บทที่ 82 เรินเป่าพบความผิดปกติ มุ่งหน้าสู่บ่อนพนัน

บรรยากาศภายในจวนโหวอึมครึมและเงียบเหงา

ฮูหยินเฒ่าซูเคยหลงดีใจ นึกว่าซูถังจะได้เป็นองค์หญิง แล้วจวนโหวของนางจะกลับมารุ่งเรืองและมีเกียรติยศอีกครั้ง

แต่ใครจะไปคิดว่า ซูถังไม่เพียงแต่จะชวดตำแหน่งองค์หญิงเท่านั้น แม้แต่ไทเฮาที่พวกนางอุตส่าห์ไปเกาะเป็นที่พึ่ง ก็ยังถูกฮ่องเต้ทรงตั้งข้อรังเกียจและหวาดระแวงไปด้วย

เปิดตัวก็พังไม่เป็นท่าเสียแล้ว

ชายชราในชุดคลุมสีดำนิ่งเงียบไปนาน

ซูเฉิงเซียวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง "ท่านอาจารย์ พวกเรามีข่าวดีจะบอกขอรับ"

ชายชราในชุดคลุมสีดำปรายตามองเขาอย่างเย็นชา แค่นเสียงเหอะอย่างไม่เชื่อถือ "ข่าวดีงั้นรึ"

ซูเฉิงเซียวสะกิดซูถังเบาๆ

ซูถังรีบก้าวออกไป ประคองยันต์ของมู่ทัวด้วยสองมือ ส่งให้ผู้เป็นอาจารย์ "ท่านอาจารย์เจ้าคะ มู่ทัวคือท่านปรมาจารย์น้อยแห่งแคว้นโข้ว เขาฝากยันต์นี้มาให้ท่านเจ้าค่ะ"

ซูเฉิงเซียวรีบเล่าเรื่องที่แอบฟังมาจากในวังให้ฟังคร่าวๆ

ชายชราในชุดคลุมสีดำบีบยันต์ในมือแน่น

มืดแปดด้านก็ยังมีทางสว่างจริงๆ ด้วย

"ข้ารู้แล้ว ต่อไปพวกเจ้าต้องพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเรินเป่าให้มากที่สุด ตราบใดที่นางยังอยู่ พวกเจ้าทำอะไรก็ไม่สำเร็จหรอก" ชายชราในชุดคลุมสีดำกำชับเสียงขรึม

"ขอรับ" ซูเฉิงเซียวพยักหน้ารับคำ

ซูถังขยับริมฝีปาก เอ่ยถามเสียงแผ่ว "ท่านอาจารย์เจ้าคะ ท่านทำพิธีสลับดวงชะตาของข้ากับเรินเป่าแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ ทำไมพอเจอหน้านางทีไร ข้าก็แพ้ราบคาบทุกทีเลยล่ะเจ้าคะ"

ชายชราในชุดคลุมสีดำเองก็หาคำตอบไม่ได้ เขาจึงถลึงตาใส่นางด้วยความหงุดหงิดแกมโมโห "ก็เพราะดวงชะตาของเจ้ามันกดนางไม่ลงน่ะสิ!"

ซูถังหดคอด้วยความหวาดกลัว เอ่ยเสียงสั่น "เป็นความผิดของถังถังเองเจ้าค่ะ"

นางกำมือแน่น ความเคียดแค้นที่มีต่อเรินเป่าเพิ่มขึ้นอีกเป็นทวีคูณ

ณ ประตูเมือง

"ตาเฒ่าเว่ย เจ้าอ่านตำราพิชัยสงครามมาบ้างหรือยัง"

"ไอ้ทหารบ้าพลัง แล้วเจ้าล่ะได้อ่านบ้างไหม"

เว่ยหวยฮ่าวและเจิ้นกั๋วกงมาพบกันที่ประตูเมือง หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ก็เริ่มรู้สึกว่าต่างฝ่ายต่างถามไม่เข้าเรื่อง จึงแค่นเสียงหึแล้วหันหน้าหนีกันไปคนละทาง

