บทที่ 89 ปะทะคารมคนต้อนศพ

ต้องตายแน่!

ซูเฉิงเซียวสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาคือการมาเหยียบดินแดนเลี้ยงศพแห่งนี้!

"จัดการเขาเลย!" เรินเป่าตื่นเต้นสุดขีด จ้องมองศพเดินได้กำลังจะงับคอซูเฉิงเซียวตาไม่กะพริบ นางทำท่าเลียนแบบพลางส่งเสียง "งั่มๆ"

เผยอวี้หรูปรายตามองซูเสวียนเช่อ "ท่านไม่ลงไปช่วยพี่ใหญ่หน่อยหรือ"

ซูเสวียนเช่อตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ข้าไม่ใช่นักพรตเสียหน่อย ช่วยเขาไม่ได้หรอก"

จู่ๆ เงาสีแดงสายหนึ่งก็พุ่งวาบเข้ามาใต้ต้นไม้ราวกับสายฟ้าแลบ แล้วถีบศพเดินได้กระเด็นกลับเข้าไปในโลงศพ

กรุ๊งกริ๊ง... เสียงกระดิ่งใสกังวานดังแว่วมาในป่าทึบ ฟังดูวังเวงและชวนขนลุก

"นอนลงไป" หลิวถังตวาดลั่น

ศพเดินได้ทำตามอย่างว่าง่าย ล้มตัวลงนอนในโลงศพ แล้วยังเอื้อมมือมาดึงฝาโลงปิดให้ตัวเองเสร็จสรรพ

เรินเป่าที่กำลังทำปากงั่มๆ ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ใครกัน? ใครมาขัดขวางไม่ให้ศพเดินได้กัดท่านลุงใจดำ

หลิวถังเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง ก็สบตาเข้ากับเรินเป่าพอดี

นางหันไปมองซูถังอีกคน

ทำไมถึงมีเด็กสองคนมาอยู่ที่นี่ได้นะ

"ท่านอาจารย์! ขอบพระคุณมากขอรับที่ช่วยชีวิตข้า!" ซูเฉิงเซียวขาอ่อนยวบคุกเข่าลงกับพื้น เอ่ยขอบคุณหลิวถังด้วยความซาบซึ้งใจ

ท่ามกลางกลิ่นศพเหม็นเน่า ยังมีกลิ่นปัสสาวะลอยคละคลุ้ง หลิวถังทำหน้าขยะแขยง ถอยหลังไปสองสามก้าว "ไม่ต้องหรอก ข้าแค่ผ่านมา"

นางเป็นคนต้อนศพ เจอเรื่องแบบนี้ก็ต้องจัดการตามหน้าที่

"พี่สาวไปช่วยคนชั่วทำไมเจ้าคะ เขาเป็นคนเลวนะ!" เรินเป่ากระโดดลงจากต้นไม้ วิ่งเตาะแตะไปหาหลิวถัง ยืนเท้าสะเอว ถลึงตาใส่อย่างเอาเรื่อง

ซูเสวียนเช่อและเผยอวี้หรูรีบกระโดดตามลงมา คุ้มครองอยู่ด้านหลังลูกสาว

"เด็กน้อย ข้าอยากจะช่วยใครมันก็เรื่องของข้า เจ้าเกี่ยวอะไรด้วยฮึ" หลิวถังแค่นเสียงเหอะ ตอบกลับด้วยท่าทีหยิ่งยโสโอหัง

เมื่อซูถังได้ยินเสียงของเรินเป่า ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง

ภายใต้แสงจันทร์สลัว ร่างของเรินเป่าราวกับถูกอาบด้วยแสงสีทองอ่อนๆ

ดวงตาของซูถังทอประกายสีแดงก่ำอย่างน่าประหลาด

ซูเฉิงเซียวถลึงตาใส่เรินเป่า "ข้าเป็นลุงแท้ๆ ของเจ้านะ! เจ้ากลับสั่งไม่ให้ท่านอาจารย์ช่วยข้า นังเด็กเนรคุณ!"

"ท่านสิเนรคุณ" เรินเป่าแค่นเสียงออกจมูก หันไปสั่งศพเดินได้ "ลุกขึ้นมา กัดเขาเลย!"

ฝาโลงกระเด็นเปิดออก ศพเดินได้เด้งตัวลุกขึ้นยืนตัวตรงแหน่ว จ้องเขม็งไปที่ซูเฉิงเซียว

ซูเฉิงเซียวหน้าซีดเผือด หันไปร้องขอความช่วยเหลือจากหลิวถัง "ท่านอาจารย์ ช่วยด้วย!"

หลิวถังหรี่ตาลง เด็กคนนี้สามารถสั่งการศพเดินได้ด้วยหรือ ทั้งที่ดูแล้วไม่น่าจะใช่คนเซียงซีนี่นา

"นอนลงไป!" หลิวถังสั่นกระดิ่ง

ปัง!

ศพเดินได้ล้มตัวลงนอน เอื้อมมือดึงฝาโลงปิดตามเดิม

เรินเป่าชักจะโมโห ตั้งหน้าตั้งตาจะเอาชนะหลิวถังให้ได้ "ลุกขึ้นมา!"

