บทที่ 88 รวมตัว ณ ดินแดนเลี้ยงศพ

ดินแดนเลี้ยงศพตั้งอยู่ใกล้กับหมู่บ้านซิ่งฮวา ติดกับเนินเขาที่มีพื้นที่ค่อนข้างราบเรียบแห่งหนึ่ง

ชาวบ้านในหมู่บ้านละแวกนั้นต่างมีคำกล่าวที่เล่าลือกันว่า ฟ้ามืดแล้วห้ามออกจากบ้าน

เมื่อความมืดมิดโรยตัวลงมา รอบด้านก็เงียบสงัดไร้สรรพเสียง มีเพียงเสียงร้องแหบพร่าบาดหูของกากาที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้แห้งเท่านั้น

ยิ่งเข้าใกล้ ความรู้สึกเย็นยะเยือกชวนขนลุกก็ยิ่งปะทะเข้าใส่ใบหน้า

เผยอวี้หรูผู้มีจิตใจกล้าหาญถึงขั้นล้มวัวได้ กลับจับมือซูเสวียนเช่อไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

"ท่านพี่ ท่านได้ยินเสียงอะไรบ้างไหมเจ้าคะ" เผยอวี้หรูชะงักฝีเท้า น้ำเสียงสั่นเครือ

เรินเป่าที่อยู่ในอ้อมกอดของซูเสวียนเช่อขยับหูเล็กน้อย นางหันไปมองทางทิศตะวันออก แล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "ท่านแม่ เป็นเสียงฝีเท้าคนเจ้าค่ะ"

เผยอวี้หรูร้องอุทาน "เป็นไปไม่ได้หรอก เวลานี้แล้วใครจะกล้าบุกเข้ามาในดินแดนเลี้ยงศพกัน"

ยามจื่อเป็นช่วงเวลาที่พลังหยินและหยางตัดผ่านกัน เป็นเวลาที่ง่ายต่อการพบเจอสิ่งลี้ลับที่สุด

นางกับซูเสวียนเช่อมองหน้ากันไปมา

เรินเป่ามีสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด "ท่านพ่อ ข้าอยากปีนขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อดูว่าเป็นใครเจ้าค่ะ"

ซูเสวียนเช่อเงยหน้ามองต้นไหวต้นใหญ่ที่อยู่ข้างๆ แววตาฉายความจนใจ "ขึ้นไปบนต้นไม้ด้วยกันเถอะ"

สิ้นเสียง เรินเป่าก็กระโดดลอยตัวขึ้นไปบนต้นไม้อย่างรวดเร็ว

เผยอวี้หรูเงยหน้าขึ้นมอง เอ่ยด้วยความตกใจ "เรินเป่า นั่งให้มั่นๆ นะลูก"

ซูเสวียนเช่อประคองเผยอวี้หรูขึ้นต้นไม้ไปแล้ว เขาก็ใช้มือยันตัวกระโดดตามขึ้นไป

ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกนั่งเรียงแถวกัน ชะโงกหน้ามองลงไปเบื้องล่าง

"ถังถัง เดินช้าๆ หน่อย" ซูเฉิงเซียวเดินตามหลังซูถัง เขาเผลอเหยียบกิ่งไม้แห้ง เสียงหักดังกรอบแกรบทำเอาเขาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

ซูถังปรายตามองเขาอย่างนิ่งสงบ "ท่านลุง หรือจะให้ข้าเดินไปคนเดียวดีเจ้าคะ"

ซูเฉิงเซียวมองนางด้วยความประหลาดใจ "แบบนั้นจะดีหรือ"

ซูถังพยักหน้า

ซูเฉิงเซียวมองตรงไปข้างหน้า ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็ทำเอาเขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"เจ้าไม่กลัวหรือ" เขาเอ่ยถาม

แววตาของซูถังแน่วแน่ "กลัวเจ้าค่ะ แต่ข้ากลัวการเป็นคนดวงซวยไปตลอดชีวิตมากกว่า และกลัวว่าจะเอาชนะเรินเป่าไม่ได้มากกว่าเจ้าค่ะ!"

ขอเพียงแค่ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้น ก็จะสามารถมองเห็นครอบครัวสามคนของเรินเป่าได้ทันที

เรินเป่าหันไปมองเผยอวี้หรู ขยับปากแบบไม่มีเสียงว่า 'ท่านแม่ นางอยากจะแข่งกับข้าด้วยล่ะ!'

เผยอวี้หรูกับซูเสวียนเช่อสบตากัน

บ้านใหญ่เตรียมจะก่อเรื่องอีกแล้วสินะ

ซูเฉิงเซียวกัดฟันกรอด เขาเองก็ไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ใต้ร่มเงาความสำเร็จของซูเสวียนเช่อไปตลอดชีวิตเช่นกัน

ซูถังเพิ่งจะอายุแค่สามขวบ ยังมีจิตใจที่แน่วแน่ถึงเพียงนี้ได้

"ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง!" ซูเฉิงเซียวเอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว

พอทั้งสองคนเดินลึกเข้าไป

เรินเป่าก็เอ่ยขึ้นอย่างอดใจรอไม่ไหว "ท่านแม่ พวกเราตามยายคนดวงซวยไปกันเถอะเจ้าค่ะ!"

