บทที่ 87 ซูถังจะไปดินแดนเลี้ยงศพ เรินเป่าแอบหนีเที่ยวแต่โดนจับได้

"ถึงแม้ดินแดนเลี้ยงศพจะมีพลังหยินหนาแน่น แต่มันก็เป็นสถานที่ชั้นยอดในการฝึกวิชาคุณไสย เมื่อพลังแห่งความตายเข้าสู่ร่างกาย การโจมตีแต่ละครั้งก็จะเฉียบคมและทรงพลังยิ่งขึ้น"

ณ จวนโหว ชายชราในชุดคลุมสีดำมองซูถังพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ดินแดนเลี้ยงศพงั้นหรือ

ซูเฉิงเซียวที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับขนลุกซู่ด้วยความหวาดกลัว โชคดีจริงๆ ที่เขาไม่ได้เป็นศิษย์ของท่านอาจารย์

วินาทีต่อมา ชายชราในชุดคลุมสีดำก็หันมาทางเขา "คืนนี้ก่อนยามจื่อ (เที่ยงคืน) เจ้าจงพาซูถังไปยังดินแดนเลี้ยงศพ และคอยคุ้มกันให้ดีระหว่างที่นางฝึกวิชา ห้ามให้ใครหน้าไหน หรือแม้แต่พวกศพ มาขัดจังหวะเป็นอันขาด"

ซูเฉิงเซียวเบิกตากว้าง ยกมืออันสั่นเทาชี้มาที่ตัวเอง "ท่านอาจารย์ ข้าหรือขอรับ แล้วที่นั่นยังมีศพอยู่อีกหรือ"

ชายชราในชุดคลุมสีดำปรายตามองเขาด้วยความเย็นชา "ถ้าไม่มีศพ แล้วมันจะได้ชื่อว่าดินแดนเลี้ยงศพหรือไง"

ซูเฉิงเซียวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

เขาไม่กล้าขัดคำสั่ง จึงได้แต่ตอบรับเสียงอ่อย "ขอรับ"

ชายชราในชุดคลุมสีดำมองออกว่าเขาหวาดกลัว จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ตอนที่ไปนั่งร่วมโต๊ะพนันกับเรินเป่า เจ้าคงเสียเงินไปจนหมดตัวแล้วสินะ ข้าลืมบอกพวกเจ้าไปว่า โชคลาภที่ซูถังดูดมาจากฉินเจินเจินน่ะ ถูกดึงกลับไปหมดแล้ว

เรินเป่ามีความลับที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ ซึ่งข้ายังหาคำตอบไม่ได้ ทำให้ซูถังไม่สามารถสลับดวงชะตากับนางได้อย่างสมบูรณ์"

ซูถังเงยหน้าขึ้นขวับ มิน่าล่ะ สองวันมานี้ นางถึงได้กลับมาดวงซวยอีก ทำอะไรก็ติดขัดไปหมด

"ท่านอาจารย์หมายความว่า นอกจากถังถังจะต้องไปตั้งแผงดูดวงใต้สะพานเพื่อดูดโชคลาภจากชาวบ้านแล้ว นางยังต้องฝึกวิชาคุณไสยเพื่อเสริมดวงชะตาให้ดีขึ้นด้วยหรือขอรับ"

ซูเฉิงเซียวพยายามปะติดปะต่อข้อมูลจากคำพูดของชายชรา

ชายชราพยักหน้ารับ "ถ้าจะให้ดูดโชคลาภก้อนใหญ่จากคนคนเดียว เรินเป่าที่มีวิชาอาคมแก่กล้าจะต้องจับได้แน่ และนางก็สามารถทำลายมันได้อย่างง่ายดาย แต่ถ้าให้ดูดโชคลาภจากชาวบ้านธรรมดา โดยดึงมาแค่ครึ่งเดียวจากแต่ละคน ก็จะยากต่อการสังเกตเห็น"

"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ" ซูเฉิงเซียวพยักหน้า "ท่านอาจารย์วางใจได้ ข้าจะปกป้องถังถังเป็นอย่างดี"

ชายชราในชุดคลุมสีดำยกยิ้มมุมปากบางๆ "ดี"

