บทที่ 83 การพนันสามตา รื้อฟื้นโชคลาภให้ฉินเจินเจิน

เมื่อซูเฉิงเซียวเห็นเรินเป่าอยู่กับฉินเจินเจิน หัวใจของเขาก็กระตุกวาบ

เขาเตรียมจะหมุนตัวเดินหนีไปโดยสัญชาตญาณ

ซูถังเองก็ใจคอไม่ดี หรือว่าเรื่องที่นางปลอมเป็นเรินเป่าจะความแตกแล้ว

เซี่ยเหอเห็นหน้าซูถังก็โมโหชี้หน้าด่าอย่างประชดประชัน "อ้าว นี่ท่านปรมาจารย์น้อยนี่นา ท่านหลอกเอาเงินคุณหนูข้าไปตั้งหลายพันตำลึง อายุแค่นี้ก็ริอ่านเป็นสิบแปดมงกุฎเสียแล้ว จิตใจทำด้วยอะไรฮึ!"

องค์ชายสามฉีกยิ้มกว้าง "พวกเจ้าก็โดนยายตัวปลอมนี่หลอกเอาเหมือนกันรึเนี่ย สงสัยข้าต้องไปทูลเสด็จพ่อให้สักคำว่า 'ตัวปลอม' ไว้บนหน้านางเสียแล้วล่ะมั้ง"

"พวกเจ้าอย่าให้มันมากนักนะ!" ซูเฉิงเซียวตบโต๊ะดังปัง ลุกขึ้นยืนเอาตัวบังซูถังไว้

ฉินเจินเจินตีหน้าขรึม นางได้ยินเรื่องราวตัวตนและธาตุแท้ของคนทั้งคู่จากปากของซูซูอิ่งแล้ว พอมาเจอตัวจริงก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยง

เรินเป่ามัวแต่ง่วนอยู่กับการสับไพ่ด้วยมือป้อมๆ ไม่ได้รับรู้ถึงกระแสความกดดันที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัวเลยสักนิด นางเงยหน้าขึ้นร้องเรียก "ท่านลุงใจดำ มาเล่นด้วยกันสิเจ้าคะ!"

บรรดานักพนันต่างพากันมามุงดูด้วยความสนใจ

พวกเขาเสียเงินให้ซูเฉิงเซียวมาตั้งนาน

จู่ๆ ก็มีเด็กน้อยน่ารักน่าชังอาสาจะมาเล่นพนันสู้กับเขา

ช่างเป็นเรื่องน่าประหลาดใจแท้!

แถมยังน่าสนุกอีกด้วย!

เมื่อถูกสายตาหลายสิบคู่จ้องมอง ซูเฉิงเซียวที่กำลังจะขยับเก้าอี้หนี ก็จำต้องค่อยๆ นั่งลงตามเดิม

"ได้" ซูเฉิงเซียวนั่งลง "ถ้าเรินเป่าแพ้ ก็อย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งก็แล้วกัน"

เรินเป่าแค่นเสียงออกจมูก "ท่านนั่นแหละที่ต้องไม่ร้อง"

การพนันเริ่มต้นขึ้น

ฉินเจินเจินเดินไปยืนอยู่ข้างหลังซูถัง

ซูถังสั่นสะท้านไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อนหรือส่งเสียง หวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจ

ฉินเจินเจินสังเกตเห็นท่าทางของนาง เด็กอายุแค่สามขวบ แต่กลับมีการกระทำที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ ทำเอานางรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก

นางทำตามที่เรินเป่าสั่ง แอบยัดยันต์แผ่นหนึ่งลงไปในกระเป๋าเสื้อของซูถัง

ด้วยความที่ซูถังกำลังตื่นตระหนก จึงไม่ทันสังเกตเห็นเลยสักนิด

"ชนะแล้ว!"

