บทที่ 92 ขุนนางกังฉินถูกจับ ฮ่องเต้ได้เงินเข้าคลัง

ณ ศาลต้าหลี่

ซูเสวียนเช่อขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองสำนวนคดีที่เพิ่งได้รับรายงานจากลูกน้อง

คดีนี้ดูเผินๆ เหมือนจะเรียบง่าย แต่กลับแฝงไปด้วยความซับซ้อนซ่อนเงื่อน

มีครอบครัวหนึ่งอยู่ทางตะวันออกของเมืองหลวง สมาชิกในบ้านสามคนตายเรียบภายในคืนเดียว ผู้รอดชีวิตมีเพียงเหอซื่อผู้เป็นมารดา และโจวหลิงอวี้ลูกสาว

เหอซื่อมาแจ้งความ กล่าวหาว่าลูกสาวเป็นฆาตกร แต่กลับไม่มีพยานหลักฐานยืนยัน

"ใต้เท้า หรือเราจะจับตัวโจวหลิงอวี้มาทรมานรีดเค้นความจริงดีขอรับ ข้าเชื่อว่าเดี๋ยวเธอก็ต้องยอมสารภาพ" สมุห์บัญชีกู้ที่ยืนอยู่ด้านข้างเสนอความคิดเห็น

ซูเสวียนเช่อส่ายหัวปฏิเสธ "ในเมื่อไม่มีหลักฐาน จะด่วนสรุปว่าเธอเป็นฆาตกรไม่ได้ เหอซื่ออาจจะเป็นฝ่ายโกหกก็ได้"

สมุห์บัญชีกู้ถอนหายใจยาว กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรต่อ แต่จู่ๆ หน้าต่างก็เปิดอ้าออกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

วันนี้ไม่มีลมสักหน่อยนี่!

เขาหันไปมองด้วยความตกตะลึง เห็นตุ๊กตากระดาษสีเหลืองตัวเล็กๆ กระโดดลงมาจากขอบหน้าต่าง เดินอาดๆ ขึ้นมาบนโต๊ะทำงาน

"ตะ... ใต้เท้า นี่มัน... นี่มัน..." สมุห์บัญชีกู้ชี้มือไปที่ตุ๊กตากระดาษ อ้าปากค้างพูดไม่ออก

สิ่งที่ทำให้เขาช็อกยิ่งกว่าคือ

ตุ๊กตากระดาษนั่นดันพูดได้ด้วย!

"ท่านพ่อ! นี่เรินเป่าเองเจ้าค่ะ รีบมาที่จวนโจวเร็วเข้า เขาเป็นขุนนางกังฉินตัวเบ้งเลยนะเจ้าคะ!" ตุ๊กตากระดาษยืนจังก้าอยู่บนโต๊ะ ส่งสารเสร็จก็มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปในพริบตา

น้ำเสียงที่เปล่งออกมา เหมือนเสียงเจื้อยแจ้วของเรินเป่าไม่มีผิดเพี้ยน

ซูเสวียนเช่อลุกพรวดขึ้นยืนทันที "ไปที่จวนโจวก่อน!"

ณ ห้องหนังสือ จวนโจว

บรรยากาศภายในห้องเริ่มคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ สายตาทุกคู่ที่จับจ้องไปยังเรินเป่าและหลิวถัง มีทั้งความละโมบโลภมาก และการประเมินสถานการณ์

เรินเป่าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนพวกนี้ถึงเปลี่ยนท่าทีไปรวดเร็วขนาดนี้ เมื่อครู่ยังแสดงความเคียดแค้นชิงชังขุนนางตรวจการโจวอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับหันมาจ้องมองเธอและหลิวถังตาเป็นมัน

"แน่จริงก็ลองเข้ามาสิ!" หลิวถังเอาตัวบังเรินเป่าไว้ งูพิษในมือชูคอแผ่แม่เบี้ย นัยน์ตาเรียวรีจับจ้องอย่างเย็นชา

กลุ่มชาวบ้านถูกท่าทางดุดันนั้นข่มขวัญจนไม่กล้าก้าวเท้าไปข้างหน้า

ขุนนางตรวจการโจวกลอกตาไปมา ชี้มือไปที่หลิวถัง "ดูสิ! ยายผู้หญิงคนนั้นพกสัตว์มีพิษทั้งห้าติดตัว เป็นพวกเล่นของชั่วร้ายแน่ๆ วันนี้ถ้าไม่ใช่พวกมันตาย ก็เป็นพวกเรานี่แหละที่ต้องตาย!"

