บทที่ 86 หญิงสาวนักต้อนศพแห่งเซียงซีตามหาเรินเป่า กับปริศนาดินแดนเลี้ยงศพ

"ทำไมเพิ่งจะกลับมาป่านนี้ฮึ"

เผยอวี้หรูนั่งเป็นประธานอยู่กลางห้องโถงหลัก ใบหน้าเคร่งขรึมถมึงทึง

ส่วนสามพ่อลูกยืนเรียงแถวหน้ากระดาน ก้มหน้าหลบตากันอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

ยาสมานแผลบนใบหน้าของซูซูอิ่งถูกเช็ดออกจนสะอาดหมดจด เผยให้เห็นผิวพรรณที่ขาวผ่องไร้ร่องรอยบาดแผลใดๆ หายสนิทเป็นปลิดทิ้ง

ซูเสวียนเช่อแสร้งทำเป็นกระแอมไอ ส่งซิกให้เรินเป่า

เรินเป่าเงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เผยอวี้หรู เอ่ยเสียงออดอ้อน "ท่านแม่~"

เผยอวี้หรูพยายามใจแข็ง ไม่สบตาด้วย "เรินเป่านั่งลงซะลูก"

เรินเป่าวิ่งเตาะแตะไปนั่งแหมะบนเก้าอี้ตัวเล็กข้างๆ มารดาอย่างว่าง่าย เอามือป้อมๆ เท้าคาง กะพริบตาปริบๆ มองบิดาอย่างจนใจ

'ท่านพ่อ ข้าช่วยอะไรไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ'

"ซูอิ่ง เล่ามาสิ" เผยอวี้หรูหันไปสั่งลูกสาวคนโต

ซูซูอิ่งที่ปกติมักจะเยือกเย็นและมีสติอยู่เสมอ ตอนนี้กลับแสดงท่าทีลุกลี้ลุกลนออกมา "ท่านแม่ คือว่าข้า..."

ยังไม่ทันได้พูดอะไร เผยอวี้หรูก็ยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้กระซิกๆ

"ข้ารู้เรื่องหมดแล้วล่ะ แต่พวกเจ้าทุกคนกลับรวมหัวกันปิดบังข้า เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นข้าเป็นคนในครอบครัวเลยสินะ" น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความน้อยใจ

เรินเป่ารีบกระโดดเข้าไปกอดปลอบมารดาทันที "ท่านแม่ อย่าร้องไห้สิเจ้าคะ พวกเราไม่ควรปิดบังท่านแม่เลย เป็นความผิดของพวกเราเองเจ้าค่ะ"

ซูเสวียนเช่อเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี

แล้วก็เป็นไปตามคาด วินาทีต่อมา เผยอวี้หรูก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่งดงามปราศจากคราบน้ำตาโดยสิ้นเชิง นางแค่นยิ้มเย็นชา "สารภาพมาให้หมด!"

เรินเป่าเบิกตากว้างด้วยความงุนงง

ซูซูอิ่งก้าวออกมายืนข้างหน้า "ท่านแม่เจ้าคะ..."

นางเล่าเรื่องราวความขัดแย้งที่เกิดขึ้นกับจางหมิงจูให้ฟังอย่างรวบรัด

"ตระกูลจาง!" เผยอวี้หรูโกรธจนไฟลุกโชน คว้าเก้าอี้ในมือเตรียมจะพุ่งออกไปนอกบ้านทันที

"ท่านแม่!"

"ฮูหยิน!"

"ท่านแม่~ ข้าไปด้วยเจ้าค่ะ!"