เหล่านักพนันร้องอุทาน

ซูถังชะโงกหน้าไปดูด้วยความหวัง

ท่านลุงชนะใช่ไหม

"จ่ายเงินมาเลยเจ้าค่ะ ท่านแพ้แล้วนะ" เรินเป่ายื่นมือป้อมๆ ไปตรงหน้าซูเฉิงเซียว

ลมหายใจของซูเฉิงเซียวขาดห้วง เขาจะแพ้ได้อย่างไรกัน

เมื่อเห็นเขายังนั่งนิ่ง องค์ชายสามก็คว้าตั๋วเงินตรงหน้าเขามาวางแหมะใส่มือเรินเป่าทันที "เป็นไปไม่ได้มั้ง ระดับคุณชายซูผู้สูงศักดิ์จะมาเบี้ยวหนี้ได้ยังไงกัน"

เสียงหัวเราะเยาะดังก้องไปทั่วบริเวณ

"คุณชายบ้าบออะไรล่ะ ตอนนี้เขาไม่ใช่ซื่อจื่อแล้วโว้ย"

"อ้อ~ นายท่านซูนี่เอง"

หน้าของซูเฉิงเซียวเขียวปัด เขาอุ้มซูถังขึ้นมานั่งตัก "เอาใหม่!"

"งั้นตาต่อไปก็ต้องเพิ่มเงินเดิมพันสิ" องค์ชายสามชอบดูเรื่องสนุก จึงเอ่ยท้าทาย

"ใช่ๆ นายท่านซูช่วงนี้มือขึ้นจะตาย จะเล่นทั้งทีก็ต้องเล่นตาใหญ่ๆ ไปเลย"

"นายท่านซู ท่านคือเซียนพนันนะเว้ย อย่าเพิ่งถอดใจสิ"

"เขาอุ้มตัวนำโชคไว้ในอ้อมกอดขนาดนั้น จะไปกลัวอะไร"

ผู้คนรอบข้างต่างพากันส่งเสียงเชียร์

เซี่ยเหอจ้องมองเขาและซูถังในอ้อมกอดด้วยสายตาเย็นชา ไอ้พวกคนต่ำช้า!

ตัวนำโชคอะไรกัน ขโมยของคนอื่นมาทั้งนั้น!

ซูถังรู้สึกเหมือนโดนเข็มทิ่มแทงเมื่อถูกสายตาหลายคู่จับจ้อง นางรู้สึกอึดอัดจนต้องกระตุกแขนเสื้อซูเฉิงเซียวเบาๆ "ท่านลุง พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์สั่งไว้ว่าอย่าไปมีเรื่องกับเรินเป่านะเจ้าคะ"

ซูเฉิงเซียวรู้สึกจุกอก เขาเป็นคนรักหน้าตามาก ถ้าขืนหนีกลับไปตอนนี้ แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ

"เล่นก็เล่นสิ" ซูเฉิงเซียวตอบกลับอย่างแข็งกร้าว

เรินเป่าเท้าคาง หันไปยิ้มหวานให้องค์ชายสาม "พี่ชาย ท่านมาเล่นกับเขาแทนข้าสิเจ้าคะ"

"หา?" องค์ชายสามทำตัวไม่ถูก กลัวว่าจะทำให้เรินเป่าแพ้จนหมดตัว "ข้า..."

เรินเป่าเห็นเขาลังเล ก็ร้องอ๊ะ คว้ามือเขามาจับไว้แน่น "มาเล่นเร็วเข้าสิเจ้าคะ!"

