บทที่ 91 เรินเป่าพบห้องเก็บสมบัติขุนนางกังฉิน ความโลภในใจคน

คุกเข่าลง!

คำพูดนี้ช่างโอหังเสียเหลือเกิน

ชาวบ้านทั้งหวาดกลัวทั้งเลือดลมสูบฉีดด้วยความฮึกเหิม พากันขยับเท้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

"เด็กน้อยวัยสามขวบยังไม่กลัวใต้เท้าโจวเลย แล้วพวกเราจะไปกลัวอะไรกันวะ!"

"นั่นสิ พวกเราทำตัวขี้ขลาดสู้เด็กก็ไม่ได้"

"ไอ้ขุนนางกังฉิน! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!"

"คุกเข่าลงซะ!"

ในเวลานี้ อารมณ์ของเหล่าชาวบ้านพลุ่งพล่านถึงขีดสุด

ขุนนางตรวจการโจวส่งสายตาให้องครักษ์ มัวรออะไรอยู่ รีบลงมือสิ!

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เรินเป่าก็หยิบป้ายคำสั่งที่ทำจากทองคำแท้ออกมา ด้านบนสลักตัวอักษรสามคำว่า 'ป้ายบัญชาปรมาจารย์สวรรค์'

นางจำได้ว่าท่านลุงฮ่องเต้เคยตรัสไว้ว่า ในโลกมนุษย์พระองค์คือลูกพี่ใหญ่ ส่วนนางคือรองลูกพี่ใหญ่ สามารถนำป้ายบัญชาราชครูออกมาลงโทษคนชั่วได้

แม้ว่านางจะไม่อยากเป็นแค่รองลูกพี่ใหญ่ในโลกมนุษย์ แต่ตอนนี้เห็นว่าท่านลุงฮ่องเต้ก็ดูน่าขัดตาน้อยลงหน่อย งั้นก็ยอมให้เขานั่งเก้าอี้ลูกพี่ใหญ่ไปก่อนก็แล้วกัน

ขุนนางตรวจการโจวถูกแสงสีทองแยงตาจนชะงักไปชั่วครู่ แต่เมื่อเห็นตัวอักษรบนป้ายบัญชา สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก

ในตอนนี้เอง เขาถึงเพิ่งจะได้พิจารณามองเรินเป่าอย่างจริงจัง

เด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังราวกับเซียนน้อยจำแลง ทั่วร่างสวมใส่เครื่องประดับทองคำ สวมชุดกระโปรงสีดำ ดูสง่างามและน่าเกรงขาม

"ท่านปรมาจารย์น้อยหรือขอรับ" ขุนนางตรวจการโจวรีบยกมือขึ้นสั่งให้องครักษ์ถอยไป ท่าทีของเขาเปลี่ยนเป็นสอพลอประจบประแจงในทันที "การที่ท่านให้เกียรติมาเยือน นับเป็นสิริมงคลแก่บ้านอันซอมซ่อของข้าน้อยยิ่งนัก! เชิญด้านในเลยขอรับ เมื่อครู่นี้ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ เป็นความผิดของข้าน้อยเองขอรับ"

พูดจบเขาก็ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่

แรงที่ใช้ตบนั้นไม่เบาเลยทีเดียว

บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นความพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที

"พูดจางึมงำอะไรของเจ้าเนี่ย ข้าฟังไม่รู้เรื่องเลย" เรินเป่าขมวดคิ้วมุ่น

หลิวซางหลุดหัวเราะพรืดออกมา "เรินเป่า เขาบอกว่าตัวเองยากจนน่ะ"

เรินเป่าร้องอ๊ะ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "ยากจนตรงไหนกัน ข้าจะไปดูห้องเก็บสมบัติของเจ้าหน่อย ทุกคนตามข้ามาเร็วเข้า!"

นางหันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่มุงอยู่หน้าประตูจวนสกุลโจว พลางกวักมือป้อมๆ เรียก

ชาวบ้านต่างพากันฮึกเหิมอยากจะลองดูสักตั้ง นางเป็นถึงท่านปรมาจารย์น้อย มีตำแหน่งใหญ่โตกว่าขุนนางตรวจการโจวเสียอีก!