ซูเสวียนเช่อรีบคว้าเอวเผยอวี้หรูไว้ ส่วนซูซูอิ่งก็ดึงมือนางไว้แน่น

ในขณะที่เรินเป่าตัวน้อย กลับคว้าเก้าอี้ที่สูงกว่าตัวเองขึ้นมา ทำท่าขึงขังพร้อมลุยไปกับมารดาอย่างเต็มที่

การกระทำของทั้งสี่คนราวกับถูกหยุดเวลาไว้

มองหน้ากันไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก

"ฮูหยิน ต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้ลูกนะ" ซูเสวียนเช่อกระซิบข้างหู

เผยอวี้หรูพยายามข่มความโกรธ กลืนน้ำลายลงคอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อสบเข้ากับดวงตาอันใสซื่อบริสุทธิ์ของเรินเป่า นางก็ค่อยๆ วางเก้าอี้ลงอย่างช้าๆ

"ถ้าไม่ได้วิชาแพทย์ของเรินเป่า ซูอิ่งก็คงต้องเสียโฉมไปแล้ว" เผยอวี้หรูลูบไล้ใบหน้าของซูซูอิ่งด้วยความรัก น้ำตารื้นขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ลูกต้องมาฝึกวรยุทธ์กับแม่ ใครหน้าไหนกล้ามาหาเรื่องลูก ลูกต้องสวนกลับและจัดการมันให้อยู่หมัด!"

ซูซูอิ่งพยักหน้ารับ "เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่"

เรินเป่าก็พยักหน้าหงึกหงักตาม "เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่!"

เผยอวี้หรูดึงลูกสาวทั้งสองเข้ามากอดไว้แน่น

"ตามข้ามานี่!" หลังจากอารมณ์เย็นลงแล้ว เผยอวี้หรูก็ปรายตามองซูเสวียนเช่อ ก่อนจะเดินนำลิ่วไปที่ห้องหนังสือ

ซูเสวียนเช่อถอนหายใจยาว แล้วเดินตามไปเงียบๆ

เรินเป่าแอบชะโงกหน้าไปมองที่ประตูห้อง เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พี่สาว ท่านแม่กับท่านพ่อจะไปทำอะไรกันหรือเจ้าคะ"

ถ้าซูซูอิ่งเดาไม่ผิด พ่อของนางคงต้องไปคุกเข่าสำนึกผิดแน่ๆ

"เด็กดี เดี๋ยวพี่พาไปเล่นนะ" ซูซูอิ่งจูงมือน้องสาว

เรินเป่ากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "เย้ๆ!"

...

"หลิวถัง หญิงนักต้อนศพแห่งเซียงซี ขอเข้าพบท่านเจ้าอาวาสเจ้าค่ะ"

ที่หน้าประตูอารามชิงซาน หญิงสาวอายุราวๆ สิบห้าสิบหกปี สวมชุดสีแดงสด ผิวขาวราวหิมะ มีงูพิษพันอยู่ที่คอ ตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงกังวาน

เต้าเสวียนกำลังนั่งสัปหงกอยู่หน้าองค์ปฐมปรมาจารย์

ช่วงนี้อารามชิงซานมีผู้มีจิตศรัทธาหลั่งไหลมาสักการะมากมายจนหัวกระไดไม่แห้ง เขาต้องเหน็ดเหนื่อยต้อนรับแขกจนขอบตาดำคล้ำ ตอนนี้ก็เลยแอบงีบหลับสักหน่อย

"ท่านอาจารย์ มีคนมาขอพบขอรับ" จื้อคง ศิษย์ตัวน้อยสะกิดเรียก

เต้าเสวียนสะดุ้งตื่น เช็ดน้ำลายที่มุมปาก ร้องหาอย่างงัวเงีย ก่อนจะโบกมือไล่ "ไปบอกให้เขากลับไปเถอะ ข้าไม่พบใครทั้งนั้น แบ่งปันผู้มีจิตศรัทธาให้กุฏิอื่นบ้างเถอะ"

เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว

จื้อคงเงยหน้าขึ้นมอง ภาพวาดขององค์ปฐมปรมาจารย์มีสีหน้าถมึงทึง เหมือนจะไม่พอใจกับท่าทีไม่เอาถ่านของอาจารย์เอามากๆ

