บทที่ 95 กว้านซื้อเนื้อส่งชายแดน พ่อค้าเนื้อสุดปลาบปลื้ม

"น่าจะส่งไปที่ชายแดนขอรับ"

พ่อบ้านตอบกลับ

ชายชราในชุดคลุมสีดำค่อยๆ เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา

การส่งเสบียงไปที่ชายแดน แสดงว่ากองทัพกำลังขาดแคลนเสบียง ในขณะที่พวกเขากำลังสู้รบกับกองทัพแคว้นโข้วอยู่

การขาดแคลนเสบียงในยามศึกสงคราม ไม่ใช่ลางดีเอาเสียเลย

"เนื้อพวกนี้ ข้าเหมาหมดเลยเจ้าค่ะ!" เรินเป่ายืนอยู่บนถนนตรอกหนานเซียง แหล่งขายเนื้อสัตว์ นางโบกมือป้อมๆ ประกาศกร้าวด้วยท่าทีใจป้ำสุดๆ

พ่อค้าแม่ค้าขายเนื้อต่างเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยความตื่นตะลึง

"แม่หนูน้อย พูดเล่นหรือเปล่าเนี่ย เนื้อของพวกเราทั้งหมดรวมกันน่าจะมีถึงหมื่นชั่งเลยนะ! ราคาไม่ใช่น้อยๆ เลยนะเว้ย!"

คนขายเนื้อหมูรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน วิ่งออกมาดูหน้าเศรษฐีตัวน้อย

โอ้โห ออร่าจับตาจับใจเหลือเกิน

เรินเป่าสวมใส่เครื่องประดับทองคำเต็มตัว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณหนูจากตระกูลมั่งคั่ง

"คุณหนูน้อย เชิญด้านในเลยขอรับ วันนี้ข้าน้อยเพิ่งจะชำแหละหมูไปสามตัว เฉพาะร้านข้าก็มีเนื้ออยู่เป็นพันชั่งแล้วขอรับ" คนขายเนื้อหมูรีบหยิบขนมซานจาออกมายื่นให้เรินเป่าอย่างนอบน้อม กลัวว่านางจะรังเกียจ

ตาของเรินเป่าเป็นประกายวิบวับ รับขนมซานจาเข้าปากทันที นางชอบกินของเปรี้ยวๆ หวานๆ เป็นที่สุด

"อร่อยจัง!" แก้มยุ้ยๆ ของนางป่องออก ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ดูคล้ายกับแมวเหมียวขี้เซาแสนสวย แต่พอเงยหน้าขึ้นมองคน ก็กลับดูน่าเกรงขามราวกับลูกเสือน้อย

ช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าเอ็นดูเสียจริง

ใบหน้าคล้ำแดดของคนขายเนื้อหมูเผยรอยยิ้มเอ็นดู รีบกุลีกุจอเอาผลไม้กวนทั้งหมดในร้านมากองรวมกันตรงหน้าเรินเป่า

"ค่อยๆ กินนะขอรับ ไม่ต้องรีบ" คนขายเนื้อหมูยิ้มกว้าง น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับสายน้ำ ทำเอาพ่อค้าแม่ค้าร้านข้างๆ ถึงกับขนลุกซู่

พวกเขาพากันชะโงกหน้าออกมาดู

เรินเป่าโบกมือป้อมๆ ยิ้มจนตาหยีเป็นสระอิ

"แม่หนูน้อย มาร้านป้าสิจ๊ะ ป้ามีถังหูลู่ด้วยนะ"

"มาตรงนี้ดีกว่า ร้านลุงมีขนมเปี๊ยะรสเด็ดด้วยนะ"

บรรดาพ่อค้าแม่ค้าขายเนื้อต่างพากันส่งสายตาเชิญชวนเรินเป่าอย่างกระตือรือร้น

เรินเป่าเดินชิมขนมไปทีละร้านจนครบทุกร้าน แล้วลูบพุงกลมๆ ของตัวเอง "ขอบคุณท่านลุงท่านป้าทุกคนมากนะเจ้าคะ เนื้อของพวกท่าน ข้าเหมาหมดเลยเจ้าค่ะ พี่สาวเถาจื่อเซียง จ่ายเงิน!"

