บทที่ 96 มารดาผู้ปกป้องบุตรสาว ยามจื่อออกเดินทางสู่ชายแดน

เมื่อซูเสวียนเช่อกลับมาจากศาลต้าหลี่ ก็พบว่าทั่วทั้งลานเรือนเต็มไปด้วยเนื้อหมูกองพะเนินเทินทึก กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาเตะจมูก

ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะอ่อนโยนอยู่เป็นนิจถึงกับแตกร้าวไปชั่วขณะ

"ค่อยๆ วางนะ ระวังอย่าให้หล่นเชียวล่ะ~"

เสียงใสแจ๋วของเรินเป่าดังมาจากด้านหลัง ซูเสวียนเช่อหันกลับไปมอง

เห็นบ่าวรับใช้ทั้งหญิงชายกำลังช่วยกันหามตะกร้าผลไม้และแตงกวาเข้ามาในจวนอย่างขะมักเขม้น

ซูเสวียนเช่อมองเรินเป่าด้วยสายตาสับสน "เรินเป่า ลูกซื้อเนื้อกับผลไม้มาเยอะแยะขนาดนี้จะเอาไปทำอะไรหรือ"

เรื่องที่เรินเป่ากว้านซื้อเสบียงจากร้านค้าต่างๆ จนเกลี้ยงเมืองหลวงนั้น เขารู้ข่าวแล้ว

แต่เนื้อกับผลไม้พวกนี้นี่สิ...

"เอาไปให้ท่านลุงกับพวกทหารชายแดนกินไงเจ้าคะ!" เรินเป่าใช้มือป้อมๆ ชี้จิ้มนับจำนวนตะกร้า พลางบ่นพึมพำกับตัวเอง "ยังขาดอะไรอีกไหมนะ"

ซูเสวียนเช่อถอนหายใจเบาๆ "เรินเป่าลูก จากเมืองหลวงเดินทางไปชายแดน อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาครึ่งเดือน เนื้อกับผลไม้พวกนี้คงจะเน่าเสียกลางทางเสียก่อนนะ"

บรรดาบ่าวรับใช้ที่เหน็ดเหนื่อยมาค่อนวันถึงกับชะงัก หันไปมองซูเสวียนเช่อเป็นตาเดียว แววตาฉายความสับสนงุนงง

ถ้าส่งไปไม่ถึงชายแดน งั้นเนื้อกับผลไม้ที่กองอยู่เต็มลานเรือนนี้ กินให้ตายก็กินไม่หมดหรอก

เรินเป่าทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะ "มีวิธีแล้วเจ้าค่ะ!"

สายตาทุกคู่หันขวับมาจับจ้องที่นางทันที

"คุณหนูน้อย มีวิธีอะไรหรือเจ้าคะ" เถาเซียงถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

นางมีพละกำลังมหาศาลมาตั้งแต่เด็ก มีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นทหารออกไปรบที่ชายแดนมาตลอด แต่ติดตรงที่นางเกิดมาเป็นหญิง

นางรู้ดีว่าที่เรินเป่าทำไปทั้งหมดนี้ ก็เพื่อช่วยเหลือทหารชายแดนที่กำลังขาดแคลนเสบียงในการปกป้องบ้านเมือง

นางหวังจากใจจริงว่าพวกเขาจะได้มีข้าวกินอิ่มท้อง

"ก็ใช้เส้นทางยมโลกไงเจ้าคะ!" เรินเป่าตอบเสียงใส "รับรองว่าไม่กี่ชั่วยามก็ถึงชายแดนแล้วล่ะเจ้าค่ะ!"

คำพูดนี้ทำเอาซูเสวียนเช่อตกใจราวกับถูกฟ้าผ่า

ไม่กี่ชั่วยาม!