ซูถังยืนฟังอยู่เงียบๆ ไม่ปริปากพูดอะไร

"นายท่าน มีคนจากในวังมาขอรับ"

ซูเฉิงเซียวเพิ่งจะก้าวเท้าออกจากห้องของชายชรา พ่อบ้านก็รีบเข้ามารายงาน

ณ ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮาประทับนั่งเอามือเท้าคางอยู่บนตั่ง โดยมีชิ่งอ๋องประทับอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังหยอกล้อกับจิ้งหรีดในมืออย่างเพลิดเพลิน

"เอาของเล่นพรรค์นั้นไปทิ้งซะ" ไทเฮาปรายพระเนตรมองชิ่งอ๋องด้วยความขัดใจ "ถ้าเจ้าเอาเวลาไปใส่ใจเรื่องการแย่งชิงบัลลังก์ให้มากกว่านี้ ป่านนี้ตำแหน่งนั้นคงเป็นของเจ้าไปตั้งนานแล้ว"

ชิ่งอ๋องทำหน้าหงุดหงิด "เสด็จแม่พูดเรื่องนี้มากี่รอบแล้ว มีประโยชน์อะไรล่ะพ่ะย่ะค่ะ ใครใช้ให้เสด็จแม่รับเสด็จพี่สี่มาเลี้ยงตั้งแต่เด็กล่ะ"

"เจ้า" ไทเฮาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง สะบัดพระพักตร์หนีอย่างแค้นเคือง

และในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างสองแม่ลูกกำลังมาคุ ซูเฉิงเซียวก็เดินเข้ามาพอดี

"ถวายบังคมไทเฮา ถวายบังคมชิ่งอ๋องพ่ะย่ะค่ะ" เขาคุกเข่าลงทำความเคารพ

"เอาล่ะๆ ลุกขึ้นเถอะ" ไทเฮาโบกพระหัตถ์ "ที่ข้าเรียกเจ้ามา ก็เพราะอยากรู้ว่ายังมีหนทางอื่นที่จะช่วยสนับสนุนชิ่งอ๋องได้อีกหรือไม่"

พระนางตระหนักดีแล้วว่า ซูถังนั้นยังห่างชั้นกับเรินเป่าอยู่มากนัก

ซูเฉิงเซียวใจหายวาบ ลองหยั่งเชิงถาม "แล้วถังถังล่ะพ่ะย่ะค่ะ"

"นางยังเด็กนัก เลี้ยงไว้ข้างกายก็พอ แต่ข้าต้องการกำลังสนับสนุนที่ยิ่งใหญ่กว่านี้" ไทเฮาตรัสอย่างตรงไปตรงมา

ซูเฉิงเซียวสมองตื้อไปชั่วขณะ เขาพยายามเค้นสมองคิดอยู่นาน ก่อนจะตบมือฉาดใหญ่

"กราบทูลไทเฮา พระองค์ทรงทราบหรือไม่ว่า ในบรรดาคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวง มีใครบ้างที่มีดวงชะตานางพญา" ซูเฉิงเซียวแสร้งตั้งคำถาม

ไทเฮาเลิกพระขนงขึ้น "ซูซูอิ่ง หลานสาวของเจ้าไง"

ซูเฉิงเซียวพยักหน้า "หากชิ่งอ๋องสามารถอภิเษกสมรสกับหลานสาวของกระหม่อมได้ ด้วยดวงชะตานางพญาที่ช่วยส่งเสริมพระสวามี จะต้องช่วยเสริมบารมีให้ชิ่งอ๋องได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

ชิ่งอ๋องละสายตาจากจิ้งหรีด หันไปมองซูเฉิงเซียวพลางแค่นเสียงหึ "เจ้านอนละเมออยู่หรือไง ประการแรก ข้ามีพระชายาเอกอยู่แล้ว ประการที่สอง หลานสาวของเจ้าเด็กกว่าข้าเป็นสิบปี แถมฮูหยินของซูเสวียนเช่อก็ดุร้ายป่าเถื่อนขนาดนั้น ใครรังแกลูกสาวนาง นางก็พร้อมจะบุกไปฟันถึงบ้าน

