บทที่ 90 เรินเป่ามองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นขุนนางกังฉิน

"ขึ้นอยู่กับความหมายของเรินเป่า"

เผยอวี้หรูมองหลิวถังที่กำลังยืนทำหน้าเคร่งเครียดด้วยความกังวล ก่อนจะยักไหล่เป็นเชิงบอกว่านางไม่สามารถตัดสินใจแทนเรินเป่าได้

เรินเป่าหันไปมองหลิวถัง ยกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ขึ้นมาถูกันไปมา

หลิวถังทำท่าเลียนแบบตาม ดวงต็มไปด้วยความสงสัย นี่มันแปลว่าอะไรเนี่ย

เต้าเสวียนรีบก้าวเข้าไปกระซิบเตือน "เงิน"

"อ้อ!" หลิวถังถึงบางอ้อ รีบควานหาเงินในกระเป๋าเสื้อทันที แต่แล้วสีหน้าก็แข็งทื่อ นางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเนื้อตัวของนางมีเงินอยู่แค่อินแปะเดียว ซึ่งก็ดันเอาให้เต้าเสวียนไปหมดแล้ว

นางกระซิบเสียงเบา "ท่านนักพรตแก่ ยืมเงินข้าก่อนสิ ไว้ข้าเข้าเมืองได้แล้วจะคืนให้"

"ไม่ได้!" เต้าเสวียนส่ายหัวปฏิเสธ "มิตรสหายยากจนได้ แต่อย่าทำให้สำนักพรตเฒ่าต้องยากจนตามไปด้วย เจ้าจนต่อไปนั่นแหละดีแล้ว"

หลิวถังโกรธจนกำหมัดแน่น ถ้าไม่ใช่เพราะเรินเป่ายืนอยู่ตรงนั้น นางคงกระโจนเข้าไปซัดเต้าเสวียนแก่คนนี้สักชุดใหญ่แล้ว!

ตาบ้านี่มันน่าหมั่นไส้ชะมัด!

ดวงตากลมโตสีดำสนิทของเรินเป่ากะพริบปริบๆ เอียงคอมองนาง "เจ้าไม่มีเงินนี่นา!"

หลิวถังยิ้มแห้งๆ "ท่านพญายมตัวน้อย ข้าขอติดหนี้ไว้ก่อนได้ไหมเจ้าคะ พอเข้าเมืองได้แล้ว ข้าจะไปต้มตุ๋นพวกเศรษฐีใจบุญมาให้รับรองว่ามีเงินเพียบแน่"

"ไม่ได้!" เรินเป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊กราวกับลูกตุ้ม "เรินเป่าไม่เล่นกับคนจนหรอก เดี๋ยวความจนมันจะติดต่อมาถึงตัวข้า"

หลิวถัง : ......

ช่างเป็นการดูถูกกันที่เจ็บแสบเหลือเกิน

สุดท้าย นางก็ยังคงต้องเดินตามพวกเขากลับมาที่จวนสกุลซู เพราะนางรับปากกับเรินเป่าไว้แล้วว่าจะพาไปรีดไถเงินจากคนรวยในเมืองหลวงด้วยกัน

...

ส่วนทางด้านซูเฉิงเซียว เพื่อหนีตายจากการไล่ล่าของศพเดินได้ เขาจึงต้องวิ่งลุยโคลนตม ตกน้ำตกท่า จนสภาพมอมแมมเปอะเปื้อนโคลนไปทั้งตัว กลับมาถึงจวนโหวด้วยความทุลักทุเล

พอเห็นซูถังนั่งอยู่ที่ห้องโถงหลักในสภาพสะอาดสะอ้านไร้รอยขีดข่วน ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

"นังลูกเนรคุณ!" ซูเฉิงเซียวพุ่งเข้าไปหา ทำท่าจะใช้นิ้วจิ้มหน้าผากนาง

ซูถังนั่งนิ่งเงียบ มองเขาด้วยสายตาราบเรียบ

หางตาของซูเฉิงเซียวเหลือบไปเห็นชายชราในชุดคลุมสีดำกำลังเดินเข้ามาพอดี นิ้วมือที่ยื่นออกไปจึงต้องชะงักค้าง ก่อนจะค่อยๆ ลดมือลงอย่างอ่อนแรง