"อย่าเพิ่งใจร้อน" ซูเสวียนเช่อลูบหัวปลอบใจนาง มองลอดช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ไปเบื้องหน้า "พวกเราอยู่บนต้นไม้ก็สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวของพวกเขาได้"

เรินเป่าร้อนใจ "แต่เรินเป่ามองไม่เห็นนี่เจ้าคะ!"

ซูเสวียนเช่อหลุดขำ อุ้มนางขึ้นมาให้นั่งบนบ่า

ทัศนวิสัยของเรินเป่าเปิดกว้างขึ้นในพริบตา

"ถังถัง ข้ารู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองพวกเราอยู่จากข้างหลังเลย" ซูเฉิงเซียวหันไปมองด้านหลัง แต่กลับไม่พบใคร หัวใจของเขาหล่นวูบ จุกอยู่ที่คอหอย

ซูถังปรายตามองเขาด้วยความรำคาญเล็กน้อย "ท่านลุง ท่านอย่ามัวแต่ระแวงไปเองเลยเจ้าค่ะ ถ้าท่านกลัว ก็นั่งรออยู่ตรงนี้แหละ"

ซูเฉิงเซียวกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ "ข้าไม่ได้กลัว!"

ในขณะเดียวกัน ก็มีคนอีกกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามายังดินแดนเลี้ยงศพ

"ตาเฒ่าเต้าเสวียน นี่ไม่ใช่ทางไปเมืองหลวงไม่ใช่หรือ ทำไมยิ่งเดินยิ่งเปลี่ยวล่ะ"

หญิงสาวชุดแดงที่กำลังกวัดแกว่งแส้ขับรถม้า หันไปมองในตัวรถด้วยสีหน้าเคลือบแคลงใจ

เต้าเสวียนนอนเอกเขนกอย่างสบายอารมณ์อยู่ในรถม้า มือซ้ายถือจอกสุรา ยกขึ้นจิบเป็นระยะ

"จะรีบร้อนไปทำไม นักพรตเฒ่าอย่างข้าหลับตาเดินยังรู้ทางไปเมืองหลวงเลย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน

รถม้ากระเทือนอย่างแรงสองครั้ง

เต้าเสวียนรีบผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง ปกป้องจอกสุราของตนไว้ ชะโงกหน้าออกไปด่า "เจ้าทำอะไรเนี่ย ขับรถม้าไม่เป็นหรือไง"

หลิวถังจ้องมองเขาอย่างเย็นชา งูบนบ่าของนางแลบลิ้นขู่ฟ่อๆ ส่งเสียงดังซี๊ดๆ

"ถ้าท่านกล้าหลอกข้าล่ะก็ วันนี้ข้าจะส่งท่านไปพบพญายมเอง!" หลิวถังเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ยกมือขึ้นทำท่าปาดคอ

เต้าเสวียนยักไหล่ "ก็ตั้งใจจะไปพบพญายมตัวน้อยอยู่แล้ว คำขู่ของเจ้านี่ไม่ได้ผลหรอกนะ"

หลิวถังแยกเขี้ยวใส่เขา "ยังไงท่านก็ตายแน่!"

เต้าเสวียนปิดม่านลงดังพึ่บ กลับไปนอนจิบสุราต่อ หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง พลางใช้นิ้วคำนวณดวงชะตา

ไม่ผิดแน่ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ก็จะได้พบกับเรินเป่า

"มาแล้ว!" เรินเป่าตาเป็นประกายวิบวับ จ้องมองโลงศพโลงหนึ่งที่กำลังผุดขึ้นมาจากผืนดิน

เผยอวี้หรูเงยหน้าขึ้นมอง หนังศีรษะชาหนึบขึ้นมาทันที เมื่อโลงศพกระแทกพื้น ชายชราในชุดผ้าหยาบๆ ทั่วทั้งร่างมีสีเขียวคล้ำก็ปรากฏขึ้นสู่สายตา

ผิวหนังที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมาเต็มไปด้วยรอยจ้ำเลือดของศพ เวลาหันหัวก็เชื่องช้าและติดขัด ส่งเสียงดังกึกกักชวนให้เสียวฟัน

"เรินเป่า เขามองมาทางพวกเราแล้วล่ะลูก" เผยอวี้หรูกำแขนเสื้อของเรินเป่าไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

เรินเป่าจ้องมองอย่างตั้งใจ แถมยังหยิบกระดาษกับพู่กันออกมาวาดรูปอีกต่างหาก

ซูเสวียนเช่อทำงานอยู่ในศาลต้าหลี่มานาน เห็นศพมานักต่อนัก จึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเท่าใดนัก