สิ้นเสียง งูพิษหัวสามเหลี่ยมก็หันขวับมาทางเขาทันที แลบลิ้นสีแดงสดขู่ฟ่อๆ อย่างบ้าคลั่ง

ขุนนางตรวจการโจวตกใจจนถอยกรูดไปหลายก้าว

ชาวบ้านต่างพากันแตกตื่น ยิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อนเข้าไปใหญ่

เรินเป่ายื่นมือป้อมๆ ไปลูบหัวงูพิษเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว "เจ้างูน้อยไม่ต้องโมโหนะ เดี๋ยวรอให้ท่านพ่อข้ามาถึงก่อน ค่อยจัดการไอ้คนชั่วพวกนี้พร้อมกัน"

ขุนนางตรวจการโจว : ......

พวกเขามีคนเยอะกว่าตั้งมากมาย แต่เด็กคนนี้กลับไม่แสดงความหวาดกลัวเลยสักนิด

ใจเขาเริ่มเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ขึ้นมาแล้ว

ถ้าขืนรอจนกว่าซูเสวียนเช่อมาถึง ทุกอย่างก็คงจบเห่

ในเมื่อพวกชาวบ้านไม่กล้าลงมือ งั้นเขาจะเป็นคนลงมือเอง!

ขุนนางตรวจการโจวชักดาบยาวออกมาจากเอวขององครักษ์ แววตาฉายประกายเหี้ยมโหด พุ่งเป้าหมายไปที่หน้าอกของเรินเป่า

วันนี้เขาต้องสั่งสอนให้เด็กเมื่อวานซืนคนนี้รู้สำนึกเสียบ้าง ว่าคนบางคนก็ไม่ใช่คนที่ควรจะไปแหยมด้วย!

เมื่อชาวบ้านเห็นฉากนั้น ก็เหมือนถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์ทันที

พวกเขาถูกขุนนางตรวจการโจวปั่นหัวเสียแล้ว! เรินเป่าเป็นถึงท่านปรมาจารย์น้อยเชียวนะ ถ้านางมาเกิดอันตรายใดๆ ขึ้นที่นี่ ในฐานะพยานที่เห็นเหตุการณ์ พวกเขาจะรอดพ้นความผิดไปได้หรือ?

ขุนนางตรวจการโจวยังไม่ทันก้าวขาออกไป ก็ถูกชาวบ้านกลุ่มใหญ่พุ่งเข้ามารุมจับตัวไว้แน่น

"ใต้เท้าโจว อย่าทำอะไรวู่วามสิขอรับ!"

ขุนนางตรวจการโจวเบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนให้หลุดจากการเกาะกุม แต่ก็ไม่เป็นผล เขาตวาดลั่น "พวกเจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย!"

"ท่านอยากตายก็อย่ามาลากพวกเราไปซวยด้วยสิ!"

ชาวบ้านต่างพากันรุมด่าทอ

พวกเขาหลงผิดไปชั่วขณะจริงๆ! เงินทองมันจะไปสำคัญกว่าชีวิตได้ยังไง!

อีกอย่าง ขุนนางตรวจการโจวก็เป็นขุนนางกังฉิน ถ้าพวกเขาหลงเชื่อคำยุยงให้ทำร้ายเรินเป่าเพื่อแลกกับเงินก้อนนั้น แล้วพวกเขาจะต่างอะไรกับขุนนางกังฉินพรรค์นี้เล่า!

เรินเป่าสะกิดบอกหลิวถังให้อุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงาน

หลิวถังทำตามอย่างว่าง่าย

"รู้ตัวว่าผิดแล้วรีบแก้ไข ก็ถือว่าเป็นเด็กดี ข้าให้อภัยพวกท่านทุกคนแล้ว จะไม่เก็บเอาหน้าตาขี้เหร่ๆ ตอนที่พวกท่านโลภมากมาใส่ใจหรอกนะเจ้าคะ!" เรินเป่ายืนตระหง่านอยู่บนโต๊ะ เอ่ยด้วยท่าทีราวกับผู้ใหญ่สั่งสอนเด็ก

ชาวบ้านต่างทำหน้าเจื่อนไปตามๆ กัน

โดนเด็กสามขวบสั่งสอนเข้าให้แล้วสิเนี่ย แปลกดีแฮะ!