เรินเป่าเขานั้นสู้ไม่ได้

ตอนนี้แม้แต่ซูถัง เขาก็เริ่มจะสู้ไม่ไหวเสียแล้ว

"ท่านอาจารย์" ซูถังรีบกระโดดลงจากเก้าอี้ ยืนตรงทำความเคารพอย่างนอบน้อม

ชายชราในชุดคลุมสีดำปรายตามองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองซูเฉิงเซียวในสภาพสะินทสะอม เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแฝงด้วยความผิดหวังในความไร้ความสามารถ "ว่ามาสิ ทำไมคราวนี้ถึงล้มเหลวอีกแล้วล่ะ"

ซูเฉิงเซียวตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว รีบแก้ตัวพัลวัน "ท่านอาจารย์ เรินเป่าก็ตามไปที่ดินแดนเลี้ยงศพด้วยขอรับ แถมยังมีเจ้าอาวาสอารามชิงซานกับผู้หญิงชุดแดงที่เป็นคนต้อนศพจากเซียงซีอยู่ที่นั่นด้วยขอรับ"

ซูถังพยักหน้าสนับสนุน "ตอนที่ข้ากำลังฝึกวิชาอยู่ จู่ๆ พวกศพเดินได้ก็แห่กันผุดขึ้นมาจากดินแล้วก็เดินตามผู้หญิงชุดแดงคนนั้นไปทางทิศใต้เจ้าค่ะ"

"หลิวถังงั้นหรือ" ชายชราในชุดคลุมสีดำขมวดคิ้วมุ่น "นางมาทำอะไรที่เมืองหลวง..."

ซูเฉิงเซียวรีบพูดเสริม "นางมาหาเรินเป่าขอรับ"

ประกายแสงวูบวาบพาดผ่านดวงตาของชายชราในชุดคลุมสีดำ เขาตวัดสายตากลับมามองซูเฉิงเซียว "เจ้าจงรีบเดินทางไปเจียงหนานเพื่อตามหาฉินเจินเจิน แล้วไปทำข้อตกลงบางอย่างกับนางซะ"

"แต่อาจารย์ขอรับ พวกเราเคยหลอกลวงนางมาก่อน นางจะยังเชื่อใจพวกเราอยู่อีกหรือขอรับ" ซูเฉิงเซียวรู้สึกกังวลใจ

ชายชราในชุดคลุมสีดำแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "บนโลกนี้ไม่มีข้อตกลงไหนที่ทำไม่สำเร็จ มีเพียงผลประโยชน์ที่ไม่มากพอต่างหากล่ะ"

ซูเฉิงเซียวถึงบางอ้อทันที "ศิษย์เข้าใจแล้วขอรับ ท่านอาจารย์วางใจได้"

...

วันรุ่งขึ้น หลิวถังพาเรินเป่าเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าจวนของขุนนางตรวจการโจว

"เด็กที่ไหนเนี่ย ไปให้พ้นๆ หน้าเลยไป!" พ่อบ้านประจำจวนเปิดประตูออกมา พอเห็นเรินเป่าก็โบกมือไล่เหมือนไล่หมูไล่หมา

หลิวถังยกเท้าขึ้นยันประตูไว้ แววตาเต็มไปด้วยความดุดัน "ตาบอดหรือไง! แม้แต่พญายมตัวน้อยก็ยังไม่รู้จัก!"

เรินเป่าเบิกตากลมโต

พี่สาวชุดแดงคนนี้วางมาดนักเลงใช้ได้เลยแฮะ!

พ่อบ้านถูกความดุดันของนางขู่จนผวา ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ "พญายมตัวน้อยอะไรกัน? ไม่เคยได้ยินเว้ย!"

"พี่สาวชุดแดง ในโลกมนุษย์เขาเรียกข้าว่าท่านปรมาจารย์น้อยต่างหากเล่าเจ้าคะ" เรินเป่าดึงชายเสื้อของหลิวถัง แล้วทำท่าทางถีบประตูตามนาง

โครม!

ประตูไม้จันทน์หอมของจวนสกุลโจวสั่นคลอน ก่อนจะหลุดร่วงลงมากองกับพื้น

หลิวถังและพ่อบ้านต่างพากันอ้าปากค้าง หันขวับมามองเรินเป่าเป็นตาเดียว

หลิวถังค่อยๆ ชักเท้ากลับ แววตาสับสนงงงวย

นางยังไม่ได้ออกแรงถีบเลยนะ!

