บทที่ 84 หาเรื่องผิดคนแล้ว! รู้ไหมว่าน้องสาวของซูซูอิ่งคือใคร!

ณ สำนักศึกษามิงเซวียน

หลังจากเลิกเรียน ซูซูอิ่งกำลังจะเดินกลับ ก็ถูกจางหมิงจูเดินมาขวางทางไว้

"ได้ข่าวว่าเจ้าหายจากอาการปัญญาอ่อนแล้วนี่ แถมยังมีน้องสาวแท้ๆ ที่เก่งเรื่องดูดวงกับวิชาแพทย์เพิ่มมาอีกคนด้วย" จางหมิงจูยืนพิงเสา โดยมีบรรดาลูกสมุนยืนล้อมหน้าล้อมหลังปิดทางไว้

นางปรายตามองใบหน้างดงามไร้ที่ติของซูซูอิ่ง แววตาฉายความอิจฉาริษยาอย่างเห็นได้ชัด

ซูซูอิ่งตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "สุนัขที่ดีมักจะไม่ขวางทางคนนะ"

"ข้าได้ยินมาว่าครอบครัวเจ้าเป็นคนบีบให้อัครเสนาบดีจ้าวต้องตาย แล้วก็ส่งจ้าวเป่าเอ๋อร์ไปบวชชีที่วัดกูซูด้วยนี่ ช่างเป็นตระกูลที่ทรงอิทธิพลเสียจริงนะ" จางหมิงจูก้าวเดินเข้ามาใกล้ "น้องสาวของเจ้านี่ก็แปลกคนจริงๆ"

"เจ้าเป็นบ้าหรือเปล่าเนี่ย!" สีหน้าของซูซูอิ่งเริ่มเย็นชา "อัครเสนาบดีจ้าวถูกฝ่าบาทประทานยาพิษ หากเจ้าไม่พอใจ ก็เชิญเข้าวังไปทูลขอความเป็นธรรมให้ตระกูลจ้าวเองสิ อย่ามาหาเรื่องข้าที่นี่ ไสหัวไปให้พ้น!"

ใบหน้าของจางหมิงจูซีดเผือด นางเป็นเพื่อนรักของจ้าวเป่าเอ๋อร์ นางติดตามบิดาลงใต้ไปครึ่งปี และเพิ่งจะกลับมาถึงเมืองหลวงได้ไม่กี่วัน

วันนี้ที่มาหาเรื่อง ก็เพราะนางจงใจจะมาหาเรื่องนั่นแหละ

จางหมิงจูพุ่งตัวเข้าไปผลักซูซูอิ่งด้วยความโกรธแค้น ผนวกกับกะแรงไม่ถูก

ทำให้ซูซูอิ่งเสียหลักล้มกลิ้งตกลงไปในพุ่มไม้ ใบหน้างดงามถูกหินแหลมคมบาดจนเป็นแผล

บรรดาคุณหนูตระกูลผู้ดีที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างก็ตกใจจนหน้าถอดสี พากันถอยกรูดออกห่าง

"หมิงจู ขาของพ่อซูซูอิ่งหายดีแล้วนะ แถมยังได้กลับเข้ารับราชการอีก แม่ของนางก็หวงลูกมาก ส่วนน้องสาวของนางก็เป็นถึงท่านปรมาจารย์น้อยที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งเชียวนะ

เจ้าไปทำนางเจ็บตัวแบบนี้ สงสัยจะรับมือลำบากแล้วล่ะ"

"คุณหนูใหญ่ซู พวกข้าไม่ได้เป็นคนทำท่านนะ"

"หมิงจู ขอให้เจ้าโชคดีก็แล้วกันนะ"

เหล่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ต่างพากันรีบหนีเอาตัวรอด ไม่อยากจะมาซวยไปด้วย

จางหมิงจูชะงักไป ความรู้สึกโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ พวกผู้หญิงพวกนี้ไม่ยอมเล่าความจริงให้นางฟังแต่แรก!

