บทที่ 85 เรินเป่าทำนายความตาย รอพิสูจน์ความจริงในอีกสามวัน

"หมิงจู?"

จางเหยียนเฉิงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

จางหมิงจูเอามือที่ปิดหน้าออก

รอบดวงตาของนางเขียวช้ำเป็นจ้ำๆ บริเวณแก้มลากยาวไปจนถึงลำคอมีรอยข่วนแดงเถือกหลายรอย ผมเผ้ายุ่งเหยิงฟูฟ่องไม่เป็นทรง

ไม่มีเค้าลางของคุณหนูตระกูลผู้ดีผู้สูงศักดิ์หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมา

"ท่านพ่อ! ท่านต้องทวงความยุติธรรมให้ข้านะเจ้าคะ!" จางหมิงจูร้องไห้คร่ำครวญ

ไฟโทสะลุกโชนในดวงตาของจางเหยียนเฉิง เขาหันไปมองซูเสวียนเช่อด้วยสายตาประชดประชัน "ใต้เท้าซู ท่านช่างอบรมสั่งสอนบุตรสาวได้ดีเสียจริงนะ"

"ท่านพ่อ! นังคนชั่วคนนี้ผลักพี่สาวล้มจนหน้าเป็นแผลเลยนะเจ้าคะ!" เรินเป่าวิ่งเตาะแตะออกมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าซูเสวียนเช่อ ชี้หน้าฟ้องจางหมิงจูทันที

ซูซูอิ่งเดินตามออกมาติดๆ

เรินเป่าสะกิดมือนางเบาๆ กระซิบเสียงแผ่ว "พี่ซูอิ่ง ร้องไห้สิเจ้าคะ"

ซูซูอิ่งร้องไห้ไม่ออก แต่ในเมื่อเป็นคำขอของน้องสาว มีหรือที่นางจะปฏิเสธ

"ท่านพ่อ ข้าเจ็บจังเลย" ซูซูอิ่งแอบหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรงจนน้ำตาคลอเบ้า ขอบตาแดงก่ำ

ซูเสวียนเช่อไม่เคยเห็นลูกสาวคนโตมีท่าทีอ่อนแอเช่นนี้มาก่อน ยิ่งพอเห็นรอยแผลที่ทายาไว้บนใบหน้า ซึ่งดูเหมือนจะลึกไม่ใช่น้อย ความโกรธก็ปะทุขึ้นมาทันที

"ใต้เท้าจาง เรื่องที่จางหมิงจูทำร้ายลูกสาวข้า ข้าไม่มีทางปล่อยผ่านไปง่ายๆ แน่!" ซูเสวียนเช่อเอ่ยเสียงเย็นชา

เถาเซียงช่วยเสริม "ใต้เท้าเจ้าคะ นางยังด่าคุณหนูน้อยว่าเป็นตัวประหลาดด้วยนะเจ้าคะ ช่างบังอาจนัก!"

สีหน้าของซูเสวียนเช่อเปลี่ยนไป "ข้าจะนำเรื่องนี้ไปกราบทูลให้ฝ่าบาททรงตัดสินว่าใครถูกใครผิด"

"ใต้เท้าซู" จางเหยียนเฉิงใจหายวาบ รีบก้าวเข้าไปหา "ก็แค่เรื่องทะเลาะเบาะแว้งของเด็กผู้หญิง ไม่เห็นต้องถึงหูฝ่าบาทเลย ท่านว่าไหม"

"ท่านพ่อ!" จางหมิงจูขมวดคิ้ว เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

จางเหยียนเฉิงรู้ดีว่าลูกสาวของตนเอาแต่ใจแค่ไหน แต่ครั้งนี้ไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว เขาพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น "เลิกโวยวายได้แล้ว รีบขอโทษเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพ่อก็ช่วยเจ้าไม่ได้นะ!"

ซูเสวียนเช่อเป็นขุนนางคนโปรดของฮ่องเต้

ส่วนซูเรินเป่าก็เป็นท่านปรมาจารย์น้อยที่ฮ่องเต้ทรงเอ็นดูเป็นอย่างมาก

ในขณะที่เขา แม้จะมีตำแหน่งเท่าเทียมกับซูเสวียนเช่อ แต่ตอนนี้กลับไม่ได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้เท่าที่ควร การหลีกเลี่ยงการปะทะจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

จางหมิงจูไม่ใช่คนโง่ นางยอมกัดฟันกล่าวขอโทษอย่างไม่เต็มใจนัก "ขอโทษก็แล้วกัน"

"เรินเป่า แผลบนหน้าพี่สาวจะรักษาหายไหมลูก" ซูเสวียนเช่อหันไปถามเรินเป่า

ถ้ารักษาไม่หาย เขาจะไม่มีวันปล่อยจางหมิงจูไปเด็ดขาด

เรินเป่าตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ เชิดหน้าขึ้น "แน่นอนสิเจ้าคะ ข้าเป็นถึงพญายมตัวน้อยเลยนะ"

ซูเสวียนเช่อถอนหายใจอย่างโล่งอก หันไปพูดกับจางเหยียนเฉิง "ขอให้ลูกสาวของท่านอย่ามาเหยียบที่สำนักศึกษามิงเซวียนอีกจะดีกว่า นางกับลูกสาวข้าดวงชะตาไม่ถูกกัน"

เรินเป่าพยักหน้าหงึกหงัก เห็นด้วยอย่างยิ่ง "ใช่แล้วเจ้าค่ะ!"

