บทที่ 93 แผนการของฮ่องเต้ กับความหิวโหยของท่านลุงเรินเป่า

ภายในตำหนักจินล่วน เหล่านางกำนัลและขันทีต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา แต่ในใจกลับนับถือเรินเป่าอย่างสุดซึ้ง

คนเดียวในใต้หล้าที่กล้าพูดจาฉะฉานกับฮ่องเต้ตรงๆ แบบนี้ ก็มีแต่นางคนเดียวนี่แหละ

ฮ่องเต้ทรงชะงักไปครู่หนึ่ง ทรงตระหนักได้ว่าคำพูดของพระองค์คงไปสะกิดต่อมไม่พอใจของเรินเป่าเข้าให้แล้ว จึงรีบตรัสง้อ "ข้าพูดผิดไปเอง เรินเป่าใส่สีดำแล้วดูดีที่สุดเลย ดูสิ ทรงพลังจะตายไป"

เรินเป่าได้ยินดังนั้นก็รู้สึกพอใจ เดินนวยนาดเข้าไปหาฮ่องเต้ ชะโงกหน้ามองบนโต๊ะทรงงาน ก่อนจะเอ่ยถามเสียงใส "ทำไมไม่มีของกินเลยล่ะเจ้าคะ ข้าอยากกินซูซาน (ไอศกรีมโบราณ) น่ะเจ้าค่ะ"

ช่างเป็นเด็กที่ไม่รู้จักคำว่าเกรงใจเอาเสียเลย

แต่ฮ่องเต้กลับโปรดปรานความตรงไปตรงมา อยากได้อะไรก็พูดออกมาตรงๆ ของนางแบบนี้แหละ

"ข้าสะเพร่าไปเอง ทหาร! เอาของว่างมาให้ท่านปรมาจารย์น้อยเดี๋ยวนี้" ฮ่องเต้รับสั่ง

ไม่นานนัก นางกำนัลก็ยกกล่องอาหารลงยาเคลือบทองเข้ามาในตำหนัก พอเปิดฝากล่องออก กลิ่นหอมหวานก็โชยอบอวลไปทั่วทั้งตำหนักจินล่วนทันที

ซูซานสูตรชาววังนั้นประณีตงดงามกว่าที่ขายตามท้องตลาดทั่วไปมากนัก ซูซานรูปภูเขาที่มีสีขาวนวลราวกับหิมะ ถูกประดับประดาด้วยกลีบดอกเซาเย่า (โบตั๋น) ชิ้นเล็กๆ อย่างวิจิตรบรรจง

ในชามเงินใบเล็ก มีขนมซานจาม้วนแผ่นนมสด และขนมไป่ฮวาที่ทำจากการนำกลีบดอกกุหลาบ ดอกโบตั๋น มานึ่งรวมกับข้าว

นอกจากนี้ยังมี ลูกท้อเชื่อมแอมเบอร์ ส้มจี๊ดแช่อิ่ม และโยเกิร์ตแอปริคอต...

ล้วนเป็นของหวานที่เด็กๆ โปรดปรานทั้งสิ้น

เรินเป่าร้องว้าวด้วยความตื่นเต้น นางพุ่งเป้าไปที่ขนมซานจาม้วนแผ่นนมสดก่อนเป็นอันดับแรก ยัดเข้าปากไปทั้งชิ้น รสสัมผัสของนมที่ผสมผสานกับความเปรี้ยวอมหวานของซานจา ทำเอาดวงตากลมโตของนางเป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าเดิม

"อร่อยจังเลยเจ้าค่ะ! ท่านลุงฮ่องเต้ วันหลังข้าขอเข้าวังมากินขนมกับท่านทุกวันเลยได้ไหมเจ้าคะ" เรินเป่าเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง เอ่ยถามเสียงอู้อี้

ฮ่องเต้ทรงพระสรวล "ได้สิ แต่ว่าข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วยหน่อยนะ"

เรินเป่าเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ "ท่านต้องบอกมาก่อนสิเจ้าคะว่าเป็นเรื่องอะไร ข้าจะได้คิดดูก่อนว่าจะตกลงหรือเปล่า!"

