บทที่ 94 ขนทองหมดคลังไปซื้อเสบียง... ศพฟื้นคืนชีพ!

ทันทีที่เรินเป่ากลับมาถึงจวนสกุลซู นางก็ตรงดิ่งไปยังห้องเก็บสมบัติของตัวเอง นั่งยองๆ ก้มหน้าก้มตาขนทองคำของนางออกมาอย่างเงียบๆ

ภาพที่เห็นทำเอาเถาเซียงตกใจ รีบวิ่งไปรายงานเผยอวี้หรูทันที

เผยอวี้หรูรีบเดินมาที่ห้องเก็บสมบัติ พอเห็นเรินเป่านั่งยองๆ นับเงินอยู่บนพื้น นางก็เข้าไปนั่งยองๆ เป็นเพื่อน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เรินเป่ากำลังจะทำอะไรลูก"

"ท่านแม่ ท่านลุงกำลังรบอยู่ที่ชายแดน ไม่มีข้าวกิน ท้องร้องกันหมดแล้ว ข้าจะเอาเงินไปซื้อเสบียงส่งไปให้ท่านลุงเจ้าค่ะ"

เผยอวี้หรูชะงักไป พอนึกถึงพี่ใหญ่ ความรู้สึกปวดใจก็ตีตื้นขึ้นมาในอก ขณะเดียวกันก็ซาบซึ้งใจในการกระทำของเรินเป่า

นางรู้ดีว่าเรินเป่ารักทองคำมากแค่ไหน

แต่ตอนนี้กลับยอมเอาทองคำออกมาเพื่อทหารชายแดน

"เรินเป่า" เผยอวี้หรอดึงลูกสาวเข้ามากอดไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้าท่านลุงใหญ่รู้เรื่องนี้เข้า ต้องดีใจมากแน่ๆ เลยลูก"

เรินเป่ายิ้มกว้าง ชูมือป้อมๆ โบกไปมา "พี่สาวเถาจื่อเซียง เอาเงินไปซื้อเสบียงให้หมดเลย! ท่านลุงฮ่องเต้บอกว่า มะรืนนี้ข้าจะไปส่งเสบียงให้ท่านลุงกับพวกทหารเองเจ้าค่ะ"

เผยอวี้หรูตกใจหน้าถอดสี "เรินเป่าจะไปเองหรือ"

เรินเป่าตบอกรับประกัน "ใช่แล้วเจ้าค่ะ! ท่านลุงฮ่องเต้บอกว่าข้าไว้ใจได้ที่สุดแล้ว ข้าเก่งมากนะเจ้าคะ!"

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่หน้าจวนสกุลซู

ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วน สวมเสื้อผ้าหยาบๆ โหนกแก้มสูง ดวงตาเล็กแหลมเจ้าเล่ห์ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับโลงศพใบหนึ่งที่วางอยู่ข้างๆ

การกระทำดังกล่าวเรียกความสนใจจากผู้คนให้เข้ามามุงดูและซุบซิบนินทากันไปต่างๆ นานา

"นั่นมันคนขายเนื้อหลิวจากตรอกหนานเซียง เขตตงเฉิงนี่นา มาทำอะไรที่นี่"

"ดูท่าทางเหมือนจะมาหาเรื่องนะ พวกเราถอยห่างๆ หน่อยดีกว่า"

"เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ในจวนนี้คือท่านปรมาจารย์น้อยที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานเชียวนะ คนสูงศักดิ์ขนาดนั้น เขายังกล้ามาแหยมอีกหรือ"

"ใครจะไปรู้..."

เรินเป่ามองดูห้องเก็บสมบัติที่ว่างเปล่า ความจริงแล้วในใจของนางก็แอบเจ็บปวดอยู่ลึกๆ เงินของนางหายวับไปหมดแล้ว!

"ไม่เป็นไรๆ" เรินเป่าลูบอกตัวเองเบาๆ ปลอบใจตัวเอง "เงินทองเป็นของนอกกาย เดี๋ยวก็หาใหม่ได้ แต่ท่านลุงกับพวกทหารจะปล่อยให้อดตายไม่ได้"

เถาเซียงและบ่าวคนอื่นๆ มองเรินเป่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งและศรัทธา

"คุณหนูน้อย ช่างประเสริฐเหลือเกินเจ้าค่ะ"

"คุณหนูน้อย แย่แล้วขอรับ! มีคนมาหาเรื่องหน้าจวน!" พ่อบ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา หอบหายใจแฮ่กๆ รายงานข่าว

เรินเป่าวิ่งเตาะแตะออกไปทันที

ใคร? ใครกล้ามาหาเรื่อง!

"โธ่ หลานชายที่น่าสงสารของข้า แม่เพิ่งตายไปได้ไม่กี่วัน เจ้าก็มาด่วนจากไปอีกคน ตระกูลพี่ใหญ่ของข้าต้องมาสิ้นสุดแค่นี้จริงๆ หรือเนี่ย!"