องค์ชายสามจำยอมนั่งลง

เรินเป่ากระโดดลงจากเก้าอี้ ยืนดูอยู่ข้างๆ

พอเห็นคู่ต่อสู้ไม่ใช่เรินเป่า ความมั่นใจของซูเฉิงเซียวก็กลับมาเต็มเปี่ยม

ซูถังเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

การพนันรอบใหม่เริ่มขึ้น

เรินเป่าที่อยู่ใต้โต๊ะ แอบทำสัญลักษณ์มือส่งไปทางซูถัง

ยันต์ในกระเป๋าเสื้อของซูถังเริ่มเผาไหม้ แต่มันเป็นไฟที่มองไม่เห็น นางจึงไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ

ตานี้ ซูเฉิงเซียวเป็นฝ่ายชนะ

เขาดีใจจนออกหน้าออกตา ส่งสายตาท้าทายไปให้เรินเป่า

แต่เรินเป่ากลับกำลังเคี้ยวตังเมอย่างสบายใจ ไม่ได้มีทีท่าร้อนรนเลยสักนิด

ส่วนองค์ชายสาม พอถึงตาสุดท้ายก็เริ่มลังเล เขากลัวว่าถ้าแพ้อีกครั้ง ทุกอย่างก็จะจบสิ้น

บรรดานักพนันต่างก็ลุ้นให้องค์ชายสามชนะ เพื่อจะได้สั่งสอนความหยิ่งผยองของซูเฉิงเซียว

"องค์ชายสาม ใจเย็นๆ นะขอรับ ดูให้ดีๆ"

"ใช่ขอรับ ต้องชนะให้ได้นะขอรับ"

ยิ่งเสียงเชียร์ดังขึ้นเท่าไหร่ ความกดดันก็ยิ่งถาโถมใส่ชายหนุ่มมากเท่านั้น

ซูเฉิงเซียวจิ๊ปาก "ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ดวงพวกเจ้ามันซวยเองนี่ องุ่นเปรี้ยวก็ต้องทนเปรี้ยวต่อไปแหละนะ"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ถลึงตาใส่เขา

แต่ก็ต้องยอมรับว่า ในวงการพนัน โชคลาภคือสิ่งสำคัญที่สุด

เรินเป่าใช้นิ้วป้อมๆ จิ้มหลังองค์ชายสาม "ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ เชื่อข้าสิ"

องค์ชายสามพยักหน้า "ข้าแทงใหญ่"

ซูเฉิงเซียวยิ้มอย่างมั่นใจ "แน่ใจนะ ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ"

"เปิดเลย" องค์ชายสามจ้องหน้าเขาด้วยสายตาเคร่งเครียด

ซูเฉิงเซียวแสยะยิ้มมุมปาก "ได้ ข้าแทงเล็ก"

ทุกคนกลั้นหายใจ จ้องมองถ้วยกระเบื้องเขม็ง

องค์ชายสามก็ลุ้นจนเหงื่อตก

ซูเฉิงเซียวเปิดฝาครอบออกด้วยความมั่นใจ แต่พอเห็นแต้มบนลูกเต๋า ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อไปทันที

เป็นไปได้อย่างไร!

"ออกใหญ่!"

"ชนะแล้ว! องค์ชายสาม ท่านชนะแล้ว!"

"ฮ่าๆ ในที่สุดก็มีคนปราบซูเฉิงเซียวได้สักที!"

สมองของซูเฉิงเซียวขาวโพลน เขาจะแพ้ได้อย่างไร ในเมื่อตอนนี้ซูถังมีดวงชะตานางพญาอยู่กับตัวไม่ใช่หรือ

เรินเป่าหันไปพูดกับฉินเจินเจินที่ยืนอยู่ข้างหลังซูถัง "พี่สาว ถอยออกมาหน่อยสิเจ้าคะ"

หน้าของซูถังตึงเครียดขึ้นมาทันที ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

"เจ้าต้องโกงแน่ๆ ข้าไม่มีทางแพ้หรอก เป็นไปไม่ได้!" ซูเฉิงเซียวโวยวายเหมือนคนเสียสติ ชี้หน้าเรินเป่า "เป็นฝีมือเจ้า! ต้องเป็นเจ้าแน่ๆ!"

สิ้นเสียงตะโกน

โครม!