ฮ่องเต้ชะงักไปเล็กน้อย แสร้งทำเป็นตรัสเสียงขรึม "เจ้าเพิ่งจะบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าข้าคือลูกพี่ใหญ่แห่งโลกมนุษย์ ส่วนเจ้าเป็นรองลูกพี่ใหญ่ เพราะฉะนั้นเจ้าก็ต้องฟังคำสั่งข้าสิ"

"ที่ข้ายอมเป็นรองลูกพี่ใหญ่ ก็เพราะข้าไม่อยากแย่งตำแหน่งท่านต่างหากล่ะเจ้าคะ ถ้าข้าจะเอา ข้าก็เป็นลูกพี่ใหญ่ไปแล้ว!" เรินเป่าตักซูซานคำโตเข้าปาก หลับตาพริ้มด้วยความฟิน

ฮ่องเต้ : ......

ดูเหมือนนางจะฝังใจกับตำแหน่งลูกพี่ใหญ่เหลือเกินนะ

เหล่านางกำนัลในตำหนักแอบลอบมองเรินเป่าด้วยความเอ็นดู

"เจ้าช่วยลากคอขุนนางกังฉินออกมาได้หนึ่งคน แถมยังช่วยแก้ปัญหาเรื่องเงินทุนให้ข้าได้ทันท่วงที ตอนนี้ทหารที่ชายแดนกำลังขาดแคลนทั้งเสบียงและเงินทุน ข้าต้องส่งเงินและเสบียงล็อตใหญ่ไปให้พวกเขา" ฮ่องเต้ตัดสินใจพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม เพราะกลัวว่าเรินเป่าจะไม่เข้าใจ "และคนที่ข้าไว้ใจที่สุดก็คือเจ้า เจ้าช่วยนำขบวนเสบียงไปส่งให้พวกเขาได้ไหม"

เรินเป่ายกถ้วยซูซานขยับเข้าไปใกล้พระองค์ "ข้าขอนั่งกินตรงนี้ได้ไหมเจ้าคะ"

ฮ่องเต้ก้มลงมองที่นั่งของพระองค์ด้วยความลังเล นี่มันบัลลังก์มังกรเชียวนะ!

แต่พอเห็นสายตาออดอ้อนของเรินเป่า...

ฮ่องเต้ก็จำต้องยอมแพ้ พระองค์อุ้มเรินเป่าขึ้นมานั่งเคียงข้างบนบัลลังก์มังกร

เอาเถอะๆ

ตามใจนางก็แล้วกัน

เรินเป่ายิ้มแป้นอย่างพอใจ ยัดถาดเงินใส่มือฮ่องเต้ แล้วอ้าปากกว้าง "ท่านลุงฮ่องเต้ ป้อนข้าหน่อยสิเจ้าคะ"

ฮ่องเต้อึ้งไปอีกรอบ

แต่วินาทีต่อมา พระองค์ก็ยอมทำตามแต่โดยดี

เรินเป่านอนเอนหลังพิงพนักบัลลังก์มังกรอย่างสบายอารมณ์ นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้า วางแขนไว้บนที่พักแขน เคี้ยวซูซานตุ้ยๆ แถมยังมีนางกำนัลหน้าตาสะสวยคอยพัดวีให้อยู่ด้านหลังอีกด้วย

ช่างสบายอะไรเช่นนี้!

ชักไม่อยากเป็นรองลูกพี่ใหญ่แล้วสิ อยากเป็นลูกพี่ใหญ่แทนแล้ว!

...