เจ้าแน่ใจหรือว่านางจะยอม ขืนทำแบบนั้น ข้าคงโดนซูเสวียนเช่อสับเป็นชิ้นๆ ก่อนจะได้ขึ้นครองราชย์เสียอีก"

"พูดจาเหลวไหล" ไทเฮาใจหายวาบ พระนางไม่ชอบฟังเรื่องอัปมงคลเช่นนี้ จึงหันไปถลึงตาใส่ชิ่งอ๋อง

ชิ่งอ๋องยักไหล่ "ลูกพูดความจริงนี่พ่ะย่ะค่ะ"

แต่เมื่อไทเฮาลองคิดใคร่ครวญดู ก็เห็นด้วยกับชิ่งอ๋อง หากชิ่งอ๋องสามารถอภิเษกกับซูซูอิ่งได้ จวนโหวสายรองก็จะต้องกลายมาเป็นฐานกำลังสำคัญให้เขาอย่างแน่นอน โดยไม่ต้องพึ่งพาซูเฉิงเซียวมาคอยวางแผนให้วุ่นวายเลย

"วิธีนี้คงจะไม่ได้ผล" ไทเฮาส่ายพระพักตร์

ซูเฉิงเซียวรีบเสนอต่อ "ยังมีอีกคนหนึ่งที่มีดวงชะตานางพญาพ่ะย่ะค่ะ"

"ใครกัน"

ไทเฮาและชิ่งอ๋องหันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว

ซูเฉิงเซียวตอบอย่างมั่นใจ "ฉินเจินเจิน คุณหนูใหญ่ตระกูลฉินแห่งเจียงหนานพ่ะย่ะค่ะ"

ชิ่งอ๋องประหลาดใจ "ดวงชะตานางพญามีได้ถึงสองคนเลยหรือ"

ซูเฉิงเซียวพยักหน้า "ท่านอาจารย์ของถังถังเคยกล่าวไว้ว่า เพื่อรักษาสมดุล สวรรค์จะไม่มอบดวงชะตาที่ยิ่งใหญ่ให้ใครเพียงคนเดียว การมีดวงชะตานางพญาไม่ได้หมายความว่าจะต้องได้เป็นฮองเฮาเสมอไป แต่หมายความว่าบุคคลนั้นมีวาสนาดี และมีโอกาสที่จะได้เป็นฮองเฮา

ส่วนใครจะเป็นผู้ชนะในบั้นปลาย ก็ต้องดูที่คุณธรรมและดวงชะตาในแต่ละช่วงเวลาด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

ไทเฮาทำท่าครุ่นคิด "ถ้าอย่างนั้น คนที่มีดวงชะตาโอรสสวรรค์ ก็คงมีมากกว่าหนึ่งคนเช่นกันสินะ"

ซูเฉิงเซียวก็รู้เรื่องนี้แบบงูๆ ปลาๆ แต่เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจ เขาจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ย่อมเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีดวงชะตาโอรสสวรรค์ ชิ่งอ๋องเองก็มีเช่นกัน รัชทายาทในอนาคตที่ทุกคนเชื่อว่ามีดวงชะตาโอรสสวรรค์ ก็อาจจะถูกคนอื่นที่มีดวงชะตาเดียวกันแย่งชิงบัลลังก์ไปได้เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ"

ชิ่งอ๋องฟังแล้วก็รู้สึกตื่นเต้น "ฉินเจินเจินงั้นหรือ ก็แค่ลูกสาวตระกูลผู้ดีแห่งเจียงหนาน จับนางมาเป็นอนุภรรยาก็สิ้นเรื่อง แถมยังมีดวงชะตาของซูถังคอยสนับสนุนอีก บัลลังก์มังกรก็คงอยู่แค่เอื้อมแล้วล่ะ"

ยิ่งพูด เขาก็ยิ่งคึกคัก ราวกับว่าตนเองกำลังจะได้ขึ้นครองราชย์ในไม่ช้านี้แล้ว

ไทเฮาปรายพระเนตรมองเขา "อย่าเพิ่งได้ใจไป ผู้ที่จะทำการใหญ่ต้องรู้จักนิ่งเฉยและเก็บความลับให้มิดชิด"