เก้าอี้ที่ซูเฉิงเซียวนั่งอยู่ก็หักดังเป๊าะ เขากับซูถังล้มหงายหลังกระแทกพื้นอย่างแรง

ซูถังกระเด็นออกไป ศีรษะกระแทกพื้นจนเลือดไหลซิบ

ส่วนซูเฉิงเซียวก็ปากกระแทกพื้น ฟันหักไปสองซี่ บ้วนเลือดและเศษฟันออกมา

ซูถังหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ สมองตื้อไปหมด

นางพยายามพยุงตัวลุกขึ้น แต่ขาก็ดันลื่น ล้มลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

"เด็กตัวซวย เจ้าอยู่ห่างๆ ท่านลุงใจดำหน่อยดีกว่านะเจ้าคะ ไม่งั้นเขาจะพาเจ้าซวยไปด้วย" เรินเป่าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้านาง แล้วยื่นมือส่งให้ "เจ้ายังเด็กอยู่ หมั่นทำความดีเยอะๆ สิเจ้าคะ แล้วก็ซื้อยันต์คุ้มครองจากข้า รับรองว่าจะช่วยปัดเป่าความซวยไปได้เยอะเลยล่ะเจ้าค่ะ!"

"ไม่ต้องมาทำเป็นหวังดี!" ซูถังปัดมือนางทิ้งแล้วลุกขึ้นยืนเอง พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลริน จ้องหน้าเรินเป่าแล้วตะโกนใส่ "ข้าไม่ใช่เด็กตัวซวย! ข้าคือเด็กหญิงผู้มีดวงชะตาสูงส่งต่างหากล่ะ!"

ฉินเจินเจินดึงเรินเป่าไปหลบข้างหลัง เอ่ยเสียงเย็นชา "ไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วเอาเสียเลย!"

ซูเฉิงเซียวได้สติ รีบอุ้มซูถังวิ่งหนีออกจากบ่อนราวกับหมาโดนน้ำร้อนลวก

เขากลัวว่าถ้าขืนอยู่ต่อ เรินเป่าจะแฉเรื่องของเขาจนหมดเปลือก

"พี่สาว โชคลาภของท่านกลับมาแล้วนะเจ้าคะ!" เรินเป่าหันไปบอกฉินเจินเจิน "พรุ่งนี้ท่านก็เดินทางกลับเมืองเจียงหนานได้แล้วล่ะเจ้าค่ะ"

ฉินเจินเจินเอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบคุณท่านปรมาจารย์น้อยมากเจ้าค่ะ"

การเดินทางมาเมืองหลวงครั้งนี้ ทำให้นางได้เรียนรู้ว่า ไม่ควรไว้ใจใครง่ายๆ

"ถังถัง! เจ้าเป็นอะไรไป!" ฮูหยินเฒ่าซูร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นซูถังกลับมาในสภาพเลือดอาบ

ซูเฉิงเซียวที่เดินตามมาข้างหลังก็มีสภาพยับเยินไม่แพ้กัน

ฮูหยินเฒ่าซูกำลังจะเอ่ยปากถาม

แต่ทั้งสองคนกลับไม่สนใจนาง เดินดุ่มๆ ตรงไปหาชายชราในชุดคลุมสีดำทันที

เรินเป่ากลับมาถึงจวนสกุลซู

แต่ยังไม่เห็นวี่แววของซูซูอิ่ง นางจึงไปนั่งจุมปุ๊กอยู่ที่บันไดหน้าประตู เอามือเท้าคางชะเง้อมองไปทางปากตรอกตาละห้อย

ตอนกลางวันนางมัวแต่ไปตามเอาโชคลาภคืนให้ฉินเจินเจิน ก็เลยไม่ได้ไปที่สำนักศึกษามิงเซวียนพร้อมพี่สาว

ตอนนี้นางจึงอยากจะมารอรับพี่สาวกลับบ้านเป็นคนแรก

"คุณหนูน้อย คุณหนูใหญ่เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!"

คนที่กลับมาแจ้งข่าว ไม่ใช่ซูซูอิ่ง แต่เป็นเป้าฉิน สาวใช้คนสนิทของนางต่างหาก