แต่นางก็ไม่ได้เกรงกลัวซูเสวียนเช่อสักเท่าไหร่ เพราะบิดาของนางก็มีตำแหน่งเทียบเท่ากับเขา

ส่วนน้องสาวของซูซูอิ่ง ก็เป็นแค่นักพรตน้อยธรรมดาๆ ไม่ใช่หรือ แล้วจู่ๆ ทำไมถึงกลายเป็นท่านปรมาจารย์น้อยไปได้ล่ะ

อย่างไรก็ตาม นางก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ บิดาของนางเป็นถึงรองอธิบดีกรมตรวจการ นางเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจแต่เด็กจนโต ทำให้นางมีนิสัยเย่อหยิ่งจองหองและเอาแต่ใจ ไม่เคยเห็นหัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น

คนที่กล้าทำให้จางหมิงจูต้องกลืนน้ำลายตัวเอง ยังไม่เกิดหรอก!

"คุณหนูน้อยเจ้าคะ ข้าน้อยรอตั้งนานก็ยังไม่เห็นคุณหนูใหญ่ออกมาเลย พอไปถามสาวใช้ของคุณหนูบ้านอื่น ก็ได้ความว่าคุณหนูใหญ่เสียโฉม! โดนท่านอาจารย์ที่สำนักศึกษาเรียกตัวไว้เจ้าค่ะ!"

เป้าฉินเดินตามหลังเรินเป่ามารายงานอย่างเร่งรีบ

แก้มยุ้ยๆ ของเรินเป่าพองลม นางกำลังโกรธมาก!

ณ ห้องโถงหลักสำนักศึกษามิงเซวียน

อาจารย์หลี่ได้เชิญหมอหลวงหลิวจากในวังมารักษา

หมอหลวงหลิวทำแผลให้ซูซูอิ่งเสร็จ ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดาย "คุณหนูใหญ่ซู แผลของท่านอาจจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้นะขอรับ"

สีหน้าของอาจารย์หลี่เต็มไปด้วยความกังวลใจ แย่แล้วสิ!

วีรกรรมที่เผยอวี้หรูถือดาบเล่มโตบุกไปฟาดอัครเสนาบดีจ้าวถึงจวน จนอีกฝ่ายต้องนอนซมลุกไม่ขึ้นไปเกือบครึ่งเดือน ยังคงเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองหลวง

ซูซูอิ่งเสียโฉมแบบนี้ เขาจะเอาหน้าไปอธิบายกับจวนสกุลซูได้อย่างไรกัน

"จางหมิงจู!" อาจารย์หลี่ตวาดเสียงดัง หันไปมองจางหมิงจูที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้าง "ทำไมเจ้าถึงลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้ พวกเจ้าเป็นเพื่อนร่วมสำนักศึกษากันนะ ทำไมเจ้าถึงได้ทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ลงไป!"

ตอนแรกจางหมิงจูก็รู้สึกใจไม่ดีอยู่บ้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งเค่อ (15 นาที) แล้วยังไม่มีคนของจวนสกุลซูมาเอาเรื่อง ความกังวลในใจก็เริ่มจางหายไป

"ท่านอาจารย์กลัวว่าจะไปทำให้จวนสกุลซูไม่พอใจสินะเจ้าคะ ข้าก็แค่เผลอผลักนางเบาๆ เท่านั้นเอง" จางหมิงจูแค่นเสียงเหอะ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและประชดประชัน

อาจารย์หลี่เห็นนางยังไม่สำนึกผิด ก็เอามือกุมหน้าอก หอบหายใจถี่ด้วยความโกรธ

โครม!

ไม่มีใครมองเห็นใบหน้าของผู้บุกรุก เห็นเพียงแค่เงาดำตะคุ่มๆ พุ่งเข้ามา

ร่างของจางหมิงจูกระเด็นลอยละลิ่วออกไปทันที

เรินเป่าก้าวเข้ามาในห้องโถงหลัก ปรายตามองปราดเดียวก็รู้ว่าคนที่ทำร้ายพี่สาวของนางคือใคร

"พี่ซูอิ่ง ท่านเจ็บไหม" เรินเป่าเขย่งปลายเท้า พยายามจะเงยหน้ามองแผลบนใบหน้าของซูซูอิ่ง น้ำตารื้นคลอเบ้า "เพี้ยงๆ เป่าเพี้ยงนะเจ้าคะ เจ็บมากไหมเจ้าคะ"