จนกระทั่งประตูเมืองหลวงค่อยๆ เล็กลงเป็นเพียงจุดเล็กๆ เบื้องหลัง

เว่ยหวยฮ่าวที่นั่งอยู่ในรถม้าก็เลิกม่านขึ้น แล้วเอ่ยถามเจิ้นกั๋วกง "ท่านมั่นใจแค่ไหน"

"นี่มันต้องเป็นคำถามข้าไม่ใช่รึ" เจิ้นกั๋วกงขี่ม้าอยู่ข้างๆ ดึงบังเหียนม้าไว้แน่น สายตาเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น "ในฐานะนักรบ เมื่อศัตรูรุกราน ก็ต้องทุ่มเทสุดกำลังเพื่อปกป้องชายแดน ต่อให้ต้องตายก็ไม่เสียดายชีวิต"

เว่ยหวยฮ่าวนิ่งเงียบไปนาน ตั้งแต่เข้ารับราชการ เขาก็ไม่เคยเดินทางออกนอกเมืองหลวงเลย สนามรบของเขาคือราชสำนักมาโดยตลอด

"ได้ออกไปสัมผัสบรรยากาศการทำศึกในสนามรบก่อนตาย ก็ถือว่าไม่เลวเหมือนกัน"

ในขณะที่เจิ้นกั๋วกงกำลังจะควบม้าไปข้างหน้า เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างเบิกบานใจของเว่ยหวยฮ่าว

เจิ้นกั๋วกงจึงหัวเราะตาม "ท่านคือเสนาธิการทหารที่เรินเป่าเป็นคนแต่งตั้งนะ ข้าจะปกป้องท่านเอง"

"เรินเป่า ตื่นได้แล้วลูก" เผยอวี้หรูเดินเข้าไปในห้อง ตบหลังเรินเป่าเบาๆ

เรินเป่างัวเงียตอบ "ท่านแม่ ท่านปู่เว่ยโดนข้าส่งไปชายแดนแล้ว วันนี้ไม่ต้องเรียนหนังสือ ขอข้านอนต่ออีกหน่อยนะเจ้าคะ"

เผยอวี้หรูทั้งขำทั้งอ่อนใจ แกล้งแหย่ "ที่แท้ลูกก็ไม่อยากเรียนหนังสือ ถึงได้ส่งท่านราชครูเว่ยไปชายแดนใช่ไหมล่ะ"

"ไม่ใช่เสียหน่อยเจ้าค่ะ" เรินเป่าโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม

ซูซูอิ่งเดินเข้ามา พอเห็นแม่ลูกกำลังหยอกล้อกัน ก็ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น "ท่านแม่ วันนี้ข้าจะพาเรินเป่าไปที่สำนักศึกษามิงเซวียนเองเจ้าค่ะ"

ตาของเผยอวี้หรูเป็นประกาย "ดีเลยลูก"

หนึ่งเค่อต่อมา สองพี่น้องก็ก้าวขึ้นรถม้า

เมื่อรถม้าแล่นผ่านโรงเตี๊ยมเต๋อกุ้ย เรินเป่าก็ชะโงกหน้าออกไป "พี่ซูอิ่ง ข้าอยากไปเยี่ยมพี่สาวคนดวงตกเจ้าค่ะ"

"ได้สิ" ซูซูอิ่งตามใจน้องสาว

หลังจากได้รับการฝังเข็มและดื่มยาที่หมอต้วนจัดให้ทุกวัน ร่างกายของฉินเหลาก็ค่อยๆ ฟื้นตัว ใบหน้ากลับมามีสีเลือดฝาด และเริ่มรับประทานอาหารได้บ้างแล้ว

ฉินเจินเจินดีใจเป็นอย่างยิ่ง ตั้งใจว่าอีกไม่กี่วันก็จะพาท่านปู่เดินทางกลับเมืองเจียงหนาน