"สวรรค์! ข้าได้เห็นท่านปรมาจารย์น้อยตัวเป็นๆ ด้วย!"

"พูดจาให้มันดีๆ หน่อย ท่านปรมาจารย์น้อยเป็นเซียนน้อยจุติลงมาเกิด ไม่มีวันตายหรอกนะเว้ย!"

ตายงั้นหรือ คำๆ นี้ไปสะกิดความเข้าใจของเรินเป่าเข้าพอดี

นางพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว ข้าไม่มีวันตายหรอก!"

ในความคิดของนาง ร่างกายเนื้อหนังแตกดับไม่นับว่าเป็นความตาย รอจนนางหมดอายุขัยในโลกมนุษย์แล้วกลับคืนสู่ยมโลก นางก็จะกลับไปเป็นพญายมตัวน้อยเรินเป่า และมีชีวิตอยู่ต่อไปชั่วนิรันดร์ต่างหากล่ะ!

แต่ในหูของชาวบ้าน คำพูดนี้ยิ่งเป็นการตอกย้ำความเชื่อที่ว่านางคือเซียนน้อยจุติลงมาเกิดอย่างแท้จริง

ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องกลัวขุนนางตรวจการโจวอีกต่อไปแล้ว!

กล้ามาอวดดีต่อหน้าเซียนน้อย ไม่กลัวโดนสวรรค์ลงทัณฑ์ฟ้าผ่าตายหรือไง!

ชาวบ้านกรูแห่กันเข้าไปในจวนสกุลโจวราวกับผึ้งแตกรัง เดินตามหลังเรินเป่าไปติดๆ

ขุนนางตรวจการโจวตัวสั่นเทิ้ม

จะปล่อยให้เรินเป่าบุกเข้าไปไม่ได้เป็นอันขาด ถ้าเกิดว่า...

เขากำลังจะก้าวเท้าวิ่งตามไป แต่หลิวซางก็เอื้อมมือมาตบไหล่เขาไว้เสียก่อน

ขุนนางตรวจการโจวหันไปมอง สิ่งที่ต้อนรับเขาคือหมัดลอยมาปะทะหน้าเต็มๆ

โครม!

ขุนนางตรวจการโจวถูกชกจนเลือดกำเดาไหลกระฉูด ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

เหล่าองครักษ์พากันพุ่งเข้ามา แต่พอเห็นสัตว์มีพิษทั้งห้าปรากฏขึ้นในมือของหลิวซางอย่างกะทันหัน ก็พากันหยุดชะงักฝีเท้าทันที

หลิวซางแค่นยิ้มเย็นชา "ฟังให้ดีนะ วันนี้ท่านปรมาจารย์น้อยมาปฏิบัติภารกิจ ใครกล้าขัดขวาง ก็อย่าหาว่าแมลงกู่ของข้าไม่มีตา ข้าขอเตือนไว้ก่อนเลยนะว่า ถ้าโดนพวกมันกัดเข้าล่ะก็ ตายหยั่งเขียดแน่นอน"

งูพิษที่กำลังแลบลิ้นแผล็บๆ

แมงป่องที่กางก้ามอ้าซ่า

ตะขาบที่มีเขี้ยวพิษน่าสยดสยอง

คางคกที่มีตุ่มพองเต็มตัว

แมงมุมที่เก่งกาจในการซุ่มโจมตี

พวกมันมีขนาดตัวใหญ่กว่าสัตว์มีพิษทั้งห้าตามธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด กำลังจ้องมองทุกคนยกเว้นหลิวซางอย่างเงียบเชียบ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายพิษร้ายอันเข้มข้น

ขนอ่อนบนร่างกายของเหล่าองครักษ์ลุกชันขึ้นพร้อมกัน

ใต้เท้า ท่านเอาตัวรอดเองก็แล้วกันนะขอรับ!