"เรินเป่า!" ซูเสวียนเช่อนำกำลังทหารมาถึง พอเห็นลูกสาวปลอดภัยดีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่พอเห็นคลังสมบัติของจวนโจว สายตาของเขาก็เย็นเยียบลงทันที หันไปจ้องขุนนางตรวจการโจวเขม็ง

สมุห์บัญชีกู้ค้นเจอสมุดบัญชีจากในห้องหนังสือ ภายในมีบันทึกการรับจ่ายเงินจำนวนมหาศาล

มีทั้งเงินที่รีดไถมาจากหยาดเหงื่อแรงงานของชาวบ้าน และเงินสนับสนุนจากราชสำนักที่เบิกมาเพื่อบรรเทาทุกข์ภัยตั๊กแตน ซ่อมแซมสะพาน และช่วยเหลือผู้ประสบภัย!

และขุนนางตรวจการโจว ก็เป็นแค่เพียงลูกกระจ๊อกตัวหนึ่งเท่านั้น

"ใต้เท้าโจว ข้าจะนำเรื่องนี้กราบทูลให้ฝ่าบาททรงทราบตามความเป็นจริง"

เสียงเย็นยะเยือกของซูเสวียนเช่อดังก้องอยู่ในหูของขุนนางตรวจการโจว

เขาคอตก ยอมจำนน "ข้ายอมรับผิด"

...

ภายในพระราชวัง ฮ่องเต้กำลังทอดพระเนตรจดหมายเหตุจากชายแดนด้วยความกลัดกลุ้ม

กองทัพกำลังขาดแคลนทั้งเสบียงและเงินทุน แต่ท้องพระคลังกลับร่อยหรอจนยากจะสนับสนุนเสบียงกรังให้แก่กองทัพได้

แคว้นโข้วเองก็เฝ้ารอโอกาสนี้มานาน เตรียมพร้อมเต็มที่ที่จะบุกยึดหัวเมืองชายแดนของแคว้นต้ายงให้จงได้

ฮ่องเต้รู้สึกว้าวุ่นพระทัย หยิบรายชื่อขุนนางขึ้นมาไล่ดู หวังจะหาใครสักคนมาเป็นเป้าหมายรีดไถเงิน

"ฝ่าบาท" กงกงหวังเดินจ้ำอ้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วแต่ไร้สุ้มเสียง กระซิบกราบทูลที่ข้างพระกรรณ "เช้าวันนี้ ท่านปรมาจารย์น้อยบุกไปถึงจวนโจว ทลายคลังสมบัติของเขา แถมยังแฉว่าเขาเป็นขุนนางกังฉินด้วยพ่ะย่ะค่ะ

ตอนนี้ใต้เท้าซูได้รวบรวมหลักฐานการทุจริตทั้งหมดของใต้เท้าตรวจการโจว พร้อมกับตรวจยึดทรัพย์สินในคลังสมบัติเสร็จสิ้นแล้ว รวมเป็นเงินทั้งสิ้นสามแสนห้าหมื่นตำลึงพ่ะย่ะค่ะ!"

บรรยากาศรอบกายฮ่องเต้แปรเปลี่ยนเป็นหนักอึ้งและน่าเกรงขามทันที พระองค์ตวาดกร้าว "ช่างบังอาจนัก ไอ้โจวฉวินสือ!"

ทว่าลึกลงไปในพระเนตร กลับเปล่งประกายวาวโรจน์ กำลังกลุ้มใจเรื่องเงินอยู่พอดี ก็มีคนประเคนเงินมาให้ถึงที่

เรินเป่าช่างเป็นดาวนำโชคของแคว้นต้ายงเสียจริง!