"ท่านอาจารย์ ท่านลองเงยหน้าขึ้นดูสิขอรับ" เขาเอ่ยเตือน

เต้าเสวียนหลับตาปี๋ "อย่ามากวนข้าน่า"

เปรี้ยง! สายฟ้าฟาดลงมาตรงหน้าเขาพอดี เต้าเสวียนสะดุ้งสุดตัว ลุกพรวดขึ้นมา "ศิษย์ผิดไปแล้วขอรับ ศิษย์ผิดไปแล้ว"

"นี่แม่หนู ช่วยแหกตาดูหน่อยเถอะ อารามปิดแล้วนะ" เต้าเสวียนเดินลากขาไปที่ประตูอย่างไม่สบอารมณ์ โบกมือไล่ด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย "กลับไปเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะ"

งูพิษที่พันอยู่บนคอของหลิวถังพุ่งฉกเข้าใส่หน้าของเขาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

เต้าเสวียนยกมือขึ้น คว้าหมับเข้าที่จุดตายของงูพิษอย่างแม่นยำ แล้วโยนมันกลับไปหาหลิวถัง

เขาปรายตามองนาง "ทำแบบนี้มันไร้มารยาทนะแม่หนู"

"ท่านเจ้าอาวาสเต้าเสวียน ข้าได้ยินมาว่าท่านคุ้นเคยกับพญายมตัวน้อยที่มาจุติ วันนี้ข้าจึงดั้นด้นมาที่นี่ เพื่อขอให้ท่านช่วยพาข้าไปเมืองหลวง ข้ามีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากท่านพญายมตัวน้อยเจ้าค่ะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยความเคารพ

เต้าเสวียนตาเป็นประกาย เขาก็ไม่ได้เจอเรินเป่ามาพักใหญ่แล้วเหมือนกัน ชักจะคิดถึงอยู่พอดี

"เรื่องอะไรล่ะ" เต้าเสวียนลองหยั่งเชิงถามดู

หลิวถังเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมปริปากบอก

เต้าเสวียนกลอกตาบน แบมือออก "ขอค่าธูปเทียนหนึ่งร้อยตำลึง"

หลิวถังถลึงตาใส่ "ทำไมท่านไม่ไปปล้นเขาเลยล่ะ!"

เต้าเสวียนทำท่าจะปิดประตู โผล่หน้าออกมาแค่ครึ่งเดียว "งั้นข้าก็คงไม่มีเวลาไปเมืองหลวงหรอกนะ แล้วอีกอย่าง พญายมตัวน้อยก็ใช่ว่าจะยอมพบเจ้าด้วย"

เขาค่อยๆ แง้มประตูปิดอย่างเชื่องช้าราวกับหอยทาก พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของหลิวถัง

รีบตอบตกลงสิ!

จนกระทั่งบานประตูกำลังจะปิดสนิท

หลิวถังก็ยังคงเงียบกริบ

เต้าเสวียนกัดฟันกรอด ยายเด็กนี่ขี้งกชะมัด!

"เดี๋ยวก่อน" ในที่สุดหลิวถังก็เอ่ยปาก

เต้าเสวียนรีบเปิดประตูผาง ยิ้มแฉ่งต้อนรับ "เชิญด้านในเลยแม่หนู"

หลิวถัง : ......

นักพรตที่ดูไม่น่าเชื่อถือแบบนี้ รู้จักกับพญายมตัวน้อยจริงๆ งั้นหรือเนี่ย

"คุณหนูน้อยเจ้าคะ บ่าวได้ยินมาว่าแถวๆ ชานเมืองหลวง มีดินแดนเลี้ยงศพอยู่แห่งหนึ่ง ว่ากันว่าคนตายจะลุกขึ้นมาจากหลุมในตอนเที่ยงคืน เพื่อเดินกลับบ้าน แล้วก็จะกลับไปลงหลุมก่อนรุ่งสาง เรื่องนี้มันจริงหรือเปล่าเจ้าคะ"