"ประตูบานนี้ทำมาจากไม้จันทน์หอมแท้ๆ มีค่าตั้งพันตำลึงเชียวนะ! ไปตามพ่อแม่ของพวกเจ้ามาจ่ายค่าเสียหายเดี๋ยวนี้เลย!" หลังจากพ่อบ้านได้สติ ก็พุ่งเข้าไปจะคว้าตัวเรินเป่าทันที

หลิวถังผลักเขาออก "จะทำอะไรฮึ!"

งูพิษที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเลื้อยออกมาพันรอบคอของพ่อบ้าน ส่งเสียงขู่ฟ่อๆ

"งู! มีงู!" พ่อบ้านตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง หลับตาปี๋ ล้มตึงลงไปนอนหมดสติคาที่

พอดีกับที่ขุนนางตรวจการโจวกำลังจะก้าวเท้าออกจากจวน พอเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ชะงักฝีเท้า

หลิวถังหันไปมอง "ข้าเป็นศิษย์จากอารามชิงซาน ตั้งใจมาช่วยปลด The ขจัดเคราะห์ภัยให้ท่านขุนนางโดยเฉพาะเลยนะเจ้าคะ"

เรินเป่าเอามือป้อมๆ ปิดปาก หัวเราะคิกคัก "พี่สาวชุดแดง ท่านกำลังโกหกอยู่นะเจ้าคะเนี่ย"

หลิวถังรีบย่อตัวลงกระซิบกระซาบข้างหู "เวลาออกข้างนอก เราต้องสร้างโปรไฟล์ให้ตัวเองเข้าใจไหมเล่า"

ขุนนางตรวจการโจว : ......

เขาไม่ได้หูหนวกสักหน่อย

บังอาจมาต้มตุ๋นกันถึงหน้าจวน แววตาของขุนนางตรวจการโจวฉายแววเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที "คนมานี่ซิ จับตัวนังเด็กพวกนี้โยนออกไปให้พ้น!"

เรินเป่าเงยหน้าขึ้นพิจารณาลักษณะใบหน้าของเขา "ท่านมันขุนนางกังฉินนี่เจ้าคะ!"

แววตาของขุนนางตรวจการโจวไหววูบไปชั่วขณะ แต่ไม่ยอมต่อปากต่อคำ แค่นเสียงฮึแล้วทำท่าจะเดินหนี

เรินเป่าคิดว่าเขาไม่ได้ยิน จึงยกมือขึ้นทำเป็นกรวยปากตะโกนลั่น "จมูกของท่านงุ้มเหมือนเหยี่ยว ตาโตเหมือนหมู แถมยังโลภมากสุดๆ อีกต่างหาก เพราะฉะนั้นท่านต้องเป็นขุนนางกังฉินแน่นอน เรินเป่าไม่มีทางดูคนผิดหรอกนะเจ้าคะ!"

ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาแถวจวนขุนนางโจว ต่างก็พากันหยุดฝีเท้าหันมามอง

ขุนนางกังฉินงั้นหรือ?

สิ่งที่ชาวบ้านเกลียดชังมากที่สุดในโลก ก็คือพวกขุนนางกังฉินคดโกงนี่แหละ!

สีหน้าของขุนนางตรวจการโจวเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ "เด็กที่ไหนเนี่ย พูดจาเหลวไหลสิ้นดี เอานี่ไปซื้อขนมกินแล้วไสหัวไปซะ อย่ามาสร้างความวุ่นวายแถวนี้"

เขาควักเงินตำลึงออกมาจากอกเสื้อ แล้วปาลงกับพื้น เงินกลิ้งหลุกๆ ไปหยุดอยู่ตรงเท้าของเรินเป่า