"ไปเบิกตัวท่านปรมาจารย์น้อยเข้าเฝ้า" ฮ่องเต้ตรัสสั่ง ก่อนจะหันไปเน้นย้ำกับกงกงหวัง "เจ้าไปเชิญมาด้วยตัวเองเลยนะ"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ในขณะที่กงกงหวังกำลังเดินทางไปที่จวนสกุลซู ณ คฤหาสน์อันเงียบสงบแห่งหนึ่งในเมืองหลวง

ภายในห้องลับ

ชายชราผู้หนึ่งในชุดคล้ายนักพรตเรียบง่ายกำลังยืนเขียนพู่กันอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาดูมีเมตตาและอบอุ่น แผ่ซ่านความสงบเงียบออกมา

ประตูถูกผลักเปิดออก ชายหนุ่มในชุดสีดำก้าวเข้ามา

"ท่านปู่ ขุนนางตรวจการโจวถูกจับแล้วขอรับ"

แสงเทียนทอดเงาของเขาให้ทอดยาวไปบนพื้น

มือที่กำลังจรดพู่กันของชายชราชะงักค้าง เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาก็คมกริบดุจเหยี่ยว ทว่าน้ำเสียงกลับแผ่วเบา "ใครเป็นคนตรวจสอบเขา"

"ไม่มีใครตรวจสอบหรอกขอรับ เป็นเพราะเรินเป่า คุณหนูเล็กตระกูลซูสายรองที่แยกตัวออกจากจวนโหว ไปที่จวนโจวแล้วทักคำแรกเลยว่า 'ขุนนางกังฉิน'" ชายหนุ่มนั่งลงฝั่งตรงข้าม รินน้ำชาอย่างเชื่องช้า

ชายชราวางพู่กันลง "ที่แท้ก็ท่านปรมาจารย์น้อยคนนั้นนี่เอง อายุแค่นี้ แต่กลับมีฝีมือไม่เบาเลยนะ"

เขาหยิบถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน

"จวนโจว... คงต้องปล่อยทิ้งแล้วล่ะ" ชายหนุ่มรินน้ำชาเติมให้ "ข้าเคยพบนางที่หอเก็บสมบัติครั้งหนึ่ง นางมีสายตาที่แหลมคม นิสัยร่าเริงไร้เดียงสา และพูดจาโผงผางไม่เกรงใจใคร"

ชายชรายิ้มบางๆ "เด็กสามขวบก็ย่อมไร้เดียงสาเป็นธรรมดา ขาของซูเสวียนเช่อหายดีแล้ว แถมยังได้กลับเข้ารับตำแหน่งเดิมอีก ทั้งหมดนี้ก็เพราะเขามีลูกสาวที่ดีนี่แหละ ในราชสำนักตอนนี้มีแต่คนอิจฉาเขาตาเป็นมัน"

ชายหนุ่มจับน้ำเสียงที่มีนัยยะแอบแฝงได้ "หมายความว่ายังไงขอรับท่านปู่"

ชายชราจรดพู่กันลงบนกระดาษขาวอีกครั้ง

ชายหนุ่มชะโงกหน้าไปดู

'ต้นไม้ที่สูงเด่นกว่าต้นอื่น ย่อมถูกลมพัดโค่นได้ง่าย'

ประกายความเหี้ยมโหดวาบผ่านดวงตาของชายชรา "เราต้องโหมกระพือข่าว ยกย่องท่านปรมาจารย์น้อยให้กลายเป็นเทพธิดาผู้สูงส่ง ยิ่งถูกยกย่องสูงเท่าไหร่ เวลาตกลงมาก็จะยิ่งเจ็บหนักเท่านั้น"

"เข้าใจแล้วขอรับ บัญชีของจวนโจวไม่มีทางสาวมาถึงเราแน่นอน ท่านปู่วางใจได้เลย"

...

"ท่านลุงฮ่องเต้!" เรินเป่ายังไม่ทันก้าวพ้นประตูตำหนักจินล่วน เสียงแจ๋วๆ ทรงพลังของนางก็ดังนำมาก่อนแล้ว

ฮ่องเต้แย้มพระสรวลกว้าง พอทอดพระเนตรเห็นเรินเป่าในชุดกระโปรงสีดำแดง ก็ตรัสด้วยความประหลาดใจ "โอ๊ะ วันนี้เรินเป่าเปลี่ยนชุดกระโปรงสีดำทะมึนที่ดูแก่แดดนั่นแล้วหรือ"

เรินเป่าชะงักฝีเท้าที่กำลังวิ่งเข้าไปหา "ข้าไม่ได้แก่สักหน่อยนะเจ้าคะ ท่านลุงฮ่องเต้ต่างหากที่แก่ วันๆ เอาแต่ใส่ชุดสีเหลืองอ๋อยอยู่ได้!"