เถาเซียงกำลังป้อนแกงเนื้อให้เรินเป่า เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เป้าฉินและคนอื่นๆ ก็เงี่ยหูฟังอย่างสนใจใคร่รู้

เรินเป่าอ้าปากกว้าง ร้องอ้า "ป้อนเนื้อหน่อยสิเจ้าคะ ข้าอยากกินเนื้อ"

"อ้อๆ เจ้าค่ะ" เถาเซียงเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบตักแกงเนื้อป้อนให้นางทันที

แต่เรินเป่ารู้สึกว่าป้อนทีละคำมันไม่ทันใจ นางจึงแย่งชามมาซดรวดเดียวหมดเกลี้ยง ยกนิ้วโป้งให้ "อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ! เอามาอีกชาม ไม่สิ ขอสิบชามเลยเจ้าค่ะ!"

"ได้เลยเจ้าค่ะ!" เถาเซียงยกแกงเนื้อสิบชามมาวางเรียงบนโต๊ะ ก่อนจะมองเรินเป่าตาละห้อย ประนมมือขอร้อง "คุณหนูน้อยเจ้าคะ บอกข้าหน่อยเถอะนะเจ้าคะ"

เรินเป่าเบิกตากว้าง "งั้นคืนนี้พวกเราก็ไปพิสูจน์ที่ดินแดนเลี้ยงศพกันเลยสิเจ้าคะ ภาษามนุษย์เขาเรียกว่า สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น ยังไงล่ะเจ้าคะ"

บรรดาสาวใช้ต่างพากันหัวเราะคิกคัก "คุณหนูน้อยเจ้าคะ ท่านก็เป็นมนุษย์เหมือนกันนะเจ้าคะ"

เถาเซียงแสร้งกระแอมไอเบาๆ นางคอยรับใช้เรินเป่ามานาน จึงรู้ดีว่าคุณหนูน้อยชอบสวมบทบาทเป็นพญายมตัวน้อย

ทุกคนจึงรีบเปลี่ยนสรรพนามทันที

"ท่านพญายมตัวน้อยพูดถูกเจ้าค่ะ ถ้ามีท่านไปด้วย ภูตผีปีศาจที่ไหนก็ไม่กล้าหือหรอกเจ้าค่ะ"

"พวกเราไปกันได้จริงๆ หรือเจ้าคะ" เป้าฉินถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เรินเป่าตบอกรับประกันอย่างมั่นใจ "ไปได้สิเจ้าคะ! ท่านแม่รักข้าจะตายไป!"

"ไม่ได้เด็ดขาด!" หลังจากได้ฟังแผนการของเรินเป่า เผยอวี้หรูก็ปฏิเสธเสียงแข็งทันที

เมื่อวานลูกสาวคนโตก็เพิ่งจะโดนทำร้ายจนเกือบเสียโฉม วันนี้เรินเป่ากลับมาขออนุญาตไปสถานที่อัปมงคลอย่างดินแดนเลี้ยงศพอีก นางต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงจะยอมให้ไป

"ท่านแม่~" เรินเป่าเข้าไปเกาะแขนออดอ้อน "ข้าแค่อยากจะไปดูให้เห็นกับตาว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่านี่เจ้าคะ พวกภูตผีปีศาจกลัวข้าจะตายไป ท่านแม่ให้ข้าไปเถอะนะเจ้าคะ น้า~ นะเจ้าคะ!"

เรินเป่าประนมมืออ้อนวอน ส่งสายตาวิงวอนสุดฤทธิ์

เผยอวี้หรูใจอ่อนยวบ แต่ก็พยายามแข็งใจปฏิเสธ "ไม่ได้ ที่นั่นมันมีแต่พลังหยินชั่วร้าย ห้ามไปเด็ดขาด"

"ก็ได้เจ้าค่ะ" เรินเป่าก้มหน้ารับคำอย่างว่าง่าย แต่พอลับหลัง นางก็แอบไปสุมหัววางแผนกับเถาเซียงและคนอื่นๆ "คืนนี้พวกเราแอบไปกันเถอะ!"