ความเร็วระดับนี้มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

แปลกประหลาดเกินไปแล้ว... แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีมากๆ เช่นกัน เพราะจะช่วยแก้ปัญหาขาดแคลนเสบียงที่ชายแดนได้อย่างทันท่วงที

"เรินเป่า เส้นทางยมโลกคืออะไรหรือลูก" ซูเสวียนเช่อย่อตัวลงถามในระดับสายตาเดียวกัน

เรินเป่าเขย่งปลายเท้ากระซิบข้างหู "ท่านพ่อ เส้นทางยมโลกก็คือทางที่พวกผีใช้เดินไงเจ้าคะ"

ดวงตาของซูเสวียนเช่อฉายแวววิตกกังวล

เขารู้ดีว่าเรินเป่ามีความสามารถพิเศษเหนือคนทั่วไป

แต่ในฐานะคนเป็นพ่อ เขาก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี

ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาอันมุ่งมั่นของลูกสาว เขาก็ต้องกลืนคำคัดค้านลงคอไป

ในเมื่อนี่เป็นสิ่งที่เรินเป่าตั้งใจจะทำ

"เราจะออกเดินทางเมื่อไหร่" ซูเสวียนเช่อดึงตัวเรินเป่าเข้ามากอด ลูบผมเบาๆ

เรินเป่ารับรู้ได้ถึงความกังวลในใจของบิดา จึงกอดตอบแน่นๆ "ยามจื่อ (เที่ยงคืน) เจ้าค่ะ ท่านพ่อไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ ข้าเก่งจะตายไป!"

ซูเสวียนเช่อยิ้มรับ แววตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ "เรินเป่าเก่งที่สุดอยู่แล้วลูก"

"ใต้เท้าขอรับ" เสียงของไหลฝูดังขึ้นขัดจังหวะความอบอุ่นของสองพ่อลูก เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบรายงาน "เหอซื่อมาที่หน้าจวน ขอร้องให้ท่านจับตัวโจวหลิงอวี้ไปลงโทษให้ได้เลยขอรับ"

เรินเป่ากลอกตาไปมา "ท่านพ่อ ข้าไปด้วยเจ้าค่ะ"

เหอซื่อผู้มีผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซูบผอม นั่งกองอยู่กับพื้น พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่แดงก่ำ

"ใต้เท้าซู โจวหลิงอวี้ฆ่าพ่อฆ่าน้องชายตัวเอง แถมยังทำให้ย่าแท้ๆ ของนางตกใจจนสิ้นใจตายอีก นางเป็นลูกอกตัญญู ทำผิดมหันต์จนฟ้าดินลงโทษ แล้วทำไมท่านถึงไม่จับนางเข้าคุกไปล่ะเจ้าคะ!"

น้ำเสียงของเหอซื่อแหบพร่าและแข็งกร้าว ฟังแล้วชวนให้ขนลุกขนพอง

ซูเสวียนเช่อยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย "ในเมื่อไม่มีหลักฐาน ศาลต้าหลี่ก็ไม่สามารถจับกุมใครโดยพลการได้"

"ข้าเห็นกับตาตัวเองเชียวนะเจ้าคะ จะผิดพลาดไปได้ยังไง" เหอซื่อกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายสั่นเทิ้ม ชี้นิ้วด่าทออย่างควบคุมสติไม่อยู่ "ไอ้ขุนนางไร้น้ำยา! ขุนนางไร้น้ำยา!"

ซูเสวียนเช่อไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ

แต่เรินเป่าที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาไม่ยอมความ นางเบิกตากว้างตวาดลั่น "ห้ามว่าท่านพ่อข้านะ!"

เรินเป่าจ้องมองใบหน้าของเหอซื่ออย่างพินิจพิเคราะห์ นัยน์ตาสีดำขลับปรากฏหมอกสีแดงจางๆ วูบผ่านไปเพียงเสี้ยววินาที

เมื่อพญายมตัวน้อยใช้เนตรทิพย์เพ่งมอง ก็ไม่มีใครปิดบังความลับจากนางได้ อดีตชาติและการกระทำทั้งหมดจะถูกเปิดเผยจนหมดเปลือก

"ท่านพ่อ นางนั่นแหละที่เป็นคนฆ่า" เรินเป่าชี้ไปที่เหอซื่อ

เหอซื่อสะดุ้งสุดตัว รีบเถียงเสียงแข็ง "พูดเหลวไหล! ข้าจะเป็นคนฆ่าไปได้ยังไง!"