"ทำไมล่ะ!" จางหมิงจูโวยวายขึ้นมาทันที ชี้ไปที่หน้าตัวเอง "พวกมันก็ตีข้าเหมือนกันนะ! ตบหน้าข้าตั้งหลายฉาด แถมยังข่วนหน้าข้าเป็นรอยแดงตั้งหลายรอย ท่านตาบอดหรือไง!"

การได้เรียนที่สำนักศึกษามิงเซวียน ถือเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงสถานะและเกียรติยศของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์

จางเหยียนเฉิงตวาดเสียงดัง "หุบปาก! พูดจาสามหาวกับท่านอาซูได้ยังไง รีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!"

เขาส่งสายตาให้บ่าวรับใช้

"ท่านพ่อ!" จางหมิงจูมองบิดาด้วยสายตาตัดพ้อ ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง "ท่านกล้าตวาดข้าหรือ!"

จางเหยียนเฉิงปวดหัวจี๊ด หันไปกล่าวขอโทษซูเสวียนเช่อ "ข้าตามใจนางมากไปหน่อย กลับไปข้าจะอบรมสั่งสอนนางให้ดีเลย"

เขาพยายามดันหลังจางหมิงจูให้รีบเดินออกจากสำนักศึกษาไป

สามพ่อลูกตระกูลซูไม่กล้ากลับจวน

"ถ้าแม่ของเจ้าเห็นแผลบนหน้าเจ้าล่ะก็ มีหวังถือดาบไปฟาดคนถึงจวนสกุลจางแน่ๆ"

ซูเสวียนเช่อมองดูซูซูอิ่งที่นั่งป้อนเสี่ยวหลงเปาให้เรินเป่าอย่างใจเย็น พลางครุ่นคิดหาวิธีรับมือว่าจะอธิบายให้ภรรยาฟังอย่างไรดี

เรินเป่ากำลังเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย นางเงยหน้าขึ้นมา "ท่านพ่อ ยาของข้าวิเศษมากเลยนะเจ้าคะ อีกแค่ครึ่งชั่วยาม พอล้างยาออก แผลบนหน้าพี่ซูอิ่งก็จะหายสนิทเลยล่ะเจ้าค่ะ!"

ซูเสวียนเช่อประหลาดใจ "ยามีสรรพคุณวิเศษขนาดนั้นเชียวหรือ"

เรินเป่าเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ "แน่นอนสิเจ้าคะ คนที่ถูกไฟคลอกตาย พอลงนรกไป ร่างกายก็จะเน่าเฟะ เพื่อให้พวกเขากลับมามีสภาพเดิม ท่านยายเมิ่งเลยปรุงยาจากดอกไม้นรกทั้งเก้าขุม ยานี้ได้ผลชะงัดนักเชียว!"

"คนเราตายแล้วยังต้องลงนรกจริงๆ หรือ ไม่ได้หายสูญไปเฉยๆ หรอกหรือ" ชายหนุ่มวัยราวยี่สิบปีที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ได้ยินเรินเป่าพูด ก็หันมามองด้วยสีหน้าเลื่อนลอย

เรินเป่าซดน้ำซุปเสี่ยวหลงเปาจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะยัดเข้าปากไปทั้งลูก แป้งบางๆ ไส้แน่นๆ อร่อยจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเอง

"ใช่สิเจ้าคะ" นางกลืนเสี่ยวหลงเปาลงคอ แล้วหยิบอีกลูกเข้าปาก "มีทั้งโลกมนุษย์และโลกวิญญาณ เหมือนกับสัญลักษณ์หยินหยางไงล่ะเจ้าคะ"

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ร่างกายโอนเอนแทบจะล้ม

ซูเสวียนเช่อและซูซูอิ่งรีบยกมือขึ้นบังเรินเป่าไว้ มองชายหนุ่มด้วยสายตาระแวดระวัง

ตุ้บ!

ชายหนุ่มคุกเข่าลงกับพื้น อยากจะเอื้อมมือไปจับชายเสื้อของเรินเป่า แต่ก็ไม่กล้า เขาปล่อยโฮออกมา ร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา "ข้าอกตัญญูต่อท่านแม่! ถ้ามีนรกจริงๆ ข้าอยากจะลงไปบอกท่านว่า ลูกคนนี้มันเนรคุณ ขอโทษที่ทำให้ท่านต้องลำบาก!"