"เจอแล้ว!" เรินเป่าเดินมุ่งหน้าตรงไปยังห้องหนังสือของจวนสกุลโจวทันที

นางนำหน้ากลุ่มชาวบ้านเดินขบวนไปอย่างฮึกเหิม บรรดาสาวใช้และบ่าวรับใช้ภายในจวนต่างพากันงุนงงทำอะไรไม่ถูก และไม่มีใครกล้าเข้าไปขวางทาง

ประตูห้องหนังสือถูกลงสายยูคล้องกุญแจไว้อย่างแน่นหนา

ทุกคนกำลังจะเอ่ยปากถามว่าไม่มีกุญแจจะทำอย่างไรดี แต่ภาพที่เห็นคือเรินเป่ายกมือป้อมๆ ขึ้นจับแม่กุญแจ แล้วใช้แรงบิดมันออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย

แม่กุญแจหักสะบั้น เสียงดังแกรกก่อนจะร่วงตกลงกระแทกพื้น ชาวบ้านที่เดินตามมาถึงกับเบิกตาอ้าปากค้าง

สมกับเป็นเซียนน้อยจริงๆ พละกำลังมหาศาลอะไรเช่นนี้!

ห้องหนังสือของขุนนางตรวจการโจว หากมองเพียงผิวเผินแล้ว ดูไม่ได้มีความหรูหราฟู่ฟ่าอะไรเลย

พวกเขาไม่มีทางดูออกหรอกว่าภาพวาดอักษรวิจิตรที่แขวนอยู่บนผนังมีมูลค่ามหาศาล หรือแจกันเคลือบสีเขียวบนชั้นวางนั้น ราคาใบหนึ่งก็ปาเข้าไปนับร้อยตำลึงแล้ว

"ท่านปรมาจารย์น้อย ห้องเก็บสมบัติของจวนโจวอยู่ที่นี่จริงๆ หรือขอรับ"

"ท่านอาจจะจำสลับห้องหรือเปล่า"

ชาวบ้านเอ่ยถามด้วยความสงสัย

เรินเป่าพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว ที่นี่แหละ!"

นางเดินเตาะแตะไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว ไปหยุดยืนอยู่หน้าคัมภีร์เต้าเต๋อจิง แล้วเขย่งปลายเท้าพยายามเอื้อมมือไปหยิบอยู่พักใหญ่

"ข้าตัวเตี้ยไปหน่อยแฮะ" เรินเป่าร้องอ๊ะออกมา

หลิวซางเดินตามเข้ามาทัน ยื่นมือหยิบหนังสือคัมภีร์เต้าเต๋อจิงออกไป นัยน์ตาของนางหดเกร็ง ด้านหลังหนังสือเล่มนี้มีประตูทางลับซ่อนอยู่

นางจึงอุ้มเรินเป่าขึ้นมา

เรินเป่าปลดกระบี่ไม้ท้อที่ห้อยอยู่ที่เอวออกมา แล้วฟาดเปรี้ยงไปข้างหน้าต่อหน้าต่อตาชาวบ้านทุกคน!

เมื่อคมกระบี่ฟาดลงไป

กระแสลมอันรุนแรงและเย็นเยียบก็พัดกรรโชกจนทุกคนต้องหลับตาปี๋ โต๊ะทำงาน เครื่องกระเบื้อง และภาพวาดบนผนังในห้องหนังสือสั่นไหวโยกเยก

เอี๊ยด...

ประตูทางลับเปิดออกแล้ว

ทุกคนพากันชะโงกหน้าเข้าไปมอง ก่อนจะต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ทองคำแท่งกองพูนสูงราวกับภูเขา กล่องไม้บรรจุสมบัติเงินทองนับร้อยนับพันใบวางเรียงรายอัดแน่น

ภาพที่เห็นกระตุ้นความโลภในดวงตาของทุกคนจนกลายเป็นสีแดงก่ำ

เงิน! เงินเพียบเลย!

"ใต้เท้าโจวคนนี้แอบโกงกินไปมากแค่ไหนกันเนี่ย"

"น่าจะมีสักหลายแสนตำลึงเลยมั้ง!"

"พวกนี้มันหยาดเหงื่อแรงงานของชาวบ้านตาดำๆ ชัดๆ ไอ้ขุนนางกังฉินนี่สมควรตายนัก!"

เมื่อเรินเป่าได้ยินคำพูดของพวกเขา ความรู้สึกอยากได้ทองคำก่อนหน้านี้ก็มลายหายไปในพริบตา นางกำหมัดป้อมๆ แน่น ควานหายันต์แผ่นหนึ่งในกระเป๋าเสื้อ พับเป็นตุ๊กตากระดาษตัวเล็กๆ แล้วเป่าลมใส่หนึ่งที

"ไปเรียกท่านพ่อของข้ามาเร็ว จับคนชั่ว!"