"คุณหนูเจ้าคะ ท่านปรมาจารย์น้อยมาเจ้าค่ะ" เซี่ยเหอมองออกไปนอกหน้าต่าง พอเห็นเรินเป่าก็รีบวิ่งไปเปิดประตูให้ทันที

ฉินเจินเจินรีบเดินออกไปต้อนรับ พอเห็นเรินเป่า นางก็เอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ "ท่านปรมาจารย์น้อย อาการของท่านปู่ดีขึ้นมากแล้ว เป็นเพราะความกรุณาของท่านแท้ๆ เจ้าค่ะ"

เรินเป่าได้กลิ่นอายความซวยโชยมาจากตัวนาง ก็ขมวดคิ้วมุ่น "ท่านโดนขโมยโชคลาภไปแล้วล่ะเจ้าค่ะ"

ฉินเจินเจินทำหน้างุนงง กำลังจะเอ่ยปากถามรายละเอียด แต่เรินเป่าก็ก้าวข้ามธรณีประตูเดินเข้าไปในห้องเสียก่อน นางจึงรีบเดินตามไป

เรินเป่าปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ มองฉินเหลาที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาดูใจดีและเป็นมิตร ดวงตาเป็นประกายแจ่มใส

"ท่านก็คือท่านปรมาจารย์น้อยเรินเป่า ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้าสินะ ขอบคุณมากนะแม่หนูน้อย" ฉินเหลายิ้มให้เรินเป่าอย่างอ่อนโยน

"ท่านหายดีเกือบหมดแล้วล่ะ!" เรินเป่าจับชีพจรของเขาดู ก่อนจะยื่นมือป้อมๆ ไปหยิบป้ายหยกที่เอวของเขา "เอาอันนี้มาเป็นค่าตอบแทนละกันนะเจ้าคะ"

ป้ายหยกของฉินเหลาทำมาจากทองคำแท้ จับดูแล้วหนักอึ้ง นางชอบมาก

ฉินเจินเจินเห็นดังนั้นก็อ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก

ป้ายหยกอันนั้น สามารถใช้เบิกเงินจากโรงรับจำนำของตระกูลฉินได้ทุกสาขาเลยนะ

"เรินเป่า" ซูซูอิ่งพอดูออกว่าป้ายหยกนั้นไม่ธรรมดา จึงร้องห้าม "คืนให้ท่านปู่ฉินไปเถอะลูก"

ฉินเหลาหัวเราะ "ไม่เป็นไรหรอก สำหรับบุญคุณช่วยชีวิตของท่านปรมาจารย์น้อย ของแค่นี้ยังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

หากวันใดท่านปรมาจารย์น้อยมีโอกาสไปเที่ยวที่เจียงหนาน สามารถนำป้ายนี้ไปรับของที่ต้องการได้จากร้านค้าทุกแห่งของตระกูลฉินเลยนะ"

ป้ายหยกแบบนี้มีอยู่สองอัน อีกอันอยู่กับฉินเจินเจิน เขาอายุมากแล้ว ก็ควรจะส่งมอบกิจการทั้งหมดให้หลานสาวดูแลต่อเสียที

เรินเป่าเก็บป้ายทองคำเข้ากระเป๋าอย่างไม่เกรงใจ "ตกลงเจ้าค่ะ!"

"ท่านปรมาจารย์น้อย เรื่องที่บอกว่าข้าถูกขโมยโชคลาภ มันหมายความว่ายังไงหรือเจ้าคะ" ฉินเจินเจินอดรนทนไม่ไหว ถามขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อฉินเหลาได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองหลานสาวด้วยความเป็นห่วง

เรินเป่าตั้งสมาธิ วางมือลงบนหน้าผากของนาง แล้วหลับตาลง "ขอข้าดูหน่อยนะ"

เซี่ยเหอเห็นกับตาว่าช่วงนี้คุณหนูของนางดวงตกแค่ไหน พอได้ยินจากปากเรินเป่าว่าโดนขโมยโชคลาภไป ก็ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ

เซี่ยเหอกลั้นหายใจ ไม่กล้าส่งเสียงรบกวนเรินเป่า สายตาที่มองเรินเป่าเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

สมแล้วที่เป็นท่านปรมาจารย์น้อยตัวจริง แม้จะอายุน้อย แต่กลับมีวิชาอาคมแก่กล้านัก

"ท่านคือคนดวงตกคนนั้นนี่เอง" เรินเป่าเห็นเส้นใยสีขาวโปร่งแสงเชื่อมต่อระหว่างซูถังกับฉินเจินเจิน นางร้องอ๊ะเบาๆ ทำไมถึงมีเส้นใยอีกเส้นมาเชื่อมต่อกับนางด้วยล่ะเนี่ย!

เรินเป่าใช้นิ้วป้อมๆ หยิกไปที่เส้นใยเส้นนั้นทีหนึ่ง เส้นใยที่เชื่อมต่อกับนางก็ขาดสะบั้นลงทันที

ส่วนเส้นที่เชื่อมกับฉินเจินเจิน นางลองหยิกดูแล้ว แต่มันไม่ยอมขาด

"ท่านปรมาจารย์น้อย คนดวงตกคือใครหรือเจ้าคะ" เซี่ยเหอถาม

เรินเป่าตอบ "ก็ยายเด็กตัวซวยถังถังไงล่ะเจ้าคะ!"

ถังถัง... ฉินเจินเจินเคยได้ยินชื่อนี้จากปากเรินเป่ามาครั้งหนึ่งแล้ว

"ถังถัง มานั่งข้างๆ ลุงมา"

ซูเฉิงเซียวพาซูถังมาที่บ่อนการพนันอีกครั้ง

พอบรรดานักพนันในบ่อนเห็นหน้าทั้งสองคน ก็พากันถอยหนี ไม่มีใครกล้าเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยเลย

ก็ยายเด็กสามขวบนั่นดวงดีสุดๆ ไปเลยนี่นา ใครไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยก็มีแต่จะเสียกับเสีย

ซูเฉิงเซียวเลิกคิ้วอย่างยโสโอหัง "ว่าไงล่ะ กลัวกันหมดแล้วหรือ"

รอบข้างเงียบกริบ

"ใครจะไปกล้าเล่นกับเซียนพนันและเทพธิดาแห่งโชคลาภล่ะ กลัวแล้วๆ"

"นั่นสิ ช่วงนี้คุณนายซูเล่นได้ไปเป็นหมื่นๆ ตำลึงทองแล้ว อย่ามาปล้นพวกเราอีกเลย"

บรรดานักพนันต่างพากันโบกมือปฏิเสธ

ซูเฉิงเซียวยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ เขานี่แหละชอบนักเวลาที่เห็นทุกคนเกลียดขี้หน้าเขาแต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้แบบนี้

"แหม ช่างน่าเกรงขามเสียนี่กระไร" องค์ชายสามเดินส่ายอาดๆ เข้ามาในบ่อน นั่งลงตรงข้ามซูเฉิงเซียว นั่งไขว่ห้างจ้องหน้าเขา

สีหน้าของซูเฉิงเซียวเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เอ่ยเสียงอู้อี้ "องค์ชายสาม สนใจจะพนันกันสักตาไหมพ่ะย่ะค่ะ"

องค์ชายสามเลิกคิ้ว ล้วงปึกตั๋วเงินออกมาจากอกเสื้อ "เอาสิ"

"ข้าเอาด้วย!"

เสียงใสแจ๋วดังเข้ามาในบ่อน

สายตาทุกคู่หันขวับไปมองเป็นตาเดียว

เรินเป่าในชุดสีทองอร่าม เดินนำหน้าฉินเจินเจินและเซี่ยเหอเข้ามา

นางเดินอย่างมั่นใจและมาดมั่น ตรงเข้าไปหาองค์ชายสาม ใช้นิ้วป้อมๆ จิ้มแขนเขา "ท่านหลบไปก่อนเถอะ ข้าจะเล่นกับเขาเอง"