ณ ชายแดน เว่ยหวยฮ่าวมองดูเหล่าทหารหาญที่นอนหมดสภาพอยู่ตามพื้นด้วยความรู้สึกปวดใจ แต่ก็ไม่อาจเอ่ยปากตำหนิได้

เมื่อสองชั่วยามก่อน กองทัพแคว้นโข้วได้ลอบเข้าโจมตี เหล่าทหารแคว้นต้ายงต้องต่อสู้ถวายชีวิต กว่าจะต้านทานการบุกและผลักดันศัตรูถอยร่นไปได้

พอกลับมาถึงค่าย นอกจากน้ำเปล่าแล้ว ก็ไม่มีเสบียงกรังตกถึงท้องเลยแม้แต่นิดเดียว

เจิ้นกั๋วกงเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เขาไปขอเบิกเสบียงจากข้าหลวงใหญ่ประจำท้องถิ่น แต่ไม่เพียงถูกปฏิเสธ กลับต้องทนฟังคำบ่นระบายความทุกข์ยากสารพัด

สรุปใจความสั้นๆ ก็คือ

ไม่มีเสบียง!

ถ้าจะขอเงิน ยิ่งไม่มีเข้าไปใหญ่!

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ทหารพวกนี้คงได้หิวตายก่อนจะได้ออกไปรบเสียอีก

เผยอู่ซานกระดกน้ำเข้าปากอึกใหญ่จนเต็มกระเพาะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพิงเก้าอี้ เมื่อเห็นเจิ้นกั๋วกงและเว่ยหวยฮ่าวมีสีหน้าเคร่งเครียด

เขาก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยปลอบใจ "ท่านราชครูเว่ย ท่านส่งจดหมายด่วนกลับไปเมืองหลวงแล้วไม่ใช่หรือขอรับ ถ้าฮ่องเต้ทรงทราบเรื่อง พระองค์ต้องส่งเสบียงมาให้พวกเราแน่ๆ

เดี๋ยวข้าจะเกณฑ์ทหารส่วนหนึ่งออกไปขุดหาผักป่า หญ้าป่า หรือแม้แต่เปลือกไม้ที่พอกินได้ ประทังชีวิตไปก่อน น่าจะพอช่วยยื้อเวลาไปได้อีกสักพัก"

เว่ยหวยฮ่าวฟังแล้วก็รู้สึกจุกในอก เขาเป็นบัณฑิตผู้เปี่ยมล้นไปด้วยความรู้ แต่พอได้มาสัมผัสกับความยากลำบากของทหารชายแดนด้วยตัวเอง เขาก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่า บางครั้งปลายพู่กันและคำพูดสวยหรูก็ไม่สามารถช่วยเหลือผู้คนให้พ้นจากความอดอยากได้

เจิ้นกั๋วกงเม้มริมฝีปากแน่น แม้จะรู้ว่าความจริงเป็นเช่นนั้น แต่...

"พวกท่านช่วยเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิว่า หลานสาวของข้า เรินเป่าน่ะ หน้าตาเป็นยังไง โตแค่ไหนแล้ว หน้าเหมือนข้าหรือเหมือนน้องเขยมากกว่ากัน" เผยอู่ซานคาบรากหญ้าป่าไว้ในปาก เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เว่ยหวยฮ่าวหันไปมองเขา เกือบจะลืมไปเลยว่า ชายร่างใหญ่ กำยำ ผิวคล้ำราวกับถ่าน และดูตรงไปตรงมาคนนี้ คือลุงใหญ่ของเรินเป่านั่นเอง

"เรินเป่าผิวขาวจั๊วะ แก้มยุ้ยน่าหยิก ตากลมโตแป๋วแหวว หน้าตาเหมือนเทพเซียนน้อยในภาพวาดเลยล่ะ" เจิ้นกั๋วกงชิงตอบ พอพูดถึงเรินเป่า ความเครียดบนใบหน้าก็ลดลงไปหลายส่วน "หน้าตาเหมือนทั้งแม่ทั้งพ่อเลยนะ"

เผยอู่ซานจินตนาการภาพเรินเป่าในหัว มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น "หลานสาวของข้า ต้องเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลกแน่นอน"

เว่ยหวยฮ่าวเสริม "เรินเป่าทั้งฉลาด จิตใจดี แถมยังมีฝีมือด้านการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมมาก อาการป่วยของแม่เจ้า แล้วก็โรคประจำตัวของข้า ล้วนได้รับการรักษาจากเรินเป่าทั้งนั้นแหละ"