พอเห็นเรินเป่าเดินออกมา คนขายเนื้อหลิวก็เริ่มร้องห่มร้องไห้โวยวาย

เรินเป่ามองคนที่นอนอยู่ในโลงศพ ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ชายที่กินเสี่ยวหลงเปาในร้านอาหารวันนั้น และถูกนางทักว่าอยู่ได้ไม่เกินสามวันนั่นเอง!

นางยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตากลมโตดำขลับมองคนขายเนื้อหลิวอย่างใสซื่อ "ท่านร้องไห้ทำไมหรือเจ้าคะ"

คนขายเนื้อหลิวสะอึกไป เด็กคนนี้ ทำไมเห็นคนตายกับโลงศพแล้วถึงไม่กลัวเลยสักนิดล่ะ

"เจ้าเป็นคนฆ่าหลิวหย่ง หลานชายของข้า! เมื่อสามวันก่อนเขาแค่คุยกับเจ้าที่ร้านเสี่ยวหลงเปาไม่กี่ประโยค เช้าวันนี้เขาก็สิ้นใจคาระเบียงเตียง ต้องเป็นเพราะยาพิษที่เจ้าแอบใส่ให้เขาแน่ๆ!"

คนขายเนื้อหลิวดึงมีดปังตอที่เหน็บเอวออกมา ฟาดลงบนพื้นอย่างแรง

"ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต เอาชีวิตหลานชายข้าคืนมาเดี๋ยวนี้!"

เรินเป่าเอียงคอพิจารณาโหงวเฮ้งของเขา ร้องอ๊ะออกมา "ท่านก็มีโรคประจำตัวเหมือนกันนะเนี่ย"

คนขายเนื้อหลิวตัวแข็งทื่อ โกรธจนหน้าดำหน้าแดง "เจ้า..."

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่หลุดหัวเราะพรืดออกมา

"ใครมาหาเรื่องหน้าจวน!"

เผยอวี้หรูเพิ่งจะนับเงินในห้องเสร็จ ตั้งใจจะเอาไปซื้อเสื้อผ้ากันหนาวส่งไปให้ทหารที่ชายแดน พอได้ยินข่าวก็คว้าดาบเล่มใหญ่พุ่งพรวดออกมา รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน!

คนขายเนื้อหลิวกลืนน้ำลายเอื้อก ไม่มีใครบอกเขาเลยนี่นา ว่าฮูหยินของซูเสวียนเช่อจะดุร้ายและน่ากลัวขนาดนี้!

เขารีบปรับท่าทีให้อ่อนลง "ฮูหยินซู หลานชายของข้าเพิ่งจะได้เจอคุณหนูน้อย วันนี้เขาก็ตายเสียแล้ว..."

"แล้วไงต่อล่ะ มาหาเรื่องถึงที่นี่เพื่อจะเรียกร้องเงินใช่ไหม" เผยอวี้หรูก้าวอาดๆ เข้าไปหา ถือดาบเล่มใหญ่จ่อหน้า จ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโลภของเขา ในใจรู้แจ้งถึงเจตนาของอีกฝ่ายดี

คนขายเนื้อหลิวทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ ตัวสั่นเทิ้ม "ฮูหยิน ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ควรมาที่นี่ ไม่ควรมาใส่ร้ายว่าการตายของหลานชายเกี่ยวข้องกับคุณหนูน้อย ข้ามันสมควรตายจริงๆ"

มารยาแกล้งทำเป็นยอมจำนน เพื่อทำให้ดูเหมือนจวนสกุลซูรังแกคนไม่มีทางสู้หรือ?

เผยอวี้หรูโกรธจนควันออกหู!

ไอ้อ้วนจอมเจ้าเล่ห์! นางทนไม่ไหวจนอยากจะเตะอัดหน้ามันสักป้าบ ขาเพิ่งจะยกพ้นพื้น

คนขายเนื้อหลิวก็ชิงล้มลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น ร้องไห้คร่ำครวญเสียงดังลั่น

"พี่ใหญ่ หลานรัก ข้าขอโทษที่ปกป้องพวกเจ้าไม่ได้! ใครใช้ให้เจ้าไปล่วงเกินท่านปรมาจารย์น้อยผู้มีอำนาจล้นฟ้าเข้าล่ะ ลุงเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ ไม่มีปัญญาทวงความยุติธรรมให้เจ้าได้ กลางคืนอย่าลืมมาเข้าฝันลุงนะ!"

ตาของเรินเป่าเป็นประกายวิบวับ "ท่านอยากเจอเขาหรือเจ้าคะ!"