เรินเป่าถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เจ้าไปทำอะไรไม่ดีกับแม่มาล่ะ"

ชายหนุ่มสะอื้นไห้ พลางเล่าเรื่องราวของตนเอง

เขาเป็นผีพนัน ผลาญเงินทองในบ้านจนหมดเกลี้ยง

เพื่อหาเงินมาใช้หนี้ แม่ของเขาต้องนั่งปักผ้าหามรุ่งหามค่ำจนตาบอด ร่างกายทรุดโทรม และเพิ่งจะสิ้นใจไปเมื่อไม่กี่วันก่อน

คนเรามักจะเห็นคุณค่าของสิ่งใด ก็ต่อเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว

เขาเลิกเล่นการพนันเด็ดขาด

เขากลับตัวกลับใจ จัดงานศพให้แม่อย่างสมเกียรติ และเลือกสุสานที่ดีที่สุดให้

ถึงแม้จะทำให้เขาต้องเป็นหนี้สินล้นพ้นตัว แต่ชาวบ้านต่างก็ยกย่องว่าเขาเป็นลูกกตัญญู

"เจ้ามันคนเนรคุณจริงๆ!" เรินเป่าแค่นเสียงเหอะ "ตอนเขามีชีวิตอยู่ไม่รู้จักดูแล พอเขาตายไปแล้วถึงจะมาทุ่มเงินจัดงานศพใหญ่โต มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ"

คำพูดที่ไร้เดียงสาของเด็กน้อย กลับเป็นความจริงที่ตรงไปตรงมาที่สุด

ผู้คนที่นั่งอยู่ในร้านอาหารต่างหันมามองเรินเป่าด้วยความเลื่อมใส

"เด็กน้อยพูดถูกที่สุด"

"เจ้ามันไม่ใช่คน ปล่อยให้แม่ต้องทำงานหนักจนตาย"

ชายหนุ่มตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ "ข้ามันไม่ใช่คน ข้ามันเป็นไอ้เดรัจฉาน"

"แล้วถ้าคนที่ยังมีชีวิตอยู่ อยากจะชดเชยให้คนตายล่ะ ควรจะทำยังไง" มีคนเอ่ยถามขึ้นมา

เรินเป่าตอบ "ก็พับกระดาษเงินกระดาษทองเผาไปให้เขาเยอะๆ สิเจ้าคะ หมั่นทำความดี อุทิศส่วนกุศลให้เขา หรือจะนิมนต์นักพรตมาทำพิธีสวดส่งวิญญาณก็ได้นะเจ้าคะ!"

ชายหนุ่มหน้าซีดเผือด ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เดินโซเซออกไปนอกร้าน "ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะรีบกลับไปพับกระดาษเงินกระดาษทองเดี๋ยวนี้เลย"

ผู้คนมองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกเวทนา

"ท่านพ่อ เขาอยู่ได้อีกไม่นานแล้วล่ะเจ้าค่ะ!" เรินเป่ากัดข้าวเหนียวห่อใบบัวไปคำหนึ่ง ก่อนจะร้องว้าว "อันนี้ก็อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ!"

ทุกคนหันมามองเรินเป่าเป็นตาเดียว

เรินเป่าเงยหน้าขึ้น "มองข้าทำไมหรือเจ้าคะ"

"ทำไมแม่หนูน้อยถึงรู้ล่ะว่าเขาจะอยู่ได้อีกไม่นาน"

ผู้คนต่างเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

เรินเป่าฟาดเสี่ยวหลงเปาไปแล้วยี่สิบเข่ง เข่งเปล่าวางซ้อนกันเป็นตั้งๆ บนโต๊ะ นางก้มหน้าก้มตากัดข้าวเหนียวห่อใบบัว ไม่กี่คำก็หมดไปหนึ่งห่อ นางลูบพุงกลมๆ

ยังไม่อิ่มเลยแฮะ!

"เอาข้าวเหนียวห่อใบบัวมาเพิ่มให้นางอีก!"

ผู้คนในร้านตะโกนสั่ง

เรินเป่าได้กินข้าวเหนียวห่อใบบัวเพิ่ม ก็ยิ้มแฉ่งอย่างพอใจ ก่อนจะอธิบายว่า "หว่างคิ้วของเขาดำคล้ำ เป็นโหงวเฮ้งของคนอายุสั้น เขารู้สึกผิดต่อแม่ ช่วงนี้คงจะร้องไห้หนักมากจนชีพจรหัวใจบาดเจ็บสาหัส อยู่ได้ไม่เกินสามวันหรอกเจ้าค่ะ"

"ชายคนนั้นอยู่ตรอกหนานเซียง เขตตงเฉิงนี่เอง สิ่งที่แม่หนูน้อยพูดจะจริงหรือไม่ มะรืนนี้เดี๋ยวก็รู้!"

ณ เวลานี้ เรินเป่ายังไม่รู้ตัวเลยว่า คำพูดประโยคเดียวจะนำมาซึ่งความยุ่งยาก

อีกสามวันให้หลัง จะมีคนมาหาเรื่องนางถึงที่!

เมื่อสามพ่อลูกกลับมาถึงจวนสกุลซู ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

พอเปิดประตูเข้าไป ก็พบเผยอวี้หรูยืนเอามือไพล่หลัง ตีหน้าขรึมรออยู่ในห้องโถงหลัก

ซูเสวียนเช่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมา

เรินเป่ารีบไปหลบหลังบิดา ขยิบตาปริบๆ ส่งสัญญาณให้ซูซูอิ่ง : พี่สาว ท่านแม่เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?