ศพเดินได้เด้งพรวดขึ้นมาอีกครั้ง มองซ้ายมองขวาอย่างงุนงง

"นอนลงไป" หลิวถังสั่ง

หลังจากผลัดกันสั่งให้ลุกๆ นอนๆ อยู่หลายรอบ ศพเดินได้ก็แทบจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด

เต้าเสวียนที่เพิ่งไปปลดทุกข์กลับมา เห็นภาพนี้เข้าก็ถึงกับอึ้งไปเลย

"เรินเป่า~" เต้าเสวียนดัดเสียงแหลมเล็ก ร้องเรียกด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่ง

เรินเป่าหันไปมอง "เสวียนเสวียน ท่านลงเขามาอีกแล้วหรือเจ้าคะ"

เต้าเสวียนพยักหน้ารัวๆ "ใช่แล้วๆ มาเยี่ยมเรินเป่าถึงเมืองหลวงเลยล่ะ"

"เรินเป่า" ซูเสวียนเช่อและเผยอวี้หรูเดินเข้ามาขนาบข้างลูกสาว หันไปทักทายเต้าเสวียน "ท่านเจ้าอาวาส"

พอหลิวถังได้ยินบทสนทนาของพวกเขา รอยยิ้มก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้า นางกลืนน้ำลายเอื้อก ชี้มือสั่นๆ ไปที่เรินเป่า พลางถามเต้าเสวียน "นางคือใครหรือ"

เต้าเสวียนลูบเคราตัวเองอย่างภาคภูมิใจ "นางก็คือพญายมตัวน้อยเรินเป่าที่เจ้าตามหาอยู่นั่นไงล่ะ"

หลิวถังถึงกับสะอึก รีบเอามือลง แล้วไถลตัวคุกเข่าลงตรงหน้าเรินเป่าอย่างรวดเร็ว "ท่านพญายมตัวน้อย! ในที่สุดข้าก็หาท่านพบแล้ว!"

เรินเป่าสะบัดหน้าหนี ชูมือป้อมๆ หาซูเสวียนเช่อ "ท่านพ่อ อุ้มหน่อยเจ้าค่ะ"

ซูเสวียนเช่อช้อนตัวลูกสาวขึ้นมาอุ้มไว้

หลิวถังรู้ตัวว่าล่วงเกินเรินเป่าไปเสียแล้ว จึงยกมือขึ้นตบปากตัวเองเบาๆ หนึ่งที ข้อหาตาไม่มีแวว

"ไป จัดการเขาเลย" หลิวถังหันไปชี้นิ้วสั่งศพเดินได้ เล็งเป้าไปที่ซูเฉิงเซียว

คนที่พญายมตัวน้อยเกลียด นางก็เกลียดด้วย

ซูเฉิงเซียว : !

นี่เขาไปทำเวรกรรมอะไรไว้นักหนาเนี่ย!

ชายชราในชุดคลุมสีดำสั่งให้เขามาคุ้มกันซูถังไม่ใช่หรือไง

แต่ตอนนี้คนที่ต้องได้รับการคุ้มกันน่าจะเป็นเขามากกว่านะ!

ซูเฉิงเซียวหันหลังกลับ วิ่งหนีสุดชีวิต

ศพเดินได้ก็กระโดดดึ๋งๆ ไล่ตามไปติดๆ

"ท่านพญายมตัวน้อย~ อย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ เมื่อกี้ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นท่าน" หลิวถังถูมือไปมา ยิ้มประจบประแจง

เรินเป่าหันหน้าหนีไปทางโน้นทีทางนี้ที ไม่ยอมมองหน้านาง

หลิวถังเดินวนเวียนอยู่รอบตัวซูเสวียนเช่อ พยายามเรียกร้องความสนใจ

เต้าเสวียนยืนดูเหตุการณ์ด้วยความขบขัน ก่อนจะหรี่ตามองซูถัง "เด็กคนนี้ ใช่เด็กที่ฮูหยินเฒ่าซูบอกว่าเป็นตัวนำโชคหรือเปล่า ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ"

เรินเป่าถูกดึงดูดความสนใจ นางจ้องมองรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวซูถังอย่างพิจารณา "ยายคนดวงตก วิชาคุณไสยที่เจ้าฝึกมันชั่วร้ายมากเลยนะ ระวังจะโดนของเข้าตัวล่ะ อาจารย์ของเจ้าน่ะไม่ใช่คนดีหรอกนะ"

"ไม่ต้องมายุ่ง!" ซูถังโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ใบหน้าจิ้มลิ้มร้อนผ่าว นางพยายามเถียงเอาชนะเรินเป่าให้ได้

เรินเป่าร้องอ้อ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ "ถ้างั้นก็รอให้เจ้าโดนของเข้าตัวตายก่อนก็แล้วกัน ถึงตอนนั้นเจ้าค่อยมาเสียใจทีหลัง พอเจ้าลงนรกไป ข้าจะไม่ปรานีเจ้าหรอกนะ จะให้เจ้าชดใช้กรรมในนรกให้สาสมก่อน แล้วค่อยให้ไปเกิดใหม่ แต่ถ้าเจ้ายังดึงดันจะร่วมมือกับอาจารย์ทำเรื่องชั่วร้ายต่อไป ชาติหน้าเจ้าต้องเกิดเป็นเดรัจฉานแน่ๆ"

ซูถังโกรธจนหน้าแดงก่ำ "พูดจาเหลวไหล!"