คนขายเนื้อหมูถึงกับหูอื้อไปชั่วขณะ

เอาจริงดิ!

เนื้อหมูราคากิโลกรัมละยี่สิบอีแปะ เขามีเนื้ออยู่พันชั่ง

คิดตามราคาขั้นต่ำสุด เขาก็จะได้เงินถึงสองหมื่นอีแปะ หรือเท่ากับยี่สิบตำลึงเงิน!

กำไรบานเบอะขนาดนี้...

คนขายเนื้อหมูแอบหยิกแขนตัวเองแรงๆ หนึ่งที เจ็บ! นี่เขาไม่ได้ฝันไป!

เป้าฉินรับหน้าที่คิดเงิน

ส่วนเถาเซียงรับหน้าที่จ่ายเงิน

นายบ่าวทั้งสามใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็กวาดซื้อเนื้อสัตว์ไปจนเกลี้ยงถนน

พ่อค้าแม่ค้าในตรอกเป่ยตงซีที่ขายของชำ พอได้ยินข่าวก็พากันแห่มาดู

พวกเขาอยากจะเห็นหน้าเศรษฐีตัวน้อย และเผื่อจะฟลุคได้รับความเมตตาจากนางบ้าง

"ท่านลุง เอายานี้ให้ภรรยาท่านกินนะเจ้าคะ แล้วปีนี้พวกท่านก็จะมีลูกเป็นของตัวเองแล้วล่ะเจ้าค่ะ!" ก่อนจะออกจากตรอกหนานเซียง เรินเป่าก็ล้วงเอายาลูกกลอนสีดำสนิทเม็ดหนึ่งยัดใส่มือคนขายเนื้อหมู

เรินเป่าพิจารณาดูโหงวเฮ้งของเขาอย่างละเอียดแล้ว

แม้หน้าตาของเขาจะดูดุดัน แต่แววตากลับอ่อนโยน กลิ่นอายรอบตัวก็บริสุทธิ์และใจดี

ทว่าที่เนินใต้ตาของเขากลับมีหมอกสีดำจางๆ ปกคลุมอยู่ ตอนที่เรินเป่ายื่นยาให้เขา เขาจึงย่อตัวลงรับโดยสัญชาตญาณ มือของนางบังเอิญปัดผ่านเนินบุตรธิดาของเขาพอดี หมอกสีดำกลุ่มนั้นก็ค่อยๆ สลายหายไป

คนขายเนื้อหมูตกใจจนตัวสั่น จ้องมองเด็กหญิงตัวน้อยในชุดกระโปรงสีดำขลิบทองด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

นางรู้ได้อย่างไรว่าเขาแต่งงานมาสิบกว่าปีแล้วแต่ยังไม่มีลูก

เขาและภรรยาตระเวนหาหมอเก่งๆ มานักต่อนัก กินยามาก็สารพัด แต่ก็ไม่เป็นผล

"คุณหนูน้อยของข้าคือท่านปรมาจารย์น้อยที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งเชียวนะเจ้าคะ คำพูดของนางเชื่อถือได้แน่นอนเจ้าค่ะ" เถาเซียงยิ้มกว้าง "รับไว้เถอะเจ้าค่ะ หมั่นทำความดีเข้าไว้ แล้วโชคดีก็จะตามมาเอง"

เรินเป่าพยักหน้าสนับสนุน

หมั่นทำความดี โชคลาภก็จะหลั่งไหลมาเอง

นางโบกมือลา แล้วก้าวขึ้นรถม้า

คนขายเนื้อหมูกำยาลูกกลอนในมือแน่น วิ่งตามออกมายืนมองรถม้าที่แล่นจากไป สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เขานึกออกแล้ว!