บนใบหน้าเนียนใสของซูซูอิ่ง มีรอยแผลทางยาวสีแดงก่ำและลึกบาดตา แค่เห็นก็ทำเอาใจหายใจคว่ำแล้ว

ซูซูอิ่งดึงตัวเรินเป่าเข้ามากอด ยิ้มให้ "ไม่เป็นไรหรอกเรินเป่า ไม่ต้องกลัวนะ พี่ไม่เจ็บเลยสักนิด"

เรินเป่าสูดน้ำมูก ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบขวดกระเบื้องใบเล็กออกมา พอเห็นยาที่ทาอยู่บนแผลของซูซูอิ่ง นางก็ขมวดคิ้วมุ่น "ใครเอายาอะไรมาทาให้พี่ล่ะเนี่ย เหม็นชะมัดเลย แถมยังฉุนอีกต่างหาก"

หมอหลวงหลิวที่ยืนอยู่ข้างๆ : ......

ที่แท้ท่านปรมาจารย์น้อยก็ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยสินะ

รู้สึกกระอักกระอ่วนชะมัด

เขายกมือขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ท่านปรมาจารย์น้อย ข้าน้อยเองขอรับ"

"เช็ดออกให้หมดเลย" เรินเป่าออกคำสั่ง "ยาของท่านใช้ไม่ได้ผลหรอก"

"หมอหลวงหลิว รีบมาดูแผลให้ข้าก่อนสิ" จางหมิงจูที่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก ค่อยๆ กระเถิบตัวเข้ามาทีละก้าว แขนของนางถลอกปอกเปิก ส่วนก้นก็เจ็บแปลบๆ ไม่แพ้กัน

หมอหลวงหลิวหันไปมองเรินเป่า ไม่ได้สนใจจางหมิงจูเลย เขารีบหยิบผ้าก๊อซในกล่องยาออกมาเช็ดทำความสะอาดแผลให้ซูซูอิ่ง พลางอธิบาย "ท่านปรมาจารย์น้อย ยาที่ข้าน้อยใช้ทาให้คุณหนูใหญ่ซูคือยาสมานแผลสูตรลับของราชสำนักนะขอรับ ยานี้ถือว่าเป็นยาสมานแผลที่ดีที่สุดแล้ว ท่านปรมาจารย์น้อยมียาที่ดีกว่านี้หรือขอรับ"

เรินเป่ายังไม่ทันได้ตอบกลับ

จางหมิงจูก็กัดฟันข่มความเจ็บปวด พุ่งตรงไปหาหมอหลวงหลิว "ข้าพูดกับท่านอยู่นะ หูตึงหรือไง!"

เรินเป่ากระชากล็อกเกตทองคำที่ห้อยคออยู่ออกมา แล้วปาใส่หน้าจางหมิงจูอย่างแรง

โอ๊ย! จางหมิงจูร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด รีบยกมือขึ้นกุมตาขวาไว้ จ้องหน้าเรินเป่าอย่างเอาเรื่อง "นังเด็กบ้า ทำไมถึงได้ป่าเถื่อนขนาดนี้! เมื่อกี้คนที่พุ่งชนข้าก็คือเจ้าใช่ไหม!"

อาจารย์หลี่และหมอหลวงหลิวลอบสบตากัน รู้สึกทึ่งในความกล้าหาญของนางจริงๆ

เรินเป่าคือท่านปรมาจารย์น้อยเชียวนะ!

"คนที่ผลักพี่สาวข้าก็คือเจ้าใช่ไหมล่ะ!" เรินเป่ากระโดดขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ เอามือป้อมๆ เท้าสะเอว จ้องมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

เมื่อพญายมตัวน้อยโกรธจัด ลมหนาวก็พัดกรรโชก หน้าต่างดังปังๆ เก้าอี้และโต๊ะในห้องก็เริ่มสั่นไหวไปมา

นอกจากซูซูอิ่งที่ได้รับความคุ้มครองจากพญายมตัวน้อยเป็นพิเศษแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกอึดอัด หายใจไม่ออก ราวกับมีหินก้อนยักษ์กดทับหน้าอกไว้ สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

จางหมิงจูรู้สึกปวดแก้วหูจากแรงลม ความหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ แต่นางพยายามข่มมันไว้ "เจ้านี่มันตัวประหลาดชัดๆ! คนเขาลือกันว่าเจ้าเป็นหมอเทวดา แต่ข้าไม่เชื่อหรอก! พี่สาวของเจ้าเสียโฉมไปแล้ว ชาตินี้ก็ไม่มีทางรักษาหายหรอก!"