"เจ้าเป็นบ้าอะไรเนี่ย!" หลิวถังโกรธจนหน้าดำหน้าแดง

งูพิษที่พันอยู่บนคอเปลี่ยนเป้าหมาย หันมาแลบลิ้นขู่ขุนนางตรวจการโจวแทน

"เป็นเพราะพวกเจ้าพยายามจะขูดรีดเงินทองจากชาวบ้านใช่ไหมล่ะ ถึงได้สร้างประตูราคาตั้งพันตำลึงได้น่ะ ด้วยเบี้ยหวัดเงินเดือนแค่นั้น ไม่มีทางซื้อไหวหรอก! ภายในจวนของท่านต้องซ่อนเงินทองที่ปล้นมาจากราษฎรไว้เพียบแน่ๆ ไอ้ขุนนางชั่วเอ๊ย!" หลิวถังกล่าวประณามต่อ

เรินเป่าเท้าสะเอว แผดเสียงร้องประสาน "ไอ้ขุนนางชั่ว!"

"ถูกต้อง! ขุนนางชั่วสมควรตาย!"

"แค่ประตูบ้านก็ปาเข้าไปพันตำลึงแล้ว ต้องโกงกินมาแน่ๆ!"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบๆ เริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความโกรธแค้น ต่างก็พากันชี้หน้าด่าทอ

ขุนนางตรวจการโจวเม้มปากแน่น จ้องมองเรินเป่าและหลิวถังด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย

เด็กตัวแค่นี้กับผู้หญิงปากจัดอีกคน ช่างเก่งกาจนักในการปลุกปั่นฝูงชน

เขาข่มความโกรธ สูดหายใจเข้าลึกๆ ฝืนปั้นหน้ายิ้มเกลื่อนกลาด ก้มลงเก็บเงินขึ้นมาแล้วเช็ดให้สะอาด "เป็นความผิดของข้าเอง พวกเจ้าเป็นศิษย์จากอารามชิงซานใช่ไหมล่ะ เชิญเข้าไปข้างในก่อนเถอะ ข้ากำลังเดือดร้อนเรื่องบางอย่างอยู่พอดี อยากให้พวกเจ้าช่วยแก้ปัญหาให้สักหน่อย"

หลิวถังหันไปกระซิบถามเรินเป่า "จะเข้าไปรีดไถ เอ้ย ไปเยือนบ้านเขาสักหน่อยไหมล่ะ"

เรินเป่าส่ายหัว ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว "เขาเป็นคนชั่ว เราต้องลงโทษเขาต่างหากล่ะเจ้าคะ! เขาขโมยเงินของชาวบ้านตั้งมากมาย ต้องให้เขาเอาออกมาคืนให้หมด!"

"ถูกต้อง! เอาเงินมาคืนพวกเราซะ!" เหล่าชาวบ้านต่างพากันตะโกนสนับสนุน

หลิวถังเกาหัวแกรกๆ นางเพิ่งจะรู้ซึ้งวันนี้เองว่า พญายมตัวน้อยผู้ร่าเริงคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นคนรักความยุติธรรมขนาดนี้

ขุนนางตรวจการโจวหลับตาลง ในเมื่อไม้นิ่มใช้ไม่ได้ผล ก็คงต้องใช้ไม้แข็งแล้วสิ!

"เหลวไหลสิ้นดี! พวกเจ้าสองคนเที่ยวเร่ร่อนหลอกลวงต้มตุ๋นชาวบ้าน พอไม่ได้เงินก็พาลหาเรื่องใส่ร้ายป้ายสี ข้าชักจะหมดความอดทนแล้วนะ!" ขุนนางตรวจการโจวเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชา "ทหาร! ควบคุมตัวนังเด็กพวกนี้ส่งทางการเดี๋ยวนี้!"

เหล่าองครักษ์ประจำจวนพากันก้าวออกมา ชักดาบออกจากฝักล้อมวงเข้ามาทันที

บรรยากาศรอบด้านกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างพากันหวาดกลัว ถอยร่นออกไปไกล ไม่กล้าส่งเสียงส่งภาษาอีก

ขุนนางตรวจการโจวยิ้มเยาะ "ข้าจะคอยดูซิว่าพวกเจ้าจะปากดีไปได้สักกี่น้ำ!"

หลิวถังชักแส้ในมือออกมา เตรียมจะสู้ตาย "ข้าจะให้งูกัดเจ้าให้ตายคาที่เลยดีไหม"

เรินเป่าตบมือแปะๆ สีหน้าไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางยืนยืดอก เอ่ยด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว "คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!"