เด็กหญิงตัวน้อยที่สวมกระโปรงสีดำและเครื่องประดับทองคำเต็มตัว ในเมืองหลวงมีเพียงคนเดียวเท่านั้น!

นั่นก็คือท่านปรมาจารย์น้อย!

เขาทำบุญมาด้วยอะไร ถึงได้รับความช่วยเหลือจากท่านปรมาจารย์น้อยเช่นนี้

"ท่านปรมาจารย์น้อย! ข้าน้อยจะขอจงรักภักดีต่อท่านตลอดไป และจะตั้งใจทำความดีสะสมบุญให้มากที่สุดเลยขอรับ!"

เขาตะโกนสุดเสียง ดังก้องไปทั่วทั้งถนน

"ท่านปรมาจารย์น้อย! คนที่มาเหมาเนื้อหมูพวกเราคือท่านปรมาจารย์น้อยหรือเนี่ย!"

"นางตั้งใจจะเอาเงินมาแจกพวกเราแน่ๆ เลย!"

เหล่าพ่อค้าแม่ค้าขายเนื้อต่างพากันคุกเข่าลงบนพื้น โขกศีรษะคำนับไปทางทิศที่เรินเป่าจากไป

เรินเป่าเกาะขอบหน้าต่างรถม้ามองกลับไป เอ่ยถามด้วยความงุนงง "พี่สาวเถาจื่อเซียง ข้าเอาเงินไปซื้อเนื้อ พวกเขาก็เอาเนื้อมาให้ข้า เป็นการแลกเปลี่ยนกันนี่นา ทำไมพวกเขาต้องคุกเข่ากราบข้าด้วยล่ะเจ้าคะ"

"คุณหนูน้อยเจ้าคะ ชาวบ้านธรรมดาไม่ได้กินเนื้อสัตว์กันบ่อยนักหรอกเจ้าค่ะ พวกเขาหาเงินได้มากมายขนาดนี้ในวันเดียวนั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก แถมคุณหนูยังเป็นถึงท่านปรมาจารย์น้อยผู้สูงศักดิ์อีกต่างหาก" เถาเซียงอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เรินเป่าพยักหน้าอย่างแกนๆ แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจนักก็ตาม

มนุษย์ทุกคนก็มีความเท่าเทียมกันไม่ใช่หรือ! ทำไมนางถึงกลายเป็นคนสูงศักดิ์ไปได้ล่ะ

แล้วชาวบ้านบนโลกมนุษย์ก็ไม่ได้มีโอกาสกินเนื้อกันทุกคนหรอกหรือนี่

เรินเป่าผู้รักการกินเป็นชีวิตจิตใจ เริ่มรู้สึกเศร้าใจขึ้นมาทันที นางอยากให้ทุกคนได้กินเนื้อ ได้กินข้าวอิ่มท้อง

นางเท้าคางถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ดูท่าทางท่านลุงฮ่องเต้จะทำหน้าที่ลูกพี่ใหญ่ได้ไม่ดีเอาเสียเลยนะเนี่ย ถ้าเขาทำให้ทุกคนมีเนื้อกินไม่ได้ สู้ให้ข้าเป็นลูกพี่ใหญ่แทนยังจะดีกว่าเลย!"

เถาเซียงและเป้าฉินหดคอด้วยความหวาดกลัว แม้จะได้ยินคำพูดกบฏแบบนี้มาหลายรอบแล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้ยินก็ยังทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัวอยู่ดี

...