เพียงแต่ศพเดินได้ตนนี้ดูแปลกประหลาดไปสักหน่อย

"ท่านแม่ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ!" เรินเป่าลูบยันต์ในกระเป๋าเสื้อของมารดา "เขาต้องกลัวยันต์บนตัวท่านแม่ แล้วก็ต้องกลัวข้าด้วย ไม่ต้องห่วงว่าเขาจะเข้ามาใกล้หรอกเจ้าค่ะ"

เผยอวี้หรูเอ่ยอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก "เขาจะกลัวลูกหรือ"

เรินเป่ายืดอกอย่างภาคภูมิใจ "แน่นอนสิเจ้าคะ ข้าเป็นถึงพญายมตัวน้อยเลยนะ"

เผยอวี้หรูประสานมือคารวะ "งั้นต้องพึ่งพญายมตัวน้อยช่วยปกป้องแล้วล่ะ"

"ได้เลยเจ้าค่ะ ได้เลย" เรินเป่าลูบมือของมารดา แล้วหันไปลูบมือของซูเสวียนเช่อ "ท่านพ่อก็ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ"

ซูเสวียนเช่อหลุดขำ "มีเรินเป่าอยู่ด้วย พ่อไม่กลัวหรอกลูก"

ศพเดินได้พอเห็นเรินเป่าก็เกิดความหวาดกลัว รีบหันหลังกลับทันที

ซูถังนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างโลงศพ หัวใจเต้นรัวเร็ว นางไม่กล้าหันไปมองศพเดินได้ จึงได้แต่หลับตาบริกรรมคาถา

ศพเดินได้เดินวนรอบตัวนาง พลางสูดดมกลิ่นไปมา

วิชาที่ชายชราในชุดคลุมสีดำฝึกฝนนั้นเต็มไปด้วยจิตสังหาร มักจะรวบรวมพลังหยินเข้าไว้ด้วยกัน ศพเดินได้จึงไม่รู้สึกต่อต้าน

มันหันหลังกลับ แล้วเดินตรงไปหาซูเฉิงเซียว

อย่าเข้ามานะ!

แขนขาของซูเฉิงเซียวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความหนาวเหน็บเข้าเกาะกุมไปทั่วทั้งร่าง

เขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ

พอขยับตัว ศพเดินได้ก็สัมผัสได้ราวกับมีเรดาร์ มันพุ่งตัวเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว

ซูเฉิงเซียวแหกปากร้องลั่น

"ผีหลอก!"

"โอ้โห ท่านลุงใจดำจบเห่แน่ๆ" เรินเป่าเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก "ศพเดินได้จะแยกแยะตำแหน่งคนจากเสียงและกลิ่น เขาโดนหมายหัวเข้าแล้วล่ะ!

ศพเดินได้ บุกเลย จัดการเขาซะ!"

ซูเฉิงเซียวกลืนน้ำลายเอื้อก นี่เขาตกใจจนสติหลุดไปแล้วหรือไง ทำไมถึงได้ยินเสียงเรินเป่าแว่วมาได้ล่ะ

ไหล่ของเขาถูกศพเดินได้คว้าหมับเข้าให้

"ถังถัง ช่วยข้าด้วย" ซูเฉิงเซียวหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ร้องขอความช่วยเหลือจากซูถัง

แต่ซูถังกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง

ท่านอาจารย์ของนางกำชับไว้แล้ว ว่าห้ามหยุดฝึกวิชากลางคันเด็ดขาด

เมื่อเห็นนางไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง สีหน้าของซูเฉิงเซียวก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา น้ำเสียงยิ่งสั่นเครือ อ้อนวอนเสียงหลง "ถังถัง! ถังถัง! ช่วยลุงด้วย!"

ใบหน้าของศพเดินได้ชะโงกมาอยู่ตรงหน้าเขา แล้วพ่นลมหายใจใส่ กลิ่นเหม็นเน่าทำเอาเขาแทบจะขาดใจตายเสียเดี๋ยวนั้น

แววตาของซูเฉิงเซียวเหม่อลอย วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง เขากลับมองเห็นรอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของศพเดินได้

เขี้ยวอันแหลมคมของศพเดินได้จ่ออยู่ที่ลำคอของเขา

ซูเฉิงเซียวตกใจจนฉี่ราด เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรง และรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเลือดหมดตัวตาย จึงอดไม่ได้ที่จะแหกปากร้องตะโกนลั่น "ช่วยด้วย! มีใครอยู่ไหม ช่วยข้าที!"

"ตาเฒ่าเต้าเสวียน ท่านได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือไหม" หลิวถังที่เข้าใกล้ดินแดนเลี้ยงศพ ขมวดคิ้วถาม นางจ้องมองไปเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกแปลกๆ

ตอนนี้มันยามจื่อไม่ใช่หรือ คนบ้าที่ไหนถึงได้มาป้วนเปี้ยนอยู่ในดินแดนเลี้ยงศพกัน