"พ่ะย่ะค่ะ" ชิ่งอ๋องพยักหน้ารับ

ไทเฮาหันไปหาซูเฉิงเซียว "เรื่องนี้เราคงต้องวางแผนกันอย่างรัดกุมอีกที"

ซูเฉิงเซียวพยักหน้ารับ

หลังจากเดินออกจากพระราชวัง พอนึกถึงเรื่องที่จะต้องไปเยือนดินแดนเลี้ยงศพในคืนนี้ เขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง

อีกด้านหนึ่ง

เรินเป่ากำลังตื่นเต้นสุดขีด พาสาวใช้ทั้งสองปีนกำแพงหนีเที่ยว

นางปีนขึ้นกำแพงได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับลิงน้อย

เถาเซียงมีวรยุทธ์ติดตัว จึงกระโดดขึ้นไปได้อย่างสบายๆ

แต่เป้าฉินนี่สิ พยายามปีนอยู่นานสองนานก็ยังไม่พ้นกำแพงเสียที

"คุณหนูน้อยเจ้าคะ ข้าว่าข้าไม่ไปดีกว่า" เป้าฉินไม่อยากเป็นตัวถ่วง จึงเอ่ยปากขอถอนตัว

เรินเป่าชะโงกหน้าลงมา ยื่นมือป้อมๆ ส่งให้นาง "พี่ฉินฉิน ข้าจะดึงพี่ขึ้นมาเองเจ้าค่ะ"

อะแฮ่ม อะแฮ่ม อะแฮ่ม

เมื่อเถาเซียงเหลือบไปเห็นเผยอวี้หรูและซูเสวียนเช่อยืนอยู่ข้างหลังเป้าฉิน นางก็รีบไอกระแอมเสียงดังเพื่อส่งสัญญาณเตือนเรินเป่า

แต่เรินเป่ามัวแต่ก้มหน้าก้มตา มุ่งมั่นจะดึงเป้าฉินขึ้นมาให้ได้ พอเห็นเป้าฉินยืนนิ่ง นางก็เริ่มหงุดหงิด "พี่ฉินฉิน รีบส่งมือมาให้ข้าสิเจ้าคะ"

เผยอวี้หรูยื่นมือขึ้นไป เรินเป่าจับหมับเข้าให้ เอ๊ะ ทำไมสัมผัสมันถึงคุ้นๆ แบบนี้นะ

"คุณหนูน้อย เงยหน้าขึ้นสิเจ้าคะ" เถาเซียงเตือนเสียงสั่น

เรินเป่าร้องอ๊ะ ค่อยๆ เงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมาสบตากับสายตาดุเดือดของมารดาพอดี

ปากเล็กๆ ของนางอ้าค้าง

อ๊ะจ๊าก โดนจับได้ซะแล้ว

เรินเป่าเอามือไพล่หลัง ก้มหน้าหงุด ยืนจุมปุ๊กอยู่ริมกำแพง

เป้าฉินและเถาเซียงก็ตัวสั่นงันงก ก้มหน้านิ่งไม่กล้าส่งเสียง

"ท่านแม่ ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ เป็นความคิดของข้าเองที่ชวนพี่เถาจื่อเซียงกับพี่ฉินฉินไปดินแดนเลี้ยงศพ ท่านแม่อย่าลงโทษพวกนางเลยนะเจ้าคะ" เรินเป่าทนบรรยากาศมาคุไม่ไหว จึงเงยหน้าขึ้นยอมรับผิดอย่างกล้าหาญ

เผยอวี้หรูถึงกับหลุดขำออกมา ทำผิดแล้วยังจะมายืดอกยอมรับหน้าตาเฉยอีกนะ

"ลูกคนนี้นี่" นางหยิกแก้มเนียนนุ่มของเรินเป่าเบาๆ "แม่ยังไม่ได้ห้ามไม่ให้ลูกไปเสียหน่อย"

เรินเป่าเบิกตากว้างด้วยความดีใจ "จริงหรือเจ้าคะ"

เผยอวี้หรูพยักหน้ารับ "แม่กับพ่อจะไปเป็นเพื่อนลูกเอง"