"ท่านแม่ทัพเผย ข้าหิวจังเลยขอรับ"

"ท่านแม่ทัพเผย ข้าว่าข้าคงไม่รอดแล้วล่ะ"

ทหารใหม่ร่างผอมบางอายุราวสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่ง นอนตาเหลือก พูดเสียงแผ่วเบาแทบขาดใจ

"ถ้าข้าตายไปแล้ว ฝากส่งจดหมายไปบอกแม่ข้าทีนะ ว่าข้าตายในหน้าที่"

พวกเขาต่อสู้มาอย่างดุเดือดถึงสองวันเต็มๆ ในท้องมีแต่รากหญ้ากับน้ำเปล่า ไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออีกต่อไปแล้ว

หลังจากการปะทะอันดุเดือดจบลง ทหารจำนวนมากล้มลงนอนกองกับพื้น

พวกเขาไม่ได้ตายเพราะคมหอกคมดาบ แต่ตายเพราะความอดอยาก

ช่างน่าเวทนาเสียนี่กระไร!

เผยอู่ซานขอบตาแดงก่ำ ล้วงมือควานหาของกินในกระเป๋าเสื้อทุกใบ แต่ก็ไม่พบอะไรเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

เขาเสียงสั่นเครือ "ข้าขอโทษทุกคนด้วย"

"ท่านแม่ทัพเผย จะไปโทษท่านได้ยังไงล่ะขอรับ"

"พวกเราเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายกันมา จะไม่โทษใครทั้งนั้น"

คำพูดปลอบใจของเหล่าทหาร กลับยิ่งทำให้เผยอู่ซานรู้สึกปวดร้าวในใจมากยิ่งขึ้น

บรรยากาศเงียบสงัดและหดหู่

"ได้เวลากินข้าวแล้ว!" เสียงตะโกนดังก้องขึ้น ทำเอาแววตาของเหล่าทหารเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที

เว่ยหวยฮ่าวและเจิ้นกั๋วกงเดินนำหน้าขบวนทหารที่แบกหม้อต้มข้าวต้มใบใหญ่หลายใบเข้ามา

พวกเขาลงมือตักข้าวต้มแจกจ่ายให้ทหารด้วยตัวเอง แม้ข้าวต้มหนึ่งชามจะมีข้าวอยู่เพียงไม่กี่เม็ด แต่ข้าวต้มร้อนๆ ที่ไหลลงคอก็ช่วยจุดประกายความหวังให้แก่พวกเขาได้

ทหารใหม่ที่เมื่อครู่เพิ่งจะบ่นว่าอยากตาย กลับมาฉีกยิ้มกว้าง "ข้าไม่ตายแล้ว ข้าจะรอดกลับบ้านไปหาแม่ให้ได้"

"ไอ้หนูนี่!" หลังจากทหารทุกคนได้รับส่วนแบ่งแล้ว เผยอู่ซานก็ใช้นิ้วปาดขูดก้นหม้อเอามากินจนเกลี้ยง "หอมจริงๆ"

เว่ยหวยฮ่าวมองดูเหล่าทหารที่เพียงแค่ได้กินข้าวต้มใสแจ๋วก็พอใจแล้ว ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ก่อนจะหันหลังกลับไปแอบปาดน้ำตา

มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย

เจิ้นกั๋วกงใช้ข้อศอกกระทุ้งเขาเบาๆ "ท่านเป็นถึงราชครูผู้สูงศักดิ์ แต่กลับต้องมารับจ้างคัดลอกตำราเพื่อแลกกับเงินแค่ไม่กี่ตำลึง ท่านรับได้หรือ"

"แล้วท่านล่ะ ยอมไปแบกหามเป็นกรรมกรเพื่อแลกเงินไม่กี่ตำลึง ทั้งที่มันแทบจะไม่พอซื้อข้าวให้พวกทหารกินอิ่มสักมื้อด้วยซ้ำ" เว่ยหวยฮ่าวยิ้มเจื่อนๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูขมขื่นยิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีก

เจิ้นกั๋วกงยิ้มแยกเขี้ยว "ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรกินเลยนี่นา"

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเวทนา

พวกเขารู้ดีว่าเสบียงแค่นี้คงประทังชีวิตไปได้ไม่ถึงสองวันหรอก และการจะส่งเสบียงจากเมืองหลวงมาถึงที่นี่ ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือน

พวกเขามองไม่เห็นทางรอดเลยจริงๆ