ขุนนางตรวจการโจวที่เพิ่งจะตะเกียกตะกายวิ่งตามมาทัน พอเห็นความลับหลังประตูทางลับถูกเปิดเผยออก ร่างกายของเขาก็แข็งเกร็งไปทั้งตัว

ทำยังไงดี จบเห่แล้ว!

สมองของเขาหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว ศัตรูของเรินเป่าคือใครกัน

เขาต้องรีบหาคนที่มีอำนาจมาปกป้อง

จวนโหว...

ตระกูลขุนนางเก่าแก่ร้อยปีที่ตอนนี้ตกอับไปแล้ว

คนที่เกลียดชังจวนโหวสายรองมากที่สุดก็คือจวนโหวสายหลัก แต่ตอนนี้ซูเฉิงเซียวแม้แต่ตำแหน่งซื่อจื่อก็ยังรักษาไว้ไม่ได้ แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้กับเรินเป่าล่ะ

ขุนนางตรวจการโจวเนื้อตัวเย็นเฉียบ

เมื่อเรินเป่าหันมาเห็นเขา นางก็ชี้ปลายนิ้วป้อมๆ ใส่ "ขุนนางกังฉิน! คนชั่ว!"

ทุกคนหันขวับกลับมามองขุนนางตรวจการโจว สายตาทุกคู่ที่มองมาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังราวกับจะกลืนกินเขาทั้งเป็น!

ขุนนางตรวจการโจวกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง "เจอแล้วก็ต้องแบ่งกัน ข้าจะแบ่งให้พวกเจ้าทั้งหมดเลย มีเงินพวกนี้แล้ว พวกเจ้าก็จะอยู่อย่างสุขสบายไปตลอดชีวิต"

เขาเดินจ้ำอ้าวเข้าไปหาเรินเป่า

"ท่านปรมาจารย์น้อย ท่านอยากแบ่งยังไงก็ว่ามาได้เลยขอรับ"

ชาวบ้านต่างพากันมองหน้าเรินเป่า

ขุนนางตรวจการโจวแอบถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย เขาจำข่าวลือเกี่ยวกับเรินเป่าได้ว่า นางชื่นชอบทองคำเป็นชีวิตจิตใจ

"เชอะ! ใครจะไปอยากได้เงินสกปรกของเจ้า!" เรินเป่าแค่นเสียงใส่

ขุนนางตรวจการโจวหันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่กำลังตาเป็นประกายด้วยความโลภ "ขอแค่พวกเจ้าช่วยฆ่าสองคนนี้ทิ้งซะ สมบัติพวกนี้ข้าจะยกให้พวกเจ้าทั้งหมดเลย!"

เขาชี้มือไปที่เรินเป่าและหลิวซาง

เรินเป่าหันไปบอกชาวบ้าน "เงินพวกนี้ต้องเอาไปคืนท่านลุงฮ่องเต้สิเจ้าคะ ท่านเป็นลูกพี่ใหญ่ของพวกท่านนะ ให้ท่านเป็นคนแบ่งสิ!"

"ไร้เดียงสาสิ้นดี!" ขุนนางตรวจการโจวหัวเราะเยาะ พยายามพูดจาเป่าหูชาวบ้าน "ถ้าฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องนี้ เงินพวกนี้ก็จะถูกริบเข้าท้องพระคลังทั้งหมด พวกเจ้าจะไม่ได้ส่วนแบ่งสักแดงเดียวแน่"

"พวกเจ้ามีกันอยู่ราวๆ สามสิบคน ถ้าหารเฉลี่ยกันแล้ว คนหนึ่งก็จะได้ตั้งหนึ่งหมื่นตำลึง มากพอจะเลี้ยงครอบครัวไปได้ตลอดชีวิตอย่างสุขสบาย"

"ขอแค่พวกเจ้าจัดการสองคนนี้ให้พ้นทาง ความลับนี้ก็จะรู้กันแค่ฟ้า ดิน ข้า และพวกเจ้า เรื่องผลประโยชน์แค่นี้ พวกเจ้าคงคิดเลขกันเป็นนะ"