เรินเป่าอยากจะกระโดดเข้าไปข่วนหน้านางให้รู้แล้วรู้รอด

"เรินเป่า" ซูซูอิ่งสวมกอดเอวเรินเป่าไว้แน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ก็แค่หมาบ้าตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่คู่ควรให้ลูกต้องมาอารมณ์เสียหรอกนะ"

นางอุ้มเรินเป่าขึ้นมา แล้วค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาจางหมิงจูทีละก้าว

ใบหน้าของจางหมิงจูฉายแววหวาดหวั่น "พวกเจ้าจะทำอะไร ถ้ากล้าแตะต้องข้าล่ะก็ พ่อข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!"

"เจ้าคิดว่าพ่อแม่และน้องสาวของข้าจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆ งั้นหรือ" ซูซูอิ่งแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะเงื้อมือขึ้นตบหน้าจางหมิงจูอย่างจัง "ตบนี้ สั่งสอนที่เจ้ากล้าว่าร้ายน้องสาวข้า"

เพียะ! เสียงตบหน้าดังสนั่นอีกครั้ง

"ส่วนตบนี้ สั่งสอนที่เจ้ากล้าผลักข้า"

"นังสารเลว!" จางหมิงจูถูกตบจนหน้าหัน พอตั้งสติได้ก็พุ่งเข้าใส่ หมายจะจิกหัวซูซูอิ่ง

แต่เถาเซียงและเป้าฉินไวกว่า พุ่งเข้าไปจิกผมจางหมิงจู แล้วดึงอย่างแรง

"ปล่อยนะเว้ย!" จางหมิงจูไม่ยอมแพ้ ทั้งสามคนตะลุมบอนกันอุตลุด

เถาเซียงเล็งข่วนหน้าจางหมิงจูโดยเฉพาะ

หมอหลวงหลิวยืนดูเหตุการณ์ด้วยใจที่เต้นระทึก

ส่วนอาจารย์หลี่ก็ได้แต่ร้องห้ามอย่างร้อนใจ "หยุดตีกันเถอะ! หยุดตีกัน!"

ซูเสวียนเช่อและจางเหยียนเฉิงเดินทางมาถึงสำนักศึกษามิงเซวียนพร้อมกัน ทั้งสองเผชิญหน้ากันที่ประตูทางเข้า

"ใต้เท้าซู ยินดีด้วยที่ได้กลับเข้ารับตำแหน่งเดิมนะขอรับ" จางเหยียนเฉิงประสานมือคารวะ น้ำเสียงฟังดูจริงใจ

ซูเสวียนเช่อประสานมือตอบรับ "ยินดีด้วยเช่นกันขอรับที่ใต้เท้าจางได้กลับเมืองหลวง"

แม้ภายนอกทั้งสองจะดูสุภาพอ่อนโยน แต่ภายในใจต่างก็ร้อนรุ่ม กระนั้นทั้งคู่ก็ยังคงก้าวเดินข้ามธรณีประตูเข้าไปพร้อมกัน

ทันใดนั้น ร่างของหญิงสาวผมเผ้ากระเซิง เอามือปิดหน้าปิดตาก็วิ่งพรวดพราดออกมา พุ่งตรงเข้าหาจางเหยียนเฉิง

จางเหยียนเฉิงเบี่ยงตัวหลบโดยสัญชาตญาณ "ยายบ้าที่ไหนเนี่ย"

จางหมิงจูที่เพิ่งหนีรอดมาจากการถูกรุมทับ ปล่อยโฮออกมาดังลั่น

"ท่านพ่อ! นี่ข้าเอง หมิงจูไงล่ะเจ้าคะ!"