เผยอู่ซานชะงักไป เขาไม่ได้กลับบ้านเกิดมาหลายปีแล้ว ตอนที่รู้ข่าวว่าฟางซื่อล้มป่วยจนต้องนอนซมอยู่บนเตียง เขาก็ร้อนใจแทบแย่ แต่ก็ไม่อาจละทิ้งหน้าที่กลับไปเยี่ยมมารดาได้

เรินเป่า ช่างเป็นดาวนำโชคของตระกูลพวกเขาจริงๆ

"ถ้ามีโอกาส ข้าอยากจะเจอหน้าเรินเป่าสักครั้ง อยากได้ยินนางเรียกข้าว่าท่านลุงจังเลย" จู่ๆ ขอบตาของเผยอู่ซานก็แดงก่ำขึ้นมา เขาก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความรู้สึก

ถ้าเขาสามารถเอาชีวิตรอดกลับไปได้ เขาจะให้เรินเป่าขี่หลัง จะสอนนางขี่ม้ายิงธนู จะพานางวิ่งเล่นไปทั่วเมืองหลวง และจะอวดให้ทุกคนรู้ว่า

เขามีหลานสาวที่น่ารักที่สุดในโลก

ตั้งแต่เรินเป่ากลับมาอยู่ที่จวน ในฐานะลุง เขายังไม่เคยให้ของขวัญรับขวัญหลานเลย ช่างเป็นลุงที่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

อ้อ ยังมีน้องชายของเขา เผยอู่เฟิง ที่ไปประจำการอยู่ที่ชายแดนทางเหนืออีกคน ที่ยังไม่เคยเห็นหน้าเรินเป่าเหมือนกัน

พี่น้องสองคน คนหนึ่งเฝ้าแดนใต้ อีกคนเฝ้าแดนเหนือ

เขาอยากกลับบ้านเหลือเกิน

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงกลองรบดังสนั่นขึ้น สีหน้าของเผยอู่ซานเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เขาคว้าดาบเล่มใหญ่แล้วพุ่งตัวออกจากกระโจม

"ข้าศึกบุกโจมตี! ทหารทุกคน ฟังคำสั่ง รวมพล!"

...

"ท่านลุงของข้าอยู่ที่ชายแดนหรือเจ้าคะ" เรินเป่าหยุดเคี้ยวขนมไป่ฮวา เบิกตากลมโตมองฮ่องเต้

ฮ่องเต้พยักพระพักตร์ "ใช่แล้ว เผยอู่ซาน ลุงของเจ้าเป็นแม่ทัพอยู่ที่ชายแดน เขาเป็นนักรบที่ห้าวหาญและเป็นวีรบุรุษของชาติเลยนะ"

น้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นจากดวงตาของเรินเป่าอย่างกะทันหัน

ฮ่องเต้ตกพระทัย "เป็นอะไรไป"

เรินเป่ากระโดดลงจากบัลลังก์มังกร รู้สึกกินอะไรไม่ลงอีกแล้ว "ท่านลุงฮ่องเต้ เมื่อกี้ท่านบอกว่าทหารที่ชายแดนไม่มีข้าวกินกันแล้ว งั้นท่านลุงของข้าก็ต้องทนหิวไปสู้รบกับคนชั่วด้วยใช่ไหมเจ้าคะ"

ฮ่องเต้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งและรู้สึกผิด "ใช่แล้ว ความเป็นอยู่ที่นั่นแร้นแค้นมาก ปกติก็แทบจะไม่ได้กินข้าวร้อนๆ สักมื้อ ตอนนี้ขาดแคลนเสบียงหนัก คงต้องประทังชีวิตด้วยการแทะเปลือกไม้กิน"

พระองค์เคยนำทัพออกศึกมาแล้ว ย่อมเข้าใจความยากลำบากของทหารเป็นอย่างดี

ใบหน้าจิ้มลิ้มของเรินเป่าเคร่งเครียดขึ้น "ข้าจะไป! ข้าจะไปส่งเสบียงให้ท่านลุงและทหารที่ชายแดนเองเจ้าค่ะ!"