วิญญาณของหลิวหย่งยังคงวนเวียนอยู่ในบ้าน

ต้องรอจนกว่าจะครบเจ็ดวัน ยมทูตขาวดำถึงจะมารับตัวไปรับการตัดสินโทษที่ยมโลก

ตอนนี้เขายังมึนๆ งงๆ อยู่ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองตายไปแล้ว

ทันใดนั้น พลังแห่งยมโลกอันมหาศาลก็ดึงดูดวิญญาณของเขาให้ลอยออกจากบ้าน มุ่งหน้ามายังจวนสกุลซู

วิญญาณกลับคืนสู่ร่าง

หลิวหย่งลุกพรวดขึ้นมานั่ง พอลืมตาขึ้นก็เห็นร่างจริงของเรินเป่า กลิ่นอายแห่งพญายมที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวนางทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองตรงๆ

ในวินาทีนั้น เขาถึงได้ตระหนักว่า ตัวเองตายไปแล้ว และวิญญาณก็ถูกเรียกกลับมาเข้าร่างชั่วคราว

"ผีหลอก!"

ผู้คนที่เห็นภาพหลิวหย่งเด้งตัวลุกขึ้นมาจากโลงศพ ต่างก็พากันตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ถอยกรูดกันไปเป็นแถบ

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองหลิวหย่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเลื่อนลอย ริมฝีปากเขียวคล้ำ ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ ดูยังไงก็ไม่ใช่คนเป็นแน่ๆ!

คนขายเนื้อหลิวพยายามข่มความกลัว จ้องมองหลิวหย่งอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

เขาเป็นคนเอานิ้วไปอังจมูกดูเองกับมือว่าหลานชายไม่หายใจแล้ว ตายสนิทแล้ว แล้วทำไมถึงยังฟื้นขึ้นมาได้อีกล่ะเนี่ย!

"ท่านลุง ท่านแบกโลงศพของข้ามาที่นี่ทำไม" หลิวหย่งหันไปมองคนขายเนื้อหลิว "อย่าบอกนะว่าคิดจะมาแบล็กเมล์ท่านปรมาจารย์น้อยน่ะ"

คนขายเนื้อหลิวตกใจจนทรุดลงไปกองกับพื้น เสียงสั่นเครือ "หย่งเอ๋อร์ เจ้ายังไม่ตายหรือ"

"ข้าตายแล้วสิ" หลิวหย่งแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "หลังจากที่พ่อข้าตาย ท่านก็รังแกข้ากับแม่ ยึดบ้านหลังเก่าไป ปล่อยให้ข้ากับแม่อยู่ในห้องรูหนูแค่สองห้อง บ่อนการพนันนั่นท่านก็เป็นคนชวนข้าไปเล่น แถมยังวางแผนให้ข้าเสียบ้านสองห้องสุดท้ายไปอีก

ที่ข้าตายก็เพราะถึงฆาต ท่านอย่าหวังจะเอาเรื่องของข้ามาเป็นข้ออ้างหาเรื่องท่านพญายมตัวน้อยเลย ท่านนี่มันไม่กลัวตายจริงๆ นะ!"

หลิวหย่งเอามือเกาะขอบโลงศพ แสยะยิ้มเย็นชาให้ผู้เป็นลุง

"ท่านลุง อยากไปตายด้วยกันไหม ไปเที่ยวนรกเป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ"

คนขายเนื้อหลิวตาเหลือก ตกใจจนสลบเหมือดไปทันที

หลิวหย่งเอนตัวลงนอนในโลงตามเดิม วิญญาณหลุดออกจากร่าง คุกเข่ากราบเรินเป่า "ท่านพญายม ข้าน้อยหมดอายุขัยแล้ว ไม่มีห่วงอะไรในโลกมนุษย์อีก ไม่อยากรอให้ครบเจ็ดวันถึงจะได้ลงนรก ขอท่านพญายมโปรดเมตตาสั่งให้ยมทูตพาข้าน้อยไปลงนรกด้วยเถิดขอรับ"

เรินเป่าพยักหน้ารับคำ "อนุญาต!"

นางโบกมือป้อมๆ ประตูนรกสีดำมืดที่คนธรรมดามองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ หลิวหย่งถูกดูดกลืนเข้าไปในประตูนรกนั้น แล้วก็มียมทูตมารอรับตัวเขาไป

ซูเสวียนเช่อนำตัวคนขายเนื้อหลิวกลับไปไต่สวนที่ศาลต้าหลี่ พอเขาฟื้นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองถูกความกลัวเล่นงานจนอัมพาตครึ่งท่อนล่าง ขยับเขยื้อนไม่ได้อีกเลย

ซูเสวียนเช่อสั่งโบยเขาสิบไม้ แล้วปล่อยตัวกลับบ้านไป

กรรมตามสนองเขา ช่างทรมานยิ่งกว่าความตายเสียอีก

ในวันนั้น ร้านขายข้าวสารทุกแห่งในเมืองหลวงต่างก็นับเงินกันจนมือหงิก

ขณะเดียวกัน ณ ห้องหนังสือในจวนโหว ชายชราในชุดคลุมสีดำกำลังหยอกล้อเล่นกับแมงป่องพิษในมือ หลังจากได้ฟังรายงานจากพ่อบ้าน นิ้วมือของเขาก็ชะงักไป

"ซื้อเสบียงไปมากมายขนาดนั้นเพื่ออะไรกัน"