ซูเสวียนเช่อเชื่อใจเรินเป่าอย่างไม่มีเงื่อนไข เขาส่งสายตาให้ไหลฝูทันที

ไหลฝูนำกำลังเข้าควบคุมตัวเหอซื่อไว้ ส่วนโจวหลิงอวี้ก็ถูกพาตัวมาที่ศาลต้าหลี่เช่นกัน

ทันทีที่เหอซื่อเห็นหน้าโจวหลิงอวี้ นางก็ทำท่าจะพุ่งเข้าไปขย้ำราวกับเสือบ้าคลั่ง ถ้าไม่มีเจ้าหน้าที่จับไว้ นางคงจะฉีกร่างลูกสาวเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว

"คารวะใต้เท้าเจ้าค่ะ" โจวหลิงอวี้มองเหอซื่อด้วยสายตาเจ็บปวด ก่อนจะย่อตัวลงคุกเข่า

ซูเสวียนเช่อจ้องมองนางด้วยสีหน้าจริงจัง "ศาลรวบรวมหลักฐานได้แล้ว ว่าเหอซื่อมารดาของเจ้า เป็นผู้ลงมือฆ่าบิดาและน้องชายของเจ้า"

สีหน้าของโจวหลิงอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางก้มหน้านิ่งไม่พูดจา มือสองข้างกำหมัดแน่น

"นางนั่นแหละที่เป็นคนฆ่า ไม่ใช่ข้า!" เหอซื่อยังคงตะโกนปฏิเสธ มองซูเสวียนเช่อด้วยความไม่เชื่อสายตา

เรินเป่านั่งอยู่ข้างๆ ซูเสวียนเช่อ บนโต๊ะตัวเล็กตรงหน้ามีขนมและลูกอมกองโต

สมุห์บัญชีกู้แอบมองเรินเป่าเคี้ยวขนมจนแก้มตุ่ยเป็นระยะๆ ด้วยความเอ็นดู

น่ารักน่าหยิกเสียจริง!

อยากจะอุ้มกลับบ้านไปซ่อนไว้เลย!

"ท่านลุงกู้ กินด้วยกันสิเจ้าคะ" เรินเป่ายื่นผลไม้กวนชิ้นหนึ่งไปตรงหน้าเขา

สมุห์บัญชีกู้ไม่ชอบกินของหวาน แต่ในเมื่อเรินเป่าเป็นคนให้ เขาก็ต้องกิน!

"ขอบใจมากนะเรินเป่า" สมุห์บัญชีกู้ดัดเสียงแหลมเล็ก ก้มหน้าลงต่ำจนแทบจะมุดใต้โต๊ะ

ซูเสวียนเช่อมองเขาด้วยสายตาเอือมระอา แสร้งกระแอมไอเบาๆ

สมุห์บัญชีกู้รีบโยนผลไม้กวนเข้าปาก นั่งหลังตรงแหน่ว แสร้งทำเป็นขึงขัง "มีอะไรหรือขอรับ"

"จดสิ" ซูเสวียนเช่อส่ายหัวอย่างจนใจ

สมุห์บัญชีกู้ร้องอ้อ รีบหยิบพู่กันขึ้นมาจ้องหน้าโจวหลิงอวี้ "สารภาพมาซะดีๆ!"

โจวหลิงอวี้ยังคงปิดปากเงียบ

จู่ๆ เหอซื่อก็เกิดอาการชักเกร็งไปทั้งตัว

ทำเอาทุกคนตกใจกันถ้วนหน้า

เรินเป่าชะโงกหน้าไปดู ร้องอ๊ะเบาๆ

"ข้าเอง... ข้าเป็นคนฆ่าพวกเขาเอง"

ในพริบตานั้น เหอซื่อก็เหมือนกลายเป็นคนละคน นางหยุดดิ้นรน ใบหน้ากลับมาสงบนิ่ง สายตาที่มองโจวหลิงอวี้ก็ไม่ได้มีความเคียดแค้นอีกต่อไป

เรินเป่าจ้องมองนางไม่วางตา รีบหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาจดบันทึกยิกๆ

มนุษย์มีบุคลิกที่สองซ่อนอยู่ด้วย!

