแล้วเช่นกัน

ม้าที่บาดเจ็บถูกฆ่ากินจนหมดเกลี้ยง

เผยอู่ซานเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ถูกทหารชั้นผู้น้อยพยุงตัวกลับมาในสภาพเลือดอาบไปทั้งตัว

เจิ้นกั๋วกงเห็นเขากลับมาได้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่พอเห็นสภาพอันน่าเวทนาของเขา ก็รู้สึกจุกในอก น้ำเสียงสั่นเครือ "ท่านแม่ทัพเผย"

เผยอู่ซานยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง "ไม่เป็นไรหรอก ข้ายังไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า"

เว่ยหวยฮ่าวมองดูทหารที่บาดเจ็บนอนเกลื่อนกลาดตามพื้น แม้แต่แรงจะหายใจยังแทบไม่มี เขาหันหลังเดินเร็วๆ ไปที่ลานกว้าง น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

ทำอย่างไรถึงจะช่วยพวกเขาได้ ทำอย่างไรถึงจะปกป้องแผ่นดินชายแดนไว้ได้ ป้องกันไม่ให้ศัตรูเข้ามารุกราน และคุ้มครองชาวบ้านให้ปลอดภัย

ในเมื่อไม่มีเสบียง ทหารก็จะอดตาย แผนการอะไรก็เป็นเพียงแค่เรื่องเพ้อฝัน

"เรินเป่า..." เว่ยหวยฮ่าวพึมพำชื่อของเรินเป่า แววตาที่เคยมุ่งมั่นบัดนี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ข้าคงต้องทำให้เจ้าผิดหวังแล้วล่ะ"

"ท่านปู่เว่ย!" เรินเป่าก้าวออกมาจากเส้นทางยมโลก พอเห็นเว่ยหวยฮ่าวใบหน้าเปื้อนน้ำตายืนอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง นางก็โบกมือเรียก

เว่ยหวยฮ่าวชะงักไปทั้งร่าง ยืนนิ่งงันจ้องมองไปเบื้องหน้า

นี่เขาสายตาฝ้าฟางไปแล้วหรือ

ทำไมถึงเห็นภาพของเรินเป่า แถมยังได้ยินเสียงของนางด้วยล่ะ!