"เรินเป่า ปล่อยนางไปเถอะ คนทำชั่วตายไปก็ต้องรับกรรม" เผยอวี้หรูนึกถึงความมุ่งร้ายที่ซูถังมีต่อเรินเป่า แถมยังปลอมตัวเป็นเรินเป่าไปหลอกลวงชาวบ้าน รังสีอำมหิตในตัวนางก็แผ่ซ่านออกมา

ถ้าซูถังไม่ได้อายุแค่สามขวบ นางคงสับเป็นชิ้นๆ ไปนานแล้ว

ความผิดร้ายแรงแค่ไหน ถ้าคนทำอายุยังน้อย ก็มักจะถูกผู้ใหญ่เอามาเป็นข้ออ้างปกป้องเสมอ

หลิวถังแทรกตัวเข้ามาเสนอหน้าอีกครั้ง "ท่านพญายมตัวน้อย~ ข้าชื่อหลิวถัง เป็นคนต้อนศพจากเซียงซี ข้าไม่ใช่คนเลวนะเจ้าคะ ท่านสั่งให้ข้าทำอะไร ข้าก็จะทำทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ"

เรินเป่าทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง "งั้นเจ้าก็จัดการศพพวกนี้ให้เรียบร้อยสิ ที่นี่มีพลังหยินเยอะเกินไปแล้ว เดี๋ยวจะส่งผลเสียต่อชาวบ้านแถวนี้นะ"

หลิวถังพยักหน้ารับคำ "ได้เลยเจ้าค่ะ"

นางเริ่มสั่นกระดิ่ง

ปัง! ปัง! ปัง!

โลงศพนับสิบใบผุดขึ้นมาจากดิน ศพเดินได้สวมเสื้อผ้าหลากหลายรูปแบบ กระโดดดึ๋งๆ ออกมาจากโลง!

กรุ๊งกริ๊ง~ หลิวถังสั่นกระดิ่งเร็วขึ้น ศพเดินได้ก็กระโดดเร็วขึ้นตามจังหวะ พวกมันกระโดดไปต่อแถวเรียงกันอยู่ข้างหลังนางอย่างเป็นระเบียบ

เผยอวี้หรูเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น กลายเป็นความตื่นตาตื่นใจแทน

เปิดหูเปิดตาจริงๆ!

มาไม่เสียเที่ยวเลย!

หลิวถังเดินแปะยันต์ที่หน้าผากศพเดินได้ทีละตน ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าศพตนแรก ตวาดเสียงดุ "พาพวกนี้เดินไปทางทิศใต้ หลีกเลี่ยงบ้านเรือนผู้คน ตอนกลางวันก็มุดดินหลบไปก่อน ตอนกลางคืนค่อยเดินทางต่อ ห้ามทำให้คนตกใจเด็ดขาด เข้าใจไหม!"

ศพเดินได้พยักหน้าหงึกหงักอย่างเชื่อฟัง

หลิวถังสั่นกระดิ่งชี้ไปทางทิศใต้ แล้วล้วงฟางเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า บริกรรมคาถาสองสามคำ

ฟางเส้นเดียวก็แบ่งตัวออกเป็นสองเส้น กลายเป็นหุ่นฟางสองตัว ยืนประกบหน้าหลังขบวนศพเดินได้

"ออกเดินทางได้!" หลิวถังตะโกนสั่ง

ขบวนศพเดินได้ก็เริ่มเคลื่อนขบวนมุ่งหน้าไปทางทิศใต้อย่างพร้อมเพรียง

เมื่อพวกมันจากไป พลังหยินในดินแดนเลี้ยงศพก็เริ่มจางหาย ซูถังที่กำลังฝึกวิชาคุณไสยก็จำต้องหยุดชะงักกลางคัน

หลิวถังปรายตามองนาง "แม่หนู วิชาที่อาจารย์เจ้าสอนมันสกปรกโสมมนัก ลำพังดวงเจ้าก็ซวยอยู่แล้ว ระวังจะยิ่งซวยหนักกว่าเดิม แถมยังสร้างบาปสร้างกรรมติดตัวไปอีกนะ"

ซูถังจ้องมองนางด้วยสายตาระแวดระวัง ก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีไป

"เรินเป่า พวกเรากลับกันเถอะ" เผยอวี้หรูลูบหัวเรินเป่าเบาๆ แล้วหันไปพูดกับเต้าเสวียน "ท่านเจ้าอาวาส เชิญกลับไปพักที่จวนของพวกเราเถิด"

หลิวถังรีบเดินตามไปติดๆ ยิ้มหน้าบานอย่างหน้าไม่อาย "ข้าขอตามพวกท่านกลับไปด้วยนะเจ้าคะ"