โจวหลิงอวี้ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ "ท่านแม่ ท่านอย่าพูดสิ..."

เหอซื่อมองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "อวี้เอ๋อร์ แม่ต้องรีบเล่าให้หมด ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวอีกคนจะกลับมาแทนที่ หลังจากที่แม่ตายไปแล้ว ลูกต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ"

ว่าแล้ว นางก็หันไปทางซูเสวียนเช่อ

"ใต้เท้า สามีของข้าเป็นผีพนันและชอบเที่ยวหอคณิกา เขาเป็นพวกบ้ากามและแอบหมายตาอวี้เอ๋อร์มานานแล้ว

วันนั้นเขาพยายามจะข่มขืนอวี้เอ๋อร์ ข้าจึงพลั้งมือฆ่าเขาตาย บังเอิญว่าลูกชายของข้าเข้ามาเห็นพอดี เรามีปากเสียงกัน ข้าผลักเขาล้มลง หัวฟาดขอบโต๊ะสิ้นใจทันที

แม่สามีได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งมาดู พอเห็นเหตุการณ์ก็ช็อกจนหัวใจวายตายไปอีกคน"

เมื่อเหอซื่อเล่าจบ ทั้งห้องพิจารณาคดีก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ซูเสวียนเช่อจับประเด็นสำคัญได้ "เจ้ากำลังจะบอกว่า ในตัวเจ้ามีสองบุคลิกซ่อนอยู่หรือ"

เหอซื่อพยักหน้ารับ "คนที่ฆ่าพวกเขาคือข้า แต่อีกบุคลิกหนึ่งของข้ากลัวการถูกจับติดคุก และนางก็เชื่อมั่นว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนทำ จึงมาแจ้งความปรักปรำลูกสาวของข้าเอง"

พอนางอธิบายแบบนี้ ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลขึ้นมาทันที

คดีนี้จึงคลี่คลายลงได้

มิน่าล่ะ ตอนที่เหอซื่อกล่าวหาโจวหลิงอวี้ นางถึงไม่ยอมแก้ตัว หรือกล่าวโทษแม่ตัวเองกลับเลย

"ท่านแม่" โจวหลิงอวี้เห็นเจ้าหน้าที่กำลังจะคุมตัวแม่ของนางไปขังคุก ก็รีบวิ่งตามไปร้องเรียกทั้งน้ำตา

เหอซื่อหันกลับมายิ้มให้ "อวี้เอ๋อร์ แม่ซ่อนเงินไว้ใต้หมอนของเจ้านิดหน่อย ลืมเรื่องทุกอย่างซะ แล้วตั้งใจใช้ชีวิตต่อไปให้ดีนะลูก"

นี่คือสิ่งเดียวที่นางสามารถทำให้ลูกสาวได้

แม้นางจะขี้ขลาดและอ่อนแอมาตลอดชีวิต แต่นางก็ขอปกป้องลูกสาวของนางเอาไว้ให้ได้

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

บรรยากาศในศาลต้าหลี่เงียบสงบ แต่กฎหมายย่อมเป็นกฎหมาย ฆ่าคนก็ต้องรับโทษตามกฎหมาย

เรินเป่ามองดูเหตุการณ์อย่างครุ่นคิด จดความรู้สึกที่ได้รับลงในสมุดเล่มเล็กอย่างตั้งใจ

เมื่อตกดึก ยามจื่อ (เที่ยงคืน) ก็มาถึง

เรินเป่ายืนอยู่กลางลานเรือน

เถาเซียงจะเป็นคนติดตามเรินเป่าไปที่ชายแดน

ซูเสวียนเช่อและคนอื่นๆ มองดูเสบียงที่กองพะเนินเทินทึกเต็มลานเรือนด้วยความสับสน

เสบียงเยอะขนาดนี้ จะขนไปได้ยังไงกันนะ